II CSK 636/09

Sygn. akt II CSK 636/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Stanisław Dąbrowski (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa

przeciwko Polskiej Żegludze Morskiej Przedsiębiorstwu Państwowemu

w S. i P. B. G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

w G.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Pawła B.

o stwierdzenie nieważności umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 czerwca 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną; zasądza od strony powodowej na

rzecz pozwanych i interwenienta ubocznego kwoty po 3.600 (trzy

tysiące sześćset) zł dla każdego z nich tytułem kosztów

postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Skarb Państwa - Minister Skarbu Państwa wystąpił z powództwem

przeciwko Polskiej Żegludze Morskiej Przedsiębiorstwu Państwowemu w S. i P. B.

G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. o ustalenie nieważności umowy

sprzedaży akcji Żeglugi Polskiej S.A. w S.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. oddalił powództwo. Sąd

ten poczynił następujące ustalenia faktyczne. Pismem z dnia 11 stycznia 1999 r.

Przedsiębiorstwo Państwowe Polska Żegluga Morska w S. po uzyskaniu zgody

Rady Pracowniczej tego przedsiębiorstwa zwróciło się do Ministra Skarbu Państwa

jako organu założycielskiego o wyrażenie zgodny na zbycie jednej akcji Żeglugi

Polskiej S.A. na rzecz wchodzącego w skład tzw. Grupy PŻM Spółki z o.o. „P. B.”

w S. Pismo to doręczono Ministrowi Skarbu Państwa w dniu 18 stycznia 1999 r.

Minister nie wyraził zgody na dokonanie tej czynności prawnej pismem z dnia 17

lutego 1999 r. doręczonym Pozwanemu Przedsiębiorstwu w dniu 22 lutego 1999 r.

W piśmie z dnia 1 marca 1999 r. pozwane Przedsiębiorstwo „Polska Żegluga

Morska” wniosło od tej decyzji sprzeciw, który nie został rozpoznany. W dniu 28

maja 1999 r. Przedsiębiortwo Polska Żegluga Morska zawarło z „P. B.” Spółką

z ograniczoną odpowiedzialnością w S. umowę sprzedaży jednej akcji Spółki

Żegluga Polska S.A w S. nr 000001 na okaziciela. Spółka z o.o. „P. B.” w S.

została postawiona w stan likwidacji. Prawomocnym postanowieniem Sądu

Rejonowego w S. z dnia 10 września 2004 r. Spółka ta została wykreślona z

rejestru sądowego. Pozwana „P. B. G.” Spółka z o ograniczoną

odpowiedzialnością w G. została powołana aktem założycielskim sporządzonym w

formie aktu notarialnego w dniu 22 czerwca 1990 r., a wpisana do rejestru

handlowego postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 czerwca 1999 r.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2005 r. Prokuratura Apelacyjna umorzyła

śledztwo na skutek zawiadomienia powoda w sprawie nadużycia uprawnień przez

byłego tymczasowego kierownika pozwanego Przedsiębiorstwa Państwowego

Polska Żegluga Morska, które miało polegać między innymi na zbyciu, bez zgody

powoda akcji Żeglugi Morskiej S.A. i dokonaniu obrotu tą akcją, z uwagi na to, że

3

czynu takiego nie popełniono. Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r.

Prokuratura Okręgowa w S. umorzyła śledztwo w sprawie przekroczenia

uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków w latach 1999-2004 w W. przez

funkcjonariuszy publicznych Ministerstwa Skarbu Państwa odpowiedzialnych za

nadzór założycielski nad Przedsiębiorstwem Państwowym Polska Żegluga Morska

w S., polegającego na zaniechaniu obowiązków w zakresie sprawowania

właściwego nadzoru co doprowadziło do wyłączenia Żeglugi Morskiej S.A. z reżimu

ustawy o kompetencji Ministra Skarbu Państwa i tym samym znacząco ograniczyło

kompetencje Ministra Skarbu Państwa w stosunku do Przedsiębiorstwa

Państwowego „Polska Żegluga Morska” i jego grupy kapitałowej, tj. działań na

szkodę interesu publicznego, wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion

czynu zabronionego.

