III CZP 83/09

Uchwała z dnia 17 listopada 2009 r., III CZP 83/09

Sędzia SN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

Sędzia SN Irena Gromska-Szuster

Sędzia SA Barbara Trębska

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Teresy Z. przy uczestnictwie Tadeusza

Z. o podział majątku wspólnego, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu

jawnym w dniu 17 listopada 2009 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez

Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r.:

"Czy w przypadku, gdy uczestnik postępowania nieprocesowego, wezwany do

usunięcia braku apelacji polegającego na niezaznaczeniu zakresu żądanej zmiany

we wniosku o zmianę postanowienia sądu pierwszej instancji orzekającego co do

istoty sprawy, wskazuje zakres żądanej zmiany w taki sposób, że zachodzi

rozbieżność pomiędzy zakresem zaskarżenia tego postanowienia wskazanym w

apelacji a zakresem żądanej zmiany, zaznaczonym we wniosku o zmianę

postanowienia, polegająca na tym, że zakres żądanej zmiany jest węższy od

zakresu zaskarżenia, apelacja podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 k.p.c. w

związku z art. 13 § 2 k.p.c., jeśli jednocześnie apelacja zawiera, zgłoszony jako

ewentualny, wniosek o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, w którym zakres żądanego uchylenia pokrywa się z

zakresem zaskarżenia postanowienia?"

podjął uchwałę:

Zaznaczenie w apelacji zakresu żądanej zmiany lub uchylenia

zaskarżonego orzeczenia w sposób niezgodny z granicami zaskarżenia nie

stanowi braku uniemożliwiającego nadanie biegu apelacji, jeżeli ze względu

na tzw. integralność zaskarżonego orzeczenia sąd drugiej instancji może

wyjść poza te granice oraz granice wniosków.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Kraśniku dokonał

podziału majątku wspólnego małżonków Teresy Z. i Tadeusza Z., dzieląc, tj.

przyznając na własność uczestnikom, wchodzące w skład tego majątku

nieruchomości (udziały w nich) oraz ruchomości, w tym samochody, maszyny oraz

sprzęt urządzenia domowego, a także zasądzając od uczestnika Tadeusza Z. na

rzecz wnioskodawczyni stosowną dopłatę.

W apelacji od tego postanowienia uczestnik zaznaczył, że zaskarża je w

całości, ale wniósł o jego zmianę tylko w pewnej części, tj. o orzeczenie „według

nowej, rzeczywistej wyceny nieruchomości i nakładów” oraz o „wyliczenie

ewentualnych różnic wartości otrzymanych składników i dopłat”, a także o

rozłożenie należnej od niego dopłaty na raty. „W przeciwnym razie” uczestnik wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Zarządzeniem przewodniczącego w Sądzie Okręgowym uczestnik został

wezwany do uzupełnienia – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia apelacji

– braków formalnych apelacji przez dokładne określenie zakresu żądanej zmiany, z

odniesieniem się do konkretnych punktów zaskarżonego postanowienia i

wskazania, w jaki sposób każdy z tych punktów powinien być zmieniony.

W wykonaniu tego zarządzenia uczestnik sprecyzował, w jaki sposób – jego

zdaniem – zaskarżone postanowienie powinno być zmienione, dodając ponownie,

że „w przeciwnym razie”, tzn. gdyby Sąd drugiej instancji uznał żądanie zmiany za

niezasadne, wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kraśniku do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając apelację – po stwierdzeniu, że zakres żądanej przez uczestnika

zmiany zaskarżonego postanowienia jest węższy od zakresu zaskarżenia, gdyż

skarżący zaskarżył to postanowienie „w całości” – Sąd Okręgowy przedstawił

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia, przytoczone na wstępie, zagadnienie

prawne budzące poważne wątpliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 368 § 1 k.p.c., apelacja – oprócz innych istotnych elementów

konstrukcyjnych – powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, a

także wniosek o zmianę lub uchylenie orzeczenia z zaznaczeniem zakresu żądanej

zmiany lub uchylenia. Wymagania te, wprowadzone do kodeksu postępowania

cywilnego ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz.U. Nr 48, poz. 554), mają istotne znaczenie, wskazując bowiem zakres

zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji, decydują – z jednej strony – o

granicach prawomocności tego orzeczenia w części niezaskarżonej (art. 363 § 1

k.p.c.) oraz – z drugiej strony – o granicach kognicji sądu drugiej instancji

rozpoznającego sprawę na skutek apelacji.

