I UK 278/08

Wyrok z dnia 27 kwietnia 2009 r.

I UK 278/08

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., P 10/07

(Dz.U. Nr 200, poz. 1445) nie spowodował, że nabycie prawa do emerytury przez

mężczyznę należy oceniać według przesłanek określonych dla kobiet w art. 29

ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze

zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 maja 2008 r.).

Przewodniczący SSN Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Bogusław

Cudowski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia

2009 r. sprawy z wniosku Władysława P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Spo-

łecznych-Oddziałowi w O. o prawo do emerytury, na skutek skargi kasacyjnej ubez-

pieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2008 r.

[...]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 8 stycznia 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział

Wojewódzki w O. odmówił Władysławowi P. prawa do emerytury z uwagi na niespeł-

nienie przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 27 lub 29 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jed-

nolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), a wyrokiem z dnia 6 marca 2008

r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie oddalił od-

wołanie ubezpieczonego od tej decyzji.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że ubezpieczony urodził się 2 kwietnia 1947 r. i

do 31 grudnia 2007 r. był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w pełnym wymia-

rze na stanowisku inspektora nadzoru w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Usług In-

2

westycyjnych Spółce z o.o. w O. W dniu złożenia wniosku o emeryturę wnioskodaw-

ca legitymował się łącznym stażem ubezpieczeniowym w wymiarze 33 lat, 3 miesięcy

i 20 dni. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko organu rentowego, że wnioskodawca nie

spełnia przesłanek określonych w art. 29 ustawy o emeryturach i rentach, bowiem nie

osiągnął ustawowego wieku uprawniającego mężczyzn do emerytury (65 lat). Zda-

niem Sądu, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r., P

10/07, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 29 ust. 1 ustawy o emery-

turach i rentach w zakresie, w jakim nie przyznaje prawa do emerytury w obniżonym

wieku emerytalnym mężczyźnie, który - odpowiednio jak kobieta, która nabywa to

prawo po osiągnięciu wieku 55 lat i co najmniej 30-letniego okresu składkowego i

nieskładkowego - osiągnął wiek 60 lat i co najmniej 35-letni okres składkowy i nie-

składkowy, jest niezgodny z art. 32 i 33 Konstytucji RP - wbrew twierdzeniom odwołu-

jącego się, nie może stanowić podstawy przyznania mu prawa do emerytury. Wyrok

ten - z uwagi na treść punktu drugiego sentencji - wchodzi w życie po upływie

dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Według Sądu Okręgo-

wego, oznacza to, że do tej daty powołany przepis nadal obowiązuje i powinien być

stosowany przez sądy. Wprawdzie sądy są uprawnione do odmowy stosowania

ustaw sprzecznych z Konstytucją i w tym zakresie mogą samodzielnie badać zgod-

ność przepisu z Konstytucją, to jednak w niniejszej sprawie występuje sytuacja niety-

powa, w której „niekonstytucyjna jest nie treść obowiązującego przepisu, ale brak

określonej treści”. Analizując z kolei stan prawny aktualny w dacie zamknięcia rozpra-

wy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że ubezpieczonemu nie przysługuje prawo

do wcześniejszej emerytury, gdyż nie ma normy prawnej, która by przyznawała ubez-

pieczonemu prawo do tego świadczenia przed ukończeniem 65 roku życia.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2008 r. [...] Sąd Apelacyjny w Białymstoku oddalił

apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Apelacyj-

nego (który w pełni podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i ich ocenę

prawną), wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007 r., na który powo-

łuje się wnioskodawca, ma charakter zakresowy, co oznacza, że „Trybunał nie orzekł

o niekonstytucyjności tego, co w art. 29 ust. 1 ustawy zostało przez ustawodawcę

uregulowane”, lecz tylko „stwierdził niezgodność z Konstytucją treści normatywnej,

której w przepisie brakuje”. Z tej przyczyny zakwestionowana regulacja ustawy o

emeryturach i rentach z FUS nie traci mocy obowiązującej (bo treść pominięta w

przepisie nie może utracić mocy), a skutkiem wyroku jest jedynie zobowiązanie usta-

3

wodawcy do dokonania stosownej zmiany art. 29 ust. 1 ustawy. Sąd Apelacyjny

zwrócił uwagę, że wskutek wejścia w życie z dniem 8 maja 2008 r. ustawy z dnia 28

marca 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 67, poz. 411) przepis art. 29 ust.

