III PK 46/09

Sygn. akt III PK 46/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko R.E. Development Company Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 29 kwietnia 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w R. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

U z a s a d n i e n i e

Pozwana R. E. Development Company Sp. z o.o. w W., w sprawie z

powództwa M. K. o odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę,

wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 29 kwietnia

2009 r. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok Sądu Rejonowego – oddalający

powództwo – i zasądzono od pozwanej na rzecz powoda 13.965,81 zł z odsetkami

oraz orzeczono o kosztach postępowania. Powód był zatrudniony

u pozwanej od 1998 r. Do lipca 2008 r. pracował jako dyrektor ds. rynku. Następnie

do dnia 30 grudnia 2008 r. powód korzystał nieprzerwanie ze zwolnienia

lekarskiego i przez 179 dni pobierał w tym czasie wynagrodzenie za pracę oraz

zasiłek chorobowy. Od dnia 31 grudnia 2008 r. powód uzyskał zaświadczenie

lekarskie wydane na podstawie art. 229 § 2 k.p. stwierdzające utratę zdolności do

wykonywania dotychczasowej pracy wobec przeciwwskazań zdrowotnych. Dnia 10

stycznia 2009 r. powód otrzymał oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o

pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy.

Zdaniem Sądu Okręgowego, ponieważ rozwiązanie na tej podstawie może nastąpić

dopiero po upływie okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego,

wynoszącego 182 dni, a powód zaprzestał pobierania zasiłku w 179 dniu, to

rozwiązanie było sprzeczne z prawem. Dlatego na podstawie art. 58 k.p. zasądził

od pozwanej na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego

wynagrodzenia.

W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b

Kodeksu pracy przez błędne przyjęcie, że niezdolność pracownika do pracy

upoważniająca pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę na podstawie tego

przepisu musi być udokumentowana zwolnieniem lekarskim i faktycznym

pobieraniem przez pracownika wynagrodzenia i zasiłku chorobowego. Zarzucono

także naruszenie art. 229 § 1, 2 i 4 k.p. przez błędne przyjęcie, że wydane w tym

trybie zaświadczenie lekarskie stwierdzające utratę zdolności do wykonywania

pracy nie jest okolicznością wystarczającą do rozwiązania umowy bez

wypowiedzenia na wskazanej podstawie, po zakończeniu okresu pobierania zasiłku

chorobowego.

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy

pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli

niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres

pobierania wynagrodzenia i zasiłku. Okres ten wynosi 182 dni. Rację ma skarżący

twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie pracodawca mógł rozwiązać umowę bez

wypowiedzenia po upływie 182 dni, mimo że powód pobierał wynagrodzenie i

zasiłek tylko przez 179 dni, a przez następne dni nie wykonywał pracy, gdyż nie

mógł być do niej dopuszczony z uwagi na brak zaświadczenia lekarskiego

stwierdzającego zdolność jej wykonywania. Zgodnie bowiem z art. 229 § 2 k.p. w

przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej

chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia

zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Okres 182 dni

nie zawsze musi być okresem faktycznego pobierania zasiłku, lecz może on być

rozumiany jako maksymalny okres, w czasie którego pracodawca nie może

rozwiązać umowy bez wypowiedzenia. Określenie „okres pobierania

wynagrodzenia i zasiłku” ma na celu wyznaczenia maksymalnego czasu, w którym

pracodawca nie może rozwiązać umowy z powodu długotrwałej nieobecności w

pracy spowodowanej chorobą. W rozpoznawanej sprawie po upływie 179 dni

pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego powód nadal był niezdolny do

wykonywania pracy, co zostało poświadczone zaświadczeniem lekarskim wydanym

na podstawie art. 229 § 2 k.p. Po upływie 182 dni tej niezdolności do pracy

pracodawca mógł więc rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie

art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815

§ 1 i

art. 98 k.p.c.

/tp/