Z kolei wniosek apelacyjny stanowi urzeczywistnienie zasady

dyspozycyjności, z której wynika m.in., że sąd nie podejmuje żadnych czynności ani

nie wydaje orzeczenia bez lub wbrew zwerbalizowanej woli strony, choćby – jak w

wypadku wniosku apelacyjnego – nie był związany żądaniem.

W tej sytuacji braki, niedokładności lub sprzeczności we wskazaniu granic

zaskarżenia oraz zaznaczeniu zakresu żądanej zmiany lub uchylenia

kwestionowanego orzeczenia stanowią okoliczność uniemożliwiającą nadanie

apelacji właściwego biegu. Innymi słowy, aby apelacja spełniała wymagania

określone w art. 368 § 1 k.p.c., zakres przedmiotowy wniosku apelacyjnego musi w

całości pokrywać granice zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 30 sierpnia 2006 r., II CZ 53/06, nie publ. i z dnia 4 października 2006 r., II CZ

65/06, nie publ.). Jeżeli zatem zakres przedmiotowy zaskarżenia orzeczenia sądu

pierwszej instancji jest szerszy od zakresu przedmiotowego wniosku apelacyjnego,

apelacja nie spełnia wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1 i 5 k.p.c. i podlega

odrzuceniu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZP

20/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 61).

Rozstrzygając zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy,

trzeba jednak wziąć pod rozwagę jeszcze jedną istotną okoliczność, która nie

pozwala na podjęcie uchwały uwzględniającej treść postawionej już tezy. Należy

uwzględnić, że wątpliwość wypełniająca przedstawione do rozstrzygnięcia

zagadnienie prawne powstała w sprawie o podział majątku wspólnego, a więc w

jednej z tzw. spraw działowych, w których orzeczenia in merito są ze swej istoty

niepodzielne (integralne). Opisując charakter spraw działowych, w doktrynie oraz w

orzecznictwie trafnie zauważono, że orzeczenia wydawane w tych sprawach muszą

dotyczyć całości przedmiotu działu, zatem z reguły nie może następować ich

częściowe uprawomocnianie się; stanowią one powiązaną, integralną całość, a

poszczególne rozstrzygnięcia są wzajemnie zależne i uwarunkowane. Taki

nierozerwalny związek zachodzi zwłaszcza pomiędzy rozstrzygnięciem o sposobie

podziału i orzeczeniem o spłatach lub dopłatach lub o obowiązku wydania

przedmiotu działu, a wadliwość jednego z nich skutkuje koniecznością zmiany lub

uchylenia orzeczenia działowego w całości i orzeczenia o całości podziału albo

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (por. np. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 7 listopada 1964 r., III CR 294/64, OSNCP 1965, nr 7-8, poz. 130, oraz

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 1999 r., III CKN 63/98, nie

publ., i z dnia 9 maja 2008 r., III CZP 26/08, OSNC 2009, nr 6, poz. 90).

Tak więc apelacja w sprawach działowych – niezależnie od tego, czy została

skierowana przeciwko całemu orzeczeniu co do istoty sprawy, czy tylko przeciwko

jego części – jest, pomijając nieliczne wyjątki, apelacją dotyczącą całego

orzeczenia, także w rozumieniu art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., co oznacza, że sąd drugiej

instancji może wyjść poza granice wskazane przez skarżącego oraz poza granice

jego wniosków (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1977 r., III

CZP 7/77, OSNCP 1977, nr 11, poz. 205, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 17 września 1999 r., I CKN 379/98, OSNC 2000, nr 3, poz. 59).

W konsekwencji należy przyjąć, że jeżeli ze względu na integralność

orzeczenia sąd drugiej instancji może wyjść poza granice zaskarżenia oraz granice

wniosków apelacji, zaznaczenie w niej zakresu żądanej zmiany lub uchylenia

zaskarżonego orzeczenia w sposób niezgodny z granicami zaskarżenia nie stanowi

braku uniemożliwiającego nadanie biegu apelacji.

Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że niezwiązanie sądu drugiej instancji w

sprawach działowych granicami zaskarżenia i granicami wniosków nie oznacza

rozluźnienia wymagań stawianych w art. 368 § 1 k.p.c. Także zatem w tych

sprawach skarżący jest zobowiązany wskazać, czy orzeczenie sądu pierwszej

instancji jest zaskarżone w całości, czy w części, a także zaznaczyć we wniosku o

zmianę lub uchylenie orzeczenia zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. Brak tych

elementów uniemożliwia nadanie biegu apelacji, co – jak wskazano – nie dotyczy

jedynie niespójności między tymi elementami, tj. rozbieżności między zakresem

żądanej zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia a granicami zaskarżenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie.