III KRS 8/10

Wyrok z dnia 17 sierpnia 2010 r.

III KRS 8/10

Orzeczenie sądu dyscyplinarnego stwierdzające popełnienie przewinie-

nia dyscyplinarnego z odstąpieniem od wymierzenia kary może być uwzględ-

nione przez Krajową Radę Sądownictwa rozpatrującą sprawę o przedstawienie

Prezydentowi RP kandydatury sędziego na wyższe stanowisko.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r.

sprawy z odwołania Roberta M. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa [...] z dnia

17 lutego 2010 r. w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w W.

o d d a l i ł odwołanie.

U z a s a d n i e n i e

Uchwałą z dnia 17 lutego 2010 r. [...] Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła,

że sędzia Sądu Rejonowego Robert M. nie zostanie przedstawiony Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowi-

sku sędziego Sądu Okręgowego w W.

W uzasadnieniu uchwały wskazano następujące okoliczności. Robert M. w

1996 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie W., uzyskując tytuł magistra

prawa. Po odbyciu aplikacji sądowej, w kwietniu 2001 r. złożył egzamin sędziowski,

uzyskując ocenę dobrą. Z dniem 20 czerwca 2001 r. kandydat został mianowany

asesorem sądowym z powierzeniem pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie

Rejonowym dla W.-M. w W. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z

dnia 16 grudnia 2003 r. Robert M. został powołany na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego dla W.-M. w W. Od marca 2004 r. orzekał w [...] Wydziale Cywilnym

tego Sądu, a po reorganizacji od 1 sierpnia 2006 r. - w [...] Wydziale Cywilnym. Do-

2

konująca oceny kwalifikacji kandydata sędzia Sądu Okręgowego Małgorzata K. wy-

raziła pogląd, że opiniowany ma predyspozycje zawodowe i osobiste, które mogą

„skutkować” powołaniem go na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego. Kolegium

Sądu Okręgowego w W. na posiedzeniu w dniu 10 listopada 2009 r. zaopiniowało

kandydaturę w następujący sposób: 0 głosów „za”, 5 głosów „przeciw” i 2 głosy

„wstrzymujące się”. Na posiedzeniu Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Sądu

Okręgowego w W. w dniu 19 listopada 2009 r. spośród 75 członków Zgromadzenia

biorących udział w głosowaniu: 5 członków głosowało „za”, 32 „przeciw”, 35 członków

„wstrzymało się” od głosu, 3 głosy były „nieważne”. Wymagane kworum wynosiło 70

osób. Minister Sprawiedliwości wystawił kandydatowi opinię pozytywną.

Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła nie przedstawiać kandydatury Ro-

berta M. Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie go do peł-

nienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w W. z uwagi na negatyw-

ną opinię Kolegium Sądu Okręgowego w W. i Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów

Sądu Okręgowego w W. „Ponadto stwierdzono popełnienie przewinienia dyscyplinar-

nego”.

Powyższą uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa zaskarżył odwołaniem do

Sądu Najwyższego Robert M. W odwołaniu zarzucono: 1) obrazę przepisów postę-

powania (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.), przez uwzględnienie w motywach uchwały faktu

przewinienia dyscyplinarnego sędziego, pomimo że fakt ten nie podlegał odnotowa-

niu w aktach osobowych sędziego (art. 124 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -

Prawo o ustroju sądów powszechnych - Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej: „usp”.);

2) obrazę przepisów prawa materialnego przyjętych za podstawę tego orzeczenia

(art. 3983

§ 1 pkt a k.p.c.), przez niezastosowanie dobrodziejstwa tożsamego z za-

tarciem skazania (analogicznie do art. 124 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów po-

wszechnych), co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej uchwały. Odwołują-

cy się wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wprawdzie na przełomie 2006 i

2007 r. toczyło się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, ale zostało ono

zakończone uznaniem odwołującego się za winnego nieumyślnego przewinienia

dyscyplinarnego i odstąpieniem od wymierzenia kary. Takie rozstrzygnięcie - zda-

niem odwołującego się - nie powinno ograniczać kariery zawodowej. Zgodnie bo-

wiem z art. 124 § 1 usp do akt osobowych sędziego dołącza się jedynie dane o wy-

mierzonych karach dyscyplinarnych, zatem inne rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarne-

