I PK 111/09

Sygn. akt I PK 111/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa M. R.

przeciwko Urzędowi Skarbowemu w O.

o wyrównanie wynagrodzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w O.

z dnia 28 stycznia 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O.

do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach

postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 października 2008 r., Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w O. zasądził od pozwanego Urzędu Skarbowego w O.

na rzecz powoda M. R. kwotę 11.927,37 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za

okres od kwietnia do sierpnia 2008 r. oraz orzekł o kosztach procesu.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód od maja 1999 r. był pracownikiem Izby

Skarbowej w O. W 2006 r. zajmował stanowisko kierownika Oddziału Nadzoru nad

Urzędami Skarbowymi, na którym otrzymywał wynagrodzenie miesięczne w łącznej

wysokości 4.819,93 zł (według mnożnika 2,684 kwoty bazowej). Minister Finansów

na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 5c ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i

izbach skarbowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.)

wyznaczył powoda z dniem 17 października 2006 r. do pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Z kolei na podstawie art. 53 ustawy z dnia 18

grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 49, poz. 483 ze zm.) dyrektor Izby

Skarbowej w O. przeniósł powoda z dniem 17 października 2006 r. do pracy w

Urzędzie Skarbowym w O., ustalając jednocześnie na okres pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O. miesięczne wynagrodzenie obejmujące

wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 6.956,93 zł - przy ustalonym mnożniku 3,874

kwoty bazowej - oraz dodatek za wysługę lat. Na okres od 1 stycznia do 9 kwietnia

2008 r. dyrektor Izby Skarbowej w O. ustalił powodowi pełniącemu obowiązki

naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wynagrodzenie zasadnicze w kwocie

7.315,33 zł, przy mnożniku kwoty bazowej 3,982. W trakcie pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O. powód wykonywał obowiązki o zupełnie

innym charakterze niż na stanowisku kierownika Oddziału Nadzoru nad Urzędami

Skarbowymi w Izbie Skarbowej. Nowe stanowisko pracy wymagało od powoda

znacznie większego zaangażowania czasu i energii. W związku z uchyleniem z

dniem 9 kwietnia 2008 r. upoważnienia Ministra Finansów do pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O. powodowi powierzono z dniem 10 kwietnia

2008 r. stanowisko komornika skarbowego w Urzędzie Skarbowym w O. z

wynagrodzeniem miesięcznym obejmującym wynagrodzenie zasadnicze 4.873,83

3

zł - przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 2,653 - oraz dodatek za wysługę

lat w wysokości 17% wynagrodzenia zasadniczego (828,55 zł). Pismo zawierające

zmianę warunków zatrudnienia powód otrzymał w dniu 2 maja 2008 r. Tego samego

dnia oświadczył pisemnie, że przyjmuje stanowisko komornika skarbowego, ale nie

przyjmuje zaproponowanych mu warunków płacowych i oczekuje na ich

wypowiedzenie w ustawowym terminie. W odpowiedzi na to pismo nowy naczelnik

Urzędu Skarbowego w O. poinformował powoda, że jego poprzednie

wynagrodzenie zostało ustalone na okres pełnienia obowiązków naczelnika Urzędu

Skarbowego w O., natomiast w następstwie uchylenia przez Ministra Finansów

upoważnienia do pełnienia tych obowiązków, zaproponowano mu stanowisko

komornika skarbowego z adekwatnym wynagrodzeniem.

Przy takich ustaleniach faktycznych Sąd pierwszej instancji uznał, że

powództwo o wyrównanie wynagrodzenia za okres od kwietnia do sierpnia 2008 r.

zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Rejonowego, po cofnięciu powodowi

upoważnienia do pełnienia obowiązków naczelnika Urzędu Skarbowego w O.,

propozycja nowych warunków pracy i płacy - wobec braku pełnej zgody powoda -

powinna przybrać postać wypowiedzenia zmieniającego. To zaś oznacza, że powód

przez okres równy okresowi wypowiedzenia zachował prawo do pobierania

wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w O. - w uwzględnieniu apelacji pozwanego - zmienił

wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że powództwo oddalił. Sąd Okręgowy

wywiódł, że "problematyka dotycząca ochrony trwałości stosunków pracy

pracowników urzędów skarbowych nie jest problematyką łatwą i może rodzić

szereg wątpliwości i problemów, tym bardziej iż takie sprawy nie często występują

