II UK 82/10

Wyrok z dnia 13 września 2010 r.

II UK 82/10

Obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlega każda osoba fi-

zyczna będąca wspólnikiem spółki komandytowej zawiązanej w celu prowadze-

nia działalności gospodarczej i prowadzącej taką działalność (art. 6 ust. 1 pkt 5

w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 i w związku z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 paź-

dziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z

2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.).

Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn, Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf,

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 wrześ-

nia 2010 r. sprawy z wniosku Levona H., Hovhannesa H. przeciwko Zakładowi Ubez-

pieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu, na

skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Pozna-

niu z dnia 26 listopada 2009 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w

Poznaniu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasa-

cyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Od-

działu w P. z dnia 5 czerwca 2008 r. w ten sposób, że ustalił, iż Hovhannes H. nie

podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu,

ani dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu w okresie od dnia 3 stycznia 2005 r.

do dnia 31 grudnia 2006 r. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w zakresie

spółki komandytowej na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego [...].

2

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. Wnioskodawca jest

obywatelem Armenii, przebywającym w Polsce od 1993 r. W dniu 28 października

2000 r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską - Anną Z. i z tego tytułu po-

siada prawo stałego pobytu. Jego brat, Levon H., obywatel Armenii narodowości or-

miańskiej, przebywa w Polsce od 1994 r. W związku z uzyskaniem informacji, iż - w

przypadku osób posiadających prawo tymczasowego pobytu - istnieje możliwość

prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie w ramach spółki, Levon H. poprosił

wnioskodawcę, aby ten formalnie został jej wspólnikiem. Obaj od początku zakładali,

że wnioskodawca nie będzie wykonywał na rzecz spółki żadnych czynności. Wnio-

skodawca zajmował się w tym czasie ładowaniem kontenerów w Niemczech i w tym

celu średnio dwa razy w miesiącu wyjeżdżał za granicę. W latach 2004-2008 w su-

mie kilkadziesiąt razy wyjeżdżał w celach handlowych do Armenii, Gruzji i na Ukrainę

(w tym do Armenii również w sprawach rodzinnych).

Aktem notarialnym z dnia 7 października 2004 r. została zawiązana spółka

komandytowa „Levon H." z siedzibą w P., wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego

[...]. Wspólnikami spółki zostali Levon H. (jako komplementariusz) i wnioskodawca

(jako komandytariusz), przy czym wkład tego pierwszego wyniósł 5.000 zł, a drugie-

go - 500 zł. Suma komandytowa została określona na kwotę 500 zł. Podział zysku

spółki ustalono w ten sposób, że 99% przypadało Levonowi H., a 1% wnioskodawcy.

Spółka rozpoczęła działalność, której przedmiotem była głównie sprzedaż detaliczna

towarów, w styczniu 2005 r. poprzez handel na R.Ł. Faktycznie prowadzeniem dzia-

łalności zajmował się tylko Levon H., który handlował towarem na rynku, wynajmował

w tym celu dwa stragany i rozkładał na nich sprzedawane rzeczy, dostarczał towar

na stragany i dokonywał wykupu ich miesięcznej rezerwacji. Praca ta stanowiła źró-

dło utrzymania Levona H., a wnioskodawca nigdy nie pomagał mu przy prowadzeniu

działalności gospodarczej, sprzedaży towarów lub w jakikolwiek inny sposób. W dniu

1 czerwca 2006 r. wspólnicy złożyli sobie wzajemnie wypowiedzenia umowy spółki

komandytowej z datą 31 grudnia 2006 r. Dochód wnioskodawcy w 2005 r. był zero-

wy, a w 2006 r. wnioskodawca nie osiągnął żadnego przychodu. Od 2008 r. wnio-

skodawca pomaga żonie w prowadzeniu działalności handlowej (stragan na R.Ł.).

W tak ustalonym stanie faktycznym, powołując się na treść art. 6 ust. 1 pkt 5,

art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 4, art. 11 ust. 2 oraz art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 paź-

dziernika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, Sąd pierwszej instancji uznał,

że w stosunku do wnioskodawcy - jako wspólnika spółki komandytowej - obowiązy-

3

wało domniemanie, iż działalność gospodarcza była faktycznie prowadzona i istniał

obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Tymczasem wnioskodawca

w sposób dostateczny wykazał, że nie prowadził działalności gospodarczej jako ko-

mandytariusz w spółce komandytowej, a w rezultacie w spornym okresie nie podlegał

obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu, ani do-

browolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. Samo zarejestrowanie wnioskodawcy

jako wspólnika spółki komandytowej, bez wykonywania przez niego działalności i

przy braku zamiaru jej wykonywania, nie może rodzić skutku w postaci podlegania

ubezpieczeniu społecznemu.

