V CSK 370/08

Sygn. akt V CSK 370/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B.K.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej

i Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej […]

o zapłatę, rentę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 marca 2009 r.,

skargi kasacyjnej pozwanego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej […]

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy w B. zasądził od pozwanych

Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A i Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej

in solidum na rzecz małoletniego powoda B.K. do rąk jego matki Z.K. kwotę 250

000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 lipca 2006 r. do dnia zapłaty oraz rentę

w kwocie po 500 zł miesięcznie za okres od 1 lipca 2002 r. do 31 lipca 2006 r., a

od 1 sierpnia 2006 r. – po 700 zł miesięcznie, płatną do dnia 10 – go każdego

miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki w płatności, natomiast dalej idące

powództwo oddalił. Istotne elementy stanu faktycznego przyjętego za podstawę

orzeczenia przedstawiały się następująco.

W dniu 19 października 2000 r. w godzinach rannych Z.K. zgłosiła się do

szpitala w celu odbycia porodu. Pierwotnie zadecydowano, że poród nastąpi siłami

natury, jednak ze względu na przedłużający się jego przebieg postanowiono

zastosować cesarskie cięcie. Zabieg przeprowadzono dnia 20 października 2000 r.

o godz. 1.10. Podczas zabiegu w jamie macicy stwierdzono obecność zielonych

wód płodowych. Stan dziecka uznany początkowo za dobry zaczął się pogarszać,

wystąpiły zaburzenia oddychania, wysiłek oddechowy i sinica skóry. Powoda

umieszczono w inkubatorze, poddano obserwacji neonatologicznej i wdrożono

postępowanie lecznicze, które obejmowało wsparcie oddechu, tlenoterapię oraz

antybiotyki. W 11 – tej dobie powoda wypisano ze szpitala w stanie ogólnym

dobrym.

Przebieg porodu był utrudniony ze względu na wielkość płodu, po urodzeniu

dziecko ważyło 4 600 g. Matce podawano kroplówkę z oksytocyną, a ponieważ

poród nie postępował, około północy podjęto decyzję o jego zakończeniu przez

cesarskie cięcie, aby uniknąć niedotlenienia płodu. Po porodzie u powoda

stwierdzono objawy zakażenia wewnątrzmacicznego, natomiast objawów takich nie

stwierdzono u matki.

Obecny stan zdrowia powoda znacznie odbiega od stanu innych dzieci

w jego wieku, występuje u niego bowiem opóźnienie w rozwoju wszystkich funkcji

psychicznych oraz opóźnienie rozwoju psychicznego i koordynacji wzrokowo-

ruchowej. Powód cierpi na padaczkę oraz mózgowe porażenie dziecięce

3

z opóźnieniem rozwoju psychoruchowego. Stopień jego rozwoju ogólnego

kształtuje się na poziomie wieku 1,5 – 2 lat życia dziecka rozwijającego się

prawidłowo. Stan ten wynika głównie z przebytego płodowego uszkodzenia

centralnego układu nerwowego. Ponadto u powoda występują wady wrodzone

narządu płciowego i narządu wzroku, które nie mogą być prawidłowo

diagnozowane i leczone ze względu na przeciwwskazania wynikające z głównego

schorzenia. Chłopiec ma poważne zaburzenia emocji i zachowania, nie opanował

funkcji mowy i nie jest w stanie opanować pojęć abstrakcyjnych, w tym ogólnie

przyjętych norm zachowania. Wymaga nadzoru i opieki w stopniu

nieporównywalnie większym niż inne dzieci w jego wieku. Trudno ustalić rokowania

na przyszłość. Uzyskane dotąd efekty rehabilitacji w postaci poprawy ogólnej

ruchliwości oraz uspokojenia i opanowania napadów padaczkowych rokują

uzyskanie poprawy po wieloletniej intensywnej rehabilitacji. Jednakże, powód

z braku możliwości współpracy nie został w pełni zdiagnozowany, jest leczony

objawowo i nie ma szans na cofnięcie się zmian patologicznych, wobec czego

dalsza rehabilitacja może jedynie zminimalizować objawy tych zmian. W najbardziej

sprzyjających okolicznościach powód, po kolejnych latach specjalistycznej

rehabilitacji i wykonywania żmudnych ćwiczeń w warunkach domowych, będzie

w stanie wyuczyć się prostego zawodu, dostępnego dla osób niepełnosprawnych.

