I CSK 258/09

Sygn. akt I CSK 258/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji przeciwko "Z.(…)" Spółki z o.o. i J. R.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powodowego Skarbu Państwa – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 czerwca 2008 r. oddalającego powództwo

skierowane przeciwko „Z.(…)” spółce z o.o. i J. R. o ustalenie nieważności umowy

sprzedaży nieruchomości zawartej między pozwanymi bez uzyskania przez nabywcę

wymaganego zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Sądy ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość o łącznej powierzchni 2,1938 ha

położona w M. była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w

ewidencji gruntów określona jako grunty leśne.

Decyzją z dnia 5 października 2004 r. Wojewoda (…) wyraził zgodę na

przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego 45,7000 ha

gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa, na cele nieleśne, a

mianowicie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną, pod warunkiem

między innymi zakazu ich podziału na działki budowlano-leśne o powierzchni mniejszej

niż 2000m. kw., ograniczenia powierzchni wyłączenia z produkcji leśnej (trwałego

wylesienia) do 20% powierzchni działki i utrzymania trwałej uprawy leśnej na pozostałej

powierzchni działki, co miało zabezpieczyć utrzymanie leśnego charakteru gruntu.

Uchwałą Rady Gminy z dnia 14 grudnia 2004 r. dokonano zmian w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego w gminie L. w części obrębu M. określając

przedmiotowy teren jako teren zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej na działkach

leśnych (Mne) oraz ustalając powierzchnię wyłączenia z produkcji leśnej (powierzchnię

trwałego wylesienia) do 20% powierzchni działki, nie więcej niż 350 m. kw.

Decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 12 stycznia

2006 r. strona pozwana uzyskała zezwolenie na wyłączenie z produkcji gruntów leśnych

o typie siedliskowym, celem zabudowy, niektórych działek stanowiących przedmiot

sporu.

W dniu 3 marca 2006 r. pozwani zawarli umowę sprzedaży, w której J. R.

sprzedał „Z.(…)” spółce z o.o. niezabudowane działki nr 2003-2016 o łącznej

powierzchni 2,1938 ha położone w M. za cenę stanowiącą równowartość w złotych

polskich kwoty 614 264 USD. W akcie notarialnym zbywca stwierdził, że zgodnie z

wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ważnym

do dnia 17 marca 2006 r. działki te położone są na terenie o przeznaczeniu

3

podstawowym - tereny zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej na działkach leśnych, są

one niezabudowane, porośnięte drzewami i krzewami leśnymi oraz innymi roślinami

leśnymi. W chwili sprzedaży działki te w ewidencji gruntów określone były jako lasy (LS

VI).

Pozwana spółka jest cudzoziemcem w rozumieniu ustawy z dnia 24 marca 1920

r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (j.t: Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz.

1758 ze zm.- dalej: „ustawa z dnia 24 marca 1920 r.”). Nie uzyskała zezwolenie Ministra

Spraw Wewnętrznych i Administracji na nabycie przedmiotowej nieruchomości.

Sądy obu instancji, wskazując na uregulowania zawarte w art. 8 ust. 2 pkt 1

ustawy z dnia 24 marca 1920 r., w świetle których nabycie przez cudzoziemca własności

nieruchomości leśnych wymaga zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji, stwierdziły, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy nabyta

nieruchomość była w chwili sprzedaży nieruchomością leśną w rozumieniu powyższego

przepisu. Wskazując, że ustawa z dnia 24 marca 1920 r. nie zawiera definicji

„nieruchomości leśnej”, uznały, że wobec tego należy posłużyć się definicją zawartą w

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t: Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz.

435 ze zm. - dalej: „ustawa o lasach”), do której odsyła też art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z

dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t: Dz. U. z 2004 r. Nr 121,

poz. 1266 ze zm. - dalej: „uogrl”) mającej znaczenie przy wykładni art. 8 ust. 2 pkt 1

ustawy z dnia 24 marca 1920 r. ze względu na cel tego przepisu, którym jest między

innymi ochrona ustroju leśnego.

Sąd Apelacyjny uznał, że w świetle tych przepisów za nieruchomość leśną (las)

należy uznać grunt spełniający kumulatywnie przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1 punkt

a, b lub c ustawy o lasach, a więc grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha,

pokryty roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawiony i przeznaczony do produkcji

leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody, wchodzący w skład parku narodowego albo

wpisany do rejestru zabytków. Nieruchomość będąca przedmiotem sporu byłaby zatem,

w ocenie Sądów, nieruchomością leśną, gdyby była przeznaczona do produkcji leśnej;

nie wystarczy bowiem, że stanowiła zwarty obszar o powierzchni ponad 0,10 ha,

porośnięty roślinnością leśną.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. oraz art. 4 ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80,

poz. 717 ze zm. - dalej: „u.p.z.p.”), o przeznaczeniu terenu oraz o sposobie jego

zagospodarowania decydują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania

4

przestrzennego, a dopiero przy braku takiego planu powinny być brane pod uwagę

informacje zawarte w ewidencji gruntów. Za nieruchomości leśne należy więc uznać te

nieruchomości, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

przeznaczone zostały na cele leśne, co wynika też z art. 92 ust. 1 i art. 109 ust. 2

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t: Dz. U. z 2004 r.

