III SK 39/08

Wyrok z dnia 13 maja 2009 r.

III SK 39/08

Sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy będącą przesłanką górnej granicy

kary pieniężnej (art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energe-

tyczne, jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.), ustala się według

przychodu przedsiębiorcy osiągniętego w roku podatkowym poprzedzającym

ukaranie.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja

2009 r. sprawy z powództwa Jerzego K., Marii K. i Piotra K. - „MAŁE ELEKTROWNIE

WODNE” spółki cywilnej z siedzibą w K. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na skutek skargi kasacyjnej strony powodo-

wej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r. [...]

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2. zasądził od powodów solidarnie na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Ener-

getyki kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępo-

wania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 24 sierpnia 2006 r. uznał,

że przedsiębiorcy Jerzy K., Maria K. i Piotr K. prowadzący wspólnie działalność go-

spodarczą w formie spółki cywilnej MAŁE ELEKTROWNIE WODNE S.C. Jerzy, Ma-

ria, Piotr K. z siedzibą w K. nie przestrzegali warunku 2.1.1. koncesji udzielonej de-

cyzją Prezesa URE z dnia 23 grudnia 2004 r., w ten sposób, że nie wypełnili w 2005

r. - określonego w art. 9e ust. 6 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września

2005 r.) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (jednolity tekst:

Dz.U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1504) - obowiązku przekazania posiadanych świadectw

2

pochodzenia przedsiębiorstwom energetycznym: ENEA SA i Koncernowi Energe-

tycznemu ENERGA SA, dokonującym zakupu energii elektrycznej wytworzonej w

tym odnawialnym źródle energii za okres od 1 stycznia 2005 r. do 30 września 2005

r. i za te działania wymierzył przedsiębiorcom solidarnie karę pieniężną w wysokości

9,64529 % ustalonego przychodu z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w

poprzednim roku podatkowym, tj. w kwocie 100.000 zł.

Wyrokiem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Okręgowy-Sąd Ochrony Konku-

rencji i Konsumentów w Warszawie oddalił odwołanie przedsiębiorców Jerzego K.,

Marii K. i Piotra K. od powyższej decyzji Prezesa URE. Sąd Okręgowy ustalił, że de-

cyzją Prezesa URE z dnia 23 grudnia 2004 r. przedsiębiorcy Jerzy K., Maria K. i Piotr

K. otrzymali koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej w odnawialnych źródłach

energii w okresie od 31 grudnia 2004 r. do 31 grudnia 2020 r. Stosownie do pkt 2.1.1.

koncesji zostali zobowiązani do spełnienia określonych przepisami prawa warunków

wykonywania działalności gospodarczej, a w szczególności warunków określonych w

ustawie „Prawo energetyczne i wydanych na jej podstawie przepisach wykonaw-

czych”. Ponadto na podstawie pkt 2.1.2 koncesji odwołujący się zostali zobowiązani

do zawierania umów zgodnie z przepisami ustawy - Prawo energetyczne oraz wa-

runkami określonymi w koncesji. W dniu 28 kwietnia 2003 r. przedsiębiorcy zawarli

umowy z Koncernem Energetycznym ENERGA SA na dostawę energii elektrycznej

wyprodukowanej w elektrowni powodów Z.K. (pochodzącej ze źródła odnawialnego).

W 5 pkt 5 umowy strony uzgodniły, że ENERGA SA może sprzedawać energię elek-

tryczną wyprodukowaną w MEW Z.K. innemu podmiotowi. Powodowie zobowiązali

się do przekazania kupującemu posiadanych świadectw pochodzenia dotyczących

sprzedaży energii po zakończeniu każdego miesiąca (§ 2 ust. 4 umowy). W dniu 1

stycznia 2005 r. z tym samym koncernem zawarto umowę na dostawę energii elek-

trycznej wyprodukowanej przez Elektrownię MEW R.M. Stosownie do § 3 ust. 5

umowy „w przypadku wystąpienia poboru energii elektrycznej dla zasilania potrzeb

własnych wytwórcy z sieci dystrybucyjnej kupującego ponad ilość wyprodukowanej,

nadwyżka pobranej energii elektrycznej będzie rozliczana według taryfy obowiązują-

cej na terenie działalności Koncernu ENERGA SA grupa taryfowa C 11”.