Bardzo wątpliwe, czy uzyska zdolność do samodzielnej egzystencji.

Jego inwalidztwo biologiczne wynosi obecnie 100 % i będzie utrzymywać się na

tym poziomie co najmniej przez kilka najbliższych lat. Powód wymaga stałej

rehabilitacji, stałego nadzoru lekarskiego oraz okresowej konsultacji

psychologicznej. Konieczna rehabilitacja tylko w niewielkim stopniu jest

refundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Powód nie zgłasza potrzeb

fizjologicznych, konieczne są w związku z tym pampersy. Ze względu na to, że ma

trudności z poruszaniem się, konieczne jest obuwie ortopedyczne, które również

tylko częściowo jest refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Z.K. zwolniła

się z pracy i przejęła obowiązek rehabilitacji syna w warunkach domowych. Powód

uczęszcza do przedszkola integracyjnego, do którego jest dowożony. Uczestniczy

też w turnusach rehabilitacyjnych; koszt jednego turnusu wynosi 3 500 zł, a

zalecane są dwa lub trzy turnusy w ciągu roku. Ostatnio powód przebywał w

szpitalu psychiatrycznym, gdzie stwierdzono, że ze względu na zaburzenia

4

zachowania i emocji nie będzie możliwe przystąpienie do realizowania obowiązku

szkolnego przed ukończeniem 10 – go roku życia.

Główną przyczyną obecnego stanu zdrowia powoda jest przebyte

niedotlenienie wewnątrzmaciczne. Przebycie przez niego w okresie

okołoporodowym infekcji wewnątrzmacicznej jest jedynie przypuszczeniem,

natomiast obraz kliniczny wynikający z dokumentacji położniczej i noworodkowej

wskazuje w sposób jednoznaczny na przebyte niedotlenienie wewnątrzmaciczne.

Poród został przeprowadzony nieprawidłowo z następujących przyczyn:

1. wybór metody prowadzenia porodu drogą naturalną podjęty został

mimo istniejącej makrosomii płodu;

2. zastosowano dożylny wlew kroplowy z oksytocyny mimo istniejącej

makrosomii płodu;

3. stosowano oksytocynę bez ciągłego nadzoru kardiotokograficznego,

co również oznacza błędne postępowanie, tym bardziej, że nie

przerwano wlewu oksytocyny mimo zaburzeń czynności serca płodu;

4. cesarskie cięcie wykonano z dużym opóźnieniem, nieomal 2-

godzinnym.

Za podstawę ustaleń dotyczących przyczyn obecnego stanu zdrowia powoda oraz

oceny prawidłowości przeprowadzenia porodu Sąd Okręgowy przyjął opinie Katedr

i Zakładów Medycyny Sądowej w Krakowie oraz w Poznaniu. Uznał, iż stwierdzone

w nich uchybienia są na tyle poważne, że lekarzowi prowadzącemu poród należy

przypisać winę w postaci niedbalstwa. Przyjmując, co do zasady, odpowiedzialność

pozwanego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej, Sąd Okręgowy, na podstawie

art. 445 § 1 k.c., przyznał powodowi zadośćuczynienie pieniężne za doznaną

krzywdę w kwocie 250 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wyrokowania, a na

podstawie art. 444 § 2 k.c. – rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie po

500 zł miesięcznie za czas do dnia wyrokowania i po 700 zł miesięcznie na

przyszłość od dnia 1 sierpnia 2006 r. Jako podstawę prawną odpowiedzialności

pozwanego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej powołał przepis art. 430 k.c.

Żądanie ustalenia odpowiedzialności za szkody mogące ujawnić się w przyszłości

uznał za nieuzasadnione z tej przyczyny, że przyznane zadośćuczynienie i renta

5

zostały ustalone przy uwzględnieniu 100 % inwalidztwa biologicznego powoda.

Dodał, że pozwany Powszechny Zakład Ubezpieczeń może powołać się na

ograniczenie swojej odpowiedzialności wynikające z zawartej umowy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Na skutek apelacji obu stron, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 9 czerwca

2008 r. zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że zasądził na rzecz małoletniego

powoda do rąk matki Z.K. od obu pozwanych in solidum kwotę 158 000 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2002 r., a od pozwanego Zespołu Zakładów

Opieki Zdrowotnej kwotę 92 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lipca 2002 r.

oraz rentę w kwocie po 500 zł miesięcznie za okres od 1 lipca 2002 r. do 31 lipca

2006 r. i po 700 zł miesięcznie od 1 sierpnia 2006 r., płatną do dnia 10 – go

każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności

którejkolwiek z rat, ustalił, że pozwany Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej będzie

ponosił odpowiedzialność za skutki spowodowane niedotlenieniem

wewnątrzmacicznym w czasie porodu, które mogą ujawnić się u powoda w

przyszłości, natomiast w pozostałej części powództwo i obie apelacji oddalił.

Sąd Apelacyjny w zasadzie zaaprobował ustalenia faktyczne Sądu pierwszej

instancji i uznał je za własne, z tym tylko, że – jego zdaniem – zebrany materiał

dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, by jedną z przyczyn obecnego stanu

zdrowia powoda było zakażenie wewnątrzmaciczne. Podniósł też, że pozwany

Powszechny Zakład Ubezpieczeń ponosił odpowiedzialność do wysokości sumy

ubezpieczenia, która po wypłaceniu świadczeń na rzecz innych osób wynosiła

jedynie 158 000 zł.

Sąd Apelacyjny uznał zasądzoną sumę zadośćuczynienia w kwocie 250 000

zł za odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. Podkreślił natomiast, że, zgodnie

z art. 455 k.c., świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu

dłużnika do wykonania, co w niniejszej sprawie nastąpiło w chwili doręczenia

pozwu, czyli w dniu 1 lipca 2002 r. Obniżenie stopy odsetek ustawowych częściowo

zdezaktualizowało stanowisko judykatury, według którego odsetki od sumy

zasądzonej tytułem zadośćuczynienia przysługują dopiero od daty wyrokowania.

Obecnie obowiązujące stopy odsetkowe pozwalają raczej na uchronienie

należności pieniężnych od spadku wartości i nie prowadzą do wzbogacenia się

6

wierzyciela. Charakter odsetek nie prowadził zatem do sytuacji, w której suma

zadośćuczynienia pieniężnego i zasądzonych odsetek ustawowych powodowałaby

bezzasadne zawyżenie należnego świadczenia, zwłaszcza że suma odsetek za

czas okres od 1 lipca 2002 r. do 20 lipca 2006 r. wynosi 132 464,04 zł. Dlatego też

Sąd Apelacyjny, powołując się dodatkowo na stanowisko Sądu Najwyższego

wyrażone w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r., I CSK 433/06 (nie publ.), zmienił

zaskarżony wyrok i zasądził odsetki od sumy zadośćuczynienia od dnia 1 lipca

2002 r. Podkreślił ponadto, że odpowiedzialność pozwanego Zakładu Ubezpieczeń

jest ograniczona do sumy ubezpieczenia, która w dacie zamknięcia rozprawy

wynosiła 158 000 zł. Z tej przyczyny zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od

wymienionego pozwanego jedynie kwotę 158 000 zł. Za uzasadnione uznał też

powództwo o ustalenie odpowiedzialności pozwanego Zespołu Zakładów Opieki

Zdrowotnej za szkody mogące się ujawnić w przyszłości.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany Zespół

