SNO 9/09

WYROK Z DNIA 12 MARCA 2009 R.

SNO 9/09

Przewodniczący: sędzia SN Edward Matwijów (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, Kazimierz Zawada.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z

odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 października 2008 r.,

sygn. akt (...)

1. u t r z y m a ł w mocy zaskarżony wyrok;

2. kosztami odwoławczymi postępowania dyscyplinarnego o b c i ą ż y ł Skarb

Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym zarzucił sędziemu

Sądu Rejonowego, że w dniu 24 maja 2007 r. w A. jako sędzia tamtejszego Sądu

Rejonowego, będąc sprawozdawcą i przewodniczącą składu orzekającego w sprawie

karnej sygn. akt II K 625/05 przeciwko Janowi G. i 15 innym oskarżonym o czyny z

art. 286 § 1 k.k. i inne, obejmującej w zakresie przedmiotowym 323 zawnioskowanych

aktem oskarżenia świadków, a także inne materiały procesowe zebrane w 100 tomach

akt – bezpodstawnie odroczyła rozprawę na pierwszym jej terminie, odwołując

również pozostałe wyznaczone do dnia 29 listopada 2007 r. kolejne terminy rozpraw

w tej sprawie, przez co dopuściła się rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa, tj.

art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k., art. 366 § 2 k.p.k., art. 34 § 3 k.p.k. oraz art. 401 § 1 k.p.k. i art.

404 § 1 k.p.k., a także uchybiła godności urzędu sędziowskiego poprzez naruszenie §

2 i § 8 Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziów wprowadzonego uchwałą Krajowej

Rady Sądownictwa nr 16/2003 z dnia 19 lutego 2003 r., tj. popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 u.s.p.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt

ASD (...), uznał sędziego Sądu Rejonowego w ramach zarzucanego przewinienia

dyscyplinarnego za winną tego, że w dniu 24 maja 2007 r. w A. jako sędzia

tamtejszego Sądu Rejonowego będąc sprawozdawcą i przewodniczącą składu

orzekającego w sprawie karnej II K 625/05 przeciwko Janowi G. i 15 innym

oskarżonym o czyny z art. 286 § 1 k.k. i inne, obejmującej w zakresie przedmiotowym

323 zawnioskowanych aktem oskarżenia świadków, a także inne materiały procesowe

2

zebrane w 100 tomach akt – odraczając rozprawę na pierwszym jej terminie odwołała

bezpodstawnie pozostałe, wyznaczone do dnia 29 listopada 2007 r. kolejne terminy

rozpraw w tej sprawie, przez co dopuściła się rażącej i oczywistej obrazy przepisów

prawa, tj. art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k., art. 366 § 2 k.p.k., art. 34 § 3 k.p.k. oraz art. 410 § 1

k.p.k. i art. 404 § 1 k.p.k., a także uchybiła godności urzędu sędziowskiego poprzez

naruszenie § 8 Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziów wprowadzonego uchwałą

Krajowej Rady Sądownictwa nr 16/2003 z dnia 19 lutego 2003 r., czym wypełniła

dyspozycję przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2007 r.

– Prawo o ustroju sądów powszechnych i za ten czyn na postawie art. 109 § 1 pkt 1

u.s.p. wymierzył jej karę upomnienia.

Odwołanie od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze wniósł

Minister Sprawiedliwości, który zarzucił rażącą łagodność orzeczonej kary

dyscyplinarnej upomnienia w stosunku do przypisanego obwinionej przewinienia

dyscyplinarnego i domagał się na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

zmiany wyroku w zaskarżonej części przez zaostrzenie orzeczonej kary i wymierzenie

obwinionej za przypisane przewinienie na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 u.s.p. kary

dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn.

akt SNO 51/08, uwzględniając odwołanie Ministra Sprawiedliwości uchylił

zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie sprawę

przekazał Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 u.s.p., orzekł

wobec sędziego Sądu Rejonowego, uznanej za winną wyrokiem Sądu Apelacyjnego z

dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt ASD (...), przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1

u.s.p., karę dyscyplinarną w postaci przeniesienia na inne miejsce służbowe.

Od powyższego wyroku odwołanie wniosła sędzia Sądu Rejonowego w części

dotyczącej orzeczenia o karze i zarzucając temu orzeczeniu rażącą surowość kary w

stosunku do wagi przypisanego jej czynu domagała się na podstawie art. 109 § 5 u.s.p.

odstąpienia od jej wymierzenia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i

przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż w dalszym ciągu uważa, że jej

merytoryczna decyzja o odroczeniu sprawy, która później stanowiła podstawę do

wszczęcia wobec niej postępowania dyscyplinarnego była słuszna. Obecnie toczące się

wobec niej postępowanie dyscyplinarne jak i dwa poprzednie prawomocnie

zakończone orzeczeniem kary dyscyplinarnej nagany, są wynikiem konfliktowej

sytuacji, która wytworzyła się w sądzie. Obaj jej przełożeni Prezesi Sądu Rejonowego

3

i Okręgowego zamiast rozwiązywać problemy na drodze polubownej uruchomili

środki dyscyplinarne.

W związku z powyższym autorka odwołania stawia pytanie czy zachodzi

przesłanka tak surowego jej ukarania na drodze dyscyplinarnej.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wniosków odwołania sędziego Sądu Rejonowego oraz argumentacji zawartej w

uzasadnieniu tego środka odwoławczego nie można zaakceptować.

Kara dyscyplinarna w postaci przeniesienia na inne miejsce służbowe, która

została orzeczona wobec obwinionej jest niewątpliwie karą surową. Ale na tle

całokształtu okoliczności tej sprawy, które miał na uwadze Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny nie jest ona na tyle rażąco i niewspółmiernie surowa, że zachodziłaby

potrzeba jej złagodzenia.

Nie można bowiem było nie dostrzec takich okoliczności, na które powołał się

Sąd dyscyplinarny pierwszej instancji, że sędzia Sądu Rejonowego była już

dwukrotnie karana dyscyplinarnie karą nagany za przewinienia o podobnym

charakterze.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny słusznie przyjął, że stwierdzona

prawomocnie przewlekłość postępowania, która nastąpiła w dwóch sprawach obciąża

również tego sędziego. Nie mogła również pozostać bez wpływu na rodzaj kary

orzeczonej w przedmiotowej sprawie oczywista i rażąca obraza przepisów

postępowania karnego, o których mowa w opisie przewinienia. Podjęcie decyzji o

zdjęciu z wokandy kilkunastu spraw wyznaczonych w różnych terminach w sytuacji

procesowej, która mogła być rozwiązana w sposób bezkolizyjny w inny sposób,

świadczy o braku rzetelności obwinionej. Takie postępowanie godziło w dobro

wymiaru sprawiedliwości.

W tej sytuacji, uznając, że orzeczona kara dyscyplinarna przeniesienia na inne

miejsce służbowe odpowiada wadze przypisanego obwinionej przewinienia,

uwzględnia w sposób należyty rozmiar szkody jaką swoim zachowaniem obwiniona

wyrządziła dobru służby, podważając zaufanie do nieskazitelności charakteru

sędziego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków odwołania Sąd

Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie.