I CNP 66/09

Sygn. akt I CNP 66/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie ze skargi H. D. i A. D. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w W.

z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt I Nc (…), wydanego w sprawie

z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej S.(…) w W.

przeciwko H. D. i A. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 stycznia 2010 r.,

oddala skargę.

Uzasadnienie

Pozwani H. D. i A. D. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 12 października 2006 r., wydanego w

2

postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy w W., którym nakazano pozwanym

zapłacenie na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej S.(…) w W. kwoty 18 885,10 zł z

odsetkami ustawowymi od dnia 25 lipca 2006 r. oraz kosztami procesu w kwocie

3 360,00 zł. Jako podstawę skargi pozwani wskazali (cyt. dosłowny): „1. Naruszenie

przepisów prawa materialnego poprzez zasądzenie na rzecz wspólnoty mieszkaniowej

nienależnego świadczenia, nie wynikającego z jakiegokolwiek tytułu prawnego i nie

istnienia podstawy prawnej należności i przepisu art. 25 k.c., określającego miejsce

zamieszkania osoby fizycznej, 2. Naruszenie art. 499 k.p.c. poprzez niezastosowanie go

i wydanie go pomimo, że przytoczone w pozwie okoliczności budziły wątpliwości, a

ponadto miejsce pobytu pozwanego nie było znane, 3. Naruszenie art. 5021

§ 1 k.p.c.

poprzez niezastosowanie i nie uchylenie z urzędu nakazu zapłaty mimo, że zaszły

okoliczności przewidziane w art. 499 pkt 4 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4241

§ 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji (jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych)

przysługuje w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela. W myśl art. 4245

§ 1 pkt 5 k.p.c. skarga – gdy wniesiono ją

stosując art. 4241

§ 2 k.p.c. – powinna zawierać wykazanie, że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi. Okoliczności przytoczone w rozpoznawanej

skardze nie dają podstawy do przyjęcia, że w sprawie zakończonej zaskarżonym

orzeczeniem występuje taki wyjątkowy wypadek.

Poza tym powołane w skardze podstawy – które wiążą Sąd Najwyższy przy

rozpoznawaniu skargi (art. 42410

zd. pierwsze k.p.c.) – nie uzasadniają jej

uwzględnienia.

Zarzucając naruszenie prawa materialnego skarżący, poza art. 25 k.c., nie

wskazali żadnego innego przepisu prawa materialnego, który został naruszony. Artykuł

25 k.c. stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której

osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Przyjmując, że przepis ten wiąże

miejsce zamieszkania z określonym „adresem” trudno mówić o naruszeniu tego

przepisu przez doręczenie pozwanym nakazu zapłaty na adres: W., ul. S. 89, m. 55, gdy

3

adres ten pozwana wskazała jako miejsce swego zamieszkania także w skardze o

wznowienie postępowania z dnia 21 maja 2007 r. a później, w złożonym w dniu 29

października 2008 r. sprzeciwie od nakazu zapłaty. Twierdzenia pozwanych co do ich

zamieszkiwania w W. przy ul. W. 19, m. 34, były przedmiotem badania Sądu w związku

ze skargą pozwanej o wznowienie postępowania i w postępowaniu prowadzonym na

skutek wniosku pozwanych o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu

zapłaty i w postępowaniach tych twierdzenia te nie zostały wykazane.

Nie może też być mowy o naruszeniu art. 499 pkt 4 k.p.c. przez wydanie nakazu

zapłaty. Miejsce pobytu pozwanych było bowiem znane i doręczenie im nakazu mogło

nastąpić w kraju. Także nie stanowi naruszenia art. 5021

§ 1 k.p.c. nieuchylenie nakazu

zapłaty, gdyż nakaz został skutecznie doręczony pozwanym. Dowody doręczenia

wskazują, że doręczenie nastąpiło na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. Domniemanie

skuteczności doręczenia wynikające z tych dowodów, mimo podjęcia próby jego

obalenia przez pozwaną w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania i przez

pozwanych w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o przywrócenie terminu

do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, nie powiodło się. Na wzruszenie tego

domniemania nie mogą też wpłynąć niczym nie poparte twierdzenia pozwanych zawarte

w rozpoznawanej skardze.

Wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym nie wymaga

udowodnienia przez powoda dochodzonego roszczenia. Wbrew zarzutowi skarżących

nie było podstaw do przyjęcia, że przytoczone w pozwie okoliczności budzą wątpliwości,

wobec czego nakaz zapłaty nie mógł być wydany (art. 499 pkt 1 k.p.c.). Już tylko na

marginesie należy zauważyć, że twierdzenia pozwanych zawarte w skardze i dołączone

do niej dowody nie przekonują o merytorycznej niezasadności wydanego nakazu

zapłaty.

Z przytoczonych względów, wobec braku podstawy do stwierdzenia, że

zaskarżony nakaz zapłaty jest niezgodny z prawem, Sąd Najwyższy oddalił skargę (art.

42411

§ 1 k.p.c.).