IV CNP 24/09

Sygn. akt IV CNP 24/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt [...]

z powództwa "J." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko J.S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 sierpnia 2009 r.,

oddala skargę, odstępuje od obciążenia pozwanej kosztami

zastępstwa prawnego na rzecz strony powodowej.

2

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. oddalił powództwo

„J.” Spółki z o.o. przeciwko J.S. o zapłatę 3.283,38 zł. z odsetkami umownymi z

tytułu reszty należności z umowy zawartej w dniu 5 listopada 2005 r. o wykonanie

i zamontowanie w jej domu okien, uznając, iż powódka skutecznie odstąpiła od tej

umowy z racji na to, że okna miały wady istotne.

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego i zasądził dochodzoną należność, tyle tylko, że z odsetkami

ustawowymi, oddalając żądanie przyznania odsetek umownych, jako

nieusprawiedliwione.

Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku

Sądu Okręgowego. W jej ocenie został on bowiem wydany z rażącym naruszeniem

art. 535 k.c. w zw. z art. 5351

k.c. w zw. z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r.

o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu

cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176) – dalej: „ustawa”, art. 488 § 2 k.c. oraz art.

176 Konstytucji i art. 233 § 1 k.p.c.

Powodowa spółka wniosła o odrzucenie bądź o oddalenie skargi na koszt

powódki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawą wydania rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego na niekorzyść

powódki było przyjęcie ustalenia, że tylko część zamontowanych przez powodową

Spółkę okien ma usterki (11 na ogólną ilość 29), przy czym usterki te nie mają

charakteru wad istotnych, a tylko takie mogły, zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy,

usprawiedliwiać odstąpienie przez powódkę od umowy. Skoro zatem powodowa

Spółka wykonała zamówienie, należy jej się zapłata umówionej ceny.

Spór w niniejszej sprawie koncentrował się wokół kwestii czy - mówiąc

słowami art. 8 ust. 4 ustawy - niezgodność wykonanych przez powódkę okien

z treścią umowy jest, czy nie jest istotna. To zaś zwalnia Sąd Najwyższy od

badania czy zaskarżony wyrok jest sprzeczny z jeszcze innymi, powołanymi przez

pozwaną w skardze przepisami, ze względu na to, że mogło to mieć jedynie

pośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia, a skarżąca – nie zachowując należytej

3

przejrzystości konstrukcji skargi - dokonała pomieszania podstaw skargi ze

wskazaniem przepisu prawa, z którym kwestionowany wyrok ma być niezgodny.

Przesądzenie zasadniczej kwestii, tj. charakteru niezgodności wykonanego

przez powódkę dzieła z treścią umowy jest w dużej mierze sprawą ocenną.

Rozbieżności rozstrzygnięć Sądów obu Instancji wynikały przede wszystkim

z odmiennej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza zaś opinii występujących

w sprawie biegłych. Pośrednio przyznaje to zresztą sama skarżąca, wskazując

w sposób niedopuszczalny art. 233 k.p.c., jako jeden z przepisów, który naruszono

przy wydawaniu kwestionowanego wyroku (por. sformułowany w art. 4244

zd.

drugie k.p.c. zakaz powoływania zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny

dowodów jako podstawy skargi). W orzecznictwie panuje jednolity w zasadzie

pogląd, że rozumienie pojęcia „niezgodność z prawem” ma - w ramach instytucji

skargi z art. 4241

K. p c. o stwierdzenie takiej niezgodności – charakter

autonomiczny, który musi uwzględniać istotę i charakter sprawowania władzy

sądowniczej, w tym zaś przede wszystkim szeroki zakres swobody przy

interpretacji stosowanego prawa. W związku z tym przyjmuje się, że za orzeczenie

niezgodne z prawem można uznać tylko takie, które jest niewątpliwie sprzeczne

z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie

przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku rażąco błędnej

wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga

głębszej analizy prawniczej (por. przykładowo: wyroki Sądu Najwyższego z dnia

21 lutego 2007 r., I CNP 71/06, z dnia 3 grudnia 2008 r., V CNP 82/08, z dnia

5 września 2008 r., I CNP 27/08, czy z dnia 14 lutego 2007 r. II CNP 70/06

i przytoczone w tych judykatach dalsze orzeczenia). Kierując się takim

rozumieniem pojęcia „niezgodności z prawem” nie można przyjąć, aby Sąd

Okręgowy, dokonując w zaskarżonym wyroku wykładni art. 8 ust. 4 ustawy,

naruszył ten przepis w sposób rażący czy oczywisty przez to, iż ocenił, że

stwierdzone usterki okien zamontowanych przez powódkę nie miały charakteru

istotnej niezgodności z treścią zawartej przez strony umowy. To zaś jest

wystarczające do stwierdzenia niezasadności wniesionej skargi (art. 42411

§ 1

k.p.c.). Na marginesie warto zwrócić uwagę, iż, z racji na występowanie usterek,

pozwana mogłaby - jak się wydaje - dochodzić innego uprawnienia z art. 8 ust. 4

4

ustawy, tj. domagać się stosownego obniżenia wynagrodzenia należnego powódce,

czego jednak nie uczyniła.

Uwzględniając charakter sporu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c.

odstąpił od obciążania pozwanej kosztami zastępstwa prawnego na rzecz powódki.