III KRS 11/09

Sygn. akt III KRS 11/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z odwołania T. S.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 11 grudnia 2008 r., w

sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 15 lipca 2009 r.,

oddala odwołanie

Uzasadnienie

Skarżący T. S. zgłosił kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w

Sądzie Okręgowym […], obwieszczone w Monitorze Polskim /.../. Oprócz

skarżącego zgłosił się jeszcze jeden kandydat.

2

W trakcie głosowania na posiedzeniu Kolegium Sądu Okręgowego […], które

odbyło się w dniu 25 września 2008 r. skarżący uzyskał 2 głosy „za”, 3 głosy

„przeciw” przy jednym głosie wstrzymującym. Na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów

SO w głosowaniu oddano za kandydaturą skarżącego 19 głosów – 10 „za”, 6

„przeciw” i 2 wstrzymujące (przy 1 głosie nieważnym).

Analizując wniosek uchwałą nr 529/08 z dnia 11 grudnia 2008 r. Krajowa

Rada Sądownictwa odmówiła przedstawienia kandydatury skarżącego do nominacji

na stanowisko sędziego sądu okręgowego. Rada wskazała, że kontrkandydat

skarżącego w głosowaniu na Zgromadzeniu Sędziów SO uzyskał większą liczbę

głosów pozytywnych. Ponadto wzięła pod uwagę opinię sędziego wizytatora, w

świetle której wiedza i doświadczenie kandydata oraz jego przymioty osobiste w

sposób niedostateczny uzasadniają powołanie go na stanowisko sędziego sądu

okręgowego. W porównaniu z kontrkandydatem skarżący zdaniem KRS, a wynika

to z oceny wizytatora, legitymuje się niezadowalającymi wynikami stabilności

orzecznictwa. W związku z tym odmówiła wystąpienia do KRS z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu sędziego sądu okręgowego.

Od uchwały skarżący wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenia art. 2

ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U.

nr 100 poz. 1082 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzedstawienie

kandydatury skarżącego oraz naruszenie § 19 i § 20 Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz. U.

Nr 219 poz. 1623) przez przyjęcie mylnej oceny stanowiska wizytatora.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie nie znajduje uzasadnienia.

Na wstępie należy zauważyć, że zakres kognicji Sądu Najwyższego w

zakresie oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje – zgodnie z art. 13

ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. nr 100

poz. 1082 ze zm.) – wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności

z prawem. Nie ma natomiast Sąd Najwyższy kompetencji do merytorycznej oceny

3

sprawy rozstrzygniętej w uchwale. Badaniu podlega zatem co do zasady procedura

podejmowania rozstrzygnięcia a nie przesłanki, które zdecydowały o jego treści. Za

takim pojmowaniem roli Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie przemawia

stanowisko, wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia

27 maja 2008 r. w sprawie SK 57/06. W punkcie 5 uzasadnienia Trybunał

wskazuje, że prawo do kontroli postępowania w przedmiocie obsadzenia

stanowiska sędziowskiego polega na ocenie zgodności z prawem zastosowanej

procedury oceny kandydata.

Sąd Najwyższy nie dopatruje się wadliwości w procedurze oceny skarżącego

dokonanej przez Krajową Radę Sądownictwa i podjęcia przez nią decyzji o

odmowie przedstawienia kandydatury skarżącego na stanowisko sędziego sądu

okręgowego. Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, jakimi kryteriami kierowała się

w swym wyborze. Ponieważ oprócz skarżącego kandydował na stanowisko tylko

jeden inny sędzia, Rada dokonała porównania obu osób z uwzględnieniem

miarodajnych kryteriów. Jednym z kluczowych elementów okazało się poparcie,

jakim obaj kandydaci cieszyli się na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów SO. Istotny

okazał się także wskaźnik stabilności orzecznictwa.

Okoliczności, jakie spowodowały, że kryteria te przybrały postać

niekorzystną dla skarżącego nie poddają się ocenie Sądu Najwyższego. Podobnie

nie należy do oceny Sądu Najwyższego, dlaczego właśnie te kryteria miały udział w

negatywnej decyzji Rady. Z punktu widzenia zgodności z prawem procedury

decyzyjnej istotne jest to, że miały charakter wymierny i przemawiały na niekorzyść

skarżącego.

Jedynie posiłkowo Rada posłużyła się elementami oceny dokonanej przez

sędziego wizytatora. Nie jest przy tym uzasadniony przedstawiony przez

skarżącego zarzut, że ocena ta zawierała inne treści niż to przywołano w

uzasadnieniu uchwały Rady. Rada nie przyjmowała, że ocena sędziego wizytatora

była negatywna dla skarżącego, natomiast uznała, że w świetle tej oceny przymioty

osobiste skarżącego w sposób dostateczny nie uzasadniają powołania go do

pełnienia funkcji sędziego sądu okręgowego. Kryterium to miało charakter

pomocniczy, a niezależnie od tego także przemawiało przeciwko kandydaturze

skarżącego.

4

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.