Nr 261, poz. 2603 ze zm. - dalej: „ugn”). Z uwagi na to, że przedmiotowa nieruchomość

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została przeznaczona na cele

nieleśne, nie jest to nieruchomość leśna w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

24 marca 1920 r. Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem Sądu Apelacyjnego, że tylko

część działek wchodzących w skład nieruchomości została wyłączona spod produkcji

leśnej i że w świetle decyzji Wojewody (…) z dnia 5 października 2004 r. oraz ustaleń

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego utrzymana została trwała

uprawa leśna na pozostałej części działek. W ocenie Sądu, nie jest to argument

przemawiający za tym, że nieruchomość zachowała charakter leśny, bowiem art. 4 upzp

rozróżnia przeznaczenie gruntu od sposobu jego zagospodarowania zaś ustawa o

ochronie ustroju rolnego i leśnego odróżnia wyłączenie gruntu spod produkcji leśnej od

zmiany jego przeznaczenia, a zatem przeznaczenie gruntu nie jest tożsame ze

sposobem jego zagospodarowania. Utrzymanie produkcji leśnej na części spornej

nieruchomości stanowi, zdaniem Sądu Apelacyjnego, jedynie sposób jej

zagospodarowania i nie powoduje, że wbrew zapisom miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego straciła ona przeznaczenie na cele nieleśne.

Zarówno w tym planie jak i w decyzji Wojewody całe sporne działki oznaczone zostały

symbolem Mne, a więc zgodnie z zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 27 marca 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego plany

zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zostały uznane za tereny

zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej i nie zmienia takiego ich

charakteru zapis w ewidencji gruntów jako grunty leśne.

Sąd Apelacyjny wskazał też, że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. warunkiem

wyłączenia gruntów spod produkcji leśnej jest ich uprzednie przeznaczenie na cele

nieleśne, a zatem decyzje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia

12 stycznia 2006 r. o wyłączeniu części powierzchni działek z produkcji leśnej nie

przesądzają o przeznaczeniu gruntów a jedynie określają sposób ich

zagospodarowania.

5

Sądy obu instancji stwierdziły zatem, że nieruchomość traci charakter

nieruchomości leśnej w wyniku przeznaczenia jej na cele nieleśne w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego, a nie wskutek decyzji o wyłączeniu jej z produkcji

leśnej, która dotyczy tylko sposobu zagospodarowania nieruchomości. Podkreśliły też,

że przedmiotowa nieruchomość została także przez organy podatkowe potraktowana

jako nieruchomość budowlana a nie leśna, choć zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 30

października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.) lasem jest

grunt leśny sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako las, a tak oznaczona

jest w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość.

W skardze kasacyjnej, opartej na pierwszej podstawie, strona powodowa

zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. przez błędną

wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi nieruchomości leśnej

oraz naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy przez

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zakwestionowana umowa sprzedaży

nieruchomości nie jest nieważna.

Wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę przez uwzględnienie

powództwa, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania i zasądzenie w obu przypadkach kosztów procesu w tym kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak trafnie stwierdziły Sądy obu instancji, rozstrzygnięcie sprawy zależy od

oceny, czy nieruchomość stanowiąca przedmiot sporu jest nieruchomością leśną w

rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r., bowiem tylko w takim

przypadku pozwana spółka musiałaby uzyskać zezwolenie Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji na jej nabycie, a brak zezwolenia powodowałby

nieważność zakwestionowanej umowy sprzedaży, w myśl art. 6 ust. 1 powyższej

ustawy.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. brak definicji pojęcia „nieruchomości leśnej”, a

zatem, jak słusznie stwierdziły Sądy obu instancji należy określić jego treść przy

uwzględnieniu celu regulacji zawartej w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy. Niewątpliwie celem

tym jest ochrona ustroju leśnego, jak trafnie uznał Sąd Apelacyjny, co pozwala na

posłużenie się przy definiowaniu pojęcia „nieruchomości leśnej” użytego w tym

przepisie, pojęciem zbliżonym, użytym w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych,

której przepisy mają na celu właśnie utrzymanie i ochronę gruntów leśnych. Ustawa ta

6

wprawdzie nie posługuje się pojęciem „nieruchomości leśnej”, jednak używa i definiuje

pojęcie „gruntu leśnego”, co w świetle definicji „nieruchomości” przyjętej w art. 46 § 1

k.c. pozwala na posłużenie się definicją „gruntu leśnego” także do określenia znaczenia

„nieruchomości leśnej”.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., gruntami leśnymi są grunty określone jako

lasy w przepisach o lasach, a zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o lasach - lasem jest grunt o

zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi)

- drzewami, krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a)

przeznaczony do produkcji rolnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w

skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków.