Zakładów Opieki Zdrowotnej, powołując się na podstawę określoną w art. 3983

§ 1

pkt 1 k.p.c., wnosił o jego uchylenie w części zmieniającej wyrok Sądu pierwszej

instancji co do odsetek zasądzonych od kwot 158 000 zł i 92 000 zł i orzeczenie do

istoty sprawy przez zasądzenie ustawowych odsetek od obu wymienionych kwot od

uprawomocnienia się wyroku, tj. od dnia 9 czerwca 2008 r. W ramach powołanej

podstawy kasacyjnej skarżący wskazał na naruszenie art. 445 § 1 k.c. przez

zasądzenie ustawowych odsetek od sumy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę

od daty wezwania dłużnika do zapłaty, a nie od daty arbitralnego ustalenia

w wyroku wysokości zadośćuczynienia przez Sąd meriti według stanu rzeczy na

dzień zamknięcia rozprawy, co nakazuje art. 316 § 1 k.p.c., oraz cen z daty

wyrokowania, co wynika z kolei z art. 363 § 2 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozważana prowadzące do rozstrzygnięcia zarzutu wadliwego określenia

początkowej daty płatności odsetek za opóźnienie trzeba rozpocząć od

przypomnienia, że, zgodnie z przyjętą w prawie cywilnym zasadą, dłużnik popada

w opóźnienie, jeżeli nie spełnia świadczenia w terminie, w którym stało się ono

wymagalne. Termin spełnienia świadczenia wyznacza przede wszystkim treść

zobowiązania. Może on też wynikać z właściwości zobowiązania. Jeżeli nie można

7

go oznaczyć według żadnego z wymienionych kryteriów, zobowiązanie ma

charakter bezterminowy, a o przekształceniu go w zobowiązanie terminowe

decyduje wierzyciel przez wezwanie dłużnika do wykonania. Zgodnie bowiem z art.

455 k.c., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika

z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po

wezwaniu dłużnika do wykonania. Z chwilą nadejścia terminu spełnienia

świadczenia roszczenie wierzyciela staje się wymagalne (art. 120 k.c.),

a w zależności od tego czy dłużnik odpowiada, czy nie odpowiada za uchybienie

terminowi, skutek uchybienia przybiera postać opóźnienia (art. 481 § 1 k.c.) lub

zwłoki (art. 476 k.c.).

Do końca lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia Sąd Najwyższy przyjmował

jednolicie, że obowiązek niezwłocznego spełnienia świadczenia w postaci

zadośćuczynienia za krzywdę wynikłą z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju

zdrowia powstaje po wezwaniu dłużnika oraz że od tego momentu należą się

wierzycielowi odsetki za opóźnienie. Podkreślał przy tym, że wskazany sposób

określenia terminu spełnienia świadczenia wynika z charakteru zadośćuczynienia,

którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy ze swej istoty

trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami

uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

18 września 1970 r., II PR 257/70, OSNCP 1971, nr 6, poz. 103 i z dnia 22 maja

1980 r., II CR 131/80, OSNCP 1980, nr 11, poz. 223).

Z początkiem lat dziewięćdziesiątych, na skutek zmiany ustroju społeczno-

gospodarczego i towarzyszącej temu inflacji, podwyższona została w sposób

znaczący wysokość odsetek ustawowych. Zrodziły się wówczas wątpliwości, czy

w sprawach o naprawienie szkody odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia

pieniężnego powinny być zasądzane od daty jego wymagalności, źródłem

wątpliwości był waloryzacyjny charakter odsetek ustawowych oraz określenie

wysokości świadczenia według cen z daty ustalenia odszkodowania (art. 363 § 2

k.c.). Dostrzegając ten problem Sąd Najwyższy podkreślał, że odsetki ustawowe,

od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 1989 r.

w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych i maksymalnych (Dz. U. Nr

16, poz. 84) – obok tradycyjnych funkcji – mają także charakter waloryzacyjny (zob.

