III CZP 45/10

Uchwała z dnia 7 lipca 2010 r., III CZP 45/10

Sędzia SN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

Sędzia SN Krzysztof Pietrzykowski

Sędzia SN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku komornika sądowego przy Sądzie

Rejonowym w Z. przy uczestnictwie "E.", sp. z o.o. w Ś. i Andrzeja S. o wpis, po

rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 29 czerwca 2010 r.

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu

postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r.:

"Czy »inny następca prawny« osoby uprawnionej według treści księgi

wieczystej, którego następstwo wynika z dokumentów złożonych w aktach tej księgi

i zostało ujawnione przez wpis ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego

wynikającego z treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, należy do

kręgu uczestników postępowania wieczystoksięgowego, jeżeli jego przedmiotem

jest obciążenie tego właśnie prawa, a przez to przysługuje mu uprawnienie do

złożenia skargi na orzeczenie referendarza sądowego?"

podjął uchwałę:

Następca prawny osoby, na rzecz której wpisane jest prawo w księdze

wieczystej, nie należy do kręgu uczestników postępowania

wieczystoksięgowego w sprawie o wpis obciążenia tego prawa także wtedy,

gdy jego następstwo wynika z dokumentów złożonych w aktach księgi

wieczystej i został dokonany wpis ostrzeżenia o niezgodności stanu

prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym.

Uzasadnienie

Na mocy ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w Zakopanem w

dniu 11 marca 2004 r. uczestnicy Adam F., Barbara J., Andrzej S. i Elżbieta S.

dokonali zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w Z., składającej się z

działki nr 260/2 oraz działki nr 260/1, objętych księgą wieczystą nr 2(...) Sądu

Rejonowego w Zakopanem w ten sposób, że działka nr 260/4, powstała z podziału

działki nr 260/1, stanowi współwłasność Adama F. i Barbary J. po 1/2 części, a

działka nr 260/3, powstała z podziału działki nr 260/1, oraz działka nr 260/5,

powstała z podziału działki numer 260/1, oraz działka nr 260/2 stanowi

współwłasność Andrzeja S. oraz Elżbiety S. na prawach ustawowej wspólności

majątkowej.

Wpisem z dnia 4 października 2004 r., w dziale III księgi wieczystej nr NS1Z

2(...)/6 ujawniono ostrzeżenie o niezgodności własności wpisanej w dziale II

przedmiotowej księgi wieczystej, po podziale nieruchomości na skutek opisanego

zniesienia współwłasności. Zawiadomienie o dokonanym wpisie zostało doręczone

Adamowi F., Barbarze J., Andrzejowi S. oraz Elżbiecie S.

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Zakopanem w dniu 29 lipca

2009 r. na wniosek komornika z dnia 25 marca 2009 r. dokonał w dziale III księgi

wieczystej nr NS1Z 2(...)/6 wpisu ostrzeżenia o przyłączeniu się do egzekucji

prowadzonej w sprawie KM 7(...) kolejnego wierzyciela, "E.", spółki z o.o. w Ś.

celem wyegzekwowania od Andrzeja S. z jego udziału w nieruchomości należności

głównej w kwocie 497 868,16 zł oraz kwoty 1800 zł tytułem kosztów zastępstwa

adwokackiego oraz kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości ustawowej.

Zawiadomienie o wpisie doręczono komornikowi oraz uczestnikom –

wierzycielowi "E.", spółce z o.o. w Ś. oraz Andrzejowi S. W dniu złożenia wniosku i

dokonania wpisu ostrzeżenia w dziale II księgi wieczystej nr NS1Z 2(...)/6 jako

współwłaściciele nieruchomości wpisani byli Andrzej S. oraz Elżbieta S. na prawie

wspólności ustawowej do 2/3 części, Adam F. do 1/24 części, Barbara J. do 1/24

części oraz Andrzej S. do 3/12 części.