Kolejna umowa z dnia 26 września 2005 r. dotyczyła dostawy energii elek-

trycznej wyprodukowanej w MEW R.M. Stosownie do § 18 ust. 2 i 3 umowy strony

uzgodniły, że z dniem wejścia w życie umowy z 26 września 2005 r. przestaje obo-

wiązywać umowa z dnia 1 stycznia 2005 r. Świadectwa pochodzenia wynikające z

3

realizacji umowy z dnia 1 stycznia 2005 r. nieprzekazane przez powodów ENERGA

SA w formie dokumentu, powodowie mieli zarejestrować na koncie ewidencyjnym w

rejestrze świadectw pochodzenia. Wynikające z nich prawa majątkowe powodowie

mieli przekazać ENERGA SA bez dodatkowych roszczeń finansowych do dnia 31

grudnia 2005 r. Stosownie do § 4 ust. 3 umowy z 26 września 2005 r. w przypadku

wystąpienia poboru energii elektrycznej dla zasilania potrzeb własnych sprzedające-

go z sieci dystrybucyjnej kupującego ponad ilość wyprodukowaną to nadwyżka po-

branej energii elektrycznej będzie rozliczana według Taryfy obowiązującej na terenie

działalności Koncernu Energetycznego ENERGA SA Oddział Zakład Energetyczny

G. w G.; grupa taryfowa C-11.

Odwołujący się zawarli także umowy z ENEA SA i tak w dniu 1 stycznia 2005

r. na sprzedaż energii elektrycznej z elektrowni powodów MEW „K.”. W § 1 ust. 1 pkt

3 umowy strony uzgodniły, że zakup energii elektrycznej dokonywany przez ENEA

SA stanowi realizację obowiązku zakupu energii elektrycznej określonego w

rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 maja 2003

r. w sprawie szczegółowego zakresu obowiązku zakupu energii elektrycznej i ciepła z

odnawialnych źródeł energii oraz energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu z

wytwarzaniem ciepła (Dz.U. Nr 104, poz. 971), a w dniu 1 stycznia 2005 r. na dosta-

wę energii elektrycznej powodów „MEW K.”. Strony uzgodniły, że zakup energii elek-

trycznej przez ENEA SA stanowi realizację obowiązku zakupu energii elektrycznej

określonego w powyżej wskazanym rozporządzeniu. Wymienione umowy zawarte z

ENEA SA obowiązywały od 1 stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r. W tym okresie

ENEA S.A. zakupiła od powodów 2 988 430 kWh energii elektrycznej, na które

otrzymała faktury a ENERGA SA 993.921 kWh.

Wobec tego, że powodowie nie przekazali odbiorcom energii elektrycznej

(ENEA SA i ENERGA SA) świadectw pochodzenia dotyczących zakupów energii

elektrycznej, ENERGA SA zwróciła się do powodów w dniu 20 października 2005 r. o

przekazanie świadectw pochodzenia, a w dniu 4 listopada 2005 r. złożyła do Prezesa

URE wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie niewykonania przez powodów

obowiązku przekazywania posiadanych świadectw pochodzenia dotyczących sprze-

dawanej energii elektrycznej przedsiębiorstwu energetycznemu w okresie od 1

stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r.

Przedsiębiorcy dokonali zgłoszenia świadectw pochodzenia (za sprzedawaną

energię elektryczną ENEA SA i ENERGA SA w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 30

4

września 2005 r.) na swoje konto w Rejestrze Świadectw Pochodzenia, a następnie

w dniu 9 marca 2006 r. złożyli ENEA SA oferty sprzedaży praw majątkowych wyni-

kających z uzyskanych świadectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej w

odnawialnych źródłach energii w roku 2005. Taką ofertę złożyli również innemu

przedsiębiorcy.

W dniu 19 kwietnia 2006 r. Towarowa Giełda Energii SA dokonała beztermi-

nowej blokady praw majątkowych do świadectw pochodzenia do energii wyproduko-

wanej przez powodów w elektrowni K. i K. W Sądzie Okręgowym w G. [...] toczy się

postępowanie sądowe z powództwa ENEA SA przeciwko powodom o nakazanie

przekazania świadectw.

Sąd Okręgowy wskazał, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do roz-

strzygnięcia zagadnienia, czy powodowie byli zobowiązani, w świetle obowiązują-

cych przepisów, do nieodpłatnego przekazania świadectw pochodzenia za energię

elektryczną sprzedaną ENEA SA i ENERGA SA w okresie od 1 stycznia do 30 wrze-

śnia 2005 r., tj. czy w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa energetycznego

obowiązujące do 30 września 2005 r., czy przepisy obowiązujące od 1 października

2005 r. (nienakładające przedmiotowego obowiązku). W ustawie z dnia 4 marca

2005 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy - Prawo ochrony środo-

wiska (Dz.U. Nr 62, poz. 552) nie ma przepisów przejściowych, które dotyczyłyby

rozliczenia roku 2005. Wobec tego Sąd przyjął, że w roku 2005 wykonanie obowiąz-

ków w zakresie energii odnawialnej przez wytwórców energii (powodów) poddane

było dwóm reżimom prawnym: 1) pierwszemu obowiązującemu do 30 września 2005

r. na podstawie przepisów dotychczasowej ustawy, 2) drugiemu obowiązującemu od

1 października 2005 r. na podstawie ustawy z 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy -

Prawo energetyczne oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Skoro umowy sprzedaży energii elektrycznej były wykonane w okresie od 1

stycznia do 30 września 2005 r., to należy uznać, że umowy te powinny być w tym

okresie wykonane w całości, w tym również w zakresie dodatkowych obowiązków

nałożonych na powodów jako wytwórców energii odnawialnej, tj. przekazania świa-

dectw pochodzenia sprzedanej energii elektrycznej. Ocena wykonania obowiązków

w zakresie przekazania świadectw pochodzenia sprzedawanej energii elektrycznej

przez powodów, przedsiębiorcom energetycznym dokonujących jej zakupu w okresie

od 1 stycznia do 30 września 2005 r. podlega przepisom ustawy Prawo energetyczne

obowiązującym do dnia 30 września 2005 r. Stosownie do art. 9e ust. 6 Prawa ener-

5

getycznego (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2005 r.) przedsiębiorstwo

energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w odnawialnych źró-

dłach energii i sprzedające tę energię odbiorcom innym niż wymienieni w art. 9a ust.

1 Prawa energetycznego (przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarza-

niem energii elektrycznej lub jej obrotem i sprzedające tę energię odbiorcom, którzy

dokonują jej zakupu na własne potrzeby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) jest

obowiązane, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, do:

1. zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii lub 2.

wytworzenia energii elektrycznej we własnych odnawialnych źródłach energii znaj-

dujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przyłączonych do sieci), czyli

przedsiębiorcom, którzy dokonują zakupu energii w celu jej odsprzedaży - jest obo-

wiązane przekazać posiadane świadectwa pochodzenia przedsiębiorstwu energe-

tycznemu dokonującemu jej zakupu.

Sąd Okręgowy ustalił, że ENEA SA i ENERGA SA byli przedsiębiorcami, któ-

rzy dokonali zakupu energii elektrycznej od powodów w celu jej odsprzedaży, a wo-

bec tego, że spełnione zostały przesłanki z art. 9e ust. 6 Prawa energetycznego (w

brzmieniu obowiązującym do 30 września 2005 r.) powodowie byli zobowiązani do

przekazania świadectw pochodzenia. Stosownie do przepisu art. 56 ust. 3 Prawa

energetycznego wysokość kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę w wypadkach

określonych w ust. 1 tego przepisu nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego

przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna

związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji wysokość kary nie

może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z dzia-

łalności koncesjonowanej osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. Zdaniem

Sądu Okręgowego za poprzedni rok podatkowy należy rozumieć rok kalendarzowy

poprzedzający wydanie decyzji. Wysokość kary pieniężnej powinna być ustalona na

podstawie przychodów osiągniętych przez powodów w roku 2005.