3

go nie powinny mieć wpływu na przebieg służby sędziego, w szczególności na jej

ocenę, skoro nawet wymierzone kary dyscyplinarne podlegają z upływem czasu za-

tarciu (art. 124 § 2 usp).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołujący się nie kwestionuje okoliczności, które rozpatrzyła Krajowa Rada

Sądownictwa. Jest zatem poza sporem, że kandydatura sędziego Roberta M. na

wolne stanowisko w Sądzie Okręgowym w W. nie uzyskała poparcia ani Kolegium

Sądu Okręgowego w W. ani Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Sądu Okręgo-

wego w W. Odwołujący się potwierdza też fakt popełnienia przewinienia dyscyplinar-

nego. Co do tej ostatniej okoliczności, to w uzasadnieniu uchwały Krajowej Rady Są-

downictwa została ona wskazana wyłącznie we wzmiance ograniczonej do stwier-

dzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Pomimo lakoniczności w tym za-

kresie uzasadnienia zaskarżonej uchwały, należy przyjąć, że Krajowa Rada Sądow-

nictwa uwzględniła tylko to przewinienie dyscyplinarne odwołującego się, które on -

już bardziej konkretnie - przedstawił w uzasadnieniu odwołania, że chodziło o postę-

powanie dyscyplinarne zakończone w 2007 r. uznaniem za winnego nieumyślnego

przewinienia dyscyplinarnego z odstąpieniem od wymierzenia kary. Zarzuty odwoła-

nia nie dotyczą więc ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej

uchwały, ale polegają na zakwestionowaniu prawa Krajowej Rady Sądownictwa do

uwzględnienia faktu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego bez wymierzenia kary

w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w

sądzie wyższej instancji.

Chybione są zarzuty odwołania powołujące się na konsekwencje orzeczeń

skazujących na karę dyscyplinarną, a zwłaszcza że tylko takie orzeczenia podlegają

włączeniu do akt osobowych ukaranego sędziego. Przedstawiona argumentacja nie

jest zasadna skoro w rozpatrywanej sprawie nie zastosowano wobec odwołującego

się konsekwencji przewidzianych w razie wyroku orzekającego karę dyscyplinarną, w

szczególności fakt popełnienia przewinienia dyscyplinarnego nie został uwidoczniony

w aktach osobowych. Przede wszystkim jednak bezpodstawna byłaby sugestia, że

ze stwierdzonym w uchwale popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego Krajowa

Rada Sądownictwa wiązała konsekwencje przewidziane w związku z ukaraniem dys-

cyplinarnym, w szczególności - pozbawienie możliwości awansowania na wyższe

4

stanowisko sędziowskie przez okres pięciu lat, określone w art. 109 § 3 usp. Nic ta-

kiego z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika. Natomiast Krajowa Rada Są-

downictwa rozważyła zaistnienie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego jako jed-

nej z wielu okoliczności, które podlegały rozpatrzeniu w sprawie, w której Krajowa

Rada Sądownictwa dokonywała wyboru jednego z wielu (39) kandydatów, którzy

zgłosili się na wolne stanowiska w Sądzie Okręgowym w Warszawie. Popełnienie

przewinienia dyscyplinarnego w okresie kilku lat poprzedzających rozpatrywanie

zgłoszenia na wyższe stanowisko sędziowskie jest zdarzeniem ściśle związanym z

pracą sędziego i jako takie należy do zespołu okoliczności podlegających rozpatrze-

niu. Odpowiada to zresztą wprost regule wynikającej z § 20 rozporządzenia Prezy-

denta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowe-

go trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą

(Dz.U. Nr 219, poz. 1623). Stosownie do tego przepisu w sprawach indywidualnych

Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności

sprawy na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników po-

stępowania. Rada nie rozważa okoliczności objętych ochroną informacji niejawnych,

jeżeli nie zostały one przedstawione w sposób przewidziany prawem.

Z powyższych względów stwierdzając, że zarzuty sprzeczności uchwały z pra-

wem okazały się niezasadne Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa.

========================================