Adam F. wniósł skargę na orzeczenie referendarza sądowego z dnia 29 lipca

2009 r. w przedmiocie wpisu ostrzeżenia o przyłączeniu się wierzyciela do

egzekucji dokonanego w dziale III księgi wieczystej nr NS1Z 2(...)/6 wraz z

wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując, że wpis jest

niezgodny z prawem, nie uwzględnia bowiem zmian własnościowych wynikających

z ugody sądowej zawartej w dniu 11 marca 2004 r.

Sąd Rejonowy w Zakopanem postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r.

odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie o wpis ostrzeżenia o przyłączeniu się

wierzyciela do egzekucji prowadzonej z udziału w prawie własności nieruchomości,

ujawnionego na rzecz Andrzeja S. oraz odrzucił skargę Adama F. od wpisu z dnia

29 lipca 2009 r. Wskazał, że art. 6261

§ 2 k.p.c., jako przepis szczególny w

stosunku do art. 510 k.p.c., określa, kto może być uczestnikiem postępowania

przed sądem wieczystoksięgowym, a w konsekwencji komu należy doręczyć

zawiadomienie o wpisie i inne orzeczenia wydane w sprawie.

Zdaniem Sądu, przez prawa wykreślone lub obciążone rozumie się prawa

wpisane do księgi wieczystej, co wynika z art. 6268

§ 2 k.p.c., który określa kognicję

sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym i wyraźnie stanowi, że rozpoznając

wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku

dokumentów, nie zaś innych dokumentów, nawet złożonych w sądzie i znajdujących

się w zbiorze dokumentów księgi wieczystej, oraz treść księgi wieczystej.

Sąd Rejonowy wyjaśnił, że ostrzeżenie o zmianie właściciela nieruchomości

po zniesieniu współwłasności wpisane w dziale III księgi wieczystej stanowi

informację o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

które wyłącza rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych. Wskazał, że ujawniony

w księdze wieczystej ułamkowy udział Adama F. we własności nieruchomości nie

został obciążony, zatem nie należy on do kręgu uczestników określonych w art.

6261

§ 2 k.p.c. i z tego względu nie było podstaw do doręczenia mu zawiadomienia

o dokonanym wpisie. W konsekwencji Sąd Rejonowy przyjął, że Adam F. nie jest

uczestnikiem postępowania w rozumieniu art. 6261

§ 2 k.p.c. i z tego względu nie

przysługuje mu prawo wniesienia środka zaskarżenia.

Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, rozpoznając zażalenie Adama F., powziął

istotne wątpliwości prawne dotyczące kręgu uczestników postępowania

wieczystoksięgowego. Zwrócił uwagę na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z

którego wynika, że art. 6261

§ 2 k.p.c. zwęża krąg podmiotów będących

uczestnikami postępowania wieczystoksięgowego jedynie do osób wyraźnie

wskazanych w treści tego przepisu, a w konsekwencji, że przepis ten wyłącza

zastosowanie art. 510 k.p.c. Sąd Okręgowy jednocześnie zauważył, że wszystkie

dotychczasowe wypowiedzi na temat uczestników postępowania

wieczystoksięgowego zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie ograniczają się

do wykładni art. 6261

§ 2 k.p.c. w kontekście art. 510 k.p.c., oraz rozważań na temat

wzajemnych relacji, które występują między tymi przepisami.

Zdaniem Sądu Okręgowego, wykładnia art. 6261

§ 2 k.p.c. wymaga jednak

uwzględnienia szerszego kontekstu normatywnego, a w szczególności art. 62612

§

1 i 2 k.p.c. Zauważył, że podmioty wymienione w art. 62612

§ 1 i 2 k.p.c., pomimo

ograniczenia wynikającego z art. 6261

§ 2 k.p.c., zostały przez ustawodawcę w

sposób szczególny wyróżnione spośród wszystkich innych zainteresowanych, tj.

takich podmiotów, które według zasad ogólnie rządzących postępowaniem

nieprocesowym mogłyby brać w nim udział. W art. 62612

§ 2 k.p.c. ustawodawca

wymienił spadkobierców oraz innych następców prawnych osoby, na rzecz której

jest wpisane prawo w księdze wieczystej. W ocenie Sądu Okręgowego, chodzi w

tym wypadku o takie osoby, które nie zostały jeszcze ujawnione w księdze

wieczystej, a którym w rzeczywistości przysługuje określone prawo. Skoro więc

ustawodawca wskazał wymienione podmioty, to w stosunku do nich również

zachodzi konieczność doręczania im korespondencji sądowej. (...)

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: (...)

W postanowieniu z dnia 16 czerwca 2004 r., I CZ 48/04 (OSNC 2005, nr 6

poz. 108) Sąd Najwyższy wskazał, że art. 6261

§ 2 k.p.c., jako przepis szczególny w

stosunku do art. 510 k.p.c., reguluje wyczerpująco krąg uczestników postępowania

wieczystoksięgowego. Przypomniał, że art. 6261

-62613

k.p.c. zostały wprowadzone

ustawą z dnia 11 maja 2001 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece,

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz ustawy – Prawo o notariacie (Dz.U. Nr 63, poz. 635), a

nowe uregulowanie postępowania wieczystoksięgowego miało na celu jego

usprawnienie oraz sformalizowanie m.in. przez ograniczenie kręgu podmiotów

mogących uczestniczyć w tym postępowaniu. Wskazał ponadto, że w

obowiązującym stanie prawnym utrzymana została zasada, iż postępowanie

wieczystoksięgowe toczy się w trybie nieprocesowym, według przepisów

normujących postępowanie w sprawach z zakresu prawa rzeczowego, jeżeli art.

6261

-62613

k.p.c. nie stanowią inaczej.

Takie odmienne uregulowanie zostało zawarte w art. 6261

§ 2 k.p.c., którego

treść jest, zdaniem Sądu Najwyższego, jednoznaczna. Uczestnikami postępowania

wieczystoksięgowego mogą być wyłącznie wnioskodawca, osoby, których prawa

mają zostać wykreślone lub obciążone, oraz osoby, na rzecz których wpis ma

nastąpić. Użycie słowa "tylko", zgodnie z jego językowym znaczeniem, oznacza

zwężenie kręgu podmiotów jedynie do wskazanych w treści przepisu.

Sąd Najwyższy odniósł się również do odmiennego, prezentowanego w

literaturze stanowiska, że w art. 6261

§ 2 k.p.c. ustawodawca określił, kto jest ex

lege uczestnikiem postępowania wieczystoksięgowego, natomiast art. 510 k.p.c.

reguluje sytuację osoby zainteresowanej w sprawie, która nie jest, lecz może stać

się uczestnikiem postępowania. Za taką wykładnią przemawia wzgląd na potrzebę

ochrony interesów osoby, której prawa mogłyby zostać dotknięte wpisem, a która,

nie będąc wnioskodawcą ani osobą, której prawa zostały wykreślone lub obciążone,

albo osobą, na rzecz której wpis ma nastąpić, nie mogłaby wziąć udziału w

toczącym się postępowaniu wieczystoksięgowym. Zdaniem Sądu Najwyższego,

wskazane względy, mimo ich niewątpliwej wagi, nie stanowią wystarczającej

podstawy do zanegowania rezultatów wykładni językowej art. 6261

§ 2 k.p.c. Sąd

Najwyższy podkreślił, że ograniczenie kręgu podmiotów mogących brać udział w

postępowaniu wieczystoksięgowym miało usprawnić to postępowanie. Wykładnia

prowadząca do swoistego przywrócenia stanu prawnego obowiązującego przed

wejściem w życie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o zmianie ustawy o księgach

wieczystych i hipotece pozostaje w sprzeczności z przyjętymi przez ustawodawcę

założeniami, a szeroki krąg uczestników postępowania wieczystoksięgowego może

kolidować z ograniczoną kognicją sądu wieczystoksięgowego.

W podobny sposób Sąd Najwyższy wypowiedział się w postanowieniu z 24

czerwca 2004 r., III CZ 46/04 ("Izba Cywilna" 2005, nr 1, s. 51). Przypomniał, że już

na gruncie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (jedn.

tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm. – dalej: "u.k.w.h."), przed zmianą

dokonaną ustawą z dnia 11 maja 2001 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i

hipotece, w judykaturze wyrażane było zapatrywanie, że przepisy tej ustawy

regulują samodzielnie krąg osób zainteresowanych w postępowaniu

wieczystoksięgowym, które mogą być uczestnikami tego postępowania

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1997 r., II CKN 216/97

(OSNC 1998, nr 1, poz. 7), z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 959/98 (nie publ.) i z

dnia 7 listopada 2003 r., II CK 172/02 (nie publ.).

Obecnie zagadnienie, kto jest uczestnikiem postępowania

wieczystoksięgowego, jest uregulowane w art. 6261

§ 2 k.p.c., który – w ocenie

Sądu Najwyższego – jest przepisem sformułowanym jasno. Przyjęcie, że nie

rozstrzyga on samodzielnie o kręgu uczestników postępowania

wieczystoksięgowego i że do postępowania tego ma zastosowanie art. 510 § 1

zdanie pierwsze k.p.c., oznaczałoby, że jest on zbędny, taka zaś wykładnia

godziłaby w założenie o racjonalności działania ustawodawcy. (...) Stanowisko to

Sąd Najwyższy podtrzymał w postanowieniach z dnia 16 lutego 2005 r., IV CZ

207/04 (nie publ.), z dnia 11 marca 2005 r., II CZ 14/05 (nie publ.), z dnia 19

kwietnia 2006 r., V CSK 27/06 (nie publ), z dnia 30 czerwca 2006 r., V CSK 131/06

(nie publ.), z dnia 9 stycznia 2008 r., II CZ 102/07 (nie publ.), z dnia 16 maja

2008 r., III CSK 382/07 (nie publ.), z dnia 21 sierpnia 2008 r., IV CZ 66/08 (nie

publ.), z dnia 5 grudnia 2008 r., II CSK 487/08 (nie publ.), z dnia 18 lutego 2009 r., I

CZ 1/09 (nie publ.), z dnia 18 lutego 2009 r., I CZ 2/09 (nie publ.). (...)

Na temat kręgu uczestników postępowania wieczystoksięgowego, w

kontekście art. 6261

§ 2 k.p.c., wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny w

wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r., SK 29/05, (OTK-A Zb.Urz. 2007, nr 6, poz. 54),

uznając, że przepis ten jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Wskazał, że zasadniczym celem nowelizacji z dnia 11 maja 2001 r. było

usprawnienie i uporządkowanie systemu ksiąg wieczystych w taki sposób, aby

odpowiadał potrzebom obrotu, umożliwiał prowadzenie ksiąg w systemie

elektronicznym i pozwalał na uzyskanie wpisu niezwłocznie po złożeniu wniosku.

Jednym z rozwiązań zmierzających do realizacji tego celu było usprawnienie

postępowania m.in. przez ograniczenie kręgu uczestników. Trybunał Konstytucyjny

stwierdził, że zaskarżony przepis nie narusza prawa do sądu oraz nie zamyka drogi

sądowej dochodzenia praw, zgodnie bowiem z zasadami rządzącymi

postępowaniem wieczystoksięgowym służy ono sprawnemu ewidencjonowaniu

stanu prawnego nieruchomości, zapewnieniu bezpieczeństwa i pewności obrotu

prawnego, przez stworzenie mechanizmów zapewniających niezwłoczne ujawnianie

zmian stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych. Z założenia więc

postępowanie to służy nie dochodzeniu praw, ale ich ujawnianiu i

ewidencjonowaniu. Trybunał Konstytucyjny podzielił wyrażony w swych

wcześniejszych orzeczeniach pogląd, że nie można uznać za naruszenie prawa do

sądu lub zamknięcie drogi sądowego dochodzenia praw sytuacji, w której w danym

postępowaniu uprawniony nie ma zapewnionych szerokich gwarancji dochodzenia

swych praw, ale w innym postępowaniu przysługuje mu powództwo umożliwiające

dochodzenie jego roszczenia. (...)

