II UK 378/09

Sygn. akt II UK 378/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Halina Kiryło

w sprawie z wniosku A. J. Sp. z o.o. we W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.

z udziałem zainteresowanego Edwarda K.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 maja 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 lipca 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 marca 2009 r., Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcy A. J. spółki z o.o. z

siedzibą we W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we W. z

2

dnia 21 listopada 2008 r. w przedmiocie podlegania zainteresowanego Edwarda K.

ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca prowadzi działalność

gospodarczą w zakresie pośrednictwa pracy (agencja pracy tymczasowej).

Pracownicy są zatrudniani wyłącznie w celu delegowania ich do pracy we Francji.

Żaden z pracowników, poza administracją, nie wykonywał pracy na terenie Polski.

Zarząd spółki nie przebywa na terenie Polski; znajduje się tu jedynie administracja.

Firma nie realizuje żadnych umów z klientami w Polsce i nie osiąga w Polsce

żadnych dochodów. Zainteresowany Edward K. zawarł z wnioskodawcą umowę o

pracę na czas określony od 6 stycznia 2007 r. do 30 marca 2007 r. w pełnym

wymiarze czasu pracy na stanowisku cieśli. Praca miała być wykonywana

wyłącznie we Francji na budowie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w sprawie

należało ustalić, czy zainteresowany został delegowany w celu wykonywania pracy

na terytorium Francji w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG)

nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów

zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób

prowadzących działalność na własny rachunek oraz ich rodzin przemieszczających

się we Wspólnocie (Dz.Urz. WE z 5 lipca 1971 r., L 149, s. 2 ze zm.). Sąd powołał

się na treść Decyzji Komisji Administracyjnej WE do spraw zabezpieczenia

socjalnego pracowników migrujących z dnia 13 grudnia 2000 r. nr 181 w sprawie

oddelegowania pracowników (Dz.Urz. WE z 14 grudnia 2001 r., L 329, s. 73), na

tzw. Praktyczny przewodnik dotyczący oddelegowania pracowników w Państwach

Członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i

Szwajcarii (sformułowany przez Komisję Administracyjną) oraz orzecznictwo

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i uznał, że pracownik nadal podlega

dotychczasowemu ustawodawstwu na podstawie art. 14 ust. 1a rozporządzenia,

jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki: okres oddelegowania nie

przekracza 12 miesięcy, pracownik nie został wysłany w zastępstwie innego

pracownika, utrzymany jest stosunek zależności wobec przedsiębiorstwa

wysyłającego podczas trwania całego okresu oddelegowania, praca jest

wykonywana na rzecz i w interesie przedsiębiorstwa oddelegowującego. W

uzasadnieniu wskazano, że istotnym warunkiem zawartym w decyzji nr 181

3

wynikającym z wytycznych Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jest wymóg,

aby przedsiębiorstwo wysyłające prowadziło znaczącą część działalności na

obszarze państwa wysyłającego (działalność „godną odnotowania”). Sąd podkreślił

również, że w sprawie niesporne jest, że wnioskodawca prowadził działalność

polegającą wyłącznie na zatrudnianiu pracowników w celu ich natychmiastowego

delegowania do pracy we Francji. Wszystkie umowy zawierane były z

przedsiębiorstwami francuskimi i tylko z tego tytułu spółka uzyskiwała dochody.

Żaden z pracowników nie został skierowany do pracy u krajowego pracodawcy.

Tym samym, nie spełniono warunku prowadzenia działalności „godnej

odnotowania” w państwie wysyłającym i nie ma też podstaw do uznania, że

wnioskodawca wysyłał pracowników tymczasowo do pracy na terenie innego

Państwa Członkowskiego. Zakres pojęcia „tymczasowo” obejmuje sytuację

pracownika stale zatrudnionego w państwie siedziby przedsiębiorstwa

delegowanego do pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego tylko na z

góry oznaczony, przemijający okres, po upływie którego pracownik wraca do pracy

do państwa wysyłającego a fakt, że wnioskodawca jest agencją pracy tymczasowej

nie przesądza o automatycznym stosowaniu art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy od powyższego wyroku, wskazując w uzasadnieniu że w sprawie

znajduje zastosowanie rozporządzenie 1408/71. Zgodnie z art. 13 ust. 2 lit a

rozporządzenia, pracownik najemny podlega ubezpieczeniu według przepisów tego

Państwa Członkowskiego, na terytorium którego jest zatrudniony, nawet jeżeli

zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub jeżeli

przedsiębiorstwo lub pracodawca który go zatrudnia ma swoją zarejestrowaną

siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego Państwa

Członkowskiego. Od tej ogólnej reguły art. 14 rozporządzenia przewiduje wyjątki.

Dla sprawy znaczenie ma art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia, z którego wynika,

najogólniej rzecz ujmując, że podleganie zainteresowanego ustawodawstwu

polskiemu uzależnione jest od tego, aby był on „zwykle zatrudniony" przez

przedsiębiorstwo i został przez pracodawcę skierowany do wykonywania pracy na

terytorium innego Państwa Członkowskiego przez okres nie przekraczający

dwunastu miesięcy. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi zainteresowany zatrudniony

4

przez wnioskodawcę wykonywał obowiązki pracownicze wyłącznie we Francji. Nie

był więc pracownikiem delegowanym w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a

rozporządzenia. Rodzaj podmiotu zatrudniającego – agencja pracy tymczasowej -

nie zmienia powyższej oceny. Sąd Apelacyjny podkreślił jednocześnie, że w pełni

akceptuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż warunkiem powołania się przez

pracodawcę na art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia jest prowadzenie znaczącej

części działalności na terenie państwa wysyłającego. Z umowy spółki

wnioskodawcy wynika bardzo szeroki przedmiot działalności, lecz działalność spółki

na terenie Polski była ukierunkowana wyłącznie na rekrutację i udostępnianie

pracowników innym podmiotom.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik

wnioskodawcy i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 14 ust.

1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów

zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących

działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się

we Wspólnocie, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Spółka

nie prowadziła działalności na terenie Polski i tym samym, że nie spełniła warunków

delegowania pracowników umożliwiających pozostawienie jej pracowników w

polskim systemie ubezpieczeń społecznych, wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie apelacji, wraz z orzeczeniem

o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi powołano się na decyzję nr 181

w sprawie interpretacji art. 14 ust. 1 i 2, art. 14a ust. 1 i 2 oraz art. 14b

rozporządzenia, wydaną na podstawie art. 81 lit. a rozporządzenia, przez Komisję

Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Socjalnego i Pracowników

Sezonowych, w której stwierdzono, że „pracownik podlegający zgodnie z

Rozporządzeniem przepisom prawnym Państwa Członkowskiego, zostaje

zatrudniony w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę lub zakład

przedsiębiorstwo, w celu wysłania go na rachunek tego przedsiębiorstwa do innego

Państwa Członkowskiego, o ile: a) w okresie wysłania nadal występuje stosunek

pracy pomiędzy tym przedsiębiorstwem a pracownikiem, b) przedsiębiorstwo to

5

prowadzi swoją działalność zazwyczaj w pierwszym Państwie Członkowskim, tzn. o

ile to przedsiębiorstwo wykonuje zwyczajowo oznaczoną działalność na terytorium

pierwszego Państwa Członkowskiego. Aby w razie konieczności lub wątpliwości

stwierdzić, czy przedsiębiorstwo wykonuje zwyczajowo oznaczoną działalność na

terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ma ono swój zakład, właściwa

władza tego państwa musi ocenić całokształt działalności tego przedsiębiorstwa. W

tym celu należy uwzględnić m.in. miejsce siedziby i zarządu przedsiębiorstwa,

liczbę pracowników zatrudnionych w Państwie Członkowskim miejsca siedziby

względnie w zarządzie oraz w innym Państwie Członkowskim, miejsce zatrudnienia

wysyłanych pracowników, miejsce, w którym zawierana jest większość umów z

klientami, prawo, któremu podlegają umowy zawierane między przedsiębiorstwem

a pracownikami lub klientami, a także obrót osiągnięty w odpowiednio określonym

przedziale czasu w danym Państwie Członkowskim". W opinii skarżącego warunki

te dotyczą tak pracodawcy, jak i pracownika. Sądy obu instancji skupiły się głównie

na warunkach, które powinien spełnić pracodawca. Zaznaczono, że w decyzji

organu rentowego, jak i w uzasadnieniach obu Sądów orzekających w sprawie,

warunki delegowania są jedynie wymienione bez precyzyjnego wskazania, których

to warunków wnioskodawca nie spełnia. Wnioskodawca wskazał także, iż pogląd

Sądu drugiej instancji, zgodnie z którym dla powołania się przez przedsiębiorstwo

na przepisy dotyczące delegowania, powinno ono prowadzić znaczną część

działalności na obszarze państwa wysyłającego, jest błędny. Z powołaniem się na

orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) w sprawie Fitzwilliam,

C-202/97, podniósł, że Trybunał uznał, iż użycie przez europejskiego prawodawcę

pojęcia „prowadzić działalność godną odnotowania w kraju wysyłającym" nie

oznacza, że w kraju oddelegowującym działalność przedsiębiorstwa musi mieć

charakter przeważający. Skarżący wskazał także na wątpliwości co do korzyści dla

pracownika ubezpieczonego dotychczas wyłącznie w Polsce, jeśli na krótki czas

zostanie on objęty francuskim systemem zabezpieczenia społecznego, by po

powrocie ponownie podlegać polskiemu ustawodawstwu. W jego ocenie jest to

sprzeczne ze swobodą przemieszczania się pracowników (zasada ta ma wynikać z

preambuły rozporządzenia). Poza tym, zgodnie z art. 48 rozporządzenia okres

ubezpieczeniowy w danym Państwie Członkowskim krótszy niż 12 miesięcy nie

6

daje podstawy do żądania wypłaty części emerytury lub renty przez to państwo. W

opinii skarżącego, wszystkie wskazane przez art. 14 ust. 1 lit a rozporządzenia

warunki zostały w sprawie spełnione. Zainteresowany został przez wnioskodawcę

zatrudniony na podstawie umowy o pracę, został delegowany do pracy za granicę

na okres nie przekraczający 12 miesięcy, oraz nie został delegowany w miejsce

innej osoby, której okres delegowania upłynął.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c., Sąd

Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (jej podstaw) i jest

związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania

(bądź jeżeli taki zarzut okaże się niezasadny). Zgodnie z art. 3983

§ 3 k.p.c.

podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub

oceny dowodów. Oznacza to jednoznaczne określenie funkcji Sądu Najwyższego

jako sądu prawa, który rozpoznając skargę kasacyjną w granicach jej podstaw, jest

związany z mocy art. 39813

§ 2 k.p.c. ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli w skardze nie podniesiono zarzutu

naruszenia przepisów postępowania, tak jak w rozpatrywanej skardze kasacyjnej.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie właściwego

ustawodawstwa, któremu powinien podlegać pracownik wnioskodawcy, w zakresie

podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu. Z niepodważonych

ustaleń faktycznych Sądu Apelacyjnego wynika, że zainteresowany w sprawie

pracownik wykonywał pracę wyłącznie na terenie Francji. Zawierając umowę o

pracę strony były w pełni świadome, że na terenie Polski nie będą wykonywane

jakiekolwiek czynności związane z jej realizacją, a skarżąca agencja zatrudniła

zainteresowanego wyłącznie w celu wykonywania pracy tymczasowej na rzecz i

pod kierownictwem francuskiego pracodawcy. W związku z powyższymi

ustaleniami faktycznymi należy stwierdzić, że w sprawie znajdują zastosowanie

przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w

sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników

najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich

rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U.E.L. 71.149.2, ze zm. – dalej

