III UK 14/09

Wyrok z dnia 19 sierpnia 2009 r.

III UK 14/09

Pojęcie bezskutecznej egzekucji, o której mowa w art. 116 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8,

poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz.

1585 ze zm.) obejmuje również niezaspokojenie zaległości składkowych w po-

stępowaniu upadłościowym zakończonym likwidacją spółki.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Zbigniew

Korzeniowski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r.

sprawy z odwołania Krystyny S. i Bogdana W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych-Oddziału w R. o zapłatę składek, na skutek ich skargi kasacyjnej od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 października 2008 r. [...]

I. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

II. nie obciążył skarżących kosztami zastępstwa procesowego strony pozwa-

nej.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z 16 października 2008 r. oddalił apelację

Krystyny S. i Bogdana W. od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z 12 czerwca

2008 r., oddalającego ich odwołania od decyzji pozwanego z 21 grudnia 2006 r., ob-

ciążających ich - na podstawie art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja po-

datkowa w związku z art. 31 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpie-

czeń społecznych - odpowiedzialnością za niezapłacone składki przez spółkę z o.o.

R. Wytwórnia Chemiczna, w okresie od grudnia 2000 r. do października 2002 r., w

łącznej kwocie z odsetkami 226.341,31 zł (w tym: na ubezpieczenia społeczne od

lutego 2001 r. do października 2002 r. w kwocie 99.351,41 zł; na ubezpieczenie

2

zdrowotne od grudnia 2000 r. do października 2002 r. w kwocie 18.915,73 zł; na fun-

dusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych w kwocie 7.273,17

zł).

Zasadnicze zarzuty skarżących w odwołaniu od decyzji oraz w dalszym postę-

powaniu wskazywały na brak przesłanek ich odpowiedzialności, gdyż we właściwym

czasie zgłosili wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, a wcześniej pozwany nie prze-

prowadził egzekucji z całego majątku spółki, ograniczając się jedynie do zajęcia ra-

chunku bankowego.

Wyroki Sądów oparto na następujących ustaleniach. Spółka z o.o. R. Wytwór-

nia Chemiczna powstała 4 sierpnia 2000 r. Utworzyli ją byli pracownicy Robotniczej

Spółdzielni Pracy „Wytwórnia Chemiczna" w R. Spółdzielnia była w likwidacji i spółka

działała pod tym samym adresem. Spółka działalność gospodarczą rozpoczęła 1

września 2000 r. wydzierżawiając cały majątek likwidowanej spółdzielni oraz przej-

mując dwudziestu jej pracowników. Skarżący tworzyli zarząd spółki. Spółka nie pła-

ciła składek i w maju 2001 r. pozwany skierował egzekucję do jej rachunku banko-

wego. W październiku 2001 r. spółdzielnia cały swój majątek przekazała spółce (nie-

ruchomość z budynkami o powierzchni 19.543 m2

, maszyny i urządzenia, materiały i

surowce, wyroby gotowe, uprawnienia i znaki towarowe). Spółka miała przejąć także

zobowiązania spółdzielni, w tym spłatę kredytów, które istniały i mogły powstać przed

wykreśleniem spółdzielni z rejestru. Spółka prowadziła produkcję w niewielkim zakre-

sie. Był okres regresu w produkcji (farb i akcesoriów chemicznych). Wynagrodzenia

dla pracowników wypłacano jedynie częściowo. Spółka nie regulowała zobowiązań

składkowych względem pozwanego. W październiku 2001 r. pozwany „ponownie

skierował składki do egzekucji” i za pośrednictwem urzędu skarbowego zajęto ra-

chunek bankowy spółki, jednak z braku środków egzekucja ta była bezskuteczna. W

kwietniu 2002 r. spółka utraciła płynność finansową. Mimo zaprzestania płacenia

należności zarząd nie wystąpił z wnioskiem o upadłość spółki z uwagi na brak środ-

ków na jego opłatę. Według bilansu na koniec maja 2002 r. pasywa spółki wynosiły

1.649.437,07 zł. W lipcu 2002 r. pozwany ustalił, że spółka nie występuje w ewidencji

jak właściciel gruntów, a nieruchomości należą do spółdzielni. Decyzją z 4 września

