II CSK 222/09

Sygn. akt II CSK 222/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Z. N., J. N. i M. N.

przeciwko Szpitalowi Miejskiemu […]

o odszkodowanie i zadośćuczynienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2009 r.,

skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 sierpnia 2008 r.,

1. oddala skargę kasacyjną;

2. nie obciąża powodów kosztami postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Z. N., J. N. i M. N. wnieśli o zasądzenie od Szpitala Miejskiego […] kwoty

300.000 złotych tytułem zadośćuczynienia (po 100.000 złotych dla każdego z

powodów). Z. N. wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty

5.000 złotych tytułem odszkodowania oraz kwoty 500 złotych miesięcznie tytułem

renty.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił powództwo i

nie obciążył powodów kosztami procesu.

Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 2 kwietnia 2003 r. K. N. została przyjęta na

Oddział Chirurgiczny Ogólny Szpitala z powodu dolegliwości bólowych

zlokalizowanych głównie w nadbrzuszu. U chorej występowała choroba wrzodowa.

Chora nie leczyła się kardiologicznie. W badaniu przeprowadzonym w izbie przyjęć

nie stwierdzono nieprawidłowości układu krążenia. Po przyjęciu chorej do Szpitala

wykonano USG i RTG brzucha, pobrano krew, przeprowadzono badanie ogólne

moczu. W godzinach nocnych chora sygnalizowała nudności, wymioty i bolesność

w nadbrzuszu. Zlecono sondę i ponownie kroplówkę rozkurczową. Tętno i ciśnienie

było prawidłowe. Około godziny 450

nastąpiło nagłe zatrzymanie krążenia i

oddechu, pacjentka była nieprzytomna i bez kontaktu, podjęto akcję reanimacyjną.

O godzinie 515

stwierdzono zgon K. N. Na podstawie wyników sekcji zwłok,

wykonanej w dniu 8 kwietnia 2003 r., stwierdzono, że przyczyną śmierci K. N. była

niewydolność krążeniowo-oddechowa, będąca wynikiem uszkodzenia mięśnia

sercowego w przebiegu zapalenia, chociaż obraz kliniczny wskazywał

jednoznacznie na proces chorobowy w jamie brzusznej.

Prokuratura Rejonowa prawomocnym postanowieniem z dnia 30 listopada

2005 r., utrzymanym w mocy prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z

dnia 29 marca 2006 r., umorzyła śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania

śmierci (art. 155 k.k.) K. N. wobec ustalenia, że zarzucany czyn nie zawiera

znamion czynu zabronionego. W toku postępowania przygotowawczego powołani

przez Prokuraturę biegli doszli do zgodnych wniosków, że proces diagnostyczny

i leczniczy K. N. przebiegał prawidłowo i był zgodny z aktualnymi wskazaniami

wiedzy medycznej i zasadami postępowania. Sąd Rejonowy prawomocnym

3

postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2006 r., po rozpoznaniu sprawy przeciwko

lekarzom oskarżonym o czyn z art. 155 k.k., postanowił umorzyć postępowanie w

sprawie wobec ustalenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.

Sąd Okręgowy ocenił prawidłowość zastosowanej przez lekarzy diagnostyki

i leczenia na podstawie sporządzonej w niniejszej sprawie opinii biegłego

kardiologa. Biegły został wezwany na rozprawę w dniu 21 listopada 2008 r., ale

usprawiedliwił swoją nieobecność. Po wskazaniu przez powodów pytań

zgłaszanych do biegłego, Sąd Okręgowy ostatecznie oddalił wniosek o odroczenie

rozprawy i ponowne wezwanie biegłego na rozprawę w celu udzielenia odpowiedzi

na te pytania.

Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, by personel

medyczny pozwanego Szpitala dopuścił się wobec powodów bezprawnego

działania lub zaniechania pozostającego w związku przyczynowym ze zgonem K.

N., a tym bardziej zawinionego działania.

Powodowie wnieśli apelację od wyroku Sądu Okręgowego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008 r. oddalił apelację

powodów. Sąd Apelacyjny uznał za chybiony zarzut dotyczący braku wezwania

biegłego na rozprawę w celu złożenia wyjaśnień co do pisemnej opinii. Podkreślił,

że art. 286 k.p.c. przyznaje sądowi uprawnienie do żądania ustnego wyjaśnienia

opinii złożonej na piśmie. Przepisowi temu Sąd mógłby uchybić wtedy, gdyby opinia

przedłożona na piśmie była niejasna, niekompletna, budziła wątpliwości co do treści

(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2000 r., II UKN 757/99, OSNAPiUS

2002, Nr 11, poz. 271; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., II UKN

547/00, OSNAPiUS 2003, Nr 11, poz. 277) Zdaniem Sądu Apelacyjnego, zarówno

opinia wydana w niniejszej sprawie, jak i opinie wydane w postępowaniach karnych,

są zbieżne i nie wskazują na odmienną przyczynę zgonu K. N.

Powodowie w skardze kasacyjnej zarzucili naruszenie przepisów

postępowania, mianowicie art. 286 w związku z art. 235, art. 236 w związku

z art. 286 oraz art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4

Zarzuty sformułowanie w skardze kasacyjnej sprowadzają się do tego, że

wynik postępowania mógłby być inny, gdyby Sąd Okręgowy zażądał ustnego

wyjaśnienia opinii biegłego złożonej na piśmie. Abstrahując od tego, że Sąd

Apelacyjny w zaskarżonym wyroku przekonywająco odniósł się do tego zarzutu,

skarga kasacyjna nie może być uwzględniona z następujących powodów. Po

pierwsze, zawiera ona wyłącznie zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny

dowodów, takie zaś zarzuty, zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c., nie mogą być podstawą

skargi kasacyjnej. Po drugie, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty

naruszenia art. 235, 236 i 286 k.p.c. dotyczą postępowania przez Sądem

Okręgowym (Sądem pierwszej instancji), a nie przed Sądem Apelacyjnym. Mogły

one być podnoszone w apelacji, a nie w skardze kasacyjnej. Gdyby te zarzuty miały

dotyczyć postępowania przed Sądem Apelacyjnym, powinny być podniesione

w związku z art. 391 § 1 k.p.c., czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Po

trzecie, również zarzut, naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który, jak wynika

z uzasadnienia skargi, dotyczy postępowania przed Sądem Apelacyjnym, nie został

podniesiony w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Jednakże nawet prawidłowo zgłoszony

zarzut ten nie mógłby być uwzględniony, ponieważ, zgodnie z jednolitym

stanowiskiem Sądu Najwyższego, w postępowaniu kasacyjnym nie może być brany

pod uwagę zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (zob. np. wyrok z dnia 24 lutego

2006 r., II CSK 136/05, niepubl., wyrok z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06,

niepubl., wyrok z dnia 8 maja 2008 r., V CSK 579/07, niepubl.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

md