II CSK 108/10

Sygn. akt II CSK 108/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa Romana P.

przeciwko Barbarze Z.

o zobowiązanie do udzielenia informacji, zaprzestanie przetwarzania danych

osobowych, wydanie dokumentów i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 września 2009 r.,

i zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 1 października 2009 r.,

I. oddala skargę kasacyjną; zasądza od powoda na rzecz

pozwanej kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II. odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

2

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 17 marca 2009 r. zasądził od pozwanej B. Z.

na rzecz Domu Dziecka 1.500 zł tytułem zadośćuczynienia żądanego przez

powoda, a pozostałym zakresie oddalił powództwo obejmujące dalsze roszczenia

powoda, skierowane wobec pozwanej: a) zobowiązanie tej pozwanej do udzielenia

informacji określonych w art. 32 i 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie

danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm., cyt. dalej jako

„ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.”); b) zaprzestanie przetwarzania danych

osobowych dotyczących powoda; c) wydania powodowi jego dokumentacji

medycznej wraz z wszelkimi kopiami. Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego zapadło

po dokonaniu następujących ustaleń.

Powód korzystał ze świadczeń zdrowotnych w Niepublicznym Zakładzie

Opieki Zdrowotnej „Zdrowie Rodziny” Spółka z o.o. Świadczenia te były udzielone

mu w połowie lat 80-tych, a powód ostatni raz korzystał z nich w 2000 r. Lekarz

prowadzący przeszedł na emeryturę w 2004 r. Od roku 2000 Prezesem zarządu

n.z.o.z. jest pozwana. Upoważniła ona pracownika Spółki do zajmowania się

archiwizacją dokumentów medycznych. Do chwili orzekania przez Sąd pierwszej

instancji dokumentacja medyczna służyła jedynie dla celów archiwizacji i była

przechowywania w siedzibie zakładu (spółki). Od 2004 r. nie była w ogóle

wykorzystywana za wyjątkiem dokonywania kserokopii dla powoda (nieprzyjętych).

Wymiana korespondencji między stronami (w latach 2004-2006) nie doprowadziła

do uczynienia zadość żądaniu powoda w postaci wydania mu dokumentacji

medycznej i zaprzestania przetwarzania danych medycznych. Powód nie

przyjmował oferowanych mu kserokopii dokumentów medycznych.

W ocenie Sądu Okręgowego, nie było podstaw do uwzględnienia trzech

zgłoszonych przez powoda zgłoszeń (a, b i c), ponieważ pozwana nie była

administratorem danych osobowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Przetwarzanie danych przez u.z.o.z. nie było zresztą

bezprawne w świetle powołanych przez Sąd przepisów, m.in. art. 18 ust. 1 i ust. 3

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r.

Nr 14, poz. 89; cyt. dalej jako „ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r.”). Sąd uznał za

3

uzasadnione jedynie roszczenie o zadośćuczynienie na podstawie art. 448 k.c.

w związku z naruszeniem dóbr osobistych powoda w postaci „prywatności

i autonomii informacyjnej”.

Apelacja powoda została oddalona. Podzielając ustalenia faktyczne Sądu

pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny przyjął, że w sprawie nie zachodziła

nieważność postępowania ze względu na skład sądu orzekającego merytorycznie

w pierwszej instancji. Sąd ten podzielił stanowisko Sądu Okręgowego o braku

legitymacji biernej pozwanej w zakresie trzech zgłoszonych żądań (a, b, i c).

W obszernej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów

prawa procesowego (tj. art. 378 § 1 w zw. z art. 379 pkt 4 i art. 39815

§ 2 k.p.c., art.

390 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.p.c.; art. 316 § 1 k.p.c. i art. 328 k.p.c.; art. 108 § 1

k.p.c., art. 98 § 1 k.p.c., art. 4171

§ 2 k.c. w zw. z art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz 234

ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90,

poz. 864/2 ze zm.). Zaskarżonemu postanowieniu z dnia 1 października 2009 r.

o sprostowaniu zarzucono naruszenie art. 350 § 1 k.p.c. i art. 271 § 1 k.k. Jako

zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesiono: zarzut naruszenia art. 8

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r.