2002 r. pozwany stwierdził zadłużenie składkowe spółki, a w październiku 2002 r.

wystąpił do urzędu skarbowego o wpis zastawu ustawowego do rejestru zastawów

skarbowych na majątku spółki. „Formalne przeniesienie własności (nieruchomości

spółdzielni na spółkę) nastąpiło 30 sierpnia 2002 r.". Skarżący jako zarząd złożyli 16

3

września 2002 r. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, która została ogłoszona 7

października 2002 r. Aktem notarialnym z 22 sierpnia 2003 r. do spółki przystąpiła

spółdzielnia wnosząc 4.500 udziałów o wartości 450.000 zł i pokrywając je wkładem

niepieniężnym w postaci majątku spółdzielni stanowiącego przedsiębiorstwo. Posta-

nowieniem z 5 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w Radomiu stwierdził ukończenie po-

stępowania upadłościowego spółki, po którym 20 marca 2006 r. została wykreślona z

KRS. W postępowaniu upadłościowym pozwany nie zaspokoił w pełni swoich wie-

rzytelności składkowych uzyskując jedynie 18.866 zł wobec zgłoszonych na łączną

kwotę 188.142 zł. Sąd Okręgowy uznał, że wydanie decyzji o odpowiedzialności

skarżących na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej poprzedzała bezskutecz-

ność egzekucji składek do spółki, skoro organ rentowy nie został zaspokojony w dro-

dze egzekucji i w postępowaniu upadłościowym. Wobec zakończenia postępowania

upadłościowego zbędne było wykazanie bezskuteczności egzekucji wobec całego

majątku spółki w innym trybie. Egzekucja z majątku spółki w dacie wydania decyzji o

odpowiedzialności skarżących za składki była w całości bezskuteczna. Nie wykazali

mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiałaby przynajmniej częściowe zaspoko-

jenie zaległości składkowych. Skarżący nie zgłosili wniosku o upadłość we właści-

wym czasie mając na uwadze interes wierzycieli. Mieli pełną świadomość zadłużenia

oraz utraty płynności finansowej (Bogdan W. uznawał, że nastąpiło to już w kwietniu

2002 r., a Krystyna S., że w czerwcu-lipcu 2002 r.). W sierpniu 2002 r. wykazali za-

dłużenie w kwocie 1.650.000 zł. Sąd miał na uwadze, że skarżący oczekiwali na re-

jestrację spółki (w lipcu 2002 r.) i akt notarialny - warunkową umowę przeniesienia

własności nieruchomości spółdzielni (30 sierpnia 2002 r.), „co umożliwiało złożenie

wniosku o upadłość w przekonaniu olbrzymiego majątku spółdzielni”. Nie analizowali

jednak obciążenia nieruchomości spółdzielni i niezasadnie zaliczali je do majątku

spółki (nie była ona ich właścicielem). Odpowiedzialność skarżących za składki była

zasadna na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych.

Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutami skarżących, że pozwany nie prze-

prowadził pełnej egzekucji oraz iż upadłość ogłoszono we właściwym czasie. Stwier-

dził, że pozwany nie był opieszały w egzekucji i nie prowadził jej wybiórczo. Zajmo-

wał rachunek bankowy spółki. Nie mógł skierować egzekucji do ruchomości ponie-

waż spółka dzierżawiła je od spółdzielni. Nieruchomość również należała do , a jej

przekazanie nastąpiło dopiero 30 sierpnia 2002 r. Zobowiązania spółki wynosiły

4

1.650.000 zł, a aktywa 1.627.929 zł. Pozwany zasadnie uznał, że spółka nie ma ma-

jątku na zaspokojenie należności składkowych. Skarżący mieli świadomość złego

stanu finansowego spółki od początku jej działalności, a już z pewnością w okresie

sprawozdawczo-wyborczym na koniec 2001 r. Mimo złej sytuacji finansowej nie wy-

stąpiono o zawarcie układu ratalnego albo o restrukturyzację zaległości. Nie zaskar-

