III KK 116/10

Sygn. akt III KK 116/10

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)

SSN Jacek Sobczak

Protokolant Jolanta Włostowska

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 kpk)

w sprawie J.a F.

ukaranego z art. 65 § 2 kw

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

w dniu 25 maja 2010 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i postępowanie w sprawie umarza na

podstawie art. 5 § 1 pkt 9 kpw.

U Z A S A D N I E N I E

2

Prokurator Generalny zaskarżył kasacją na korzyść obwinionego J.a F.

wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r. podnosząc

dwa zarzuty:

- rażącego naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 9

kpw w związku z art. 17 § 3 kpw, polegającego na ukaraniu J. F. za popełnienie

wykroczenia stypizowanego w art. 65 § 2 kw, pomimo istnienia negatywnej

przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co

stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w art. 104 § 1 pkt 7

kpw, oraz

- rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia

przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 94 § 1 kpw w związku z art.

506 § 3 kpk, polegającego na wydaniu ponownego wyroku nakazowego w

sytuacji, gdy poprzedni wyrok nakazowy, wydany przez Sąd Rejonowy w S. w

sprawie VI W …/09 został zaskarżony przez obwinionego w drodze sprzeciwu.

Opierając się na powyższych zarzutach autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.

5 § 1 pkt 9 kpw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna. Uchylenie zaskarżonego wyroku

nakazowego nastąpiło w wyniku uwzględnienia pierwszego z zarzutów kasacji.

Nie ulega wątpliwości, że także zarzut drugi jest w stopniu oczywistym zasadny,

niemniej potwierdzenie zasadności pierwszego z zarzutów prowadzi do dalej

idących skutków procesowych.

Rację ma niewątpliwie Prokurator Generalny gdy wywodzi, ze wnosząc

do sądu wniosek o ukaranie J. F. za popełnienie wykroczenia określonego w art.

65 § 2 kw, Straż Miejska w B. wykroczyła poza zakres swoich ustawowych

uprawnień, skutkiem czego wyrok w sprawie zapadł w sytuacji braku skargi

uprawnionego oskarżyciela. Dotyczy to zarówno wyroku nakazowego Sadu

Rejonowego w S. z dnia 28 maja 2009 r., jak i wyroku nakazowego Sądu

3

Rejonowego w B. z dnia 21 września 2009 r. Pierwszy z tych wyroków nie mógł

być jednak zaskarżony i nie wymaga uchylenia, albowiem utracił moc na skutek

wniesienia sprzeciwu przez obwinionego.

Jak trafnie wywodzi w kasacji jej autor, uchybienie, którego dopuścił się

Sąd Rejonowy w B. stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w

art. 104 § 1 pkt 7 kpw, albowiem w sprawie zachodziła negatywna przesłanka

procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 9 kpw w związku z brakiem skargi

uprawnionego oskarżyciela. Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i

popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenia reguluje art. 17

kpw, którego § 3 wskazuje na uprawnienia straży gminnych (miejskich) w tym

zakresie, ale jedynie wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniły

wykroczenie. Rzecz jednak w tym, że przepisy regulujące zakres działania tych

straży nie wskazują na ich uprawnienie w zakresie ścigania wykroczeń

określonych w art. 65 § 1 kw. Zgodnie z art. 129b ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze

zmianami) strażnicy gminni (miejscy) uprawnieni są do wykonywania kontroli

ruchu drogowego wobec kierującego pojazdem oraz uczestnika ruchu

drogowego naruszającego określone tam przepisy ruchu drogowego. Wśród

wykroczeń objętych uprawnieniami tych strażników nie figuruje zaś art. 65 § 1

kw.

W tym stanie rzeczy zasadnym jest przyjęcie, ze organom straży miejskiej

nie przysługiwało prawo do wniesienia wniosku o ukaranie w sprawie o

powyższe wykroczenie, nawet jeśli organy te wykroczenie to ujawniły.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

nakazowy i wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela postępowanie w

sprawie umorzył. Podstawę umorzenia stanowi art. 5 § 1 pkt 9 kpw.

/tp/