II PK 257/08

Sygn. akt II PK 257/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. S.

przeciwko K.T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o odszkodowanie, premię i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 kwietnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 8 kwietnia 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Powód B. S. domagał się zasądzenia od pozwanej K.T. Spółka z o.o. w W.

kwoty 35.045 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia

zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz tytułem odszkodowania za

naruszenie zakazu dyskryminacji w zatrudnianiu. Następnie rozszerzył powództwo

2

o kwotę 8.739,63 zł. wraz z ustawowymi odsetkami, na którą składały się kwota

5.239,63 zł. tytułem premii za IV kwartał oraz kwota 3.500 zł. tytułem nienależnie

pobranych opłat za używany przez powoda służbowy telefon i samochód.

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych G. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę

5. 235, 63 zł. brutto tytułem premii wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lutego

2007 r. do dnia zapłaty (pkt I); oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II).

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy po

rozpoznaniu apelacji powoda od powyższego wyroku Sądu Rejonowego jedynie

sprostował zaskarżony wyrok w ten sposób, że zamiast kwoty „5.235,63” wpisał

kwotę „5.239,63” natomiast apelację oddalił.

Sąd drugiej instancji odnosząc się do żądania powoda odszkodowania za

niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia podzielił

stanowisko Sądu pierwszej instancji, że oświadczenie woli pracodawcy o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało skutecznie złożone

powodowi w dniu 23 stycznia 2007 r. Odwołanie powoda od rozwiązania umowy o

pracę bez wypowiedzenia i związane z nim żądanie odszkodowania jest spóźnione

(art. 264 § 2 k.p.) ponieważ pozew został złożony do sądu w dniu 8 lutego 2007 r.,

a termin do jego wniesienia upłynął w dniu 6 lutego 2007 r. Wobec powyższego,

zbędne było rozpoznanie zarzutów apelacji powoda dotyczących ustaleń

faktycznych odnośnie zasadności rozwiązania z powodem umowy o pracę bez

wypowiedzenia.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył skargą kasacyjną powód w

części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania

odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów

prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21. 027 zł. Skarga kasacyjna ma dwie

podstawy.

W ramach podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucono

niewłaściwe zastosowanie art. 264 § 2 k.p. przez przyjęcie, że odwołanie powoda

od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało złożone

z opóźnieniem.

3

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga zarzuca

naruszenie:

a) art. 316 § 1 k.p.c przez wydanie wyroku bez uwzględnienia całości

stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, tj. z

pominięciem dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym

pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego

2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało

wniesione z opóźnieniem;

b) art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny

dowodów polegające na dowolnej ocenie dowodów i braku

wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów przez

pominięcie dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym

pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, z datą 6 lutego

2007 r., co doprowadziło do uznania, że odwołanie powoda zostało

wniesione z opóźnieniem;

c) art. 316 § 1 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c. przez wydanie wyroku bez

uwzględnienia całości stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia

rozprawy oraz bez uwzględnienia wszystkich zarzutów apelacji

przez brak rozpoznania zarzutu apelacji dotyczącego błędu w

ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku Sądu

pierwszej instancji polegającego na przyjęciu, że w sytuacji, w której

u pracodawcy brak było jakichkolwiek pisemnych regulacji

zakazujących ujawniania wysokości wynagrodzeń pracowników, a

powód nie został indywidualnie zobowiązany do utrzymywania w

tajemnicy wyżej wymienionych informacji, u pozwanego istniał

niepisany obowiązek zachowania w tajemnicy informacji o

wysokości wynagrodzeń współpracowników, który należał do

kategorii podstawowych obowiązków pracowniczych powoda, który

to błąd doprowadził do naruszenia przepisów prawa materialnego –

art. 52 § 1 pkt 1 k.p. przez przyjęcie, że przesłanie przez powoda w

4

dniu 19 stycznia 2007 r. współpracownikom z działu e-maila

zawierającego dane dotyczące wysokości premii pracowników

działu stanowiło przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o

pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. w

części oddalającej apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie żądania

odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem przepisów

prawa o rozwiązywaniu umów w kwocie 21.027 zł. i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania we wskazanym wyżej zakresie oraz