żono również decyzji z 4 września 2002 r. ustalającej odpowiedzialność spółki za

składki, co uzasadniało domniemanie faktyczne i prawne o bezskuteczności egzeku-

cji. Nie zostało ona obalone przez wykazanie, że istnieje jakikolwiek majątek podle-

gający egzekucji. Wniosek o upadłość był spóźniony. Sąd miał tu na uwadze termin z

art. 5 § 1 rozporządzenia z 1934 r. Prawo upadłościowe; dwóch tygodni od zaprze-

stania płacenia długów na zgłoszenie wniosku o upadłość. Stwierdził, że funkcja art.

116 Ordynacji podatkowej polega na ochronie interesów wierzycieli, w szczególności

w sytuacji pełnej świadomości dłużnika o jego niewypłacalności. Przesłanki uwolnie-

nia się przez członka zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania wyma-

gają podjęcia działań, które zmierzają do likwidacji zadłużenia. Właściwy czas na

ogłoszenie upadłości odnosi się do sytuacji, gdy wierzyciele nie otrzymują swoich

należności i nie ma perspektyw na ich zaspokojenie, czyli gdy spółka zaprzestaje

trwale spłacania długów i zadłużenie jest nadmierne w stosunku do majątku spółki.

Skarżący winni ogłosić upadłość już w kwietniu 2002 r., a ostatecznie 1 czerwca

2002 r. (ujemny bilans finansowy). Wystąpienie z takim wnioskiem 16 września 2002

r. było działaniem spóźnionym w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej. Członek

zarządu nie odpowiada za negatywną kondycję finansową spółki uniemożliwiającą

spłatę długów, lecz za własne zaniechanie skierowane na pokrzywdzenie wierzycieli.

Skarga kasacyjna zarzuciła w pierwszej podstawie (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.)

naruszenie: 1) art. 116 Ordynacji podatkowej, przez błędną wykładnię pojęcia „bez-

skuteczna egzekucja", podczas gdy egzekucja przeciwko spółce nie została skiero-

wana do wszystkich składników jej majątku a została ograniczona wyłącznie do zaję-

cia rachunku bankowego; 2) art. 5 k.c., przez jego niezastosowanie; 3) art. 45 Kon-

stytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podsta-

wowych Wolności, przez pozbawienie wnioskodawców (skarżących) prawa do sądu.

W drugiej podstawie (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono naruszenie: 1) art. 328 § 2,

art. 382 w związku z art. 391 i 386 § 1 k.p.c., przez pominięcie w ocenie zebranego

materiału dowodowego szeregu istotnych okoliczności, nawet bezspornych między

stronami, a w szczególności tego, że: „cały majątek ruchomy Robotniczej Spółdzielni

5

„Wytwórnia Chemiczna" w R. został w dniu 18 października 2001 r. przekazany przez

Likwidatora Spółdzielni do Spółki (protokół przekazania z 18 października 2001 r.).

Wartość majątku Spółki wynikająca z bilansu (w którym wartość majątku nierucho-

mego określona była na 20.632 zł) odbiegała zasadniczo od faktycznej wartości ma-

jątku, gdyż nieruchomość ta (o pow. 2 ha położona w centrum miasta zabudowana

nowymi halami i budynkiem biurowym) została sprzedana przez Syndyka w okresie

dekoniunktury na nieruchomości za kwotę 1.185.000 zł, wskutek czego doszło do

ustalenia, nieadekwatnie do rzeczywistości, że w dniu 1 czerwca 2002 r. zobowiąza-

nia przekraczały aktywa"; 2) art. 378 § 1 k.p.c., przez nierozpoznanie wszystkich za-

rzutów apelacji.