8

uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1993 r., III CZP 80/93, OSP 1994, nr 3,

poz. 50 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 1993 r., I PRN 70/93,

OSNCP 1994, nr 5, poz. 113). Zwracał w związku z tym uwagę, że, w razie

przyjęcia cen z daty ustalenia odszkodowania (art. 363 § 2 k.c.) i zastosowania art.

481 § 1 w związku z art. 455 k.c., dłużnik świadczyłby dwukrotnie z jednego

zobowiązania: należność główną obejmującą zwaloryzowane odszkodowanie

i odsetki zawierające także kwotę odpowiadającą wzrostowi cen. Problem ten

wystąpił przede wszystkim w sprawach o naprawienie szkód majątkowych

i początkowo nie był rozstrzygany jednolicie; przykładowo: w wyroku z dnia

29 stycznia 1997 r., I CKU 60/96 (Prok. i Pr. 1997, nr 5) Sąd Najwyższy przyjął, że

ze względu na waloryzacyjny charakter odsetek należą się one wierzycielowi

dopiero od dnia wyrokowania, w uchwale z dnia 8 lipca 1993 r., III CZP 80/93

(OSP 1994, nr 3, poz. 50) – że okoliczności konkretnego przypadku mogą

uzasadniać zasądzenie odsetek od daty zgłoszenia roszczenia, a w uzasadnieniu

wyroku z dnia 23 stycznia 1991 r., II CR 677/90 (nie publ.) uznał dopuszczalność

obciążenia dłużnika odsetkami za opóźnienie się z zapłatą odszkodowania

odpowiadającego aktualnemu kosztowi (art. 363 § 2 zd. 1 k.c.) – także za czas

poprzedzający datę orzekania. Przeważał pogląd, że zasądzenie odszkodowania

według cen z daty wyrokowania może uzasadniać przyznanie odsetek dopiero od

tej daty, ponieważ ustalone na bardzo wysokim poziomie odsetki ustawowe pełnią

funkcję waloryzacyjną i taką samą funkcję spełnia zasada ustalania odszkodowania

według cen z daty wyrokowania. Sąd Najwyższy zastrzegał jednak, że

przewidziana w art. 363 § 2 k.c. zasada nie wyłącza ustalenia w danym wypadku

odszkodowania według cen z daty, w której powinno ono być spełnione

i zasądzenia go wraz z odsetkami od tej daty (zob. uchwałę Sądu Najwyższego

z dnia 6 września 1994 r., III CZP 105/94, OSNC 1995, nr 2, poz. 26 oraz wyroki

Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 1995 r., II CRN 181/95, Prok. i Pr. – wkł.

1996, nr 6, s. 43, z dnia 29 stycznia 1997 r., I CKU 60/96, nie publ., z dnia 10 lutego

2000 r., II CKN 725/98, OSNC 2000, nr 9, poz. 158, z dnia 15 stycznia 2004 r.,

II CK 352/02, nie publ.).

Powyższa argumentacja przytaczana była także w sprawach

o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, które ma na celu kompensację

szkody niemajątkowej. Sąd Najwyższy zauważał wprawdzie, że nie można określać

9

wysokości zadośćuczynienia wprost na podstawie cen, niemniej przy ustalaniu

zadośćuczynienia trzeba uwzględniać m.in. aktualny stan stosunków majątkowych

w społeczeństwie, który niewątpliwie łączy się z problemem cen. To zaś oznacza,

że określone w art. 363 § 2 k.c. zasady ustalania odszkodowania w drodze analogii

mają zastosowanie przy ustalaniu odpowiedniej sumy z tytułu zadośćuczynienia za

doznaną krzywdę. W konsekwencji, w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominował

pogląd, że w razie ustalenia wysokości zadośćuczynienia według stanu rzeczy

istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy uzasadnione jest przyznanie odsetek

dopiero od chwili wyrokowania, przyznanie ich bowiem za okres poprzedzający

wyrokowanie prowadziłoby do nie uzasadnionego uprzywilejowania wierzyciela

kosztem dłużnika (np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 1997 r., I CKN

