III CZP 24/09

Uchwała z dnia 22 maja 2009 r., III CZP 24/09

Sędzia SN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

Sędzia SN Krzysztof Strzelczyk

Sędzia SN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości Michała R. –

Firma Handlowa "B." w W. – Wiesław B. przeciwko Wiesławowi Kazimierzowi B.,

Wiesławie Zdzisławie B. i Karolowi B. o opróżnienie lokalu mieszkalnego, po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 22 maja 2009 r.

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Olsztynie

postanowieniem z dnia 3 lutego 2009 r.:

"Czy postanowienie sędziego-komisarza wydane w trybie art. 75 ust. 2 ustawy

z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (jedn. tekst: Dz.U. 2003

Nr 60, poz. 535 ze zm.) stanowi tytuł egzekucyjny w zakresie obowiązku upadłego

lub osób mu bliskich, którzy w dacie ogłoszenia upadłości zamieszkiwali w budynku

mieszkalnym wchodzącym do masy upadłości do opróżnienia tego budynku i

wydania go syndykowi masy upadłości?"

podjął uchwałę:

Postanowienie sędziego-komisarza, wydane na podstawie art. 75 ust. 2

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr

60, poz. 535 ze zm.), nie stanowi tytułu egzekucyjnego w zakresie obowiązku

opróżnienia i wydania przez upadłego lub osoby mu bliskie mieszkania, w

którym zamieszkiwali w chwili ogłoszenia upadłości, znajdującego się w

lokalu lub budynku wchodzącym w skład masy upadłości.

Uzasadnienie

Przytoczone zagadnienie prawne powstało przy rozpoznawaniu apelacji

powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 27 października 2008 r.

który oddalił powództwo Michała R., występującego jako syndyk masy upadłości

Wiesława B., przedsiębiorcy prowadzącego Firmę Handlową „B.” w W., skierowane

przeciwko upadłemu, jego żonie i synowi, o nakazanie, aby opróżnili i wydali

zajmowany budynek wchodzący w skład masy upadłości. Upadłość pozwanego

przedsiębiorcy, obejmująca likwidacje jego majątku ogłoszona została 14 lutego

2007 r. W skład masy upadłości wchodzi m.in. dom mieszkalny w W., w którym

upadły zamieszkuje z rodziną. W dniu 29 stycznia 2008 r. sędzia-komisarz wydał na

podstawie art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowego i

naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm. – dalej: „Pr.u.n.”) postanowienie

odmawiające pozwanym dalszego zajmowania mieszkania. Pozwany dłużnik nie

kwestionował zasadności powództwa, wnosił natomiast o przyznanie mu prawa do

innego lokalu. (...)

Powód w apelacji zarzucił m.in. naruszenie art. 777 k.p.c. i art. 75 ust. 2

Pr.u.n. przez przyjęcie, że postanowienie sędziego-komisarza jest tytułem

egzekucyjnym. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 75 ust. 1 Pr.u.n., jeżeli ogłoszono upadłość likwidacyjną, upadły

traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem

wchodzącym w skład masy upadłości. Z dniem ogłoszenia upadłości majątek

upadłego staje się masą upadłości przeznaczoną na zaspokojenie wierzycieli (art.

60 Pr.u.n.). Przy upadłym pozostaje wprawdzie odpowiedni tytuł do składników tego

majątku, gdyż pozostaje on ich właścicielem, użytkownikiem itp., nie może jednak

wykonywać swoich praw.

Jak wynika z zestawienia art. 75 ust. 1 i ust. 2 Pr.u.n., mieszkanie zajmowane

przez dłużnika w chwili ogłoszenia upadłości, które znajduje się w lokalu lub w

budynku wchodzącym w skład masy upadłości – wchodzi do masy upadłości

przeznaczonej do likwidacji stosownie do art. 306 i nast. Pr.u.n., a upadły traci

prawo korzystania z niego. Artykuł 75 ust. 2 Pr.u.n. wprowadza uzasadniony

względami socjalnymi wyjątek od tej zasady, umożliwiając sędziemu-komisarzowi

określenie czasu i zakresu, w jakim upadły lub osoby mu bliskie mogą nadal

zamieszkiwać w takim mieszkaniu. W literaturze podkreśla się, że art. 75 ust. 2

Pr.u.n. nie przyznaje upadłemu roszczenia o korzystanie z mieszkania, a

postanowienie sędziego-komisarza powinno uwzględniać cel postępowania

upadłościowego i umożliwić upadłemu i jego rodzinie zamieszkiwanie najwyżej

przez czas do zbycia zajmowanej przez nich nieruchomości (lokalu).