Ustalenie definicji nieruchomości leśnej wymaga w pierwszej kolejności

stwierdzenia, czy za las (nieruchomość leśną) może być uznany każdy grunt o zwartej

powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną- drzewami, krzewami oraz

runem leśnym, czy też, jak przyjęły Sądy obu instancji, grunt taki musi ponadto spełniać

jedno z kryteriów wymienionych pod literą a, b lub c, czy też te dodatkowe kryteria

dotyczą tylko gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, przejściowo

pozbawionego roślinności leśnej. Innymi słowy wyjaśnienia wymaga, czy grunt o zwartej

powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną jest lasem (nieruchomością

leśną) w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o lasach bez względu na to, czy jest

przeznaczony do produkcji leśnej albo czy spełnia jedno z pozostałych kryteriów

wskazanych w punktach b i c.

W kwestii tej wypowiedział się już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 stycznia

2009 r. IV CSK 353/08 (OSNC ZD 2009/D/99), stwierdzając, że w świetle art. 3 pkt 1

ustawy o lasach - za las należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej

0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz

runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b, i

c tej ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody

ani nie został wpisany do rejestru zabytków); dodatkowe kryteria dotyczą gruntów o

obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej. Dokonując

wykładni wskazanego przepisu, Sąd Najwyższy stwierdził, że jego treść nie jest jasna a

wykładnia językowa przyjmująca, iż lasem jest tylko grunt o zwartej powierzchni co

najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną, o ile dodatkowo spełnia jedno z kryteriów

wskazanych w punktach a, b, lub c, prowadzi do rezultatów nie do przyjęcia, bowiem a

contrario należałoby uznać w jej wyniku, że nie jest lasem, np. nieruchomość o

7

powierzchni 10 ha, pokryta roślinnością leśną, ale nie przeznaczona do produkcji leśnej

ani nie stanowiąca rezerwatu przyrody i nie wpisana do rejestru zabytków.

Sąd Najwyższy odwołał się zatem do wykładni systemowej i wskazał, że

w świetle przepisów ustawy z dnia 17 maja 1999 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(j.t: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów

i budynków, ich charakteru, położenia, przeznaczenia, powierzchni i granic zawarte są w

ewidencji gruntów i budynków a przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju

Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) odwołują się wprost do legalnej definicji „lasu”

zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. W pkt 2 załącznika nr 6 do powyższego

rozporządzenia odróżnia się „lasy”, przez odwołanie do definicji ustawowej lasu

w ustawie o lasach oraz „grunty zadrzewione i zakrzewione”, wśród których wymienia

się m.in. „grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze

od 0,10 ha”. Jak stwierdził Sąd Najwyższy, ze sformułowania tego wynika jasno, że

podstawą rozróżnienia między „lasem”- jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a

„gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi”- jako również gruntami pokrytymi

roślinnością leśną- jest wyłącznie kryterium obszarowe, a nie przeznaczenia do

produkcji leśnej. Lasem jest zatem grunt pokryty roślinnością leśną o zwartym obszarze

co najmniej 10 arów, zaś gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi są grunty pokryte

roślinnością leśną o obszarze poniżej 10 arów. Zakładając spójność systemu, trzeba

uznać, że jeżeli rozporządzenie wykonawcze do ustawy regulującej ewidencję gruntów,

wskazuje na określony sposób rozumienia pojęcia „lasu” użytego w ustawie o lasach, a

gramatyczna i funkcjonalna wykładnia art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, zawierająca legalną

definicje „lasu” powołaną w rozporządzeniu, nie daje podstaw do tego, by temu pojęciu

nadać odmienną treść, możliwa jest wykładnia systemowa, oparta na założeniu

niesprzeczności norm wchodzących w skład danego systemu i ściśle ze sobą

powiązanych. Z tych względów Sąd Najwyższy w omawianym orzeczeniu uznał, że o

tym, czy dana nieruchomość jest nieruchomością leśną, nie decyduje jej przeznaczenie

do produkcji leśnej, lecz decyduje obszar, rzeczywisty stan gruntu oraz rzeczywisty cel,

na który był wykorzystywany w chwili zawarcia zakwestionowanej umowy sprzedaży.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela tę wykładnię pojęcia „lasu”, użytego

w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach.