w praktyce sądowej". Zdaniem Sądu odwoławczego, "z zawartej w aktach sprawy

dokumentacji zdaje się wynikać w sposób jednoznaczny, iż wyznaczenie do

pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego oznacza czasowe

powierzenie tych obowiązków i pociąga za sobą na ten okres pełnienia obowiązków

określenie warunków płacy". To, że w piśmie powierzającym pełnienie obowiązków

nie wskazano okresu, na jaki powierza się te obowiązki, nie zmienia charakteru

"czasowości" tego powierzenia. Stąd też, skoro powodowi przyznano określone

4

wynagrodzenie na czas pełnienia tych obowiązków, to tak ustalone wynagrodzenie

pozostaje ściśle związane z pełnionymi obowiązkami i jest przyznane na ten okres.

Z tego względu Sąd odwoławczy stwierdził, że "nie wydaje się" uzasadnione

stanowisko Sądu pierwszej instancji jakoby cofnięcie upoważnienia do pełnienia

obowiązków naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i zaproponowanie powodowi

nowych warunków pracy i płacy wymagało zastosowania przez pracodawcę

wypowiedzenia zmieniającego. Sąd Okręgowy "nie wdając się w ocenę

prawidłowości przeniesienia powoda z Izby Skarbowej do Urzędu Skarbowego"

uznał, że to "nie zmienia charakteru pracy (zatrudnienia) powoda w okresie od 17

października 2006 r. do 9 kwietnia 2008 r.". Według Sądu drugiej instancji, nie jest

najważniejsze, w jaki sposób powinna zostać rozstrzygnięta kwestia dalszego

zatrudnienia powoda po cofnięciu mu przez Ministra Finansów upoważnienia do

pełnienia obowiązków naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Istotne jest natomiast

stwierdzenie, że od 10 kwietnia 2008 r. są to inne warunki pracy i płacy, ustalone

przez strony i porównywalne z warunkami, jakie miał powód w Izbie Skarbowej

przed dniem 17 października 2006 r.

W skardze kasacyjnej od całości wyroku Sądu Okręgowego powód zarzucił

obrazę: 1) art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c. przez niewyjaśnienie jego

podstawy prawnej oraz niedokonanie wykładni przepisów będących podstawą

prawną wyroku i ograniczenie tego obowiązku do stwierdzenia, że zastosowanie

art. 42 k.p. było niezasadne; 2) art. 42 k.p. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie

wymaga wypowiedzenia zmniejszenie wynagrodzenia pracownikowi służby cywilnej

przeniesionemu do pracy w innym urzędzie, któremu następnie cofnięto

upoważnienie Ministra Finansów do pełnienia obowiązków naczelnika urzędu

skarbowego, w sytuacji braku porozumienia stron co do wysokości nowego

wynagrodzenia; 3) art. 11 k.p. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia

2006 r. o służbie cywilnej przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że ustalenie

warunków pracy i płacy w przypadku pracownika służby cywilnej przeniesionego do

pracy w innym urzędzie, po cofnięciu mu upoważnienia Ministra Finansów do

pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego, nie wymaga zgodnego

oświadczenia woli pracodawcy i pracownika.

5

W uzasadnieniu skargi powód wywiódł w szczególności, że Sąd Okręgowy

nie tylko nie dokonał analizy i wykładni przepisów stanowiących podstawę

rozstrzygnięcia, ale nawet nie wskazał, na jakiej podstawie prawnej oparł

zaskarżony wyrok. Powód zarzucił, że uszło uwadze Sądu, iż samo wyznaczenie

(upoważnienie) do pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego nie jest

czynnością z zakresu prawa pracy, a jedynie pociąga za sobą konieczność

dopełnienia niezbędnych czynności w celu ustalenia nowych warunków pracy i

płacy. W przypadku powoda podstawę tych czynności stanowił art. 53 ustawy z dnia

18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

brakuje jednak rozważań co do sekwencji czynności kadrowych dokonanych wobec

powoda po wyznaczeniu go na stanowisko osoby pełniącej obowiązki naczelnika

oraz po cofnięciu mu upoważnienia. Sąd Okręgowy uznał tym samym stanowisko

Sądu pierwszej instancji za wadliwe, nie wskazując jednocześnie, na jakiej

podstawie i z jakich przyczyn tego dokonał. Wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku

polega na wskazaniu nie tylko przepisów prawa, ale także na wyjaśnieniu, w jaki

sposób wpływają one na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji - zdaniem

skarżącego - wyrok Sądu odwoławczego nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W

zakresie zarzutów obrazy prawa materialnego powód stwierdził, że z chwilą

przeniesienia go do pracy w Urzędzie Skarbowym w O. rozwiązano z nim umowę o

pracę w Izbie Skarbowej w O. i nawiązano umowę o pracę w Urzędzie Skarbowym.

Na to przeniesienie powód wyraził zgodę w sposób dorozumiany. Natomiast

cofnięcie powodowi upoważnienia do pełnienia obowiązków naczelnika urzędu

skarbowego w sferze prawa pracy nie mogło spowodować nawiązania nowego

stosunku pracy, bowiem ten stosunek trwał. Wobec braku porozumienia stron co do

wszystkich warunków pracy i płacy, cofnięcie upoważnienia do pełnienia

obowiązków naczelnika mogło stanowić dla pracodawcy uzasadnioną przyczynę

wypowiedzenia warunków pracy i płacy (art. 42 k.p.). Tego wypowiedzenia

pracodawca powinien jednak dokonać z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia. W ocenie skarżącego, istotą rozpoznawanej sprawy nie była wcale

"czasowość" warunków zatrudnienia powoda, ustalonych na czas pełnienia

obowiązków naczelnika urzędu skarbowego, ale sposób - zdaniem powoda wadliwy

6

- ustalenia jego warunków pracy i płacy po ustaniu upoważnienia do pełnienia tych

obowiązków.

Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji pozwanego w całości oraz o zasądzenie

od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o jej oddalenie w całości

oraz o zasądzenie należnych kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona z uwagi na trafność podniesionego

w niej - w pierwszej kolejności - zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art.

328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c.). W orzecznictwie podkreśla się, że chociaż

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. nie wpływa bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia

sądu, to możliwe jest oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia tego

przepisu w sytuacjach wyjątkowych, jeżeli skarżący sprecyzuje na czym polega

uchybienie zasadom sporządzenia uzasadnienia wyroku oraz wykaże, że wskutek

tego uchybienia nie poddaje się on kontroli kasacyjnej. Istota tego zarzutu polega

więc na tym, że nieprzytoczenie w wyroku istotnych motywów rozstrzygnięcia nie

pozwala na ich ocenę, a w konsekwencji na sprawdzenie, czy wyrok jest trafny (por.

przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 maja 1997 r., II CKN 112/97,

LexPolonica nr 405135; z dnia 22 sierpnia 2001 r., V CKN 348/00, Prokuratura i

Prawo 2002 nr 6, poz. 40; z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, LEX nr 78271; z

dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 1862/00, LEX nr 109420; z dnia 15 kwietnia 2005 r.,

I CK 756/04, LEX nr 301885; z dnia 5 października 2005 r., I UK 49/05, OSNP 2006

nr 17-18, poz. 280; z dnia 7 października 2005 r., IV CK 122/05, LEX nr 187124; z

dnia 24 lutego 2006 r., II CSK 136/05, LEX nr 200973 oraz z dnia 17 marca 2006 r.,

I CSK 63/05, LEX nr 179971). Sporządzenie uzasadnienia w sposób

nieodpowiadający w pełni stawianym mu wymaganiom, jeśli przedstawione w nim

motywy nie pozwalają na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego

orzeczenia, może być - w świetle art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. - uznane za mogące

mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r., V

CSK 364/06, LEX nr 238975). Gdy zaś zaskarżone orzeczenie na skutek

7

niekompletności uzasadnienia nie poddaje się kontroli kasacyjnej, a więc kiedy

faktycznie staje się niemożliwa rekonstrukcja motywów, które doprowadziły Sąd

drugiej instancji do wydania orzeczenia, to z tej przyczyny może dojść do uchylenia

orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną (por. przykładowo wyroki Sądu

Najwyższego: z dnia 18 kwietnia 1997 r., I PKN 97/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz.

