III UK 31/09

Sygn. akt III UK 31/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego J. Ł.

o ustalenie obowiązku ubezpieczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 12 lutego 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z 15 września 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych objął

zainteresowanego J. Ł. obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi: emerytalno-

rentowym i wypadkowym w okresie: od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. z

2

tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia u wnioskodawcy

Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w P.

W uzasadnieniu stwierdzono, że pomimo że J. Ł. pobierał w spornym okresie

świadczenie rentowe i prowadził działalność gospodarczą, nie zwalniało go to z

obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu świadczenia

usług weterynaryjnych na podstawie umowy zlecenia. Organ rentowy przyjął, że

zlecenie usług weterynaryjnych było następstwem decyzji administracyjnej, co w

zestawieniu z zasadami wynikającymi z ustawy z 21 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2001 r. nr 14 poz. 176 ze. zm.,

powoduje, że wynagrodzenie jakie otrzymuje lekarz weterynarii podlega

opodatkowaniu jako działalność wykonywana osobiście, a nie jako przychód

otrzymywany w ramach działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca domagał się jej zmiany i

ustalenia, że J. Ł. nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z

tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia u płatnika - Powiatowego

Inspektoratu Weterynarii w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004 r.

Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

Wyrokiem z 8 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję,

ustalając, że zainteresowany J. Ł. nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom

emerytalno-rentowemu i wypadkowemu w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31

grudnia 2004 r. z tytułu umów zlecenia zawartych z Powiatowym Inspektoratem

Weterynarii oraz zasądził od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy 60 zł

tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną wyrokiem Sąd Apelacyjny

oddalił apelację organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od

powyższego wyroku Sądu Okręgowego i zasądził od niego na rzecz Powiatowego

Inspektoratu Weterynarii 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i uznał, że

wydał on trafne i zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Zgodnie z przyjętymi w sprawie

ustaleniami zainteresowany J. Ł., poczynając od 15 lutego 1997 r. był uprawniony

do renty z tytułu niezdolności do pracy. Równocześnie prowadził pozarolniczą

3

działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych, podlegając z tego

tytułu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. wyznaczył

zainteresowanego do wykonania czynności z zakresu działania inspekcji

weterynaryjnej. Określenie zakresu i miejsca ich wykonania, jak również ustalenie

wysokości wynagrodzenia nastąpiło w formie umów zlecenia zawieranych kolejno z

zainteresowanym od 1 stycznia 2003 r., z których ostatnią zawarto 30 kwietnia (do

31 grudnia 2004 r.). W umowach tych odwołano się do ustawy z dnia 24 kwietnia

1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych mięsa

oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 52 ze

zm. (powoływanej dalej, jako „ustawa z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych”)

oraz do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17

września 1998 r. w sprawie szczegółowych kryteriów obowiązujących przy

wyznaczaniu i uchylaniu wyznaczania lekarza weterynarii lub innej osoby

posiadającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych czynności, Dz.

U. nr 129 poz. 1438 z 2001 r.).

Według Sądu Apelacyjnego, spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia,

czy z tytułu zawartych umów zlecenia J. Ł. podlegał obowiązkowym

ubezpieczeniom tj. emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu i w związku z tym

Powiatowy Inspektorat Weterynaryjny był zobowiązany do opłacenia z tego tytułu

składki, jak twierdzi pozwany organ rentowy, czy też przedmiot tych umów pokrywa

się z zakresem działalności gospodarczej zainteresowanego, czyli inaczej praca

wykonywana była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a przychód

uzyskiwany umowy zlecenia jest traktowany przez przepisy podatkowe jako

przychód z działalności gospodarczej - co nie rodziłoby po stronie Powiatowej

Inspekcji Weterynaryjnej obowiązku opłacania składek z tytułu zawartych z

zainteresowanym umów. Rozważając te kwestię Sąd Apelacyjny przypomniał, że

zgodnie z art. 44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, obowiązującej

do 1 maja 2004 r. oraz art. 16 ustawy z 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji

Weterynaryjnej, jednolity tekst, Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm., powiatowy

lekarz weterynarii może wyznaczyć lekarza weterynarii, niebędącego pracownikiem

Inspekcji, do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej.

Wyznaczenie do wykonywania czynności następuje w drodze decyzji

4

administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii, określającej rodzaj i zakres

przekazanych do wykonania czynności. Wykonywanie tych czynności następuje po

zawarciu przez powiatowego lekarza umowy z wybranymi osobami - tu lekarzami

weterynarii. W ocenie Sądu Apelacyjnego, decyzja wyznaczająca J. Ł. do

dokonywania czynności w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. dawała

mu umocowanie do wykonywania czynności z zakresu inspekcji weterynaryjnej,

Natomiast zawarte w jej następstwie umowy, będące umowami zlecenia, określały

dodatkowo sposób, miejsce i zakres tych czynności oraz wysokość wynagrodzenia

i termin jego płatności. Sąd podkreślił, że w treści tych umów zleceniobiorcę

określono jako wykonującego „zawód lekarza weterynarii w ramach działalności

gospodarczej", a wynagrodzenie za usługi wykonawca rozliczał w Urzędzie

Skarbowym jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie

Sąd zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 5 w związku z art. 9 ust. 5

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. nr 11, poz. 74 ze zm., osoby prowadzące

działalność gospodarczą, które mają ustalone prawo do emerytury lub renty,

dobrowolnie podlegają ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu z tego tytułu,

jednakże zawarcie przez nie umowy zlecenia prowadzi do objęcia ich

obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno - rentowym. Jednakże, jak wynika z

art. 9 ust. 2 i 2a tej ustawy, sytuacja jest odmienna, gdy przedmiot umowy zlecenia

pokrywa się z zakresem prowadzonej działalności, czyli gdy praca jest wykonywana

w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem, że przychód

uzyskiwany z umowy zlecenia i działalności gospodarczej jest traktowany przez

przepisy podatkowe jako przychód z działalności gospodarczej. W takim przypadku

dana osoba podlega ubezpieczeniom społecznym na zasadzie dobrowolności. W

związku z tym Sąd Apelacyjny przypomniał, że przepisy art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3

ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymieniają jako źródła

przychodu działalność wykonywaną osobiście oraz pozarolniczą działalność

gospodarczą. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 8 tej ustawy, można traktować jako

przychód z działalności innej niż wykonywana osobiście, przychód uzyskany na

podstawie umów zawieranych przez podatnika w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej, a taka sytuacja występuje, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej

5

sprawie. Dlatego, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, należy podzielić

pogląd NSA we Wrocławiu (zawarty w uzasadnieniu wyroku z 31 stycznia 2003 r. w

sprawie I SA/Wr 1786/00 -Lex nr 90079) i stwierdzić, że: „gdy podatnik został

zarejestrowany jako podmiot gospodarczy (obecnie przedsiębiorca), realizujący

faktycznie działalność, w celach zarobkowych, zawodowo we własnym imieniu i na

własny rachunek oraz w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały),

będący tym samym określonym administracyjno - prawnie podmiotem

uczestniczącym w obrocie gospodarczym - przychody z tego rodzaju działalności

powinny być uznawane za przychody ze źródła przychodów, jakim jest działalność

gospodarcza, a nie działalność wykonywana osobiście, która nie musi spełniać

powyższych kryteriów, a zwłaszcza ciągłości (powtarzalności i stałości) i

zorganizowania w ramach określonego administracyjno - prawnie podmiotu

uczestniczącego w obrocie gospodarczym (...). Istotną cechą charakteryzująca tę

działalność wymagającą równego opodatkowania świadczących ją podmiotów, jest

charakter tej działalności, wskazujący, że zarówno dla odbiorców będących

podmiotami gospodarczymi, jak i dla osób nie prowadzących działalności

gospodarczej, świadczone usługi wykonywane są w celu zarobkowania w sposób

zorganizowany, ciągły i zawodowy (stały), a więc w sposób znamionujący

działalność gospodarczą". Wobec powyższego dochody, jakie uzyskiwał J. Ł. z

tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie zawartych z Powiatowym

Inspektorem w P. umów zlecenia, należy traktować jako wynikające z prowadzonej

przez niego działalności gospodarczej.