361/97, nie publ., z dnia 9 stycznia 1998 r., III CKN 301/97, nie publ., z dnia

20 marca 1998 r., II CKN 650/97, nie publ., z dnia 4 września 1998 r., II CKN

875/97, nie publ., z dnia 9 września 1999 r., II CKN 47/98, nie publ., z dnia

23 stycznia 2002 r., II CKN 604/99, nie publ., z dnia 18 kwietnia 2002 r., II CKN

605/00, nie publ., z dnia 11 marca 2003 r., V CKN 1723/00, nie publ., z dnia

30 października 2003 r., IV CK 130/02, nie publ., z dnia 18 listopada 2003 r., II CK

235/02, nie publ. i z dnia 27 września 2005 r., I CK 256/05, Wspólnota 2005, nr 22,

s. 43). W niektórych orzeczeniach Sąd Najwyższy zastrzegał, że ze względu na

trudno wymierny charakter świadczenia, jakim jest zadośćuczynienie pieniężne za

doznaną krzywdę, należy pozostawić sądowi orzekającemu swobodę w ustalaniu

daty wymagalności odsetek. Sąd, biorąc pod uwagę konkretne okoliczności sprawy,

powinien ocenić, czy kompensacyjna funkcja zadośćuczynienia zostanie

zrealizowana przez zasądzenie odsetek od dnia wezwania do zapłaty, czy też od

dnia wyrokowania. Zasądzenie odsetek od daty późniejszej niż data wezwania do

zapłaty, zwłaszcza gdy następuje to dopiero od daty wyrokowania, może być przy

tym uzasadnione tylko wtedy, gdy przyznana przez sąd suma zadośćuczynienia

w pełnym zakresie pokrywa na dzień wyrokowania powstałą szkodę niemajątkową,

w tym także inflację (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1999 r.,

II CKN 405/98, nie publ.). Stanowisko, zgodnie z którym odsetki za opóźnienie

w zapłacie zadośćuczynienia można zasądzać od dnia wydania wyroku, nie było

jednak przyjmowane jednoznacznie.

10

Argumenty nawiązujące do waloryzacyjnej funkcji odsetek mają w zasadzie

walor historyczny, wysokość odsetek ustawowych uległa bowiem znacznemu

obniżeniu; w okresie objętym skargą kasacyjną kształtowała się na poziomie

11,5 % - 20 % w stosunku rocznym. Oznacza to, że odsetki ustawowe utraciły

waloryzacyjny charakter i pełnią swoje tradycyjne funkcje. Uszło też uwagi

skarżącego, że nawet świetle orzecznictwa ukształtowanego pod rządem

waloryzacyjnego charakteru odsetek zasądzenie odsetek za opóźnienie od daty

wyrokowania było dopuszczalne tylko wtedy, gdy przyznana przez sąd suma

zadośćuczynienia w pełnym zakresie pokrywała na dzień wyrokowania powstałą

szkodę. Jak podkreślił bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 2000 r.,

III CKN 806/98 (nie publ.), nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 445 § 1

k.c., jeżeli sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia według stanu z daty

wyrokowania jednocześnie zasądzi odsetki waloryzacyjne od daty wezwania do

zapłaty, co łącznie przedstawia dla poszkodowanego ekonomicznie odczuwalną

wartość.

W niniejszej sprawie suma zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał

małoletni powód, została ustalona w umiarkowanej wysokości, dlatego dopiero po

jej zwiększeniu o zasądzone odsetki ustawowe od dnia 1 lipca 2002 r. będzie

mogła przedstawiać dla poszkodowanego ekonomicznie odczuwalną wartość.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814

k.p.c. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.