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na istotne zagadnie-

nie prawne, „polegające na dokonaniu wykładni przepisu art. 116 Ordynacji podat-

kowej przez wyjaśnienie: - czy pod pojęciem „bezskuteczna egzekucja" rozumie się

umorzenie postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. lub

art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administra-

cji (...) i czy dopuszczalne jest wyprowadzenie wniosku o bezskuteczności egzekucji

na podstawie egzekucji prowadzonych przez innych wierzycieli, umorzonych z powo-

du ogłoszenia upadłości - art. 63 prawa upadłościowego w sytuacji gdy organ rento-

wy nie złożył wniosku o egzekucję z ruchomości a mógł go złożyć znacznie wcze-

śniej niż inni wierzyciele; - czy pojęcie „bezskuteczna egzekucja" obejmuje także sy-

tuację niezaspokojenia wierzyciela w postępowaniu upadłościowym. Po wtóre wnio-

sek o przyjęcie skargi wskazał na „oczywiste uzasadnienie skargi kasacyjnej".

Skarżący wnieśli o zmianę wyroków obu Sądów oraz decyzji pozwanego

przez zwolnienie ich z nałożonych obowiązków zapłaty składek, ewentualnie o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w

obu sytuacjach z prawem do zwrotu kosztów postępowania od pozwanego.

Na rozprawie pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznanie skargi kasacyjnej nie oznacza ponownego rozpoznania sprawy

w zwykłym postępowaniu (kolejnej instancji), lecz sprowadza się do oceny zasadno-

ści podstaw i zarzutów kasacyjnych (art. 39813

§ 1 k.p.c.). W postępowaniu kasacyj-

6

nym zachodzi związanie ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżo-

nego orzeczenia i nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów (art.

39813

§ 2 k.p.c.). Jeżeli zauważy się również, że podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983

§ 3

k.p.c.), to w skardze kasacyjnej zasadnicze znaczenie mają zarzuty naruszenia

prawa materialnego (pierwszej podstawy kasacyjnej - art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.). Za-

rzuty procesowe (drugiej podstawy kasacyjnej - art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) mają zna-

czenie, gdy uwzględniają ograniczenia z art. 3983

§ 3 oraz art. 39813

§ 2 k.p.c. i wy-

kazują, że określone uchybienie procesowe miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Najistotniejszy i zarazem uargumentowany jest pierwszy zarzut skargi doty-

czący błędnej wykładni i zastosowania art. 116 Ordynacji podatkowej. Skarżącym nie

można by odmówić racji w twierdzeniu, że nie jest bezskuteczną egzekucja składek,

którą ogranicza się jedynie do rachunku bankowego, natomiast pomija się pozostały

majątek dłużnika głównego. Sąd Najwyższy w powiększonym składzie w uchwale z

13 maja 2009 r., I UZP 4/09 (OSNP 2009 nr 23-24, poz. 319) stwierdził, że bezsku-

teczność egzekucji z majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o której

mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jed-

nolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z

2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), może być stwierdzona wyłącznie w postępowaniu w

sprawie egzekucji należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, poprze-

dzającym wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu spółki za te należ-

ności. Podobne stanowisko zajął wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale

z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 (ONSA i WSA 2009 nr 2, poz. 19) o treści: 1. stwier-

dzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116

§ 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, powinno być dokonane

po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, 2. stwierdzenie bezskuteczności

egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu.