7

rozporządzenie 1408/71). W przypadku pracowników najemnych generalną regułą

jest podleganie systemowi zabezpieczenia społecznego kraju, w którym jest

świadczona praca (lex loci laboris). Przepis art. 13 ust. 2a rozporządzenia 1408/71

stanowi bowiem, że z zastrzeżeniem przepisów art. 14 – 17, pracownik najemny

zatrudniony na terytorium jednego Państwa Członkowskiego podlega

ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego

Państwa Członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go

zatrudnia ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności

na terytorium innego Państwa Członkowskiego. W rozporządzeniu przewidziano

liczne wyjątki od powyższej zasady terytorialności. W rozpatrywanej sprawie, jak

trafnie przyjął Sąd drugiej instancji, decydujące znaczenie ma przepis art. 14 ust.

1a rozporządzenia 1408/71. Stanowi on, że pracownik najemny zatrudniony na

terytorium Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo, w którym jest zwykle

zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania pracy na terytorium

innego Państwa Członkowskiego podlega nadal ustawodawstwu pierwszego

Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany okres wykonywania

pracy nie przekracza dwunastu miesięcy i że nie został on skierowany w miejsce

innej osoby, której okres skierowania upłynął. W sprawie jest niespornym, że okres

wykonywania pracy we Francji nie przekraczał 12 miesięcy oraz, że pracownik nie

został skierowany w miejsce innej osoby, której upłynął okres skierowania, co

jednak nie przesądzało o rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Sądu Najwyższego

rozważeniu podlegała treści przepisu art. 14 ust. 1a rozporządzenia 1408/71 z

uwzględnieniem wykładni dokonanej w Decyzji Nr 181, orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Najwyższego oraz dorobku doktryny. Istotne

znaczenie ma w rozstrzyganej sprawie Decyzja Komisji Administracyjnej ds.

Zabezpieczenia Społecznego Nr 181 z dnia 13 grudnia 2000 r. (L 329/73) wydana

w celu wykładni przepisów rozporządzenia 1408/71 – dalej Decyzja. Punkt 3

Decyzji dotyczy szczególnej sytuacji, w której pracownik został zatrudniony

wyłącznie w celu oddelegowania do innego przedsiębiorstwa w Państwie

Członkowskim. Poza istnieniem więzi pracowniczej wymaga się wtedy, by

przedsiębiorstwo delegujące „zwykle” prowadziło działalność na terenie państwa, z

którego pracownik został oddelegowany. Ponadto stwierdza się, że chodzi o

8

działalność „godną odnotowania” w kraju delegującym. Decyzja ta została wydana

na podstawie art. 81 rozporządzenia 1408/71. Zadania Komisji dotyczą, między

innymi, dokonywania wykładni przepisów rozporządzenia, która jest podejmowana

jednomyślnie i ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, słuszne zatem

wydaje się odniesienie do warunków wynikających z Decyzji, pozwalające na

wyjaśnienie znaczenia działalności „zwykle” prowadzonej i „godnej odnotowania” w

kraju delegującym. W tym celu uzasadnione jest wykorzystanie orzecznictwa ETS

oraz wykładni dokonanej przez Komisję Administracyjną. „Praktyczny Przewodnik

Dotyczący Oddelegowania Pracowników w Państwach Członkowskich Unii

Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii”, przyjęty przez

Komisję, nie ma co prawda charakteru normatywnego, ale może być traktowany

jako źródło wykładni autentycznej. W jego punkcie 6 stwierdza się, że w przypadku

agencji pracy czasowej mogą występować liczne niewłaściwe praktyki i nadużycia

przy wysyłaniu ofert (zjawisko firm będących jedynie „skrzynkami pocztowymi”).