Nr 61, poz. 284 ze zm.); art. II-68 Karty Praw Podstawowych UE; art. 8 Dyrektywy

95/46/WE Parlamentu Europejskiego Rady Europy z dnia 24 października 1995 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych

(...) (OJ Nr L.281 z 23 listopada 1995 r., s. 31) w zw. z art. 239 i 234 Traktatu

Ustanawiającego Wspólnotę Europejską; art. 91 ust. 2, art. 47, art. 51 ust. 1, 2 i 5,

art. 31 ust. 3 Konstytucji; art. 26, art. 27 ust. 1, art. 32, art. 33, art. 49, art. 50,

art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych; art. 40

ust. 1, art. 1 i art. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2005 r.

Nr 226, poz. 1943 ze zm.); art. 23, art. 24, art. 28, art. 29 kodeksu etyki lekarskiej;

art. 23 k.c., art. 354 k.c. i art. 415 k.c.

Skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonego

postanowienia. Sformułował także wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego

do ETS o treści wskazanej na s. 2 skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4

1. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. Sąd Najwyższy uchylił

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2007 r. i postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 5 października 2006 r. (w którym odrzucono pozew wniesiony

przez powoda z racji przyjęcia niedopuszczalności drogi sądowej) i przekazał

sprawę „do rozpoznania Sądowi Okręgowemu”. Należy podzielić stanowisko Sądu

Apelacyjnego, że w tej sytuacji nie miał zastosowania – wbrew stanowisku

skarżącego – art. 39815

§ 2 k.p.c. nakazujący w razie uchylenia wyroku Sądu

drugiej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania rozpoznanie

sprawy w innym składzie sędziowskim. Do czasu wydania postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2008 r. nie doszło jeszcze do merytorycznego

rozpoznania sprawy. Przepis art. 39815

§ 2 k.p.c. nakazuje rozpoznanie sprawy w

innym składzie po uchyleniu wyroku Sądu odwoławczego i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania, gdy już nastąpiło merytoryczne rozpoznanie sprawy przez

Sąd odwoławczy jako Sąd meriti. Zagadnienie to nie wywołuje kontrowersji w

piśmiennictwie i orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. uzasadnienie uchwały

Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 56/06, OSNC 2007, z. 3, poz.

43; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., V CK 474/04,

niepubl.). Zarzut art. 39815

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. nie może być

zatem uzasadniony.

Niektóre zarzuty naruszenia prawa procesowego należało pominąć z racji ich

niezrozumiałego uzasadnienia prawnego lub z powodu braku właściwego ich

uzasadnienia (w części wstępnej i motywacyjnej skargi). Dotyczy to np. zarzutu

naruszenia „art. 390 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.p.c.”. Sąd odwoławczy nie ma wszak

obowiązku zwracania się z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego.

W przepisach k.p.c. brak przepisu art. 4171

§ 2. Gdyby w grę miał wchodzić

przepis art. 4171

§ 2 k.c. w zw. z art. 77 ust. 1 Konstytucji, to byłby to zarzut

zupełnie niezrozumiały jurydycznie, gdy weźmie się pod uwagę eksponowane na

wstępie roszczenia powoda o charakterze nieodszkodowawczym. Nie było także

podstaw do twierdzenia, że naruszony został przepis art. 316 § 1 k.p.c. i przepis art.

328 k.p.c. (skarżącemu chodziło zapewne o naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.).

Uzasadnienie Sądu drugiej instancji w każdym razie odpowiada wymaganiom

formalnym sformułowanym w art. 328 § 2 k.p.c.

5

2. Przy ocenie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa

materialnego należy wpierw zaznaczyć, że skarżący powód nadal popiera trzy

zgłoszone w pozwie roszczenia skierowane wobec pozwanej: a) o zobowiązanie tej

pozwanej do udzielenia informacji określonych w art. 32 i 33 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych; b) o zaprzestanie przetwarzania

danych osobowych (medycznych) dotyczących powoda (b. pacjenta n.z.o.z.

„Zdrowie Rodziny”); c) roszczenie o wydanie powodowi dokumentacji medycznej

wraz z wszelkimi jej kopiami (a nie tylko samych kserokopii). Powód podtrzymuje

twierdzenie o istnieniu legitymacji biernej pozwanej (Prezesa zarządu n.z.o.z. –

„Zdrowie Rodziny”) i uzasadnia swoje żądanie, najogólniej biorąc, nielegalnym

przejęciem przez tę pozwaną dokumentacji medycznej dotyczącej powoda po

zakończeniu leczenia powoda we wspomnianym niepublicznym zakładzie opieki

zdrowotnej. Część wstępna skargi kasacyjnej (m.in. tytuł) i jej część motywacyjna

wskazują na to, że powód zmierza tym samym do „ochrony prawa do tajemnicy

lekarskiej”.

Przy założeniu, że skarżącemu chodzi o błędną interpretację wskazanego

w podstawach skargi przepisów prawa materialnego lub o jego błędne

zastosowanie (lub w ogóle o niezastosowanie), a nie o „zaniedbanie ich

zastosowania” (s. 6 skargi), należy stwierdzić co następuje.

W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) nie

mogą być skutecznie podnoszone zarzuty naruszenia postanowień „kodeksu etyki

lekarskiej”. „Kodeks” taki zawiera zbiór tzw. reguł deontologicznych i nie ma postaci

aktu normatywnego w rozumieniu art. 87 Konstytucji.

Nie mogą być brane pod uwagę zarzuty naruszenia przepisów konstytucji

(art. 47, art. 51 ust. 1, 2 i 5, art. 31 ust. 3), ponieważ w skardze kasacyjnej nie

umotywowano dostatecznie tego, na czym polegało naruszenie tych przepisów

konstytucyjnych, ograniczono się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że przepisy te

„chronią prawo do prywatności, w tym – tajemnicy lekarskiej” i ich naruszenie

nastąpiło „wskutek zaniedbania ich zastosowania bezpośrednio w wykładni (poniżej

wskazanych) przepisów ustawowych”.

6

3. Skarżący eksponuje legitymację bierną pozwanej w obecnym sporze

a jednocześnie podnosi zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r., które są adresowane do administratora danych w rozumieniu art. 7 pkt 4

w zw. z art. 3 tej ustawy. Chodzi tu o zarzut naruszenia art. 26, 27 ust. 1, § 2 i art.

33 tej ustawy. W świetle ustaleń dokonanych przez oba Sądy meriti

administratorem danych medycznych dotyczących powoda był Niepubliczny Zakład

Opieki Zdrowotnej (NZOZ) „Zdrowie Rodziny”. Zakład ten przetwarzał dane

medyczne powoda także po zakończeniu świadczenia powodowi usług

medycznych i po zmianie składu personalnego zarządu spółki z o.o. prowadzącej

ten Zakład. W tej sytuacji nie mogą być skuteczne kierowane wspomniane

wcześniej roszczenia powoda wobec pozwanej będącej członkiem Zarządu Spółki

prowadzącej Zakład. Co więcej, przetwarzanie przez n.z.o.z. danych medycznych

powoda także po zakończeniu przez niego leczenia, nie oznaczało nielegalności

dalszego przetwarzania danych medycznych powoda w rozumieniu art. 7 pkt 2 w

zw. z art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. i nie uzasadniało obowiązku zwrotu

dokumentacji medycznej powodowi po zakończeniu leczenia. Zgodnie z art. 18 ust.

1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, zakład opieki

zdrowotnej jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób

korzystających ze świadczeń zdrowotnych zakładu. Na podstawie delegacji

zawartej w tej ustawie (art. 18 ust. 8) wydane zostało rozporządzenie Ministra

Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji

medycznej w zakładach opieki zdrowotnej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U.

