I CSK 26/09

Sygn. akt I CSK 26/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa W.T., A.V., A.T., R.T., R.P. i S.T.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego Skarbu

Państwa – Wojewody na rzecz każdego z powodów kwoty po

600 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 5.12.2007 r. zasądził od pozwanego

Skarbu Państwa na rzecz powodów po 187.875 zł z odsetkami ustalając co

następuje:

Przedwojennym właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ulicy N. 17

był J.T. Złożył on wniosek o przyznanie wieczystej dzierżawy. Orzeczeniem

administracyjnym z dnia 6.05.1953 r. oddalono jego wniosek. W latach 1980 – 1990

wydano decyzje administracyjne zezwalające na sprzedaż lokali w budynku przy ul.

N. 17 o numerze 15, 16, 17, 18 i 19 ich najemcom. Lokale te zostały sprzedane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 15.04.1999 r. stwierdziło

nieważność orzeczenia z dnia 6.05.1953 r., w którym odmówiono J.T. ustanowienia

własności czasowej. Decyzją z dnia 30.05.2003 r. Prezydent m. W. – w

uwzględnieniu tego wniosku – ustanowił na 99 lat użytkowanie wieczyste udziału

wynoszącego 0,6270 niepodzielnej części gruntu o powierzchni 329 m2

,

oznaczonego jako działka 70, objętego KW nr [...], położonego w W. przy ul. N. 17

na rzecz każdego z powodów – jako następcę prawnego J.T. w udziale po 0,1045.

Odmówiono natomiast ustanowieniu użytkowania wieczystego w udziale

wynoszącym 0,3730, co do którego ustanowiono użytkowanie wieczyste na rzecz

właścicieli lokali mieszkalnych nr 15, 16, 17, 18 i 19. W wykonaniu tej decyzji

zawarto w dniu 11.03.2005 r. umowę o oddanie w użytkowanie wieczyste w

zakresie udziału wynoszącego 0,6270.

Decyzjami z dnia 17.10.2000 r., z dnia 11.10.2001 r. i z dnia 24.06.2002 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że decyzje wydane przez

Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego w W.

oraz Naczelnika Dzielnicy W. w sprawie sprzedaży lokali nr 15, 16, 17, 18 i 19

zostały wydane z naruszeniem prawa. W związku z tym następcy prawni J.T.

wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odszkodowanie w kwocie

1.421.402,40 zł. Decyzją z dnia 30.01.2004 r. Kolegium odmówiło przyznania

odszkodowania. Wartość rynkowa sprzedanych lokali w lipcu 2007 r. wynosiła

1.127.250 zł, zaś wartość utraconych korzyści z tytułu bezumownego korzystania

z tych lokali za okres 17.10.1997 – 11.09.2003 r. wynosiła 341.000 zł.

3

Uwzględniając powództwo do kwoty 1.127.250 zł Sąd Okręgowy uznał, że

istnieje adekwatny związek przyczynowy między wprowadzeniem do obrotu

wadliwych decyzji o sprzedaży lokali a szkodą w postaci wartości sprzedanych

lokali wraz z udziałami użytkowaniu wieczystym jako prawem związanym

z własnością lokali. Oddalono żądanie obejmujące wynagrodzenie za bezumowne

korzystanie z nieruchomości we wskazanym wyżej okresie.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30.07.2008 r. oddalił apelację pozwanego

Skarbu Państwa. Sąd ten wskazał, że wyłączną podstawę odpowiedzialności

Skarbu Państwa za szkodę, którą strona poniosła na skutek wydania decyzji

z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. bądź stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jest

art. 160 § 1 k.p.a. Ten przepis określa wymagalność roszczenia wiążąc ją

z ostatecznym charakterem decyzji stwierdzającej niezgodność z prawem decyzji

wyrządzającej szkodę. Od tego momentu liczy się 3-letni termin przedawnienia.