W skardze kasacyjnej Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył w całości

wyrok Sądu Apelacyjnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 5 i art. 9 ust 2 i

2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 13 ust.

8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz błędną interpretację art.

44 ustawy z 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, art. 5 ust. 2 pkt. 1 i ust. 3 i 4,

art. 16 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i art. 6 ust.

1 pkt 4, art. 9 ust. 4a-b, art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 pkt 2 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych, jak również art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym

od osób fizycznych oraz art. 4 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo działalności

6

gospodarczej, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i art. 4

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:

Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucił naruszenie

przepisów prawa procesowego, dotyczące art. 378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c., art.316 § 1 w związku z art. 233 § 1 i w związku z art.

391 § 1 k.p.c. i art. 382, 385 oraz art. 386 § 1 i § 4 k.p.c., które miało istotny wpływ

na wynik sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, przez oddalenie

odwołania w całości, a ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania lub o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu drugiej instancji w całości, a także wyroku Sądu pierwszej instancji i

przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów

procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w ocenie skarżącego,

wykonywanie przez lekarzy weterynarii usług weterynaryjnych z decyzji i umów

wyznaczenia przy uwzględnieniu przepisów podatkowych, a konkretnie art. 13 pkt.

6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy traktować jako

działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty, zgodnie z

art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy

systemowej rodzi obowiązek ubezpieczenia społecznego. Dlatego zainteresowany

podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i płatnik - Powiatowy Inspektorat

Weterynarii w P. winien odprowadzić składki z tego tytułu. Błędna interpretacja i w

konsekwencji nieprzyjęcie przez Sądy obu instancji art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a,

art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt 2 ustawy systemowej w związku z art. 13 pkt 6 ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 oraz art.

5 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jako podstawy

rozstrzygnięcia spowodowały, że zarówno Sąd Okręgowy jak i Apelacyjny uznały,

że zawierane z zainteresowanym umowy o świadczenie usług weterynaryjnych

przez Powiatowego Inspektora Weterynarii wchodziły w zakres prowadzonej przez

niego działalności gospodarczej i w związku z tym nie rodziły po stronie płatnika

obowiązku opłacania składek. Poza tym Sąd Apelacyjny nie dostrzegł, że

stosownie do art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej sporne umowy

7

nie mogły być zawierane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez

zainteresowanego, bowiem jak wynika z tych przepisów, lekarze weterynarii

wyznaczeni do świadczenia usług weterynaryjnych wykonują je pod nadzorem i w

imieniu organów Inspekcji i przy wykonywaniu tych czynności podlegają ochronie

prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Sąd nie wziął też pod

uwagę art. 4 ustawy z 1999 r. Prawo działalności gospodarczej art. 4 ust. 1 ustawy

z 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z których wynika, że

przedsiębiorca (osoba prowadząca działalność gospodarczą), wykonuje ją we

własnym imieniu, na własny rachunek, ponosząc w całości związane z nią ryzyko

gospodarcze i przy jej wykonywaniu nie korzysta z ochrony przewidzianej dla

funkcjonariuszy publicznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ jej podstawy okazały się nieuzasadnione.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące podstawy naruszenia prawa materialnego

dzielą się wyraźnie na dwie grupy. Pierwsza odnosi się do twierdzenia o wadliwym

zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 9 ust. 2-2a i

ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 13 pkt 8 ustawy o

podatku dochodowym od osób fizycznych, przez przyjęcie, że dochody jakie

uzyskiwał zainteresowany J. Ł. w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2004

r. z tytułu świadczenia usług weterynaryjnych na podstawie umów z wyznaczenia

zawartych z Powiatowym Inspektoratem Weterynarii, należy traktować jako

wynikające z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, oraz wadliwej

wykładni gramatycznej art. 6 ust 1 pkt 4, art. 9 ust. 4a, art. 12 ust. 1 i 3 i art. 13 pkt

2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 13 pkt 6 ustawy o

podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie wyjaśnił na czym jego

zdaniem polega niewłaściwe zastosowanie i wadliwa wykładnia poszczególnych

wymienionych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

ograniczając się do przytoczenia numerów tych przepisów i podniesienia łącznego

dla nich wszystkich twierdzenia, że zostały one naruszone ponieważ z art. 13 pkt 6

ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, że

8

przychody z działalności wykonywanej przez osobę wyznaczoną na podstawie art.

44 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o

Inspekcji Weterynaryjnej w drodze decyzji administracyjnej należy traktować jako

działalność wykonywaną osobiście, która w przypadku emeryta i rencisty zgodnie z

art. 6 ust. 1 pkt. 4 w związku z art. 9 ust. 4a i w związku z art. 13 pkt. 2 ustawy

systemowej rodzi obowiązek ubezpieczenia społecznego. Taki sposób

uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Nie

wiadomo bowiem na czym polega niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia

poszczególnych przepisów wskazanych w podstawie skargi. Ponadto, błędność

oparcia skargi na zarzutach opierających się głównie na art. 13 pkt 6 ustawy o

podatku dochodowym wykazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 23

czerwca 2009 r. (III UK 24/09), wydanego w analogicznej do niniejszej sprawie,

wskazując, że poszukiwanie uzasadnienia twierdzenia skarżącego o tym, że

rozważane czynności zainteresowanego nie mogły być wykonywane w ramach

działalności gospodarczej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych

jest bezpodstawne, ponieważ ustawa podatkowa nie określa podstaw podlegania

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, gdyż samodzielnie reguluje to ustawa

o systemie ubezpieczeń społecznych. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy wyraził

także w wyroku z 9 grudnia 2008 r. (I UK 138/08). Sąd Najwyższy w obecnym

składzie podziela to stanowisko i wspierającą je argumentację, uznając, że ze

względu na daleko idące podobieństwo faktycznych i prawnych okoliczności

niniejszej sprawy oraz tożsamość stron, wystarczające jest odesłanie do obszernej

argumentacji zawartej w uzasadnieniu powołanego wyroku z 23 czerwca 2009 r.

Druga grupa zarzutów opiera się na twierdzeniu, że skoro do istotnych cech

działalności gospodarczej należy prowadzenie jej przez przedsiębiorcę we własnym

imieniu i na własny rachunek (art. 4 ustawy z 1999 r. - prawo działalności

gospodarczej i art. 4 ust. 1 ustawy z 2004 r. o swobodzie działalności

gospodarczej), to usługi świadczone przez zainteresowanego na podstawie decyzji

o wyznaczeniu i zawartych umów, jako czynności wykonywane pod nadzorem i w

imieniu organów Inspekcji Weterynaryjnej, w zakresie wykonywania których

podlegał on ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu (art. 5 ust. 3 i

art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej), nie mogły być wykonywane w ramach

9

działalności gospodarczej. Formułując te zarzuty skarżący nie wziął pod uwagę, że

stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia i w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę

jedynie nieważność postępowania. Tymczasem przepisy powołane dla

uzasadnienia powyższej tezy skarżącego nie mogą być podstawą do jej

sformułowania. Przede wszystkim, art. 5 ust. 3 i art. 22 ustawy o Inspekcji

Weterynaryjnej nie mają zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, że

wszystkie umowy zainteresowanego z Powiatowym Lekarzem Weterynarii zostały

zawarte przed dniem jej wejścia w życie (1 maja 2004 r.), z czego wynika, że także

decyzje o wyznaczeniu do wykonywania czynności, będące podstawą ich zawarcia,

pochodzą sprzed tej daty. Natomiast skarżący nie powołał w podstawie skargi

kasacyjnej przepisów wcześniejszej ustawy, tj. ustawy o zwalczaniu chorób

zakaźnych, wskazujących na to, że także pod jej rządami rozpatrywane czynności

(usługi) zainteresowanego były wykonywane pod nadzorem i w imieniu organów tej

Inspekcji i, że korzystał on w tym czasie z ochrony należnej funkcjonariuszowi

publicznemu. W podstawie skargi skarżący powołał jedynie art. 44 tej ustawy, który

sam w sobie nie daje podstawy do wniosku, że lekarz weterynarii wykonujący

czynności powierzone mu w decyzji stanowiącej podstawę do zawarcie umowy o

ich wykonywanie działał pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji

Weterynaryjnej. Co więcej art. 44 składa się z pięciu ustępów dotyczących różnych

kwestii, tylko częściowo związanych z przedmiotem zarzutów, a w skardze nie

wskazano, które z nich zostały naruszone. Bez związku z rozważanymi zarzutami

jest także powołany (najwyraźniej omyłkowo) w rozważanej podstawie skargi art. 4

ustawy z 1999 r. - prawo działalności gospodarczej, który nie określa cech

przedsiębiorcy, ani cech działalności gospodarczej. Natomiast z art. 4 ustawy z

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, istotnie wynika, że cechą

przedsiębiorcy jest działanie w imieniu własnym, jednakże kwestia ta nie ma

znaczenia dla oceny zasadności skargi, skoro nie wykazano w niej, że

zainteresowany nie działał w imieniu własnym, lecz pod nadzorem i w imieniu

Inspekcji. Poza tym przepis ten, ze względu na datę wejścia w życie ustawy, mógł

mieć zastosowanie tylko do krótkiego wycinka okresu objętego sporem (od 21

sierpnia do 31 grudnia 2004 r.). Z tych względów należy uznać, że teza, że

10

czynności wykonywane pod nadzorem i w imieniu organu administracji nie mogą

być objęte zakresem działalności gospodarczej, której trafności nie można a priori

wykluczyć, nie została poparta wskazaniem naruszenia przepisów prawa

uzasadniającym takie twierdzenie.

Nieuzasadniona okazała się także podstawa naruszenia przepisów

postępowania. Naruszenie większości przepisów powołanych w związku z nią nie

zostało w ogóle poparte argumentacją w uzasadnieniu skargi. Jedyne argumenty

dotyczą twierdzenia o nierozpoznaniu przez Sąd Apelacyjny sprawy w granicach

apelacji i łączą się, czego można się tylko domyślać, bo pełnomocniczka

skarżącego tego wyraźnie nie wskazuje, z zarzutem naruszenia art. 378 § 1 k.p.c.

W tym zakresie wskazano, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał zarzutów pozwanego

zawartych w piśmie uzupełniającym apelację, w którym pozwany, wskazując na

treść art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 ust 4a, art. 12 ust. 1, 3, art. 13 pkt 2 ustawy

systemowej oraz na art. 16 ust 1 pkt 1 i ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1, ust.

3 i 4 i art. 22 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i powołując się na pismo Głównego

Lekarza Weterynarii z 27 lipca 2004 r., adresowane do wszystkich Wojewódzkich

Lekarzy Weterynarii i na stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z 16

czerwca 2004 r. i w piśmie z 4 września 2002 r., podnosił, że umowy wyznaczenia

powinny być zawierane z lekarzami weterynarii, jako osobami fizycznymi,

niezależnie od prowadzenia przez nich ewentualnej działalności gospodarczej,

jako, że lekarze weterynarze wyznaczeni do wykonywania określonych czynności

wykonują je pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji i w zakresie wykonywania

tych czynności podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy

publicznych. W ocenie Sądu Najwyższego nieustosunkowanie się przez Sąd

Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wymienionych pism nie mogło

mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro miały one potwierdzić

zarzut naruszenia przepisów ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, która, jak

wcześniej wykazano, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy, na podstawie 39814

k.p.c., orzekł jak w

sentencji.