1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z

którym prawo do emerytury nabywa mężczyzna po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli

ma co najmniej 35-letni okres składkowy i nieskładkowy albo jeżeli ma co najmniej

25-letni okres składkowy i nieskładkowy oraz został uznany za całkowicie niezdolne-

go do pracy. Jednakże znowelizowany przepis - w ocenie Sądu - nie ma zastosowa-

nia do wnioskodawcy, gdyż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ocenie

sądu podlega legalność decyzji organu rentowego według stanu rzeczy istniejącego

w chwili jej wydania. Skoro zaskarżona przez wnioskodawcę decyzja została wydana

w dniu 8 stycznia 2008 r., a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, to

była zgodna z ówczesnym stanem prawnym i dlatego nie mogła być zmieniona. Sąd

Apelacyjny dodał, że ubezpieczony ma prawo złożyć kolejny wniosek o emeryturę,

który będzie rozpoznany przez organ rentowy już w oparciu o znowelizowany przepis

art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z tych względów Sąd odwoław-

czy uznał za pozbawione znaczenia dokumenty złożone przez wnioskodawcę w toku

postępowania apelacyjnego dotyczące jego stażu pracy. Kwestia zaliczenia do stażu

ubezpieczeniowego okresów zatrudnienia wymienionych w tych dokumentach będzie

przedmiotem ponownego rozpoznania przez organ rentowy w przypadku złożenia

ponownego wniosku o emeryturę.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną, w któ-

rej zarzucił błędną wykładnię art. 29 ustawy o emeryturach i rentach z FUS „poprzez

przyjęcie, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wskazującego o jego niekonsty-

tucyjności nie daje podstaw do zastosowania tego przepisu zgodnie z orzeczeniem

Trybunału, jako podstawy do przyznania mężczyznom prawa do emerytury”. Ponadto

skarżący zarzucił naruszenie art. 190 ust. 3 Konstytucji przez przyjęcie, że „pomimo

uznania przepisu za niezgodny z Konstytucją stanowi on podstawę do wydania decy-

zji przez organ administracji”.

W uzasadnieniu skargi, ubezpieczony wywiódł w szczególności, że orzekając

w sprawie P 10/07, Trybunał Konstytucyjny nie wskazał innego terminu utraty mocy

obowiązującej art. 29 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS niż dzień opubli-

kowania sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw. Wobec tego z dniem ogłoszenia tego

4

wyroku art. 29 ust. 2 ustawy utracił moc obowiązującą, gdyż ogłoszenie wyroku Try-

bunału we właściwym organie publikacyjnym jest równoznaczne z utratą mocy obo-

wiązującej zakwestionowanego przepisu w zakresie określonym w sentencji tego

wyroku. W myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, sąd jest związany orzeczeniem o nie-

zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą.

W dodatku, nawet odroczenie wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

(art. 190 ust. 2 Konstytucji RP) stwierdzającego sprzeczność przepisu ustawy z Kon-

stytucją nie stanowi przeszkody do uznania przez sąd, że przepis ten był sprzeczny z

Konstytucją od jego uchwalenia. W przedmiotowej sprawie decyzja organu rentowe-

go została wydana na podstawie niekonstytucyjnego przepisu i dlatego powinna zo-

stać wyeliminowana z obrotu prawnego. W dodatku organ rentowy oraz obydwa

orzekające w sprawie Sądy, nie przeprowadziły badania wnioskodawcy w zakresie

stopnia jego niezdolności do pracy, co stanowiłoby przesłankę do uzyskania przez

niego prawa do emerytury. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok - zdaniem skarżącego

- oczywiście narusza prawo przez nieprawidłowe zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy

o emeryturach i rentach z FUS po wydaniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w

sprawie P 10/07.

Ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchy-

lenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie obu wy-

roków i orzeczenie co do istoty sprawy przez przyznanie prawa do emerytury od dnia

złożenia wniosku i zasądzenie od organu rentowego zwrotu kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym w dacie

wydania decyzji organu rentowego w niniejszej sprawie, mężczyzna urodzony przed

dniem 1 stycznia 1949 r., który nie osiągnął wieku emerytalnego określonego w art.

27 pkt 1 ustawy (65 lat), mógł przejść na emeryturę po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli

miał co najmniej 25-letni okres składkowy i nieskładkowy oraz został uznany za cał-

kowicie niezdolnego do pracy. Wyrokiem z dnia 23 października 2007 r., P 10/07

(Dz.U. Nr 200, poz. 1445; OTK-A 2007 nr 9. poz. 107; Zeszyty NSA 2008 nr 1, s.

157, z glosą J. Trzcińskiego) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 29 ust. 1 ustawy o

5

emeryturach i rentach z FUS w zakresie, w jakim nie przyznaje prawa do emerytury

w obniżonym wieku emerytalnym mężczyźnie, który - odpowiednio jak kobieta, która

nabywa to prawo po osiągnięciu wieku 55 lat i co najmniej 30-letniego okresu skład-

kowego i nieskładkowego - osiągnął wiek 60 lat i co najmniej 35-letni okres skład-

kowy i nieskładkowy, jest niezgodny z art. 32 i art. 33 Konstytucji RP (punkt pierwszy

sentencji). Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny w punkcie drugim sentencji wyroku

orzekł, że powołany przepis we wskazanym zakresie, traci moc obowiązującą z upły-

wem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W uzasad-

nieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny wywiódł w szczególności, że orzeczenie ma

charakter zakresowy, co oznacza, iż Trybunał stwierdził jedynie niezgodność z Kon-

stytucją treści normatywnej, której w zaskarżonym przepisie brakuje. Trybunał wyraź-

nie podkreślił, że treść, która została w przepisie pominięta, nie może utracić mocy

obowiązującej, bo w ogóle nie posiada ona takiej mocy, skoro ustawodawca wyłączył

ją z przepisu. Dlatego skutkiem stwierdzenia przez TK niekonstytucyjności jest zobo-

wiązanie ustawodawcy do dokonania stosownej zmiany w art. 29 ust. 1 ustawy.

Orzeczeniu stwierdzającemu niekonstytucyjność przepisu w zakresie, w jakim pomija

on określoną treść normatywną, można przypisać wyłącznie skutek ustalający nie-

konstytucyjność pominięcia i zobowiązujący prawodawcę do stosownej zmiany tego

przepisu, niezbędnej dla realizacji norm konstytucyjnych. Przyjęcie, że wyrok wywo-

łuje skutek „rozporządzający” (uzupełnia przepis o elementy brakujące) wyraźnie wy-

kracza poza konstytucyjne kompetencje Trybunału. Uzasadniając odroczenie terminu

utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu, Trybunał podniósł, że do

upływu 12 miesięcy od dnia publikacji sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw stan

prawny nie ulega zmianie, a więc zachowuje swoją moc obowiązującą dotychcza-

sowa regulacja z art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W odniesieniu

do stanu normatywnego wyrok określa więc wyłącznie skutki na przyszłość i nie

może być podstawą do kwestionowania wcześniej zapadłych rozstrzygnięć. Jedno-

cześnie Trybunał zastrzegł, że termin odroczenia nie stoi na przeszkodzie wyłączenia

tego skutku, ale jedynie wobec sprawy, która była przyczyną wszczęcia postępowa-

nia przed Trybunałem.

Skutki wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie P 10/07 były

już wielokrotnie analizowane w publikowanym orzecznictwie sądów powszechnych.

W szczególności Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2008 r., III

AUa 390/08 (LexPolonica nr 1995852), stwierdził, że decyzja organu rentowego od-

6

mawiająca skarżącemu prawa do emerytury ma charakter deklaratoryjny, a nie pra-

wotwórczy i nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, co oznacza, że wnioskodawcy

przysługuje prawo do ponowienia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia w

sytuacji zmiany stanu normatywnego stwarzającego dla uprawnionego możliwość

żądania przyznania prawa do konkretnego świadczenia w związku ze zmianą stanu

prawnego - w tym dokonanym w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego.

Ten sam Sąd w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., III AUa 479/08 (LexPolonica nr

2013084), stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany w sprawie P

10/07 ma charakter zakresowy, co oznacza, że nie orzeka o niekonstytucyjności tre-

ści normatywnej zawartej w art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Z

kolei Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 września 2008 r., III AUa

1138/08 (Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu 2008 nr 4, s. 125), stwier-

dził, że podstawą przyznania prawa do emerytury mężczyźnie, który osiągnął 60 lat

życia i ma co najmniej 35 lat okresów składkowych i nieskładkowych - przed dniem 8

maja 2008 r. - nie mogło być ani orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23

października 2007 r. w sprawie P 10/07, ani dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 1978

r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet

i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (por. też wyrok Sądu Apelacyj-

nego w Białymstoku z dnia 26 lutego 2008 r., III AUa 360/08, Orzecznictwo Sądów

Apelacji Białostockiej 2008 nr 1, s. 63).

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd

wyrażony w tezie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2009 r., II UK 320/08

(dotychczas niepublikowany), zgodnie z którą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z

dnia 23 października 2007 r. wywołuje skutki na przyszłość. Z tej przyczyny nietrafne

jest twierdzenie skarżącego, że z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału, art. 29 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach utracił moc obowiązującą lub nie powinien być stoso-

wany. W orzecznictwie Sądu Najwyższego są wprawdzie prezentowane poglądy opo-

wiadające się za przyznaniem wyrokom Trybunału Konstytucyjnego skutków sięgają-

cych w przeszłość (por. uchwała z dnia 23 stycznia 2001 r., III ZP 30/00, OSNAPiUS

2001 nr 23, poz.685; postanowienie z dnia 7 grudnia 2000 r., III ZP 27/00,

OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 331; wyroki z dnia 7 sierpnia 2001 r., I PKN 730/00,

OSNAPiUS 2002 nr 6, poz.141; z dnia 18 kwietnia 2002 r., III RN 4/01, OSNP 2003

nr 2, poz. 25; z dnia 27 września 2002 r., II UKN 581/01, OSNAPiUS 2002 nr 23, poz.

581 oraz z dnia 24 stycznia 2006 r., I PK 116/05, OSNP 2006 nr 23-24, poz. 353), w

7

tym także wyrokom Trybunału Konstytucyjnego, w których odroczono - na mocy art.

190 ust. 3 Konstytucji RP - termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego

(por. np. wyrok z dnia 27 stycznia 2007 r., III PK 96/06, OSNP 2008 nr 5-6. poz. 61).

Poglądy te jednak dotyczą wyroków o innym charakterze, a przede wszystkim nie

dotyczą wyroków, w których Trybunał wyraźnie określił skutki czasowe ich działania.

Tymczasem w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2007 r. Trybunał jedno-

znacznie wskazał charakter swego orzeczenia i określił jego skutki w czasie. Zda-

niem Sądu Najwyższego, samo odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny utraty

mocy obowiązującej art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie ozna-

cza, że przepis ten jest zgodny z Konstytucją do czasu utraty mocy obowiązującej. Z

chwilą ogłoszenia (na sali rozpraw) przez Trybunał orzeczenia w sprawie P 10/07

doszło bowiem do obalenia domniemania zgodności z Konstytucją tego przepisu.

Jednakże uchylone zostało jedynie domniemanie, że zaniechanie legislacyjne pole-

gające na nieprzyznaniu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym tym

mężczyznom, którzy - odpowiednio jak kobiety nabywające to prawo po osiągnięciu

wieku 55 lat i co najmniej 30-letniego okresu składkowego i nieskładkowego - osią-

gną wiek 60 lat i co najmniej 35-letni okres składkowy i nieskładkowy, jest zgodne z

art. 32 i art. 33 Konstytucji RP. Uchylenie domniemania konstytucyjności art. 29 ust. 1

ustawy o emeryturach i rentach z FUS w takim zakresie oznacza, że Sądy orzeka-

jące powinny to uwzględnić w podstawach orzeczenia. Sądy były więc władne zba-

dać, czy odmienne ukształtowanie w art. 29 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