Przenosząc ją na grunt ustawy z dnia 24 marca 1920 r., należy stwierdzić, że

nieruchomością leśną w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy jest nieruchomość o

8

zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryta roślinnością leśną (uprawami leśnymi)

- drzewami i krzewami oraz runem leśnym i faktycznie wykorzystywana jako las w chwili

zawarcia umowy sprzedaży. Kryterium dodatkowe „przeznaczenia do produkcji leśnej”

jest konieczne tylko przy ocenie, czy jest gruntem leśnym grunt przejściowo pozbawiony

roślinności leśnej, pozwala bowiem odróżnić taki grunt od innych nie pokrytych

roślinnością leśną, a będących, np. gruntami rolnymi. Natomiast kryterium to nie ma

znaczenia w odniesieniu do gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokrytego

roślinnością leśną, bowiem taki grunt z istoty rzeczy jest lub może być przeznaczony do

produkcji leśnej. Decydujące jest zatem, w jaki sposób był rzeczywiście wykorzystywany

w chwili zawarcia kwestionowanej umowy.

Nie można zatem, jak uczyniły to Sądy obu instancji, przypisać decydującego

znaczenia dla określenia charakteru nieruchomości jako leśnej lub nie, ustaleniom

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu, na

którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Wprawdzie zgodnie z art. 7 ust. 1

uogrl oraz zgodnie z art. 2 i art. 4 ust.1 obowiązującej w chwili zawarcia kwestionowanej

umowy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89,

poz. 415 ze zm.) – stanowiącymi odpowiedniki art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 obowiązującej

obecnie upup - przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dokonuje się w

miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednak przeznaczenie gruntu w

takim planie na cele nieleśne, nie przesądza, w świetle tego co powiedziano wyżej, o

tym, że grunt nie jest nieruchomością leśną w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z

dnia 24 marca 1920 r. Grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, porośnięty

roślinnością leśną i położony na terenie przeznaczonym w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne, może mimo to być faktycznie

wykorzystywany jako las i nie przestaje być wówczas nieruchomością leśną.

Nie można pominąć, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania

przestrzennego przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zabudowy

mieszkaniowej ekstensywnej na działkach leśnych, które nadal mają być

wykorzystywane jako leśne w części swojej powierzchni wynoszącej co najmniej 80%.

Bezsporne jest także, że w chwili sprzedaży nieruchomość była oznaczona w ewidencji

gruntów i budynków jako las i była pokryta roślinnością leśną, co strony zaznaczyły w

umowie sprzedaży. Nie można zatem wykluczyć, że nieruchomość była faktycznie

wykorzystywana jako leśna mimo zmiany w miejscowym planie zagospodarowania

przeznaczenia terenu, na którym jest położona, a w takim wypadku nie utraciłaby

9

charakteru nieruchomości leśnej w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca

1920 r.

W świetle przedstawionej wyżej wykładni pojęcia nieruchomości leśnej jako

związanego z rzeczywistym stanem gruntu i faktycznym celem, w jakim był on

wykorzystywany, można przyjąć, że z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie

gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nieruchomość położona na terenie

przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod

budownictwo mieszkaniowe na działkach leśnych traci charakter nieruchomości leśnej

dopiero wtedy, gdy jej właściciel (lub inwestor), ubiegający się o pozwolenie na budowę,

przed jego otrzymaniem uzyska wyłączenie działki z produkcji leśnej (art. 11 ust. 1 i 4

u.o.g.r.l.), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków przez

zmianę dotychczasowego oznaczenia nieruchomości jako leśnej na oznaczenie jej jako

budowlanej (art. 20 ust. 3 i 3 a oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1999 r. - Prawo

geodezyjne i kartograficzne). Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 21 prawa

geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków

stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru

podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki

publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Powinny

być zatem także uwzględniane przez strony i organy administracyjne do oceny

charakteru nieruchomości jeżeli ma on znaczenie dla czynności, o których mowa w

powyższym przepisie.

W odniesieniu do nieruchomości o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha,

pokrytej roślinnością leśną można zatem mówić o utracie jej charakteru leśnego dopiero

od chwili wyłączenia tej nieruchomości spod produkcji leśnej, w trybie art. 11 ust. 1 i 4

u.o.g.r.l., jeżeli oznacza rozpoczęcie innego niż leśne wykorzystania tej nieruchomości.

Z tych wszystkich względów za uzasadnione należało uznać zarzuty skargi

kasacyjnej błędnej wykładni pojęcia „nieruchomości leśnej” użytego w art. 8 ust. 2 pkt 1

ustawy z dnia 24 marca 1920 r., co prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku i

przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 39815

oraz art. 108 § 2 w zw. z art. 39821

i

art. 391 § 1 k.p.c.). Ewentualne zastosowanie art. 6 ust. 1 powyższej ustawy będzie

zależało od oceny, czy sprzedana zakwestionowaną umową nieruchomość była

nieruchomością leśną w rozumieniu właściwie wyłożonego art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy.