SNO 38/09

UCHWAŁA Z DNIA 26 MAJA 2009 R.

SNO 38/09

Przewodniczący: sędzia SN Dariusz Świecki.

Sędziowie SN: Marian Buliński (sprawozdawca), Roman Sądej.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta w

sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. zażalenia

obwinionego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 lutego

2009 r., sygn. akt (...), w przedmiocie wyrażenia zgody na pociągnięcie sędziego Sądu

Rejonowego do odpowiedzialności karnej

u c h w a l i ł :

1. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę;

2. kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt

ASDo (...), zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności sędziego Sądu

Rejonowego, w związku z tym, że zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie

popełnienia przez niego przestępstwa polegającego na tym, że w dniu 25 stycznia

2008 r. w A. w Oddziale P.(...)banku EFG S.A. przedłożył w celu uzyskania kredytu

bankowego w kwocie 100 100 zł przerobione zaświadczenie nr 102/335/2008 o

wysokości średniego wynagrodzenia za okres: lipiec 2007 r. – grudzień 2007 r. na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego, które to zaświadczenie dotyczyło

okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego kredytu, czym działał

na szkodę EFG E.(...)banku E. S.A. z siedzibą w W., tj. przestępstwa z art. 297 § 1 k.k.

w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Nadto Sąd Dyscyplinarny tą uchwałą

zawiesił sędziego Sądu Rejonowego w czynnościach służbowych do czasu

prawomocnego zakończenia postępowania karnego oraz obniżył o 30 % wysokość

jego wynagrodzenia w stosunku miesięcznym na czas trwania zawieszenia w

czynnościach służbowych.

Wymienioną uchwałę w całości zaskarżył sędzia Sądu Rejonowego, nie

formułując w tej części środka zaskarżenia konkretnego zarzutu [mimo, że ten błąd

wytknął mu już wcześniej w odniesieniu do zażalenia na uchwałę z dnia 18 kwietnia

2008 r., ASDo (...) Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w uchwale z dnia 18

listopada 2008 r. – SNO 67/08] wniósł „o zmianę zaskarżonej uchwały poprzez jej

2

uchylenie i wydanie uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie obwinionego

do odpowiedzialności karnej, ewentualnie uchylenia zaskarżonej uchwały i

przekazanie sprawy Sądowi Dyscyplinarnemu pierwszej instancji do ponownego

rozpoznania wniosku Prokuratury Rejonowej z dnia 4 kwietnia 2008 r., wydanego w

sprawie o sygn. akt 3 Ds. 48/08”.

Z treści uzasadnienia tego zażalenia wynika, że skarżący zarzuca Sądowi

pierwszej instancji „jedynie pozorne uwzględnienie zaleceń Sądu Najwyższego” przy

ponownym rozpoznaniu sprawy, obrazę przepisów postępowania, a to „zasady

bezpośredniości postępowania dowodowego”, błędne ustalenia faktyczne (np. brak

oceny „skuteczności” wniosku kredytowego) oraz obrazę prawa materialnego (art. 270

§ 1 k.k.).

Na posiedzeniu przed Sądem Najwyższym obwiniony poparł złożone zażalenie, a

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej

uchwały.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji w pełni wykonał

zalecenia Sądu Najwyższego przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. k. 6 i 7

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2008 r., SNO 67/08 oraz k. 16 i 17

uzasadnienia zaskarżonej uchwały). Zgodnie z art. 128 ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) przepisy k.p.k. mają

odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym sędziów jedynie w

zakresie nieregulowanym tą ustawą. Nie można jednak porównywać posiedzenia sądu

dyscyplinarnego w przedmiocie wyrażenia zgody na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędziego z rozprawą przed sądem orzekającym w sprawie

karnej. Sąd Dyscyplinarny nie przesądza bowiem o winie obwinionego w popełnieniu

zarzuconego mu przestępstwa, rozważa jedynie czy zachodzi dostatecznie uzasadnione

podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa.

Uchwała sądu dyscyplinarnego zezwalająca na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej nie pozbawia go domniemania niewinności do czasu

prawomocnego zakończenia postępowania karnego.

Obwiniony w przedmiotowej sprawie starał się zmienić postępowanie

dyscyplinarne o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej na

postępowanie polegające na merytorycznym rozpoznaniu zarzucanego mu

przestępstwa.

Słusznie tym usiłowaniom nie uległ Sąd pierwszej instancji. Sąd ten wyraźnie

określił jakie ustalenia faktyczne, przekonują go, że zachodzi dostatecznie

uzasadnione podejrzenie popełnienia przez obwinionego przestępstwa, wskazując

jednocześnie na jakich dowodach oparł swoją decyzję (k. 3 – 7 uzasadnienia uchwały),

3

dokonując szczegółowej oceny wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków (k. 8 – 13

uzasadnienia uchwały) oraz rozważając kwalifikację prawną zarzuconego

obwinionemu przestępstwa (k. 13 – 16 uzasadnienia uchwały).

Aprobując powyższe dokonania Sądu pierwszej instancji, Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny uznał podniesione w zażaleniu obwinionego zarzuty jako niezasadne.

Mając to na uwadze orzekł, jak na wstępie.