Natomiast w odniesieniu do sformułowania (Decyzji) „prowadzić znaczącą część

działalności” na obszarze państwa wysyłającego stwierdzono, że prowadzenie w

tym państwie wyłącznie działań związanych z zarządzaniem wewnętrznym nie

będzie już stanowiło uzasadnienia dla stosowania przepisów dotyczących

oddelegowania. Wobec ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, że

pracownicy agencji byli zatrudniani wyłącznie w celu wykonywania pracy we

Francji, żaden z nich (poza administracją) nie wykonywał pracy na terenie Polski,

zarząd spółki nie przebywa na terenie Polski, na terenie Polski nie były realizowane

żadne umowy z podmiotami polskimi, agencja nie osiąga też tu żadnych dochodów

należało przyjąć, że do zainteresowanego Edwarda K. nie mogło być zastosowane

wyłączenie zawarte w art. 14 ust. 1a rozporządzenia 1408/71. W kwestii obu

powyższych przesłanek wypowiadał się już Europejski Trybunał Sprawiedliwości. W

sprawie Manpower, wyrok ETS z dnia 17 grudnia 1970 r. – wydany na gruncie

poprzedniego rozporządzenia Nr 3 (35/70, ECR 1970/1251), rozstrzygnięto o

możliwości delegowania, na podstawie art. 14 ust. 1a rozporządzenia 1408/71,

pracowników agencji pracy tymczasowej. W ocenie ETS, przyjęcie takiego

rozwiązania uzasadnia usunięcie trudności, jakie są związane z krótkotrwałym

przemieszczaniem się pracowników delegowanych i zmianą sytemu

9

zabezpieczenia społecznego. Wskazano także, że ze względu na różnice w

poszczególnych systemach zabezpieczenia społecznego państw członkowskich UE

(różna wysokość składki i świadczeń) powoływanie się wyłącznie na trudności z

krótkotrwałym przemieszczaniem się mogłoby być nadużywane przez

przedsiębiorstwa, które zajmują się wyłącznie delegowaniem pracowników do

innych państw członkowskich i wykorzystywaniem różnic w systemach

ubezpieczenia społecznego. Na ten aspekt problemu zwrócono wyraźnie uwagę w

późniejszym orzecznictwie ETS. W wyroku z dnia 10 lutego 2000 r., w sprawie

Fitzwilliam (C-202/97, ECR 2000/2/l-00883, LEX nr 82707), Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) stwierdził, że art. 14 ust. 1

rozporządzenia 1408/71, w wersji skodyfikowanej rozporządzeniem nr 2001/83,

powinien być interpretowany w ten sposób, że w celu skorzystania z przywileju

przyznanego przez ten przepis (który, ustanawiając odstępstwo od reguły, zgodnie

z którą osoba podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego

terytorium jest zatrudniona, zezwala przedsiębiorstwu, w którym jest ona zwykle

zatrudniona, na utrzymywanie rejestracji tej osoby w systemie zabezpieczenia

społecznego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przedsiębiorstwo ma

siedzibę), przedsiębiorstwo pracy tymczasowej, które przekazuje czasowo

pracowników z jednego Państwa Członkowskiego do dyspozycji przedsiębiorstwom

mającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim, musi zwykle wykonywać swą

działalność w tym pierwszym Państwie. Warunek ten jest spełniony, jeżeli

przedsiębiorstwo stale wykonuje znaczącą działalność w Państwie, w którym ma

siedzibę. Nietrafny jest zatem argument podniesiony w skardze, że z orzeczenia

powyższego nie wynika, iż działalność ta musi mieć charakter przeważający. Sąd

Apelacyjny nie stwierdził bowiem, że działalność agencji delegującej powinna mieć

charakter „przeważający”, lecz, iż ma to być prowadzenie „znacznej” działalności na

terenie państwa wysyłającego. W kolejnym wyroku z 9 listopada 2000 r. w sprawie

Plum (C-404/98, ECR 2000/11A/l-09379, LEX nr 83030) jednoznacznie

stwierdzono, że zastosowanie art. 14 ust. 1a rozporządzenia 1408/71, zmienionego

i uaktualnionego przez rozporządzenie nr 2001/83, nie dotyczy pracowników

przedsiębiorstwa z siedzibą w jednym Państwie Członkowskim, wysyłanych do

pracy na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w którym poza czysto