Nr 247, poz. 1819 ze zm.), w którym przewidziano m.in. to, że „dokumentacja

wewnętrzna jest przechowywana w zakładzie, w którym została sporządzona” (§ 44

ust. 1), a „zakończoną dokumentację indywidualną wewnętrzną oraz zakończoną

dokumentację zbiorczą wewnętrzną przechowuje archiwum zakładu” (§ 47). Cały

rozdział 5 tego rozporządzenia poświęcony jest właśnie przechowywaniu

dokumentacji medycznej, a § 5 określa postać „dokumentacji indywidualnej

wewnętrznej” (np. historia zdrowia i choroby oraz historia choroby). Co istotne,

rozporządzenie to zostało wydane po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28

listopada 2005 r., K 22/05 (OTK-A 2005/10/118), w którym uznano za niezgodne z

Konstytucją art. 18 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

7

zdrowotnej i kilku przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia

2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki

zdrowotnej (...) (Dz. U. Nr 88, poz. 966 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 24

kwietnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o prawach pacjenta (...) (Dz. U.

Nr 75, poz. 641), akty wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 8 ustawy z

dnia 30 sierpnia 1991 r. (tzn. też wspomniane rozporządzenie z dnia 21 grudnia

2006 r.) zachowują moc po wejściu w życie aktów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 30 i art. 40 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i

Rzecznika Praw Pacjenta (Dz. U. Nr 52, poz. 417 ze zm.). Przez cały czas trwania

obecnego procesu NZOZ „Zdrowie Rodziny” był uprawniony ex lege do

przetwarzania danych medycznych powoda, z tym, że po zaprzestaniu świadczenia

powodowi usług medycznych przetwarzanie takie mogło polegać na odpowiednim

przechowywaniu (archiwizowaniu) tych danych (art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. i art. 18 ust. 4 – ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach

opieki zdrowotnej).

Należy zaznaczyć, że z ustaleń faktycznych Sądów meriti nie wynika to, że –

jak wywodził skarżący – pozwana (jako osoba fizyczna) „faktycznie administrowała

danymi i faktycznie przetwarzała dane w zbiorze”. Okoliczności te nie mogą być

zatem brane pod uwagę przy określaniu właściwej legitymacji strony pozwanej

w zakresie zgłoszonych przez powoda roszczeń. Przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. nie może przesądzać istnienia legitymacji biernej

pozwanej, ponieważ określa on jedynie podmiotowy zakres zastosowania tej

ustawy m. in.. do grupy osób przetwarzających dane osobowe w związku

z działalnością zarobkową zawodową lub dla realizacji celów statutowych. Nie

sposób też wywodzić legitymację bierną pozwanej z racji jakoby popełnienia przez

nią przestępstw określonych w art. 49 lub art. 54 ustawy o ochronie danych.

4. Chybione są próby usprawiedliwienia legitymacji biernej pozwanej

w wyniku powołania się na przepisy art. 23 k.c. i art. 24 k.c. W ocenie powoda, Sąd

Apelacyjny „miał obowiązek zbadania, czy nie doszło do naruszenia dóbr

osobistych w postaci tajemnicy lekarskiej, poufności medycznej, prywatności

i autonomii informacyjnej” (s. 14 skargi). Tymczasem należy ogólnie stwierdzić,

że skoro Sądy meriti nie ustaliły faktu nielegalnego „przejęcia” („zawłaszczenia”)

8

przez pozwaną dokumentacji medycznej powoda (leczącego się w NZOZ „Zdrowie

Rodziny” do 2000 r.), a także faktu naruszenia w jakiś bliżej określony sposób

obowiązku zachowania przez tą pozwaną tajemnicy lekarskiej, to nie sposób

zasadnie twierdzić, że pozwana popełniła wobec powoda czyn niedozwolony

i naruszyła jego dobra osobiste eksponowane w skardze kasacyjnej. Niewątpliwie

administrator danych (w tym danych medycznych) mógłby naruszyć obowiązek

zachowania tajemnicy lekarskiej w wyniku udostępnienia danych osobowych

dotyczących powoda osobom nieupoważnionym, przy czym za działania m.in.

członków zarządu w tym zakresie odpowiadałaby spółka z o.o., prowadząca zakład

opieki zdrowotnej (art. 430 k.c.). Z przedstawionych względów nie można mówić

o naruszeniu art. 40 ust. 1, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach

lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 ze zm.).

