IV KK 271/09

WYROK Z DNIA 17 MARCA 2010 R.

IV KK 271/09

Dla określenia właściwości sądu do wydania wyroku łącznego miaro-

dajne jest nie to, które z kar orzeczonych poszczególnymi wyrokami podle-

gają połączeniu, lecz to, wyroki których sądów badane są przez sąd, przez

pryzmat spełnienia warunków określonych w art. 85 i n. k.k.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: T. Artymiuk, M. Gierszon.

Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk.

Sąd Najwyższy w sprawie Stanisława E., w przedmiocie wyroku łącz-

nego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowe-

go w P. z dnia 21 kwietnia 2009 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Re-

jonowego w J. z dnia 29 grudnia 2008 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Re-

jonowego w J. i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Okręgowemu w P. do po-

nownego rozpoznania w pierwszej instancji (...).

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w J. z dnia 29 grudnia 2008 r.,

Stanisławowi E. wymierzono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia

wolności. Wyrokiem tym połączono kary wymierzone trzema wyrokami Są-

2

du Rejonowego w J. z dnia 17 kwietnia 2007 r., z dnia 11 września 2007 r.

oraz łącznym z dnia 23 października 2006 r. Jednocześnie umorzono po-

stępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary

orzeczone trzema dalszymi wyrokami Sądu Rejonowego w J. oraz wyro-

kiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 14 listopada 1989 r.,

obejmującym kary orzeczone dwoma innymi wyrokami Sądu Rejonowego

w J. oraz wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 3 września 1986 r.

Ponadto, na zasadzie art. 89 § 1 k.k. odstąpiono od połączenia wyroku Są-

du Rejonowego w J. z dnia 19 stycznia 2006 r.

Powyższy wyrok łączny Sądu Rejonowego w J. zaskarżony został

apelacją obrońcy skazanego Stanisława E. i utrzymany w mocy wyrokiem

Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 kwietnia 2009 r.

Wyrok Sądu Okręgowego w P. zaskarżony został w całości na ko-

rzyść skazanego kasacją jego obrońcy, w której podniesiono zarzut rażą-

cego naruszenia prawa materialnego, to jest art. 85 k.k. i art. 86 k.k., po-

przez niezastosowanie tych przepisów do wyroku Sądu Rejonowego w J. z

dnia 7 czerwca 2005 r. oraz wyroku łącznego Sądu Rejonowego w J. z

dnia 9 października 2001 r., co – zdaniem autora kasacji – spowodowało

niekorzystne dla skazanego skutki. Opierając się na tych zarzutach, autor

kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Są-

dowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w drugiej instancji.

Pisemnie ustosunkowując się do kasacji, Prokurator Okręgowy w P.

wniósł o jej nieuwzględnienie z powodu oczywistej bezzasadności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Rozpoznanie kasacji w granicach podniesionych w kasacji zarzutów

byłoby przedwczesne z uwagi na to, że w sprawie doszło do obrazy prawa

procesowego stanowiącej bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia,

określoną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Zgodnie z art. 569 § 2 k.p.k., jeżeli w

pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd

3

wyższego rzędu. Przepis ten musi być interpretowany w ścisłym powiąza-

niu z § 1 tego przepisu, który określa właściwość sądu do wydania wyroku

łącznego z jednej strony, poprzez odwołanie się do istnienia warunków do

orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyro-

kami różnych sądów, z drugiej zaś, poprzez wskazanie na sąd, który wydał

ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji. To powiązanie pomiędzy § 1

i § 2 art. 569 k.p.k. w żadnym jednak razie nie upoważnia do twierdzenia,

że o właściwości sądu do wydania wyroku łącznego decyduje jedynie to,

które kary orzeczone prawomocnymi wyrokami rzeczywiście podlegają po-

łączeniu w świetle przepisów prawa materialnego określających przesłanki

orzeczenia kary łącznej. Trafnie wskazuje się w piśmiennictwie, iż przepis

art. 569 § 2 k.p.k., mówiąc o orzekaniu przez sądy różnego rzędu, nie uza-

leżnia właściwości sądu wyższego rzędu do wydania wyroku łącznego od

spełnienia przez wyrok tego sądu materialnych przesłanek orzeczenia kary

łącznej, jako że to, czy przesłanki owe zachodzą, jest dopiero efektem me-

rytorycznej oceny, które wyroki i których sądów spełniają te warunki (T.

Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku ko-

ronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1198; por. także postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2006 r., I KZP 32/06, OSNKW 2007, z.

1, poz. 3). W konsekwencji należy przyjąć, że w świetle art. 569 § 1 i 2

k.p.k., dla określenia właściwości sądu do wydania wyroku łącznego mia-

rodajne jest nie to, które z kar orzeczonych poszczególnymi wyrokami pod-

legają połączeniu, lecz to, wyroki których sądów badane są przez sąd

przez pryzmat spełnienia warunków określonych w art. 85 i nast. k.k.

Jak wynika z komparycji wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 29

grudnia 2008 r., Sąd ten orzekał w przedmiocie połączenia kar orzeczo-

nych wyrokami Sądu Rejonowego w J., a także kary orzeczonej wyrokiem

Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 3 września 1986 r., która następnie zo-

stała objęta wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 14 listo-

4

pada 1989 r. Nie ma jednak znaczenia to, że w zakresie połączenia tej kary

z innymi karami orzeczonymi wobec skazanego Stanisława E., postępowa-

nie zostało umorzone. Umorzenie to jest bowiem wynikiem stwierdzenia, że

kara orzeczona wyrokiem Sądu Wojewódzkiego nie podlega połączeniu, a

zatem wynikiem dokonania merytorycznej oceny spełnienia – w odniesieniu

do wyroku Sądu Wojewódzkiego – przesłanek do połączenia orzeczonej

nim kary z karami orzeczonymi w innych sprawach. Do dokonania takiej

oceny Sąd Rejonowy nie był właściwy z uwagi na kategoryczne brzmienie

art. 569 § 2 k.p.k. Naruszenie tego przepisu stanowi przyczynę uchylenia

orzeczenia o charakterze bezwzględnym określoną w art. 439 § 1 pkt 4

k.p.k., albowiem sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właści-

wości sądu wyższego rzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wy-

rok Sądu Okręgowego w P., a także utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w J. z dnia 29 grudnia 2008 r. i sprawę przekazał do ponow-

nego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P., jako właściwemu do jej roz-

poznania w pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Okręgowy w P. rozważy spełnie-

nie przesłanek do połączenia kar wymierzonych wyrokami wskazanymi w

komparycji wyroku Sądu Rejonowego w P. pamiętając o tym, że zarówno

wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 29 grudnia 2008 r., jak i wyrok Sądu

Okręgowego w P. z dnia 21 kwietnia 2009 r., zaskarżone były wyłącznie na

korzyść skazanego Stanisława E.

Rozważywszy powyższe, orzeczono jak w wyroku.