Przytoczone wypowiedzi jednoznacznie wskazują, że w judykaturze Sądu

Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego utrwalony jest pogląd, który skład

Sądu Najwyższego orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż art. 6261

§ 2 k.p.c.

jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 510 k.p.c. i tym samym wyłącza

możliwość jego stosowania w postępowaniu wieczystoksięgowym. (...)

Rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego wymaga dokonania

wykładni art. 6261

§ 2 k.p.c., który – jak zostało wyjaśnione – w sposób wyłączny

określa krąg uczestników postępowania wieczystoksięgowego. Według tego

przepisu, uczestnikiem postępowania, oprócz wnioskodawcy, są tylko te osoby,

których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na rzecz których wpis ma

nastąpić. Należy zauważyć, że powołany przepis jest odpowiednikiem art. 51 ust. 1

u.k.w.h., który stanowił, iż o dokonanym wpisie sąd ma obowiązek zawiadomić tylko

wnioskodawcę, osoby na których rzecz wpis nastąpił i osoby, których prawa zostały

wpisem dotknięte. Wymienione podmioty były traktowane jako uczestnicy

postępowania, w którym dokonano wpisu. Wprowadzając art. 6261

§ 2 k.p.c.,

ustawodawca dokonał istotnej zmiany; ograniczył krąg uczestników postępowania

wieczystoksięgowego do wnioskodawcy, osób których prawa zostały wykreślone

lub obciążone, bądź na rzecz których wpis ma nastąpić. Pojęcie „osób, których

prawa zostały wpisem dotknięte” jest szersze niż pojęcie „osób, których prawa

zostały wykreślone lub obciążone”. W literaturze trafnie podniesiono, że za osobę,

której prawo ma być wpisem dotknięte, nie należy uważać wyłącznie osoby, której

prawa są w księdze wieczystej wpisane, gdyż przez wpis mogą być także dotknięte

prawa jeszcze w księdze wieczystej nieujawnione. Stanowisko to zostało zajęte

również w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1968 r., III CZP

113/68 (OSNCP 1969, nr 6, poz. 119), stwierdzającym, że spadkobierca właściciela

nieruchomości jest uprawniony do złożenia wniosku o wpisanie w księdze

wieczystej innej osoby, na którą w drodze dalszego następstwa prawnego przeszła

własność nieruchomości, chociażby prawa spadkowe wnioskodawcy nie były

ujawnione w księdze wieczystej. W ocenie Sądu Najwyższego, zbywca

nieruchomości zawsze jest uprawniony do postawienia wniosku o wpis ostatniego

nabywcy, chociażby nie postarał się uprzednio o ujawnienie swego prawa w

księdze. Podobna sytuacja zachodzi w wypadku, gdy kolejne nabycia mają miejsce

w drodze dziedziczenia i działu spadku.

Ustalenie osób, których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na

rzecz których wpis ma nastąpić musi mieścić się w granicach kognicji sądu

wieczystoksięgowego, który rozpoznając wniosek o wpis bada jedynie treść i formę

wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej (art.

6268

§ 2 k.p.c.). Należy zważyć, że we wniosku o wpis może być zawartych kilka

różnych żądań; wnioskodawca może wnieść tylko o ujawnienie, wykreślenie albo

obciążenie określonego prawa lub też o jego ujawnienie z jednoczesnym

obciążeniem. Wniosek o wykreślenie określonego prawa może dotyczyć tylko

prawa, które zostało ujawnione, nie można bowiem wykreślić czegoś, co nie zostało

wcześniej ujawnione. Podobnie jest w wypadku obciążenia prawa; musi to być

prawo, które zostało ujawnione w księdze wieczystej, przysługuje konkretnej osobie

i ma być obciążone na rzecz określonego podmiotu zgodnie z wnioskiem. Sąd

wieczystoksięgowy zatem na podstawie treści księgi wieczystej, wniosku i

załączonych do niego dokumentów w prosty sposób ustala krąg uczestników

postępowania.

W praktyce zdarza się, przede wszystkim ze względu na pozaksięgowy obrót

nieruchomościami, że inny jest rzeczywisty stan prawny, inny zaś stan prawny

ujawniony w księdze wieczystej. Na przykład, sąd dokonując wpisu hipoteki obciąża

prawo własności nieruchomości, które przysługuje w istocie osobie nieujawnionej w

księdze wieczystej jako właściciel. Jeżeli jednak wpis ten zgodny jest z treścią

księgi, wnioskiem i dołączonymi do niego dokumentami, to niewątpliwie odpowiada

prawu, a rzeczywisty właściciel nieruchomości nie może go w tym postępowaniu

zakwestionować; nie przysługuje mu status uczestnika postępowania.

Należy zwrócić uwagę, że czym innym jest dokonanie wpisu wadliwego, a

czym innym wpisu, który powoduje niezgodność rzeczywistego stanu prawnego ze

stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej. Wadliwość wpisu oceniana jest

na podstawie treści księgi wieczystej, wniosku, załączonych do niego dokumentów,

a także przepisów regulujących ustrój ksiąg wieczystych oraz postępowanie

wieczystoksięgowe; może ona zostać naprawiona w toku postępowania o wpis z

inicjatywy uczestników. Niezgodność wpisu natomiast wynika z porównania stanu

prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Nie

może być ona usunięta w postępowaniu o wpis, który doprowadził do jej powstania,

ale w odrębnym postępowaniu, przy czym w zależności od charakteru niezgodności

w grę wchodzi zwykłe postępowanie o wpis lub powództwo o uzgodnienie treści

księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Osoba zatem, której nie

przysługuje przymiot uczestnika postępowania, a której interes został naruszony

przez wpis prowadzący do powstania niezgodności stanu prawnego ujawnionego w

księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, dysponuje odpowiednimi

instrumentami ochrony jej praw. (...)

Żadnego wpływu na tok postępowania wieczystoksięgowego, jak również na

ustalenie kręgu uczestników postępowania nie ma wpis ostrzeżenia o niezgodności

stanu prawnego wynikającego z treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym. Wpisy ostrzeżeń dokonywane są z urzędu w sytuacjach określonych w

art. 36 ust. 3 u.k.w.h., art. 6262

§ 4 k.p.c. oraz art. 62613

§ 1 k.p.c., a ich

konsekwencją jest wyłączenie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Takie

wpisy nie wprowadzają żadnych zmian w treści księgi wieczystej, nie wywołują też

żadnych skutków procesowych i nie mają mocy dowodowej.

Nie można podzielić twierdzenia, że art. 62612

k.p.c. wyznacza kręg

podmiotów mogących brać udział w postępowaniu wieczystoksięgowym, stanowiąc

w tym zakresie dopełnienie art. 6261

§ 2 k.p.c. (...) Przepis ten wprowadza

obowiązek powiadomienia sądu o każdej zmianie adresu zamieszkania, określając

szczególne reguły dotyczące doręczeń pism sądowych w postępowaniu

wieczystoksięgowym. Ma on na celu usprawnienie postępowania

wieczystoksięgowego, jego celem nie jest natomiast określenie kręgu podmiotów

tego postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawione zagadnienie

prawne, jak w uchwale.