Podniósł, że w sprawie mamy do czynienia z wieloczłonowością związku

przyczynowego. Niewątpliwie szkoda powodów była normalnym następstwem

wydania decyzji o odmowie przyznania własności czasowej. Co jednak nie

wyklucza istnienia związku przyczynowego między ich szkodą, a kolejnym ogniwem

w tym związku w postaci wydania pięciu decyzji o sprzedaży lokali. Decyzje te

stanowiły zezwolenia na sprzedaż i w konsekwencji zawarto umowy sprzedaży

5 lokali, co doprowadziło do utraty ich własności. Skoro powodom oddano

w użytkowanie wieczyste udział 0,6270 części gruntu, a odmówiono w pozostałej

sprzedaży części, to odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego w tym

zakresie była spowodowana tylko tym, że nastąpiły nieodwracalne skutki prawne

(sprzedaż lokali na rzecz osób trzecich wraz z udziałem w użytkowaniu

wieczystym).

Skargę kasacyjną od tego wyroku w części oddalającej apelację wniósł

pozwany Skarb Państwa. W ramach podstawy kasacyjnej w art. 3983

§ 1 pkt 1

k.p.c. zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego przez nie zastosowanie art. 7 ust. 4 dekretu

Rady Ministrów z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279);

4

- naruszenie art. 363 § 1 k.c. przez przyjęcie, ze przepis ten w okolicznościach

sprawy dawał powodom prawo wyboru między żądaniem odszkodowania

a domaganiem się działki zamiennej w trybie administracyjnym;

- naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 102 § 1 dekretu

Rady Ministrów dnia 11.10.1946 r. – Prawo rzeczowe (Dz. U. Nr 57, poz. 319

ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26.10.1945 r. oraz ust. 160 § 1

i 2 k.p.a. w związku z art. 5 ustawy z dnia 17.06.2004 r. o zmianie ustawy –

Kodeks cywilny i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692).

W ramach podstawy kasacyjnej w art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. zarzucono

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Pozwany Skarb Państwa podnosząc wskazane zarzuty domagał się

uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej dotyczą w istocie trzech zagadnień.

Po pierwsze, przedstawiając zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 dekretu warszawskiego

pozwany Skarb Państwa formułuje stanowisko, że przepis ten przewidujący

możliwość ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego), jest

normą szczególną w tym sensie, że wyczerpanie drogi administracyjnej dot.

ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) warunkuje

wystąpienie z roszczeniem odszkodowawczym. Po drugie, art. 102 § 1 Prawa

rzeczowego z 1946 r. stał na przeszkodzie ustanowieniu własności czasowej na

podstawie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego w przypadku, gdy nieruchomość

była obciążona prawami osób trzecich (a takie obciążenie hipoteką kredytową

dotyczyło spornej nieruchomości. Po trzecie, nie można stosować art. 363 § 2 k.c.

do wyboru sposobu kompensacji szkody, gdy prawodawca przewiduje odrębne

tryby postępowania (postępowanie cywilne i administracyjne).

Odnosząc się kolejno do tych kwestii należy zauważyć, że podniesiony przez

skarżącego zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 dekretu warszawskiego zmierza

pośrednio do kwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych z których wynika, że

powodowie ponieśli szkodę w wyniku wydania z naruszeniem prawa decyzji

5

dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych położonych w W. przy ul. N. W ocenie

skarżącego dokonanie powyższych ustaleń byłoby możliwe dopiero po uzyskaniu

przez powodów ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 7

ust. 4 dekretu odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na

innym gruncie o równej wartości użytkowej. Nie jest bowiem wykluczone, że gmina,

w związku z nie uwzględnieniem wniosku dekretowego w części dotyczącej gruntu

obciążonego prawami osób trzecich, nie zaoferuje powodom użytkowania

wieczystego na innym gruncie o równej wartości użytkowej.

Zarzut ten nie jest zasadny. Powszechnie przyjmuje się w judykaturze

i doktrynie, że na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu na m.st. Warszawa, a później na

Państwie spoczywa cywilnoprawny obowiązek ustanowienia na rzecz

dotychczasowego właściciela gruntu lub jego następców prawnych prawa

wieczystej dzierżawy (przekształconego później na podstawie art. XXXIX § 1

przep. wpr. pr. rzecz. – Dz. U. Nr 57, poz. 321 ze zm., a następnie na podstawie

art. 41 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w osiedlach i miastach

– Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm. – oraz § 2 rozporządzenia Ministra

Gospodarki Komunalnej z dnia 26 stycznia 1962 r. Dz. U. Nr 15, poz. 67 – w prawo

użytkowania wieczystego) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy z opłatą

symboliczną na przejętej na własność nieruchomości pod warunkiem, że nie

zachodzą przesłanki negatywne wskazane w art. 7 ust. 2 dekretu (wyrok NSA

z dnia 4 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 135/98, niepubl.). Obowiązkowi temu

odpowiada po stronie podmiotu uprawnionego zbywalne i dziedziczne prawo

majątkowe realizowane w toku postępowania administracyjnego (por. uchwała SN

z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III CZP 6/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 14; wyrok

NSA z dnia 15 czerwca 2000 r., l S.A. 1036/99, niepubl.; uchwała NSA z dnia

14 października 1996, OPK 19/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 56 – odmiennie

kwalifikując korelat obowiązku gminy jako ekspektatywę wieczystej dzierżawy lub

prawa zabudowy - Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2001 r.,

l CKN 71/01, OSNC 2002, nr 7-8. poz. 98). Odmowa realizacji przez gminę,

a później przez Państwo powyższego obowiązku uzasadniona była wyłącznie

celem dekretu polegającym na umożliwieniu racjonalnego przeprowadzenia

odbudowy stolicy i jej dalszej rozbudowy zgodnie z potrzebami Narodu (art. 1

6

dekretu). Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 dekretu odmowa ustanowienia prawa

wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy dopuszczalna była wyłącznie w sytuacji,

gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela lub jego następców

prawnych pozostawałoby w sprzeczności z przeznaczeniem gruntu zgodnie

z planem zabudowania. Przepisy dekretu przewidywały jednak – rekompensując

w ten sposób odmowę ustanowienia tych praw ze względu na powyższe cele – że

w sytuacji nieuwzględnienia wniosku dekretowego gmina – stosownie do

posiadanych zasobów – miała obowiązek zaoferować dotychczasowemu

właścicielowi prawo wieczystej dzierżawy lub prawo zabudowy na innym gruncie

o równej wartości użytkowej (art. 7 ust. 4). W sytuacji, zaś nie ustanowienia

z jakichkolwiek przyczyn tych praw, zgodnie z art. 7 ust. 5, uprawnionemu

przysługiwało odszkodowanie w wysokości określonej w art. 9 dekretu.

Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że szkoda poniesiona przez powodów,

będącymi następcami prawnymi dotychczasowego właściciela gruntu, wiąże się

z niewykonaniem spoczywającego na Państwie obowiązku ustanowienia na ich

rzecz prawa użytkowania wieczystego na części gruntu położonego w W. przy ul.

N. 17, na której to zostało ustanowione wadliwymi decyzjami administracyjnymi

prawo użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich, ze względu na

pozbawienie tego prawa wartości. Stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium

Odwoławcze decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 roku wydania z naruszeniem art. 156

§ 1 k.p.a. orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st.

Warszawy z dnia 6 maja 1953 r., w zakresie w jakim dotyczyło ono części gruntu

obciążonego prawami osób trzecich spowodowało, że w tejże części orzeczenie to

nie zostało wyeliminowane z obrotu. W konsekwencji niemożliwe stało się ponowne

rozpoznanie wniosku, a tym samym ustanowienie prawa użytkowania wieczystego

na rzecz powodów na części gruntu obciążonego prawem użytkowania

wieczystego ustanowionego na rzecz osób trzecich. W takiej sytuacji uznać należy,

że podmiot zobowiązany nie wykonał spoczywającego na nim obowiązku

wynikającego z art. 7 ust. 1 dekretu, wyrządzając w ten sposób powodom szkodę w

wysokości odpowiadającej wartości nieuzyskanego przez nich prawa użytkowania

wieczystego.

7

Nie ma racji skarżący zarzucając naruszenia art. 7 ust. 4 dekretu. Wykładnia

powołanego powyżej przepisu, uwzględniająca jego funkcję, prowadzi do wniosku,

że przepis ten – wbrew sugestiom skarżącego – ma zastosowanie wyłącznie

w sytuacjach odmowy uwzględnienia wniosku z przyczyn określonych w art. 7

ust. 2 dekretu. Trudno bowiem uznać, że ustawodawca także dla decyzji

odmawiającej uwzględnienia wniosku dekretowego z innych przyczyn niż wskazane

w art. 7 ust. 2 dekretu, traktowanych jako dotkniętych wadą wskazaną w art. 156

§ 1 k.p.a. ze względu na sprzeczność z tymże przepisem, przewidywał taką samą

procedurę rekompensowania skutków nieuwzględnienia wniosku. Wobec

powyższego uznać należy, że warunkiem przyznania gruntu zamiennego na

podstawie art. 7 ust. 4 dekretu jest wydanie przez organ administracji ostatecznej

decyzji odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego z przyczyn

określonych w ust. 2 tego artykułu. Także skarżący w skardze kasacyjnej odnosząc

się do przyznania odszkodowania na podstawie art. 7 ust. 5 realizującego te same

funkcje, wskazuje, że warunkiem jego uzyskania jest uprzednie uzyskanie

odmownej decyzji „wydanej zgodnie z przepisami dekretu" (k. 13 skargi

kasacyjnej). W przedmiotowej sprawie podstawę odmowy ustanowienia prawa

wieczystego użytkowania stanowiły inne przyczyny, niż wskazane w art. 7 ust. 2

dekretu.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, że treść art. 7 ust. 4

dekretu warszawskiego nie daje podstawy do przyznania dotychczasowemu

właścicielowi roszczenia o ustanowienie własności czasowej. To gmina „zaofiaruje

uprawnionemu – w miarę posiadania zapasu gruntów – na tych samych warunkach

dzierżawą wieczystą gruntu równej wartości użytkowej”. Jest poza sporem, że takie

„zaofiarowanie” ze strony gminy w sprawie nie nastąpiło. Jeśli więc po stronie

dotychczasowego właściciela nieruchomości nie powstawało roszczenie

o ustanowienie własności czasowej nieruchomości zamiennej, zaś po stronie gminy

istniała uznaniowość w zaofiarowaniu nieruchomości zamiennej, to nie sposób

podzielić stanowiska, iż wyczerpanie trybu administracyjnego w przedmiocie

ustanowienia własności czasowej gruntu zamiennego warunkowało wystąpienie

z roszczeniem odszkodowawczym.

8

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 102 § 1 pr. rzecz,

w związku z art. 361 § 1 k.c. oraz art. 160 k.p.a., jako nie mający znaczenia dla

rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powszechnie przyjmuje się, że decyzje organów

administracji publicznej wydane w granicach ich kompetencji są wiążące dla sądów

w zakresie ich rozstrzygnięcia. Sądy nie są władne – w toku postępowania

cywilnego – dokonywać oceny prawidłowości wydanych decyzji i orzekać

w przedmiocie istnienia lub nieistnienia przesłanek materialnoprawnych

stanowiących podstawę ich wydania. Decyzja będąca wyrazem stanowiska organu

administracyjnego jest zatem wiążąca dla sądu w zakresie objętym jej treścią

i w tym zakresie nie może być ona kwestionowana w toku postępowania cywilnego.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności lub niedopuszczalności

ustanowienia własności czasowej w okresie obowiązywania ustawy – Prawo

rzeczowe (od dnia 1 stycznia 1947 do dnia 21 października 1961 r.) na gruncie

poprzednika prawnego powodów stanowiłoby rozstrzyganie w kwestii przekazanej

do wyłącznej kompetencji organów administracji publicznej (art. 7 dekretu).

Ustalenie dopuszczalności lub niedopuszczalności ustanowienia prawa własności

czasowej na gruncie poprzednika prawnego powodów – wbrew sugestiom

skarżącego – nie stanowi zdarzenia mającego istotne znaczenia dla oceny istnienia

adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wadliwą decyzją.

W judykaturze wskazuje się, że zdarzeniem mającym wpływ na istnienie związku

przyczynowego pomiędzy szkodą a wadliwą decyzją mogłaby być wyłącznie

ostateczna decyzja odmawiająca ustanowienia własności czasowej zapadła po

stwierdzeniu nieważności i niezgodności decyzji z prawem decyzji stanowiącej

podstawę dochodzonego roszczenia. Decyzja taka przesądzałaby bowiem, że

prawo własności czasowej nie powinno być przyznane, a zatem niezależnie od

niezgodności z prawem wcześniejszej decyzji – że jego nieprzyznanie nie może

stanowić źródła szkody podlegającej naprawieniu (uchwała SN z dnia 4 czerwca 2009