121; z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98, OSNC 2000, nr 5, poz. 100; z dnia

13 czerwca 2000 r., V CKN 69/00, niepubl.; z dnia 20 kwietnia 2004 r., V CK 92/04,

LEX nr 194083).

Mając to na uwadze, należy zgodzić się z powodem, że wyrok Sądu drugiej

instancji w istotnym zakresie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Sąd Okręgowy

wydał rozstrzygnięcie całkowicie odmienne od Sądu Rejonowego. Zobowiązywało

to Sąd odwoławczy do szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego orzeczenie Sądu

pierwszej instancji było błędne, przy tych samych ustaleniach faktycznych. Sąd

pierwszej instancji dokonał analizy przepisów ustaw z dnia 21 czerwca 1996 r. o

urzędach i izbach skarbowych i z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej i

doszedł do wniosku, że przeniesienie powoda z izby skarbowej do urzędu

skarbowego (zmiana pracodawcy) uniemożliwia przyjęcie, iż wynagrodzenie

powoda w nowym urzędzie zostało ustalone tylko na czas pełnienia obowiązków

naczelnika urzędu skarbowego. Sąd drugiej instancji uznał natomiast, że analiza

przepisów dotyczących powierzenia pełnienia obowiązków naczelnika urzędu

skarbowego i przeniesienia do innego urzędu jest zbędna. W ten sposób doszło do

sytuacji, w której Sąd Najwyższy nie może dokonać weryfikacji wykładni i

zastosowania tych przepisów, gdyż kontroli kasacyjnej podlega wyrok sądu drugiej

instancji. Sąd Okręgowy przez przytoczenie przepisów prawa, które według niego

miały zastosowanie do sytuacji prawnej powoda, powinien wyjaśnić, na czym w

sferze prawa pracy polegała istota powierzenia powodowi pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O., a w konsekwencji, jaki był jego status

pracowniczy po dniu 9 kwietnia 2008 r., czyli po cofnięciu mu upoważnienia do

pełnienia tych obowiązków. Zagadnienie to ma niewątpliwie charakter złożony, co

stwierdził Sąd Okręgowy. Mimo tego, Sąd drugiej instancji uchylił się od

rozstrzygnięcia tej istotnej dla rozpoznania sprawy kwestii. Sąd Okręgowy w

sposób stanowczy nie określił, jak na gruncie przepisów prawa pracy kształtował

8

się status powoda po cofnięciu mu przez Ministra Finansów upoważnienia do

pełnienia obowiązków naczelnika Urzędu Skarbowego, a w szczególności, czy

wśród przepisów pragmatyki służbowej dotyczącej członków korpusu służby

cywilnej istniały regulacje przewidujące "automatyczny" powrót pracownika do

warunków wynagradzania przysługujących sprzed czasowego powierzenia mu, nie

tylko innych obowiązków, ale też w innym urzędzie. Sąd drugiej instancji przyjął, że

z akt sprawy "zdaje się wynikać w sposób jednoznaczny, iż wyznaczenie do

pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego oznacza czasowe

powierzenie tych obowiązków i pociąga za sobą na ten okres pełnienia obowiązków

określenie warunków płacy". Pomijając, że jeśli wynika to w sposób jednoznaczny,

to nie może to "zdawać się" wynikać, należy zaznaczyć, że Sąd Okręgowy uchylił

się od odpowiedzi na pytanie co do charakteru prawnego przeniesienia powoda z

Izby Skarbowej do Urzędu Skarbowego. Z kolejnego fragmentu uzasadnienia

wyroku Sądu Okręgowego ("nie wydaje się uzasadnione stanowisko Sądu

pierwszej instancji, jakoby cofnięcie upoważnienia do pełnienia obowiązków

Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i zaproponowanie powodowi nowych

warunków pracy i płacy wymagało zastosowania przez pracodawcę wypowiedzenia

zmieniającego") trudno również jednoznacznie wywnioskować, czy Sąd

odwoławczy rzeczywiście jest przekonany co do słuszności swego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, powód ma rację, że Sąd Okręgowy powinien ponownie