Sąd Okręgowy uznał, że pozwana „P. B. G.” Spółka z o.o. w G. nie ma

legitymacji biernej w procesie, gdyż nie była stroną zaskarżonej umowy, nie

istniała w chwili jej zawarcia i nie jest następcą prawnym „P. B.” Spółki z o.o. w S.

Oddalając powództwo wobec pozwanego Przedsiębiorstwa Państwowego „Polska

Żegluga Morska” w S. stwierdził, że uprawienia państwowych osób prawnych mogą

ograniczać jedynie przepisy rangi ustawowej. W stosunku do przedsiębiorstw

państwowych uprawnienia te reguluje ustawa o przedsiębiorstwach państwowych

zgodnie z którą organ założycielski może zgłosić sprzeciw wobec zamiaru

rozporządzenia przez przedsiębiorstwo niektórymi prawami majątkowymi, w tym co

do sprzedaży jego akcji. Przepis art. 46a ust. 1 ustawy o przedsiębiorstwach

państwowych nakłada na przedsiębiorstwo państwowe obowiązek dokonania

zgłoszenia organowi założycielskiemu zamiaru sprzedaży akcji, z wyjątkiem akcji

spółek dopuszczonych do publicznego obrotu. Organ założycielski może nie

wyrazić zgody na dokonanie takiej czynności prawnej w mającym charakter terminu

zawitego terminie miesiąca od dnia otrzymania zgłoszenia. Zasady obliczania

miesięcznego terminu określa art. 112 k.c. (podobnie art. 57 § 3 k.p.a.), zgodnie z

którym termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą

odpowiada początkowemu dniowi terminu. W przedmiotowej sprawie miesięczny

termin, w którym Minister Skarbu Państwa mógł złożyć oświadczenie, że nie

wyraża zgody na sprzedaż akcji upływał w dniu 18 lutego 1999 r. Dokonując oceny,

4

czy Minister złożył oświadczenie o braku zgody w zakreślonym w art. 46a ust. 1

ustawy o przedsiębiorstwach państwowych terminie, Sąd Okręgowy uznał, że

organ założycielski jest względem przedsiębiorstwa państwowego podmiotem

zewnętrznym, sprawującym nadzór nad nim z mocy ustawy, czyli stosunek między

nim a przedsiębiorstwem państwowym należy traktować jako

administracyjnoprawny i stosować do niego przepisy postępowania

administracyjnego. W konsekwencji jego uprawnienie określone w art. 46a ust. 1

ustawy o przedsiębiorstwach państwowych nie ma charakteru czynności

cywilnoprawnej, co wyłącza możliwość uznania go za osobę trzecią w rozumieniu

art. 63 § 1 k.c. Minister wyraża sprzeciw w formie decyzji, od której

przedsiębiorstwo może się odwołać w trybie art. 63 ustawy o przedsiębiorstwach

państwowych. Wskazał następnie, że w polskim systemie prawa obowiązuje tzw.

teoria doręczenia, wyrażona w art. 61 k.c., zgodnie z którą oświadczenie woli, które

ma być złożone osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób,

że mogła zapoznać się z jego treścią. Podobnie art. 110 k.p.a. stanowi, że organ

administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej

doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej. Uwzględniając

powyższe Sąd Okręgowy uznał, że oświadczenie Ministra Skarbu Państwa o braku

zgody na sprzedaż akcji złożone zostało 4 dni po upływie zakreślonego ustawą

miesięcznego terminu. Z chwilą upływu miesięcznego terminu pozwane

przedsiębiorstwo mogło dokonać skutecznie zamierzoną czynność prawną.

Późniejsze oświadczenia organu założycielskiego o braku zgody na jej dokonanie

nie wywołały skutku, w szczególności nie spowodowały jej nieważności.

Apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sąd Apelacyjny oddalił

wyrokiem z dnia 22 listopada 2006 r.