5. W skardze kasacyjnej eksponowane jest stanowisko skarżącego, że

w okresie zgłoszenia roszczeń w pozwie (ale i też obecnie) uprawnienie do

przetwarzania danych osobowych (medycznych) należy łączyć z procesem

świadczenia usług medycznych, ponieważ dalsze przetwarzanie danych przez

z.o.z. (po zakończeniu leczenia pacjenta) następuje już w nowym celu i jest

rażącym naruszeniem przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych.

Przetwarzanie danych bez związków ze świadczeniami zdrowotnymi i w celu „ich

udostępniania podmiotom określonym w art. 18 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej, wśród których nie mieścił się ani jeden podmiot wykonujący

świadczenia zdrowotne dla powoda”, stanowiło – zdaniem skarżącego –

„wkroczenie (...) w obszar prywatności powoda objęty tajemnica lekarską”. Stan

prawny, wskazany w punkcie 3 uzasadnienia, obowiązujący w toku niniejszego

procesu, nie uzasadnia proponowanej interpretacji powoda. W sensie czasowym

przetwarzanie danych osobowych (medycznych) nie jest związane tylko z okresem

świadczenia usług zdrowotnych przez z.o.z., ale może także nastąpić po

zakończeniu leczenia w danym zakładzie, zobowiązanym do tworzenia

dokumentacji medycznej leczonego pacjenta (przetwarzanie w celach archiwalnych

i innych; por. § 47 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r.; art. 18 ust. 4f ustawy

z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej; art. 29 ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta; Dz. U. Nr 52,

9

poz. 417 ze zm.). Nie ma usprawiedliwionych powodów do twierdzenia, że obecny

stan prawny w zakresie funkcjonalnego (powiązanego tylko z procesem leczenia

pacjenta) i czasowego (kontynuowanego także po zakończeniu leczenia)

przetwarzania medycznych danych osobowych narusza art. 47, art. 51 ust. 1, 2 i 5

oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. W każdym razie stanowisko takie nie zostało

wystarczająco wykazane w skardze kasacyjnej. W ocenie Sądu Najwyższego, nie

ma też potrzeby oceny tej regulacji z punktu widzenia rozwiązania przyjętego w art.

8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993

r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) i art. 8 ust. 1 Dyrektywy 95/46/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób

fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu

tych danych (O.J. nr L.281 z dnia 23 listopada 1995 r.). Nie ma bowiem podstaw do

twierdzenia, ze ustawodawstwo polskie w omawianej materii odbiega w sposób

zdecydowany od standardów właściwych dla ochrony danych medycznych

przewidzianych w prawie wspólnotowym.

Na marginesie należałoby zaznaczyć, że powoływana w skardze

kasacyjnej Karta Praw Podstawowych UE nie zawiera postanowienia wskazanego

jako art. II-68.

6. W treści skargi kasacyjnej skarżący kwestionował wyraźnie także

postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 1 października 2008 r., w którym, Sąd ten

sprostował postanowienie o kosztach zasądzonych od strony pozwanej na rzecz

strony powodowej i obniżył o połowę te koszty odnoszące się do postępowania

pierwoinstancyjnego. Gdyby przyjąć, że intencją skarżącego było zamieszczenie (w

piśmie procesowym obejmującym skargę) także zażalenia na postanowienie sądu

odwoławczego w przedmiocie kosztów procesu pierwoinstancyjnych, zażalenie

takie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego

o kosztach procesu za pierwszą instancję nie mogą być bowiem zaskarżone do

Sądu Najwyższego żadnym środkiem zaskarżenia. Oznaczało to konieczność

odrzucenia wspomnianego zażalenia (art. 3941

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39821

k.p.c. i

art. 370 k.p.c.).

10

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną

powoda, uznając za bezzasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego

i materialnego podniesione w tej skardze (art. 39814

k.p.c.). O kosztach

postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.c. i art. 108 § 1 k.p.c.

md