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje lub orzeczenie co

do istoty sprawy w części zaskarżonej poprzez uwzględnienie powództwa co do

kwoty 21.027,00 odszkodowania i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd drugiej instancji

wydając wyrok nie uwzględnił całości stanu rzeczy w chwili zamknięcia rozprawy,

pominął bowiem znajdujący się w aktach sprawy dowód z potwierdzenia nadania

listem poleconym pisma stanowiącego odwołanie powoda od oświadczenia o

rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z datą 6 lutego 2007 r. Wobec

tego nawet, gdyby przyjąć, że rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło w

dniu 23 stycznia 2007 r. to odwołanie od rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia, złożone w dniu 6 lutego 2007 r., zostało złożone w terminie z art.

264 § 2 k.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezachowanie przez pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej

pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy (art. 264 k.p.) wyłącza potrzebę

rozważenia zasadności i legalności przyczyn rozwiązania umowy o pracę (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2001 r. I PKN 693/00, OSNP

2003/22/539).

Powyższa sytuacja stanowi podstawę zaskarżonego wyroku i sytuacji tej

dotyczą obie podstawy skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej nie jest

kwestionowana ocena prawna zaskarżonego wyroku co do konsekwencji

5

prawnych niezachowania określonego w art. 264 k.p. terminu do odwołania od

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Nie są też kwestionowane

ustalone w zaskarżonym wyroku daty złożenia powodowi oświadczenia

pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, oraz że w związku

z tym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 lutego 2007 r.

Sąd drugiej instancji ustalił, że „pozew noszący datę 6 lutego 2007 r. do

Sądu złożył w dniu 8 lutego 2007 r. jego kwalifikowany pełnomocnik”. W związku ze

stwierdzeniem uchybienia terminu określonego w art. 264 § 2 k.p., Sąd rozważał

– jak to określił dla porządku – czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy powoda,

jednakże na podstawie wyjaśnień powoda, ustalił, że w okolicznościach podanych

przez powoda „nie może być mowy o braku winy po stronie powoda w uchybieniu

terminu”.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jej podstawa nie obejmuje kwestii

związanych z przywróceniem terminu w trybie art. 265 k.p. Jedynym dotyczącym

podstawy prawnej oddalenia roszczeń pozwu ustaleniem zakwestionowanym w

skardze kasacyjnej jest data wniesienia odwołania. Skarżący powołuje się na

załącznik nr 1 do notatki służbowej z dnia 15 maja 2007 r. (k. 2 akt), na którym –

według skarżącego – znajduje się nierozpatrzone przez Sąd drugiej instancji

„potwierdzenie nadania listu poleconego nr 154017248 z datą 06 lutego 2007 r.,

które to potwierdzenie stanowi dowód złożenia odwołania od rozwiązania umowy o

pracę.

Powyższy zarzut jest bezzasadny, gdyż – wbrew twierdzeniu skarżącego –

notatka służbowa, na którą się on powołuje dokładnie odpowiada ustaleniom Sądu.

W notatce tej stwierdza się, że „W dniu 15 maja 2007 r. do sekretariatu Wydziału

Pracy stawił się r. pr. G. K. który poinformował, że w dniu 8 lutego 2007 r., wysłał

do Sądu listem poleconym z powództwa B.a S. przeciwko K.T. Sp. z o.o. (na

potwierdzenie czego złożył dowód nadania listu w urzędzie pocztowym)”. Ponadto

w notatce tej zapisano, że pozew B. S. został zarejestrowany przez biuro

podawcze 13 lutego 2007 r.

Także dołączone do tej notatki „potwierdzenie nadania”, na które powołuje

skarżący zawiera stempel pocztowy z datą 8 lutego 2007 r., co jednoznacznie

6

potwierdza treść notatki i stanowi niebudzącą wątpliwości podstawę ustalenia

dokonanego przez Sąd.

Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności skargi Sąd Najwyższy orzekł

na podstawie art. 39814

k.p.c.

/tp/