Po okresie pewnego dualizmu w orzecznictwie, jak i w doktrynie, co do wy-

kładni pojęcia „bezskutecznej egzekucji" jako przesłanki odpowiedzialności członka

zarządu spółki za niezapłacone przez spółkę należności na podstawie art. 116 Ordy-

nacji podatkowej, zaczyna przeważać stanowisko wymagające przeprowadzenia

przez wierzyciela egzekucji składek do całego majątku dłużnika głównego i stwier-

dzenia bezskuteczności egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym, jako warunku wy-

7

dania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za składki. Nie dopuszcza się

zatem poprzestania na samodzielnej ocenie wierzyciela, że egzekucja wobec spółki

z braku majątku jest bezskuteczna. Innymi słowy skarżący mieliby rację zarzucając

brak stwierdzenia bezskutecznej egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym, gdyby

pozwany decyzję o ich odpowiedzialności za składki wydał przed ogłoszeniem upa-

dłości spółki (7 października 2002 r.), gdyż do tego momentu nie przeprowadził peł-

nego postępowania egzekucyjnego, w którym stwierdzono by, że egzekucja skiero-

wana do całego majątku spółki okazała się bezskuteczna. Według ustaleń pozwany

ograniczał w tym czasie windykację składek zasadniczo tylko do egzekucji z rachun-

ku bankowego. Mimo to skarga nie może jednak zasadnie zarzucać braku bezsku-

tecznej egzekucji, gdyż decyzja o odpowiedzialności skarżących za składki została

wydana po ogłoszeniu upadłości spółki i po przeprowadzeniu likwidacji masy upadło-

ści oraz po wykreśleniu spółki z rejestru po zakończeniu postępowania upadłościo-

wego. Przy takim następstwie zdarzeń egzekucja niezaspokojonych należności

składkowych w chwili wydania decyzji mogła być już uznana za bezskuteczną. Z

wiążących ustaleń faktycznych (art. 39813

§ 2 k.p.c.) wynika, że wierzytelności skład-

kowe zgłoszone przez pozwanego w postępowaniu upadłościowym w podziale masy

upadłości spółki zostały zaspokojone tylko w około 10 %.

Niezasadnie skarga zarzuca, że w pojęciu bezskutecznej egzekucji nie mieści

się również postępowanie upadłościowe spółki. Upadłość jest również egzekucją,

którą prowadzi się do całego majątku upadłego dłużnika (masy upadłości) z udziałem

jego wierzycieli. Przeprowadzenie upadłości stanowi egzekucję uniwersalną. Z

chwilą jej rozpoczęcia indywidualny wierzyciel nie może już wszcząć ani prowadzić

odrębnej (samodzielnej) egzekucji. Zaniechanie więc przez pozwanego przeprowa-

dzenia pełnej egzekucji do ogłoszenia upadłości nie stanowi warunku wydania póź-

niej decyzji o odpowiedzialności członków zarządu za składki niezapłacone przez

spółkę. Pozwany może prowadzić egzekucję aż do przedawnienia składek. Warun-

kiem odpowiedzialności członków zarządu za składki jest stwierdzenie bezskutecz-

ności ich egzekucji przed wydaniem decyzji. Jeżeli więc rozdzielać pojęcia egzekucji

i upadłości w art. 116 Ordynacji podatkowej, to z wnioskami innymi niż skarżących, to

znaczny nie można twierdzić, że organ rentowy nie prowadził dalej egzekucji skoro

zgłosił wierzytelności składkowe do postępowania upadłościowego, a inne postępo-

wanie egzekucyjne nie było możliwe. Pojęcie bezskutecznej egzekucji z art. 116

Ordynacji podatkowej obejmuje więc również niezaspokojenie należności składo-

8

wych w postępowaniu upadłościowym. Potwierdza to przesłanka wyłączająca odpo-

wiedzialność za składki, polegająca na obowiązku wykazania przez dłużnika (członka

zarządu spółki), że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości

lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości albo że niezgłoszenie wniosku

o upadłość nastąpiło nie z jego winy. Analiza właściwego czasu na ogłoszenie upa-

dłości ma już niemałe orzecznictwo wskazujące, że nie jest to moment, gdy sytuacja

majątkowa dłużnika wystarcza na zaspokojenie wierzytelności dłużnika uprzywilejo-