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na podstawie

art. 385 k.p.c. oddalił apelację powodów od powyższego wyroku Sądu Okręgowego -

Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie. Sąd drugiej instancji

stwierdził, że ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy nie budzi

wątpliwości. Sąd ten podzielił także ocenę prawną zaskarżonego wyroku. W uzasad-

nieniu poświęconym kwestiom prawnym Sąd drugiej instancji potwierdził w szczegól-

ności, że przepis art. 9e ust. 6 ustawy Prawo energetyczne w swoim dosłownym

6

brzmieniu nie odnosi się do „podmiotów wymienionych w art. 9a ust. 1” lecz do od-

biorców „innych” niż wymienieni w art. 9a ust. 1 ustawy, a skoro kontrahenci powo-

dów nie zużywali zakupionej energii na własne potrzeby, a dokonywali jej dalszej

sprzedaży, to po stronie powodów istniał obowiązek przekazania im świadectw po-

chodzenia sprzedawanej energii. W omawianym okresie przedsiębiorstwa energe-

tyczne wymienione w art. 9a ust. 1a ustawy - duże jednostki i koncerny - miały obo-

wiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii lub

wytwarzania energii elektrycznej we własnych odnawialnych źródłach energii. Dlate-

go też zawierały, wykonując obowiązek ustawowy, umowy z przedsiębiorstwami pro-

dukującymi energię ze źródeł odnawialnych zakupu takiej energii a na potwierdzenie

ich zakupu uzyskiwały wymagane świadectwa pochodzenia takiej energii. Pojęcie

„odbiorcy dokonującego zakupu energii elektrycznej na własne potrzeby” według art.

9a ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne w brzmieniu obowiązującym w okresie spor-

nym odpowiada definicji „odbiorcy końcowego” wprowadzonej do ustawy - Prawo

energetyczne z dniem 3 maja 2005 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 13 pkt 13a

ustawy odbiorcą końcowym jest odbiorca dokonujący zakupu paliw i energii na wła-

sny użytek, a pojęcia „na własny użytek” i „na własne potrzeby” są tożsame.

Sąd drugiej instancji stwierdził, że art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2005 r.

o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska

(Dz.U. Nr 62, poz. 552 ze zm.), nie reguluje kwestii związanych z przekazywaniem

świadectw pochodzenia od stycznia do września 2005 r. Przepis ten regulował jedy-

nie kwestie ujednolicenia statusu prawnego świadectw pochodzenia wydanych od

stycznia 2005 r. do września 2005 r. i po tej dacie, nie dotyczy natomiast własności

świadectw pochodzenia wydanych w tym okresie, a treść art. 12 ust. 2 ustawy z dnia

4 marca 2005 r. wskazuje, że przedsiębiorstwa, którym przekazano świadectwa po-

chodzenia energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii, są jej

właścicielami i mogą je zaliczyć w poczet wypełnienia obowiązku zakupu energii od-

nawialnej określonego w art. 9a ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne.

Według Sądu drugiej instancji przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej prawi-

dłowo przyjęto przychód z działalności koncesjonowanej za 2005 r. Nie można zgo-

dzić się z apelującym, że „rokiem poprzedzającym” powinien być rok poprzedni w

odniesieniu do daty czynu, a nie wydania decyzji. Zdaniem Sądu drugiej instancji

skoro kara pieniężna nakładana jest w formie decyzji, a od niej przysługują środki

odwoławcze, należy przyjąć, że rokiem poprzednim jest rok jej wydania. Gdyby za-

7

miarem ustawodawcy było, aby kara pieniężna była wymierzana jako procent przy-

chodu z działalności koncesjonowanej z roku poprzedzającego naruszenie warunków

koncesji, to wówczas przepis ustawowy miałby inne sformułowanie, a także uwzględ-

niałby sytuacje, gdy w roku poprzedzającym naruszenie jej warunków przedsiębiorca

nie prowadził działalności koncesjonowanej.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną w całości

strona powodowa wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Apela-

cyjnego oraz o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i zmianę orzeczenia przez

uchylenie w całości decyzji Prezesa URE z dnia 24 sierpnia 2006 r.; o zasądzenie od

pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie za-

skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apela-

cyjnemu wraz z rozstrzygnięciem o kosztach niniejszego postępowania.

Skargę oparto na podstawie dotyczącej naruszenia przepisów prawa material-

nego, w ramach której zarzucono: 1) błędną wykładnię art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4

marca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy - Prawo ochrony

środowiska, przez przyjęcie, że wskazany przepis nie reguluje kwestii wstecz zwią-

zanych z przekazywaniem świadectw pochodzenia wydanych od stycznia do końca

września 2005 r., a w konsekwencji niezastosowanie przepisów przejściowych przy

wydaniu wyroku; 2) błędną wykładnię przepisu art. 9e ust. 6 ustawy z dnia 10 kwiet-

nia 2003 r. - Prawo energetyczne w brzmieniu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30

września 2005 r., przez uznanie, że wskazany przepis nie odnosi się do „podmiotów

wymienionych w art. 9a ust. 1 prawa energetycznego, ale do odbiorców „innych” niż

wymienieni w art. 9a ust. 1 ustawy i przyjęcie, że przedsiębiorstwa ENEA SA i Kon-

cern Energetyczny ENERGA SA nie są przedsiębiorstwami energetycznymi, zajmu-

jącymi się obrotem energii i sprzedającymi tę energię odbiorcom, którzy dokonują jej

zakupu na własne potrzeby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - mimo dokona-

nych ustaleń, że przedsiębiorstwa te zakupiły od powodów energię elektryczną w

celu jej odsprzedaży, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd, że powodowie

mieli obowiązek przekazania posiadanych świadectw pochodzenia energii przedsię-

biorstwom energetycznym ENEA SA i Koncernowi Energetycznemu ENERGA SA, w

wyniku czego utrzymano wobec powodów wymierzoną przez Prezesa URE karę pie-

niężną”; 3) błędną wykładnię art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - Prawo

energetyczne, przez przyjęcie, że „rokiem poprzednim” w rozumieniu przepisu, jest

rok wydania decyzji nakładającej karę pieniężną, a nie rok poprzedni w odniesieniu

8

do daty czynu, a w konsekwencji, że Prezes URE w sposób uprawniony, przy ustala-

niu wysokości kary pieniężnej przyjął przychód z działalności koncesjonowanej za

2005 r. (rok poprzedni w odniesieniu do daty wydania decyzji), a nie rok 2004, który

był poprzedni w odniesieniu do daty czynu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według

norm przepisanych prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestionowana w skardze kasacyjnej podstawa prawna zaskarżonego wyroku

(wskazane trzy z zastosowanych przepisów praw materialnego) została w uzasad-

nieniu wyroku szeroko wyjaśniona. Sąd Apelacyjny przedstawił wystarczającą anali-

zę tekstów odnośnych przepisów (interpretację „językową”), uwzględnił kontekst

normatywny (interpretację systemową), a także zmiany regulacji prawnej (interpreta-

cję „historyczną”), a następnie uzyskany wynik poddał ocenie funkcjonalnej, spraw-

dzając w ten sposób zgodność analiz z sensem (celem) regulacji. Sąd Najwyższy

stwierdza, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (zakwestionowana w

skardze) wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego jest poprawna meto-

dologicznie, a jej rezultat nie budzi zastrzeżeń. Skarga kasacyjna na poparcie zgło-

szonych zarzutów nie przedstawiła żadnego przekonywującego argumentu. Skarżą-

cy zasadniczo zrezygnował z krytyki analizy funkcjonalnej wskazanych przepisów,

uważając, że jej wyniki są niezgodne z dosłownym - jak określił - znaczeniem tek-

stów prawnych. Na takich, odnoszących się do wykładni gramatycznej zarzutach i

argumentach, opiera się podstawa skargi kasacyjnej. Zarzuty te (argumenty) są

bezzasadne.

