SNO 21/10

WYROK Z DNIA 25 MAJA 2010 R.

SNO 21/10

Przewodniczący: sędzia SN Antoni Kapłon (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Zbigniew Kwaśniewski, Marek Sychowicz.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 25 maja 2010 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z

odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt (...)

z a s k a r ż o n y w y r o k u t r z y m a ł w m o c y , a kosztami postępowania

dyscyplinarnego odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 20 marca 2009 r., sygn.

akt ASD (...), uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego popełnienia przewinienia

służbowego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i na podstawie art. 109 § 1 pkt 2 tejże

ustawy wymierzył mu karę nagany.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 28 września 2009 r., sygn.

akt SNO 60/09, po rozpoznaniu sprawy w związku z odwołaniem Ministra

Sprawiedliwości w części dotyczącej kary – na niekorzyść obwinionego, uchylił

wskazany wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w zaskarżonej części i

w tym zakresie przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn.

akt ASD (...), „na podstawie art. 109 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo

o ustroju sądów powszechnych (...), w stosunku do sędziego Sądu Rejonowego,

uznanego za winnego popełnienia przewinienia służbowego z art. 107 § 1

wymienionej ustawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2009 r. Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w sprawie ASD (...)” orzekł karę nagany.

Od tego wyroku wniósł odwołanie – na niekorzyść obwinionego – Minister

Sprawiedliwości, zarzucając:

„1. obrazę przepisu postępowania, a mianowicie art. 442 § 3 k.p.k., która miała

wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na niewykonaniu wskazań Sądu

Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego w zakresie konieczności dokonania przez Sąd

Apelacyjny oceny przewinień służbowych obwinionego opartej na szczegółowej

2

analizie wszystkich trzech popełnionych przewinień dyscyplinarnych pod względem

przedmiotowym (szkodliwość dla służby) i podmiotowym (stopień zawinienia),

2. rażącą niewspółmierność orzeczenia o karze, polegającą na wymierzeniu

obwinionemu na podstawie art. 109 § 1 pkt 2 u.s.p. kary dyscyplinarnej nagany,

będącą wynikiem wymienionego w punkcie 1 uchybienia procesowego oraz

nieuwzględnienia w sposób właściwy stopnia zawinienia obwinionego oraz wagi

popełnionych przez niego przewinień”.

W oparciu o te zarzuty, autor odwołania wniósł o „uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę

zaskarżonego wyroku przez wymierzenie obwinionemu na podstawie art. 109 § 1 pkt

3 u.s.p. kary dyscyplinarnej usunięcia z zajmowanej funkcji przewodniczącego

wydziału”.

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego, na rozprawie przed Sądem Najwyższym –

Sądem Dyscyplinarnym wniosła o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie nie jest zasadne.

Na wstępie zauważyć należy występującą w odwołaniu niekonsekwencję w

sferze postawionych tamże zarzutów i sformułowanych wniosków. Otóż postawienie

zarzutu opisanego w pkt. 1, automatycznie niejako czyni co najmniej przedwczesnym

zarzut opisany w pkt. 2 (ewentualne uwzględnienie tego pierwszego zarzutu

musiałoby poskutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy –

oczywiście w zaskarżonym zakresie – do ponownego rozpoznania). W konsekwencji

zaś powyższego alternatywnie sformułowany wniosek o wymierzenie określonej kary

dyscyplinarnej jest nielogiczny (skarżący zakłada w postawionym w pkt. 2 zarzucie, iż

rażąca niewspółmierność kary jest wynikiem m. in. „...wymienionego w punkcie 1

uchybienia procesowego...”).

W tym miejscu przejść wszakże należy do oceny zarzutu sformułowanego w pkt.

1 odwołania. Uważna lektura uzasadnienia powołanego wyroku Sądu Najwyższego –

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 28 września 2009 r., a szczególnie wywodów

zaprezentowanych na str. 5 tegoż uzasadnienia w konfrontacji ze stosownymi

fragmentami części motywacyjnej zaskarżonego wyroku (vide str. 3 – 6), w sposób

oczywisty prowadzi do wniosku, że o obrazie art. 442 § 3 k.p.k. nie może być mowy.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w całej pełni miał na uwadze i zrealizował

wskazania Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego. Wywody w tej materii

zaprezentowane w części motywacyjnej zaskarżonego wyroku są nie tylko obszerne,

ale precyzyjne i wnikliwe, zaś argumentacja zasługuje na miano w pełni

przekonującej. W tym stanie rzeczy, w sytuacji prawidłowego procedowania Sądu

3

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, a tym samym nietrafności zarzutu opisanego

w pkt. 1 odwołania można odnieść się do zarzutu niewspółmiernie łagodnej kary.

Nie ma potrzeby ponownego przytaczania okoliczności powołanych w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przemawiających za wymierzeniem obwinionemu

kary nagany, które Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w pełni podziela. Podkreślić

wszakże należy, że bodaj największej wagi argumentem powoływanym w odwołaniu

Ministra Sprawiedliwości za wymierzeniem proponowanej przezeń surowszej kary

dyscyplinarnej, jest obawa o ewentualne ujemne skutki dalszego pełnienia przez

obwinionego funkcji przewodniczącego wydziału w sądzie rejonowym. Autor

odwołania sugeruje u sędziego Sądu Rejonowego brak cech niezbędnych do

odpowiedzialnego pełnienia funkcji związanej z nadzorem administracyjnym.

Wywody te należy uznać za gołosłowne, zwłaszcza jeśli się zważy na treść opinii

służbowej znajdującej się na k. 296 i 297 akt Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego. Jej analiza jednoznacznie wskazuje, że:

- sędzia Sądu Rejonowego nieprzerwanie (od czasu popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego) pełni nadal funkcję Przewodniczącego Wydziału Karnego w

Sądzie Rejonowym, wywiązując się z obowiązków z tym związanych

prawidłowo;

- aktywnie orzeka jako sędzia także w sprawach o złożonym charakterze;

- podnosi swoje kwalifikacje zawodowe i jest słuchaczem Podyplomowego

Studium Prawa Dowodowego;

- aktualną pracę sędziego należy ocenić jako bardzo dobrą.

W tej sytuacji nie może dziwić wniosek złożony przez Zastępcę Rzecznika

Dyscyplinarnego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania

Ministra Sprawiedliwości nawet w części, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł

jak na wstępie.