roku, sygn. akt III CZP 28/09, niepubl.). W przedmiotowej sprawie decyzją Prezydenta

m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2003 roku, uwzględniono w części wniosek dekretowy

ustanawiając prawo użytkowania wieczystego na udziale wynoszącym 0,627

niepodzielnej części gruntu o powierzchni 329 m2

, odmawiając jego ustanowienia na

udziale wynoszącym 0,373 części gruntu, co to którego wadliwe decyzje

9

administracyjne wydane w latach 1982 – 1990 dotyczące sprzedaży lokali

mieszkalnych wywołały nieodwracalne skutki prawne w postaci obciążenia części

gruntu użytkowaniem wieczystym ustanowionym na rzecz właścicieli lokali

mieszkalnych w budynku położonym w W. przy ul. N. 17. Sąd będąc zatem związany

decyzjami organów administracji zapadłymi w sprawie nie może dokonywać ustaleń

odmiennych od tych, które stanowiły podstawę ich wydania.

Rację ma natomiast skarżący, że sąd drugiej instancji bezzasadnie przyjął, że

art. 363 § 1 k.c. stanowi podstawę wyboru przez powodów pomiędzy żądaniem

ustanowienia użytkowania wieczystego na innym gruncie o równej wartości użytkowej

(art. 7 ust. 4 dekretu) a odszkodowaniem pieniężnym. Przepis art. 363 § 1 k.c.

przewiduje, że naprawienie szkody może nastąpić przez spełnienie jednego z dwóch

świadczeń (przywrócenia stanu poprzedniego lub zapłaty odszkodowania

pieniężnego) zależnie od wyboru wierzyciela. Nie stanowi on natomiast podstawy do

wyboru sposobu kompensacji poniesionej szkody dla których ustawodawca

przewidział odrębne tryby postępowania (postępowanie cywilne, postępowanie

administracyjne). Niezależnie od powyższego, sąd drugiej instancji prawidłowo uznał,

że przepis art. 7 ust. 4 dekretu nie ma zastosowania, przyjmując za podstawę prawną

dochodzonych roszczeń art. 160 k.p.a. Zatem mimo błędnego uzasadnienia wyroku,

orzeczenie odpowiada prawu (art. 39814

k.p.c.)

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. W orzecznictwie

wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisów art. 328 § 2 k.p.c. może stanowić

uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnienie

zaskarżonego orzeczenia nie posiada wszystkich koniecznych elementów bądź

zawiera tak oczywiste braki, które uniemożliwiają kontrolę kasacyjną (por. wyrok SN

z dnia 27 marca 2008 r., III CSK 315/07, LEX nr 390105; wyrok SN z dnia 21 lutego

2008 r., III CSK 264/07, LEX nr 465952). Z powyższego wynika, że nie

każde uchybienie w zakresie konstrukcji uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej

instancji może stanowić podstawę do kreowania skutecznego zarzutu kasacyjnego.

Słusznie bowiem podkreśla się, że uchybienie wymogom określonym w art. 328 § 2

k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. może stanowić uzasadnioną podstawę kasacyjną jeżeli

skarżący wykaże, że z powodu wadliwości uzasadnienia zaskarżone orzeczenie

uniemożliwia Sądowi Najwyższemu sprawdzenie prawidłowości orzeczenia, które z tej

10

przyczyny nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. wyrok SN z dnia 24 stycznia

2008 r., sygn. akt l CSK 347/07, niepubl.). Argumentacja skarżącego odwołująca się

do lakoniczności uzasadnienia sądu drugiej instancji w części dotyczącej wskazania

przyczyn nieuwzględnienia jednego z zarzutów apelacyjnych, nie zasługuje na

uwzględnienie. Sama bowiem lakoniczność uzasadnienia polegająca na odwołaniu się

przez sąd drugiej instancji do ustaleń jurydycznych sądu pierwszej instancji i przyjęcia

ich za swoje, szczególnie gdy ten akceptuje zaskarżony wyrok, nie stanowi naruszenia

art. 328 § 2 k.p.c. Nie można bowiem przyjąć, że taki sposób argumentacji sądu

drugiej instancji uniemożliwia Sądowi Najwyższemu rekonstrukcję ustaleń faktycznych

i prawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, a tym

samym dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za

bezpodstawną, w związku z czym orzekł jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.).