Możliwość dalszego zajmowania przez upadłego i jego bliskich takiego

mieszkania była unormowana w zbliżony sposób w poprzednio obowiązujących

przepisach rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października

1934 r. – Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.

– dalej: "Pr.upadł."). Artykuł 131 § 1 Pr.upadł. stanowił, że pozostawienie upadłego

w mieszkaniu, które zajmuje w nieruchomości wchodzącej w skład masy upadłości,

nie może nastąpić bez zezwolenia rady wierzycieli, jeżeli zaś rada wierzycieli nie

była ustanowiona, zezwolenia takiego udzielał sędzia-komisarz (art. 140 Pr.upadł.).

Jednocześnie art. 94 Pr.upadł. przewidywał, że wprowadzenie syndyka w

posiadanie majątku upadłego dokonane będzie w razie potrzeby przez komornika

na podstawie postanowienia o wyznaczeniu syndyka lub zarządcy. Na tle tych

przepisów w nauce panowało jednomyślne stanowisko, że usunięcie upadłego z

mieszkania, z którego nie może korzystać, następuje na podstawie art. 94

Pr.upadł., bez potrzeby prowadzenia odrębnego procesu (art. 90 i 94 Pr.upadł.),

przy pomocy komornika, na podstawie postanowienia o wyznaczeniu syndyka.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego charakter prawny postanowień sędziego-

komisarza wydawanych na podstawie art. 75 ust. 2 Pr.u.n. nie był dotychczas

rozważany. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postanowienia takie mogą

regulować zakres i czas korzystania z mieszkania przez upadłego i osoby mu

bliskie, bez sprecyzowania szczegółów możliwej regulacji. Oznacza to, że sędzia-

komisarz dysponuje swobodą wyboru, pozwalającą mu dostosować wydawane

rozstrzygnięcie do specyfiki faktycznych okoliczności danego postępowania

upadłościowego. Postanowienia sędziego-komisarza na podstawie art. 154 Pr.u.n.

należy traktować jako orzeczenie sądu w rozumieniu art. 777 § 1 pkt 1 k.p.c., które

– jeżeli nadaje się do wykonania – może być zaopatrzone w klauzulę wykonalności i

przymusowo zrealizowane. Nie ma zatem normatywnych przeszkód, aby uznać

takie postanowienia za tytuł egzekucyjny, istota problemu leży jednak w tym, czy

wydane na tej podstawie postanowienie może być tytułem nakazującym

opuszczenie i opróżnienie mieszkania. Artykuł 75 ust. 2 Pr.u.n. wprost takiego

orzeczenia nie przewiduje, nie mieści się ono bowiem w pojęciu określenia zakresu

i czasu korzystania z mieszkania, jakkolwiek obowiązek opróżnienia lokalu

niewątpliwie wiąże się z upływem okresu, w którym upadły mógł pozostawać w nim

z rodziną po ogłoszeniu upadłości.

Postanowienie sędziego-komisarza, w którym odmówił on upadłemu

zezwolenia na dalsze zamieszkiwanie wraz z żoną i synem w budynku

wchodzącym w skład masy upadłości, jeżeli nie było poprzedzone postanowieniem

określającym uprawnienie upadłego i jego rodziny do zajmowania lokalu, nie

wprowadza żadnych zmian w sytuacji prawnej upadłego. Potwierdza jedynie stan,

jaki na podstawie art. 75 ust. 1 Pr.u.n. powstał z chwilą ogłoszenia upadłości. Jeśli

natomiast postanowienie takie zostało wydane w toku postępowania, po

wcześniejszym zezwoleniu na zajmowanie mieszkania, jest równoznaczne z

wyznaczeniem końcowego terminu, do którego upadły może w tym mieszkaniu

pozostawać. Po upływie tego terminu następuje powrót do sytuacji przewidzianej w

art. 75 ust. 1 Pr.u.n., tzn. następuje utrata przez upadłego tytułu do korzystania z

lokalu, uprawniająca syndyka do usunięcia go z tego lokalu. Jednak postanowienie

„odmawiające zezwolenia na dalsze zamieszkiwanie" nie daje umocowania do

przeprowadzenia na jego podstawie eksmisji.

Sąd Okręgowy trafnie zwrócił uwagę, że w judykaturze pewnym orzeczeniom

przyznano walor tytułu egzekucyjnego, mimo że wprost nie wynikał z nich

obowiązek nadający się do egzekucji. Przykładem może być postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 2 września 1971 r., III CRN 290/71 (OSNCP 1972, nr 2, poz.

36) lub uchwały Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1992 r., III CZP 16/92 (OSNC

1992, nr 9, poz. 162) i z dnia 10 lutego 2006 r., III CZP 127/05 (OSNC 2007, nr 1,

poz. 2). Rozstrzygane sytuacje były jednak odmienne od obecnie rozważanej,

ponieważ dotyczyły praw stron immanentnie i bezpośrednio związanych z

określonymi obowiązkami dłużnika. Ten element nie jest tak wyraźny w

postanowieniu o odmowie zezwolenia na dalsze zamieszkiwanie, a ponadto

występuje jeszcze jedna, zasadnicza różnica. W postępowaniu upadłościowym

przewidziany został tytuł stanowiący podstawę przymusowego objęcia przez

syndyka w posiadanie masy upadłości. Wskazuje go art. 174 ust. 1 Pr.u.n., według

którego wprowadzenia syndyka w posiadanie majątku upadłego dokonuje komornik

sądowy, a podstawę wprowadzenia stanowi postanowienie sądu o ogłoszeniu

upadłości lub postanowienie o powołaniu syndyka bez potrzeby nadawania mu

klauzuli wykonalności. Przepis przyjmuje zatem rozwiązanie wcześniej znane z art.

94 Pr.upadł., odformalizowując i przyśpieszając procedurę jego realizacji.

Artykuł 94 Pr.upadł. powszechnie uznawany był za podstawę przymusowego

usunięcia upadłego z mieszkania, a brak istotnych różnic legislacyjnych uzasadnia

przyjęcie tej wykładni jako aktualnej także dla art. 174 ust. 1 Pr.u.n. Użyta w tym

przepisie formuła „wprowadzenia w posiadanie” nie podważa przedstawionej

interpretacji, wykładać ją bowiem należy w kontekście wynikającego z art. 57 ust. 1

Pr.u.n. nakazu wydania syndykowi całego majątku upadłego, w tym nieruchomości,

w której upadły zamieszkuje, przy uwzględnieniu utraty prawa korzystania z tego

majątku (art. 75 ust. 1 Pr.u.n.). Istnienie tego tytułu usuwa potrzebę poszukiwania

go w postanowieniu wydanym na podstawie art. 75 ust. 2 Pr.u.n.

Rodzi się jednak wątpliwość, czy postanowienie o ogłoszeniu upadłości może

stanowić tytuł do usunięcia z mieszkania nie tylko samego upadłego, lecz także

jego domowników. Szerzej rzecz ujmując, jest to pytanie o zakres podmiotowej

skuteczności postanowienia o ogłoszeniu upadłości jako tytułu do wprowadzenia

syndyka w posiadanie majątku stanowiącego masę upadłości. W literaturze

prezentowane są różne stanowiska. Przyjmuje się, że wprowadzenie w posiadanie

może dotyczyć tylko tego majątku, którym włada upadły, natomiast objęcie przez

syndyka majątku upadłego, znajdującego się we władaniu osób trzecich, wymaga

wytoczenia przeciwko nim powództwa. Wyrażany jest także pogląd, wspierany

odwołaniem się do art. 845 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i 229 Pr.u.n., że

postanowienie o ogłoszeniu upadłości upoważnia do wprowadzenia syndyka w

posiadanie majątku pozostającego we współposiadaniu upadłego i osoby trzeciej.

Pojawiła się również koncepcja, że treść art. 174 ust. 2 Pr.u.n. uprawnia do

wykorzystania trybu określonego w ust. 1 tego przepisu także wobec innych osób,

które przeszkadzają w objęciu majątku przez syndyka lub zarządcę.

Artykuł 174 ust. 1 Pr.u.n. nie określa podmiotowych granic egzekucji

prowadzonej na podstawie postanowienia, a ponieważ nie nadaje się mu klauzuli

wykonalności, wyłączona zostaje możliwość sprecyzowania jego zakresu w

postępowaniu klauzulowym. Nie można jednak bronić tezy, że z tego powodu

dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji przeciwko każdemu, kto w ocenie

syndyka włada majątkiem należącym do masy upadłości. Takiej ewentualności

sprzeciwia się domniemanie zgodności posiadania ze stanem prawnym (art. 341

k.c.) oraz wskazówka jaką daje a contrario art. 69 ust. 3 Pr.u.n. Zestawienie art. 341

k.c. z domniemaniem, że do majątku upadłego należą rzeczy znajdujące się w jego

posiadaniu w dniu ogłoszenia upadłości uzasadnia pogląd, iż brak podstaw

prawnych do domniemanego traktowania majątku znajdującego się w posiadaniu

osoby trzeciej jako przynależnego do masy upadłości. Trzeba też zaznaczyć, że

gdyby zamiarem ustawodawcy było uczynienie postanowienia przewidzianego w

art. 174 ust. 1 Pr.u.n. tytułem skutecznym przeciwko wszystkim posiadaczom

składników majątku upadłego, określiłby to wprost w ustawie, jak to uczynił np. w

art. 791 § 1 k.p.c. Tytuł ten nie uprawnia zatem do kierowania egzekucji przeciwko

osobom trzecim, w których posiadaniu znajdują się składniki masy upadłości.

Rozważenia wymaga jednak, czy i w jakim zakresie reguła ta odnosi się do

sytuacji prawnej małżonka upadłego i jego pełnoletniego dziecka wspólnie

zamieszkujących w mieszkaniu w budynku należącym do masy upadłości.

Ogłoszenie upadłości jednego z małżonków powoduje ustanie wspólności

ustawowej (art. 124 ust. 1 Pr.u.n.) i wejście majątku wspólnego do masy upadłości.

Małżonek upadłego, podobnie jak sam upadły, zachowuje jednak tytuł prawny do

nieruchomości wchodzącej w skład masy upadłości. Artykuł 57 ust. 1 Pr.u.n.

ustanawiający obowiązek wydania przez upadłego majątku oraz art. 75 ust. 1

Pr.u.n. pozbawiający upadłego prawa korzystania z niego nie wyjaśniają położenia

jego małżonka, którego majątek częściowo również wchodzi w skład masy

upadłości. Wejście określonego przedmiotu majątkowego w skład masy upadłości

jest jednak równoznaczne z poddaniem go rygorom postępowania upadłościowego

i pociąga za sobą zmianę jego dotychczasowego przeznaczenia. Od tej chwili ma

on służyć zaspokojeniu wierzycieli w trybie upadłościowym, z czym łączy się – w

wypadku upadłości likwidacyjnej – objęcie tego przedmiotu jako składnika masy

upadłości, zarządzanie, zabezpieczenie przed zniszczeniem, a wreszcie jego

likwidacja przez syndyka masy upadłości (art. 75 i 173 Pr.u.n.). Ponieważ

przeznaczenie przedmiotów majątkowych wchodzących w skład majątku wspólnego

na zaspokojenie wierzycieli następuje kosztem drugiego małżonka, prawo

upadłościowe chroni go przez przyznanie mu wierzytelności pieniężnej podlegającej

zgłoszeniu do masy upadłości i podlegającej zaspokojeniu w trybie podziału

funduszów masy (art. 124 ust. 3 Pr.u.n.).

Takie rozwiązanie ustawowe trzeba interpretować jako rozciągnięcie

ograniczeń w realizacji praw do majątku wchodzącego w skład masy upadłości

także na małżonka upadłego. Pogląd ten potwierdza art. 75 ust. 2 Pr.u.n., z którego

wynika, że ograniczenia w sposobie korzystania z mieszkania wchodzącego w

skład masy upadłości dotykają nie tylko upadłego, lecz także jego bliskich, a więc

również małżonka. Reguła ta tym bardziej dotyczy małżonka korzystającego z

mieszkania we wchodzącym w skład masy upadłości budynku stanowiącym

własność upadłego w ramach stosunku prawnorodzinnego (art. 281

k.r.o.). Treść

jego prawa jest pochodną uprawnień upadłego i sprowadza się do korzystania z

mieszkania, wobec czego odjęcie upadłemu uprawnienia do korzystania z

mieszkania jest równoznaczne z wygaśnięciem prawa po stronie małżonka. Tę

samą zasadę odnieść należy do innych osób, których prawo do korzystania z

mieszkania nie ma samodzielnego charakteru, a zatem również do dziecka

upadłego, chyba że jego korzystanie opiera się na odrębnym tytule prawnym, np.

na umowie najmu lub użyczenia. W takim wypadku syndyk powinien wypowiedzieć

umowę najmu (art. 109 Pr.u.n.) lub zażądać rozwiązania umowy użyczenia (art. 104

Pr.u.n.).

Należy rozważyć, czy utrata uprawnień do korzystania z mieszkania przez

osoby bliskie upadłego, stanowiąca konsekwencję ogłoszenia upadłości wystarczy,

by uznać postanowienie o ogłoszeniu upadłości i wyznaczeniu syndyka za tytuł do

przeprowadzenia ich eksmisji.

Przymusowe wprowadzenie syndyka w posiadanie majątku upadłego

polegające na usunięciu z mieszkania wchodzącego w skład masy upadłości

zajmujących je osób przeprowadzane jest na podstawie art. 1046 k.p.c. Ponieważ

dotyczy lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, postępowanie

egzekucyjne przebiega z zachowaniem szczególnych zasad, do których należy

wyłączenie stosowania w art. 1046 § 2 i art. 791 k.p.c. Te dwa przepisy umożliwiają

usunięcie na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi

także innych, niewymienionych w tytule osób zajmujących lokal wraz z nim, chyba

że wykażą one dokumentem, iż ich prawo do lokalu wynika z tytułu prawnego

niepochodzącego od dłużnika. Wyłączenie ich stosowania oznacza, że tytuł

wykonawczy, stanowiący podstawę eksmisji z mieszkania, musi obejmować

wszystkie osoby, przeciwko którym toczyć się będzie egzekucja. Wymaganie to

koresponduje z treścią art. 15 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw

lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn.

tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm. – dalej: „u.o.p.l.”), zakładającego, że w

sprawie o opróżnienie lokalu powinny być pozwane wszystkie osoby, które mogą

być zobowiązane do jego opuszczenia. Ich udział pozwala na zindywidualizowaną

ocenę ich sytuacji prawnej, a przede wszystkim gwarantuje im możliwość realnego

skorzystania z ochrony, jaką stanowi przyznanie uprawnień do lokalu socjalnego

(art. 14 u.o.p.l.). W orzecznictwie przyjmuje się, że jest to jedyna droga uzyskania

orzeczenia rozstrzygającego o tym uprawnieniu (por. uchwała Sądu Najwyższego z

dnia 12 kwietnia 2001 r., III CZP 8/01, OSNC 2001, nr 10, poz. 146).

Omówiona konstrukcja nie zawiera mechanizmów umożliwiających

zastosowanie jej w wypadku tytułów nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego

powstałych w innej drodze niż sprawa o opróżnienie lokalu, np. w postępowaniu

egzekucyjnym lub upadłościowym.

Niewątpliwie postanowienie przewidziane w art. 174 ust. 1 Pr.u.n. nie

wskazuje innych – poza upadłym – osób, które miałyby opróżnić mieszkanie.

W postępowaniu upadłościowym brak też możliwości kontroli uprawnień takich osób

do lokalu socjalnego i rozstrzygnięcia o nich. Jest to istotne, o ile bowiem upadły,

którego prawa do zamieszkiwania wynikały z własności nie może ubiegać się o taki

lokal na podstawie art. 14 ust. 1 u.o.p.l., nie jest bowiem lokatorem w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l., o tyle osoby bliskie, którym przysługiwało na podstawie w

art. 281

k.r.o. jedynie pochodne prawo do korzystania z lokalu, mogą korzystać z

ochrony wynikającej z powołanego przepisu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

21 marca 2006 r., V CSK 185/05, OSNC 2006, nr 12, poz. 208).

Przyjęcie w tym stanie rzeczy, że postanowienie o ogłoszeniu upadłości lub o

powołaniu syndyka stanowi wystarczający tytuł do przeprowadzenia eksmisji nie

tylko upadłego, ale także jego bliskich byłoby sprzeczne z unormowaniem zawartym

w art. 1046 § 3 k.p.c. Jednocześnie nie ma możliwości sprecyzowania w tym tytule

osób (poza upadłym), przeciwko którym egzekucja ma się toczyć. Te argumenty

przemawiają za przyjęciem, że tytuł przewidziany w art. 174 ust. 1 Pr.u.n. uprawnia

jedynie do eksmisji upadłego z zajmowanego przez niego mieszkania znajdującego

się w lokalu lub budynku wchodzącym w skład masy upadłości. Opróżnienie i

wydanie tego mieszkania przez zamieszkałe w nim osoby bliskie dla upadłego

wymaga natomiast wytoczenia przeciwko nim odrębnego powództwa, w toku

którego sąd orzeknie także o ich ewentualnych uprawnieniach do lokalu socjalnego.

Takie stanowisko zapewnia odpowiednią ochronę osobom zamieszkującym z

upadłym i realizuje mającą silne uzasadnienie aksjologiczne koncepcję humanizacji

postępowania eksmisyjnego, prowadzącego do pozbawienia eksmitowanych osób

lokalu zaspokajającego ich podstawowe potrzeby bytowe.

Mankament tego rozwiązania stanowi spowolnienie procesu likwidacji masy

upadłości i konieczność podjęcia przez syndyka dodatkowych działań łączących się

z kosztami. Zważyć jednak należy, że nawet w razie przyjęcia, iż postanowienie o

ogłoszeniu upadłości lub o ustanowieniu syndyka umożliwia przeprowadzenie

eksmisji nie tylko upadłego, ale także członków jego rodziny, konieczne byłoby

poszukiwanie drogi prawnej zapewniającej eksmitowanym realizację uprawnienia

do lokalu socjalnego, np. w drodze odpowiedniego stosowania przepisów o

powództwach przeciwegzekucyjnych (art. 8402

k.p.c.). Nie do uniknięcia byłoby

więc przedłużenie się okresu poprzedzającego skuteczną eksmisję. Nie jest też

przekonujący argument, że proces eksmisyjny będzie jedynie formalnością, gdyż

stwierdzenie braku uprawnień do dalszego zamieszkiwania bliskich upadłego

przesądzone zostanie w postępowaniu upadłościowym. Ze względu na możliwość

rozmaitego ukształtowania stosunków prawnych między upadłym i zamieszkującymi

z nim osobami nie jest wykluczone, że dopiero w tym postępowaniu ujawni się

charakter tych powiązań i potrzeba ich oceny, na pewno natomiast w postępowaniu

tym zrealizowana zostanie ważna społecznie potrzeba zapewnienia uprawnionym

ochrony socjalnej.

Z tych względów podjęto uchwałę, jak na wstępie.