Pierwszy z zarzutów skargi dotyczy art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2005

r. o zmianie ustawy Prawo energetyczne oraz ustawy Prawo ochrony środowiska.

Przepisu tego - należącego do kategorii tzw. prawa intertemporalnego - nie sposób

zrozumieć bez uwzględnienia zmian normatywnych Prawa energetycznego, w

szczególności innego określenia „świadectw pochodzenia potwierdzających wytwo-

rzenie energii elektrycznej w odnawialnych źródłach energii”. Skarżący powołuje się

na zasady prawa, że „w razie wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy

przyjąć, iż każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość”. Jednakże Sąd w

9

zaskarżonym wyroku w niczym wskazanej zasady nie naruszył, natomiast trudne jest

uchwycenie logicznego znaczenia wywodu argumentacyjnego skargi. Zarówno bo-

wiem tekst przepisu jak i jego funkcjonalny sens jasno i zgodnie wskazują na to, że

ustawodawca reformujący „świadectwa pochodzenia” zapewnił świadectwom do-

tychczasowym pełną skuteczność prawną w zreformowanym systemie z zastosowa-

niem do nich przepisów nowych.

Drugi z zarzutów skargi w zupełnie nieprzekonujących konstrukcjach grama-

tyczno-logicznych upatruje argumentacji dla tezy oczywiście nietrafnej jakoby nie

było tak, jak to wynika z tekstu przepisu odczytanego z uwzględnieniem sensu unor-

mowania, że obowiązek przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwa-

rzaniem energii elektrycznej w odnawialnych źródłach energii do przekazania po-

siadanego świadectwa pochodzenia sprzedawanej energii, odnosił się do sprzedaży

przedsiębiorstwom dokonującym dalszego obrotu (odsprzedaży) tej energii. Tylko

takie bowiem przedsiębiorstwa energetyczne zobowiązane były do zakupu energii

elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii, a do wykazania wykona-

nia tego obowiązku potrzebowały (jako wyłącznego dowodu) przedmiotowych świa-

dectw pochodzenia. Natomiast podmioty nabywające energię „na własne potrzeby”

(według zmienionej terminologii „na własny użytek” jako odbiorcy końcowi) nie miały i

nie mają (pod rządem aktualnych przepisów) obowiązku zakupu energii elektrycznej

wytworzonej w odnawialnych źródłach energii.

Wbrew skardze nie budzi także zastrzeżeń interpretacja „roku poprzedniego”,

o którym jest mowa w art. 56 ust. 3 Prawa energetycznego. Przepis ten określa tę

przesłankę wysokości kary pieniężnej, która dotyczy sytuacji ekonomicznej ukarane-

go przedsiębiorcy, sytuacji uwzględniającej przychód osiągnięty „w poprzednim roku

podatkowym”. Chodzi tu o określenie górnej granicy kary pieniężnej, która „nie może

przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorstwa”. Powyższa norma, co na-

leży podkreślić, dotyczy tylko ekonomicznego aspektu kary pieniężnej i to tylko w

odniesieniu do sytuacji w jakiej znajduje się ukarany przedsiębiorca. Represyjność

kary ma być ustalana, a nawet miarkowana (ograniczona), sytuacją podlegającego

karze przedsiębiorcy, mierzoną poziomem uzyskanego przychodu. Przyjęta w za-

skarżonym wyroku wykładnia „roku poprzedniego” jako roku poprzedniego w stosun-

ku do daty orzeczenia o karze (ukarania) jest odpowiednia do celu regulacji; chodzi

przecież o uwzględnienie aktualnej sytuacji ekonomicznej ukaranego przedsiębiorcy.

10

Z powyższych przyczyn stwierdzając bezzasadność podstawy skargi kasacyj-

nej Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 39814

k.p.c.

========================================