10

wewnętrznymi działaniami zarządzającymi, to przedsiębiorstwo prowadzi całą

swoją działalność. Pracownicy takiego przedsiębiorstwa podlegają zatem

ustawodawstwu dotyczącego zabezpieczenia społecznego Państwa

Członkowskiego, na którego terytorium rzeczywiście pracują. Stanowisko takie

zostało też wyrażone w sprawie Manpower i jest akceptowane w orzecznictwie

Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 5 listopada 2009 r., II UK 99/09, czy

postanowienie z dnia 8 marca 2010 r., II UK 23/10, oba niepublikowane). Na

podstawie wyżej przedstawionych poglądów TSUE można stwierdzić, że skarżąca

agencja pracy tymczasowej nie spełnia warunku polegającego na tym, iż „zwykle”

prowadzi swoją znaczną działalność na terytorium Polski. Tym samym można też

stwierdzić, że stanowisko powyższe znajduje swe uzasadnienie tak w przepisach

unijnych, regulujących koordynację systemów zabezpieczenia społecznego, jak i w

poglądach organów uprawnionych do interpretacji prawa unijnego oraz w

dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Powyższe wnioski

potwierdzają – co warto odnotować – regulacje przyjęte w rozporządzeniach, które

weszły w życie 1 maja 2010 r. Są to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i

Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego (DZ.U.UE.L.04.166.1) oraz rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r.

dotyczące wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 (DZ.U.UE.L.284.1). Zgodnie z

art. 12 ust. 1 pierwszego z powołanych rozporządzeń osoba, która wykonuje

działalność jako pracownik najemny w Państwie Członkowskim w imieniu

pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swą działalność, a która jest

delegowana przez tego pracodawcę do innego Państwa Członkowskiego do

wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu

pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas

takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i, że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić

inną osobę. Natomiast w art. 14 ust. 2 drugiego rozporządzenia doprecyzowano, że

przedmiotowe sformułowanie odnosi się do pracodawcy zazwyczaj prowadzącego

znaczną część działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzaniem

wewnętrznym, na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę,

z uwzględnieniem wszystkich kryteriów charakteryzujących działalność prowadzoną

11

przez dane przedsiębiorstwo. Odnośne kryteria muszą zostać dopasowane do

specyficznych cech każdego pracodawcy i do rzeczywistego charakteru

prowadzonej działalności. Nowe regulacje są więc zgodne z dotychczasowym

rozumieniem poprzednich przepisów. W tej sytuacji należy więc uznać, że przepisy

nowych rozporządzeń nie zmieniły dotychczasowego stanu prawnego lecz jedynie

go potwierdziły i doprecyzowały, natomiast decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy

było dokonanie ustaleń faktycznych. Wynika z nich jednoznacznie, że nie został

spełniony warunek stałego prowadzenia znacznej (godnej odnotowania)

działalności na terenie państwa wysyłającego pracownika a tym samym nie

znajdował zastosowania wyjątek przewidziany w art. 14 ust. 1a rozporządzenia

1408/71.

Tym samym skoro podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa

materialnego, przez błędną wykładnię art. 14 ust. 1a rozporządzenia 1408/71 jest

nieuzasadniony, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdy się dodatkowo zważy, że

zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało, nie zakwestionowane

zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego, ustalenie faktyczne w

zakresie nieprowadzenia przez skarżącego znaczącej działalności w Polsce.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39814

k.p.c., jak w

sentencji.