Na skutek skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 27 marca

2008 r. uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego i sprawę przekazał temuż Sądowi do

ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Najwyższy wskazał,

że w okresie, gdy art. 46 b ustawy o przedsiębiorstwach państwowych nie

regulował następstw prawnych zawarcia umowy sprzedaży akcji lub udziałów

pomimo niewyrażenia zgody na dokonanie tej czynności przez organ założycielski,

zbycie przez przedsiębiorstwo państwowe udziałów w spółce bez zawiadomienia

5

o zamiarze dokonania tej transakcji stwarzało stan bezskuteczności zawieszonej

czynności prawnej w rozumieniu art. 63 § 1 k.c. Stanowisko organu

założycielskiego w przedmiocie zgody jest wyrażane w drodze oświadczenia woli

w rozumieniu art. 60 k.c., jego uprawnienie określone art. 46a ust. 1 ustawy

o przedsiębiorstwach państwowych nie ma charakteru decyzji administracyjnej,

dlatego do oceny braku zgody znajdują zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego,

gdyż przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych nie zawierają odmiennej

regulacji w tym zakresie. W ocenie Sądu Najwyższego, ponieważ zgodnie z art. 61

k.c. oświadczenie woli może zostać złożone w każdy sposób umożliwiający jego

dotarcie do adresata, brak kategorycznych ustaleń odnośnie tego, czy w dniu

18 lutego 1999 r. w trakcie spotkania ministra B. L. – Z. z tymczasowym

kierownikiem pozwanego przedsiębiorstwa został on poinformowany o

niewyrażeniu zgody na zamierzoną sprzedaż akcji, nie pozwala na zaakceptowanie

oceny ważności zaskarżonej umowy w świetle art. 46a ust. 1 ustawy o

przedsiębiorstwach państwowych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia

18 czerwca 2009 r. ponownie oddalił apelację powoda. Sąd Apelacyjny odnosząc

się do zarzutu powoda, że strona pozwana nie zaprzeczyła twierdzeniu powoda,

że w dniu 18 lutego 1999 r. tymczasowy kierownik przedsiębiorstwa państwowego

„Polska Żegluga Morska” został poinformowany o treści podjętej dzień wcześniej

decyzji Ministra Skarbu Państwa odmawiającej zgody na dokonanie czynności

prawnej polegającej na zbyciu jednej akcji Żeglugi Polskiej S.A. stwierdził, że Sąd

może wprawdzie w oparciu o art. 230 k.p.c uznać za przyznane twierdzenia strony

przeciwnej o faktach, lecz tylko w wypadku, gdy takie domniemanie przyznane

uzasadnia wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności sprawy. Pozwany

natomiast konsekwentnie podnosił, że sprzeciw powoda został złożony po terminie,

a mianowicie dopiero poprzez doręczenie pisma z dnia 17 lutego 1999 r.,

co nastąpiło w dniu 22 lutego 1999 r., a to oznacza, że kwestionował on, aby

w innej formie i w innym czasie oświadczenie o niewyrażeniu zgody na dokonanie

przedmiotowej czynności zostało przekazane.

Mając na względzie to, że ocena ważności zaskarżonej umowy wymaga

rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości odnośnie tego, czy oraz w jaki sposób i w

6

jakiej dacie został złożony sprzeciw powoda wobec zamiaru sprzedaży akcji Sąd

Apelacyjny uznał, że ograniczenie wynikające z art. 381 k.p.c. winno ustąpić na

rzecz postulatu dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej i dopuścił zgłoszone przez

strony w postępowaniu apelacyjnym dowody z zeznań świadków Pawła B.,

Andrzeja C. i Danuty S.

Jednakże w ocenie Sądu Apelacyjnego uzupełniające postępowanie

dowodowe nie dostarczyło wystarczających podstaw do tego, aby możliwym było

podważenie ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy w zakresie niewyrażenia

przez powoda zgody na dokonanie kwestionowanej czynności. Paweł B. stanowczo

zeznał, że na żadnym spotkaniu z przedstawicielami ministerstwa, jakie miały

miejsce w zakresie biegu terminu do zgłoszenia sprzeciwu, nie był informowany o

tym, że organ założycielski nie wyraża zgody na zbycie akcji, ani też nikt nie dał mu

do zrozumienia, że taka zgoda nie zostanie udzielona. Jego zeznań nie podważają

zeznania pozostałych świadków Andrzeja C. i Danuty S. Pierwszy z nich

wprawdzie wskazał, że na spotkaniu w dniu 18 lutego 1999 r. zakomunikowano, że

żadne zgody na zbycie składników majątkowych nie będą wyrażane do czasu

przedstawienia realnego programu naprawczego Przedsiębiorstwa Państwowego

Polska Żegluga Morska, jednakże nie potrafił podać, czy informacja ta dotyczyła

również wniosku Polskiej Żeglugi Morskiej o zbycie akcji Żeglugi Morskiej S.A. W

podobny sposób wypowiedziała się świadek Danuta S., która zeznała, że nie

można wykluczyć, aby negatywna decyzja co do zbycia akcji Żeglugi Morskiej

została przekazana na tym spotkaniu, jednakże świadek nie pamiętała przebiegu

tego spotkania ani żadnych szczegółów dotyczących propozycji zbycia składników

majątkowych przedsiębiorstwa. Treść tych zeznań, w ocenie Sądu Apelacyjnego,

wyklucza dokonanie na ich podstawie pozytywnych ustaleń zarówno co do tego,

że reprezentant pozwanego Przedsiębiorstwa Państwowego został ustnie

poinformowany o wcześniejszym podjęciu przez organ założycielski decyzji o

niewyrażeniu zgodny na dokonanie przedmiotowej czynności, jak i odnośnie tego,

że podczas omawianego spotkania przedstawiciel Ministra Skarbu Państwa złożył

oświadczenie, że nie wyraża zgody na tę transakcję, zwłaszcza, iż żadne z tych

świadków nie był w stanie określić, czy którakolwiek z osób uczestniczących

w naradzie ma do tego kompetencje. Świadkowie ci jedynie w sposób hipotetyczny

7

wskazali, że z uwagi na temat spotkania, informacja ta mogła być wówczas

przekazana. Hipotezy tej jednak nie potwierdza notatka z narady sporządzona

przez Andrzeja C. po kilku dniach od jej odbycia. Z jej treści wynika, że na

spotkaniu omawiano propozycję działań mających na celu polepszenie sytuacji

Przedsiębiorstwa Państwowego „Polska Żegluga Morska”, wśród których były

plany sprzedaży składników majątkowych Przedsiębiorstwa, takich jak np. akcje i

udziały, jednakże notatka nie odzwierciedla stanowiska Ministra odnośnie do tego

rodzaju działań. Wyrażono jedynie wątpliwości, czy takie działania są poprzedzone

przeprowadzeniem dostatecznych analiz oraz zastrzeżenie, czy nie stanowią

czynności o charakterze wyłącznie doraźnym. Zapisane w notatce uwagi co do

trafności planowanych działań nie mogą zostać uznane za równoznaczne z

wyrażeniem sprzeciwu do zawarcia objętej sporem umowy. Należy bowiem mieć na

względzie, że organ założycielski otrzymał informację o zamiarze dokonania

skonkretyzowanej czynności, a miesięczny termin na wyrażenie ewentualnego

sprzeciwu określał czas, w którym organ założycielski miał możliwość zajęcia

jednoznacznego stanowiska w tej kwestii. Zgłoszenie wyłącznie wątpliwości nie jest

jednoznaczne z wyrażeniem dezaprobaty dla przedstawionej propozycji. Zdaniem

Sądu Apelacyjnego z omawianej notatki nie sposób wywieść, że dyskusja na

spotkaniu obejmowała również zgłoszenie sprzedaży akcji Żeglugi Morskiej S.A.

Ponadto notatka ta nie potwierdza zeznań świadka Andrzeja C. co do tego, iż na

spotkaniu wskazano, że do czasu przedstawienia realnego programu naprawczego

Przedsiębiorstwa Państwowego „Polska Żegluga Morska” żadne zgody na

planowane czynności nie będą wyrażane. W notatce nie ma zapisu, że na

spotkaniu osoby działające z ramienia ministerstwa w sposób kategoryczny

wyraziły swoje stanowisko. Biorąc pod uwagę czas sporządzenia tej notatki,

dokumentowi temu w powiązaniu z zeznaniami świadka Pawła B. można było

przypisać odpowiednią moc dowodową do ustalenia, że wiernie odzwierciedla ona

przebieg narady, a uwzględniając okoliczności, jakie towarzyszyły temu spotkaniu i

temat dyskusji, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zasady doświadczenia życiowego

przemawiające za uznaniem, że skoro w notatce nie podano tak istotnej informacji

odnośnie niewyrażenia zgony na zbycie akacji, to do takiego zdarzenia podczas

tego spotkania nie doszło.

8

Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie budzą wątpliwości, że oświadczenie

Ministra Skarbu Państwa o niewyrażeniu zgody na sprzedaż akcji zostało z złożone

dopiero w dniu 22 lutego 1999 r., gdyż w tej dacie dotarło do adresata.

Sąd Apelacyjny powołał się na wyrok z dnia 21 listopada 2007 r., II CSK

311/07, LEX nr 492171., w którym Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zgoda organu

założycielskiego, o której mowa w art. 46a ustawy o przedsiębiorstwach

państwowych ma szczególny charakter wobec art. 63 k.c. Ten drugi przepis

zakłada, że zgoda wyrażona jest w obejmującym ją oświadczeniu, podczas gdy

zgoda z art. 46a polegać może także na milczeniu, a więc niezłożeniu żadnego

oświadczenia przez organ założycielski w terminie miesiąca od dnia otrzymania

zgłoszenia o zamiarze dokonania czynności. Termin określony w art. 46a ustawy

o przedsiębiorstwach państwowych jest niezależny od tego czy zgłoszenie

o zamiarze sprzedaży organ założycielski otrzymał przed czy po transakcji.

Termin ten trwa jeden miesiąc. W tym tylko okresie organ założycielski może

wykonując swoje funkcje nadzorcza, nie wyrazić zgody na dokonaną czynność

prawną. Jeżeli w tym okresie nie złoży, jest to równoznaczne ze zgodą.

Skoro zatem Minister Skarbu Państwa nie złożył w przewidzianym ustawą

terminie oświadczenia o niewyrażeniu zgody na zbycie akcji Żeglugi Morskiej S.A.

Sąd Apelacyjny przyjął, że pozwane Przedsiębiorstwo Państwowe dysponowało

zgodą organu założycielskiego na dokonanie tej czynności, w konsekwencji czego

zachodzi brak podstaw do uznania, że umowa zbycia akcji jest nieważna.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego wniosek w imieniu

pozwanego Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa

zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik

sprawy tj.:

a) art. 382 w zw. z art. 244 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie treści

dokumentu urzędowego - postanowienia Prokuratora Apelacyjnego z dnia 25

lipca 2005 r. umarzającego śledztwo w sprawie nadużycia uprawnień przez

byłego tymczasowego kierownika Polskiej Żeglugi Morskiej,

b) art. 382 w zw. z art. 230 i art. 391 § 1 k.p.c poprzez jego niezastosowanie do

niezaprzeczonego przez stronę przeciwną twierdzenia strony powodowej,

9

że w dniu 18 lutego 1999 r. tymczasowy kierownik Przedsiębiorstwa

Państwowego Polska Żegluga Morska został poinformowany o treści

podjętej dzień wcześniej decyzji Ministra Skarbu Państwa odmawiającej

zgody na dokonanie czynności prawnej polegającej na zbyciu akcji Żeglugi

Polskiej S.A.

c) art. 82 w zw. z art. 233 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób oczywiście

sprzeczny z dyrektywami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przez powoda prawa

materialnego, tj. art. 46a ust. 1a ustawy z dnia 25 września 1981 r. o ustawy

o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jedn. Dz.U. Nr 112 z 2002 r., poz. 981

ze zm.) w zw. z art. 61 § 1 k.c., polegające na uznaniu, że Minister Skarbu Państwa

nie wykonał skutecznie kompetencji do niewyrażenia zgody na zbycie przez

Przedsiębiorstwo Państwowe Polska Żegluga Morska jednej akcji Żeglugi

Polskiej S.A.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 244 § 1 k.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone

w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie

działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.

Postanowienie Prokuratora Apelacyjnego z dnia 25 lipca 2005 r. niewątpliwie jest

dokumentem urzędowym, więc jego treść stanowi dowód tego, co zostało w nim

urzędowo poświadczone. Postanowienie to jest dowodem umorzenia śledztwa w

sprawie nadużycia uprawnień przez byłego tymczasowego kierownika Polskiej

Żeglugi Morskiej i dowodem przyczyn wydania takiego rozstrzygnięcia, w tym

poczynionych przez Prokuratora ustaleń faktycznych. Jednakże nie oznacza to, że

poczynione przez Prokuratora ustalenia faktyczne są wiążące dla sądu cywilnego.

Sąd Apelacyjny trafnie zauważył, że na mocy art. 11 k.p.c. tylko ustalenia

wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do

popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Sąd Apelacyjny

władny więc był samodzielnie przeprowadzić dowody i dojść do odmiennych

wniosków niż Prokurator Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 lipca

10

2005 r. Nie nastąpiło tu naruszenie art. 244 § 1 k.p.c. Należy zresztą zauważyć, że

Prokurator nie rozważał sprawy w aspekcie złożenia przez powoda w dniu 18

lutego 1999 r. oświadczenia woli w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego.

Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 230 k.p.c. Stosownie do

tego przepisu, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej

o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za

przyznane. W całym procesie zasadniczym motywem obrony strony pozwanej był

zarzut, że oswiadczenie o niewyrażeniu zgody na sprzedaż akcji zostało złożone

przez Ministra Skarbu dopiero 22 lutego 1999 r., a więc po upływie miesięcznego

terminu, przewidzianego do złożenia takiego oświadczenia. Nie można więc mówić

o przyznaniu przez stronę pozwana faktu złożenia takiego oświadczenia już w dniu

18 lutego 1999 r. Uznanie przez Sąd Apelacyjny tego faktu za przyznany

stanowiłoby naruszenie art. 230 k.p.c.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Z obszernie wyżej

przytoczonych wywodów uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd

Apelacyjny wszechstronnie rozważył zebrany materiał dowodowy. Zgodnie z art.

3983

§ 3 k.p.c podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika z tego, że ocena dowodów może być

przedmiotem kontroli kasacyjnej tylko wtedy, gdy w świetle dyrektyw wynikających

z art. 233 § 1 k.p.c okazałaby się ona rażąco wadliwa albo oczywiście błędna.

Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Zarzut błędnej wykładni art. 46a ust. 1a ustawy o przedsiębiorstwach

państwowych w zw. z art. 61 § 1 k.c. nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony.

Stwierdzenie, że naruszenie prawa materialnego polegać ma na uznaniu,

że Minister Skarbu Państwa nie wykonał skutecznie kompetencji do niewyrażenia

zgody na zbycie przez pozwane Przedsiębiorstwo Państwowe jednej akcji Żeglugi

Polskiej S.A. wskazuje, że skarżący zwalcza nie zastosowaną przez Sąd

Apelacyjny wykładnię przytoczonych przepisów, ale prawidłowość ustalenia

faktycznego, że w terminie określonym w art. 46a ust. 1a ustawy

o przedsiębiorstwach państwowych Minister Skarbu Państwa nie złożył pozwanemu

Przedsiębiorstwu oświadczenia o niewyrażeniu zgody na sprzedaż akcji. Jak wyżej

11

wskazano z art. 3983

§ 3 k.p.c wynika, że zarzut dotyczący ustalenia faktów nie

może być podstawą skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów na mocy art. 39814

k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji wyroku.