przeprowadzić szczegółową analizę czynności kadrowych dokonywanych kolejno

względem niego, poczynając od przeniesienia go do pracy w Urzędzie Skarbowym

w O. z dniem 17 października 2006 r. przez dyrektora Izby Skarbowej w O. w

następstwie wyznaczenia przez Ministra Finansów do pełnienia obowiązków

naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 5c ustawy z

dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych. Należy przy tym zwrócić

uwagę, że powoływanie oraz odwoływanie naczelników urzędów skarbowych przez

Ministra Finansów jest elementem ich podległości w hierarchii urzędniczej w

administracji skarbowej i metodą sprawowania nad nimi kontroli przez Ministra

Finansów jako naczelny organ administracji publicznej (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2002 r., III PZP 16/02, OSNAPiUS 2002 nr 23, poz.

563). W kompetencji Ministra nie leży więc w zasadzie kształtowanie sytuacji

9

pracowniczej naczelników urzędów skarbowych. Z chwilą odwołania ze stanowiska

naczelnika urzędu skarbowego dana osoba przestaje być organem skarbowym, ale

pozostaje w zatrudnieniu w urzędzie skarbowym i w stosunku do niej dalsze

czynności z zakresu prawa pracy powinien podejmować nowy naczelnik tego

urzędu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2005 r., I PK 52/05, OSNP

2006 nr 13-14, poz. 204). Należało więc ocenić, czy - w świetle odpowiednich

przepisów - takie same zasady trzeba odnieść do udzielenia i cofnięcia

upoważnienia do pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego.

W ustalonych okolicznościach faktycznych nie ulega wątpliwości, że

dokonane przez dyrektora izby skarbowej przeniesienie powoda (będącego

pracownikiem izby skarbowej) do urzędu skarbowego, spowodowało zmianę jego

pracodawcy. Obowiązkiem Sądu było wobec tego dokonanie w pierwszej kolejności

stanowczego ustalenia i oceny, czy taka zmiana może mieć charakter czasowy

(związany z okresem powierzenia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego).

Sąd Okręgowy powinien również ocenić, jakie przepisy szczególne odnoszące się

do członków korpusu służby cywilnej w sferze prawa pracy miały zastosowanie do

powierzenia powodowi pełnienia obowiązków naczelnika urzędu skarbowego i

cofnięcia mu tego upoważnienia. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 5 k.p.,

przepisy Kodeksu pracy mają bowiem zastosowanie dopiero w razie braku

przepisów szczególnych. Rzeczywiście, co do powszechnego stosunku pracy, w

orzecznictwie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 1976 r., I PRN 3/76,

OSNCP 1976 nr 10, poz. 224; OSPiKA 1977 nr 6, poz. 99 z glosą M.

Seweryńskiego) oraz doktrynie (por. W. Muszalski: Przejściowe powierzenie

pracownikowi pracy innej niż określona w umowie, NP 1978 nr 1, s. 56, por. też

wyjaśnienie Departamentu Prawa Pracy z dnia 30 października 1975 r., PP-515-

133/75 [w:] Kodeks pracy. Przepisy wykonawcze i związkowe. Wyjaśnienia i

orzecznictwo, pod red. J. Pacho, Warszawa 1979, s. 281) dopuszcza się możliwość

czasowej zmiany warunków pracy i płacy konkretnego pracownika (na przykład

powierzenie obowiązków brygadzisty pracownikowi zatrudnionemu na "zwykłym"

stanowisku robotniczym). W takim przypadku po upływie okresu, na jaki ta zmiana

nastąpiła, pracownik powraca na poprzednie warunki pracy i płacy, bez

konieczności stosowania (w razie braku zgody pracownika) wypowiedzenia

10

zmieniającego. Nie można zatem wykluczyć, że w stosunku pracy powoda mogło

dojść do (uzgodnionej przez strony, choćby w sposób konkludentny) zmiany jego

statusu pracowniczego w ten sposób, że powód (dotychczas zatrudniony w izbie

skarbowej) - w związku z powierzeniem mu pełnienia funkcji naczelnika urzędu

skarbowego - nie tylko wyraził zgodę na przeniesienie służbowe (zmianę

pracodawcy na urząd skarbowy), ale także na zmianę warunków pracy i płacy na

czas ściśle określony.

Z powołanych wyżej względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku

na podstawie art. 39815

§ 1 oraz art. 108 § 2 k.p.c.

/tp/