FUS przesłanek prawa do emerytury w przypadku kobiet i mężczyzn nie stanowi

przejawu dyskryminacji mężczyzn wyłącznie ze względu na płeć. Gdyby bowiem

uznać, że brak podstaw do przyznania mężczyźnie prawa do emerytury w obniżonym

wieku (w przeciwieństwie do kobiet, które takie uprawnienia posiadają) jest wynikiem

dyskryminacji wyłącznie z uwagi na płeć, to w takiej sytuacji sąd powinien względem

mężczyzny zastosować regulację, która dotyczy kobiet. W takim przypadku (przy

braku podstawy ustawowej) podstawą przyznania prawa do emerytury mężczyźnie

nie byłby konkretny przepis prawa uprawniający go do świadczenia (skoro taki prze-

pis nie istnieje), lecz wynikający z norm konstytucyjnych i wspólnotowych obowiązek

zastosowania względem dyskryminowanych mężczyzn regulacji przyznającej prawo

do tego świadczenia uprzywilejowanym kobietom. Jednakże to, że ustawodawca w

art. 29 ustawy o emeryturach i rentach z FUS określił odmiennie wiek kobiet i męż-

czyzn nie stanowi samo przez się dyskryminacji, a jest to rozwiązanie powszechnie

8

akceptowane i nie tylko nie stoi w sprzeczności z postanowieniami Konstytucji RP,

ale także z art. 7 dyrektywy 79/7/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadze-

nia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do

zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U.UE Pol-

skie wydanie specjalne 2004 Rozdział 05, Tom 01, s. 187; por. wyrok Sądu Najwyż-

szego z dnia 6 lutego 2009 r., I UK 243/08, dotychczas niepublikowany). W wyroku z

dnia 4 stycznia 2008 r., I UK 182/07 (OSNP 2009 nr 3-4, poz. 49) Sąd Najwyższy

stwierdził, że w przypadku sprzeczności przepisów prawa polskiego z bezpośrednio

skutecznymi przepisami prawa wspólnotowego, składającymi się na zakaz dyskrymi-

nacji ze względu na płeć, sąd jest zobowiązany - do czasu wejścia w życie przepisów

eliminujących stwierdzoną niezgodność - stosować względem podmiotów dyskrymi-

nowanych te przepisy, które adresowane są do podmiotów uprzywilejowanych. W

wyroku tym Sąd Najwyższy uznał, że w sprawach dotyczących emerytury w niższym

wieku emerytalnym - do czasu wejścia w życie przepisów eliminujących naruszenie

zakazu dyskryminacji ze względu na płeć, wynikającego z art. 3 ust. 1 lit. a dyrektywy

Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie za-

sady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecz-

nego nr 79/7 (Dz.U.UE Polskie wydanie specjalne 2004 Rozdział 05 Tom 01, s. 215),

polegającego na pozbawieniu mężczyzn-dyrygentów prawa do emerytury w niższym

wieku emerytalnym, przy równoczesnym objęciu kobiet-dyrygentek tym systemem -

do mężczyzn-dyrygentów należy stosować wprost § 12 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządze-

nia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowni-

ków zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze

(Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Podkreślić jednak należy, że wyrok ten dotyczy regulacji

prawnej, w której pozbawienie mężczyzny prawa do emerytury w niższym wieku nie

było skutkiem zastosowania wobec niego kryterium wieku, lecz wyłącznie kryterium

płci. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie odmowa przyznania wnioskodawcy

(mężczyźnie) prawa od emerytury z uwagi na treść art. 29 ust. 1 ustawy o emerytu-

rach i rentach z FUS w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 maja 2008 r. jest

wynikiem zastosowania kryterium mieszanego (obejmującego wiek oraz płeć), a nie

następuje wyłącznie ze względu na płeć.

Sąd drugiej instancji uznał, że chociaż z dniem 8 maja 2008 r. (na podstawie

art. 1 ustawy z dnia 28 marca 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw) art. 29 ust. 1 pkt

9

2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS otrzymał nowe brzmienie, to nowelizacja ta

nie może prowadzić do zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji i przyznania ubezpie-

czonemu prawa do emerytury, gdyż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych

sąd ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy (w tym stanu prawnego) w chwili

jej wydania. Ocena tego poglądu w odniesieniu do stanu faktycznego rozpoznawanej

sprawy, w tym także zarzutu skarżącego, że ani organ rentowy, ani Sądy obu instan-

cji nie badały, czy wnioskodawca był całkowicie niezdolny do pracy, pozostaje poza

zakresem rozpoznania skargi, gdyż skarżący nie przedstawił w tym przedmiocie od-

powiednich podstaw kasacyjnych (art. 39813

§ 1 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c. od-

dalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

========================================