wanego tylko w znikomej części. W tej sprawie ustalono i oceniono, że skarżący za

późno wystąpili z wnioskiem o upadłość spółki. Ocena tej kwestii wykraczałaby jed-

nak poza konieczność argumentacji, gdyż w skardze kasacyjnej nie ma zarzutu co

do tego rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku (art. 39813

§ 1 k.p.c.). W skardze nie

ma również zarzutu o niedopuszczalności wydania decyzji przeciwko członkom za-

rządu po wykreśleniu upadłej spółki z rejestru. Można więc tylko zaważyć, iż Sąd

Najwyższy w uchwale z 4 grudnia 2008 r., II UZP 6/08 (OSNP 2009 nr 7-8, poz. 102)

przyjął, że przeniesienie odpowiedzialności za składki na członków zarządu spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością jest możliwe także po utracie bytu prawnego przez

spółkę wskutek ukończenia postępowania upadłościowego i wykreśleniu tego pod-

miotu z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że wobec

zakończenia postępowania upadłościowego zbędnym było wykazanie przez organ

rentowy bezskuteczności egzekucji wobec całego majątku spółki w innym trybie.

Skoro więc upadłość spółki zakończyła się podziałem masy i wykreśleniem spółki z

rejestru, to nie można nie stwierdzić, że przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności

na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej egzekucja niezaspokojonych składek

byłaby skuteczna.

Nie są zasadne również dalsze zarzuty skargi. Przepis art. 5 k.c. nie został na-

ruszony przez jego „niezastosowanie", gdyż wówczas należałoby wpierw przyjąć, że

mógł mieć zastosowanie. W zaskarżonym wyroku w ogóle nie rozważano jego zasto-

sowania. Ze sformułowania zarzutu wynika zatem, że przepis ten winien mieć zaw-

sze zastosowanie. Jest to przekonanie błędne, gdyż klauzule generalne z art. 5 k.c.

nie mają zastosowania w sprawach ubezpieczeń społecznych, a także w prawie po-

datkowym, którego rozwiązania o odpowiedzialności za podatki z art. 116 Ordynacji

podatkowej stosuje się do odpowiedzialności za składki zgodnie z art. 31 i 32 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych.

9

Zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji i art. 6 Konwencji o ochronie praw czło-

wieka i podstawowych wolności „przez pozbawienie wnioskodawców prawa do Sądu"

nie został w ogóle uzasadniony, dlatego nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Skarga

po prostu w żadnym zdaniu nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie tych

przepisów w dotychczasowym postępowaniu sądowym.

Wskazano na wstępie, iż zarzuty procesowe skargi mają znaczenie, gdy

uchybienie procesowe miało wpływ na wynik sprawy (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.). W

odniesieniu do zarzutów skargi nie można tego stwierdzić, nawet gdyby próbować

podzielać ocenę skarżących (w przeciwieństwie do ustaleń stanu faktycznego), że

doszło do naruszenia art. 328 § 2, art. 382 w związku z art. 391 i 386 § 1 k.p.c.,

przez pominięcie przekazania w październiku 2001 r. majątku ruchomego likwidowa-

nej spółdzielni do spółki oraz tego że wartość majątku spółki była większa niż przy-

jęta w bilansie. Postępowanie upadłościowe zweryfikowało znaczenie tych zarzutów i

uzasadniało stwierdzenie, że wartość majątku spółki była niewystarczająca, skoro w

znikomym tylko stopniu (około 10 %) pokryła wierzytelności składkowe.

Zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie wszystkich zarzu-

tów apelacji nie jest zasadny, gdyż skarga nie wskazuje osobno, które zarzuty nie

zostały rozpatrzone w zaskarżonym wyroku i co najważniejsze, że takie zaniechanie

miało wpływ na wynik sprawy.

Z tych motywów orzeczono o oddaleniu skargi, stosownie do art. 39814

k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

========================================