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił

apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od powyższego wyroku, podzielając

ustalenia i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny wskazał, że

zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecz-

nych obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlegają osoby prowadzące na

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej pozarolniczą działalność. Artykuł 8 ust. 6 ustawy

precyzuje, iż za „osobę prowadzącą pozarolniczą działalność” uważa się między in-

nymi osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepi-

sów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych, wspólnika jed-

noosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej,

komandytowej lub partnerskiej. Co prawda z brzmienia tego przepisu można by wy-

wieść, że skuteczne do objęcia ubezpieczeniami obowiązkowymi jest samo formalne

przystąpienie do spółki, jednakże taka interpretacja nie uwzględnia wykładni celowo-

ściowej, wypaczając tym samym sens wskazanej regulacji. Tymczasem art. 6 ustawy

systemowej określa krąg osób podlegających obowiązkowemu ubezpieczeniu z

mocy prawa i odnosi się do posiadanego (z uwagi na rodzaj aktywności) źródła przy-

chodu, a rozszerzenie kręgu osób prowadzących pozarolniczą działalność w rozu-

mieniu ust. 1 pkt 5 tego artykułu miało na celu objęcie ochroną ubezpieczeniową

także wspólników jednoosobowych spółek z o.o. oraz wspólników spółek osobowych

poprzez uznanie ich za osoby prowadzące pozarolniczą działalność. Powołując się

na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2005 r., I UK

258/04, zgodnie z którym w konsekwencji zmian wprowadzonych do przepisów o

działalności gospodarczej wspólnicy spółek jawnych, komandytowych i partnerskich

nie mogą już być uznawani za osoby prowadzące działalność gospodarczą; propo-

nowana regulacja nie wprowadza zmian, a jedynie utrzymuje stan obowiązujący

4

przed zmianami przepisów o działalności gospodarczej, kiedy to wspólnicy tych

spółek również podlegali ubezpieczeniom społecznym jako osoby prowadzące poza-

rolniczą działalność - Sąd drugiej instancji wyprowadził z niego wniosek, że „status

wspólnika spółki komandytowej stanowi domniemanie, iż działalność przez wspólnika

była prowadzona i tym samym istniał obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie

społeczne. Domniemanie to może być jednak obalone w drodze przeprowadzenia

dowodu przeciwnego”. W ocenie Sądu Apelacyjnego, taka interpretacja znajduje

potwierdzenie w treści art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

zgodnie z którym obowiązkowym ubezpieczeniom podlegają osoby fizyczne prowa-

dzące działalność pozarolniczą w okresie od dnia rozpoczęcia wykonywania działal-

ności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Faktyczne wykonywanie

działalności ma zatem istotne znaczenie dla ustalenia obowiązku ubezpieczenio-

wego i okresu jego trwania.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, pojęcie „prowadzenia działalności" przez

wspólnika spółki komandytowej może nasuwać liczne wątpliwości z uwagi na możli-

wość zróżnicowania układu praw i obowiązków komandytariusza. Należy jednak

przyjąć, że status ten zależy od modelu spółki komandytowej. W modelu klasycznym

rola komandytariusza ogranicza się do gwarantowania osobistej odpowiedzialności

do wysokości sumy komandytowej lub wniesienia wkładu do spółki. Oczekując na

zysk realizuje on ograniczone prawo kontroli i wyraża zgodę na czynności przekra-

czające zakres zwykłych czynności spółki, o ile umowa nie wyłącza tego uprawnie-

nia. Również art. 121 § 1 k.s.h. stanowi, że „komandytariusz nie ma prawa ani obo-

wiązku prowadzenia spraw spółki, chyba że umowa spółki stanowi inaczej". Skoro

więc wnioskodawca nie tylko nie wniósł wkładu, ale - z uwagi na uzgodnienia z Levo-

nem H. - nie zamierzał w żadnej formie uczestniczyć w prowadzeniu przedsiębior-

stwa, a zawiązał spółkę wyłącznie celem umożliwienia bratu podjęcia działalności

gospodarczej mimo posiadania przez niego obcego obywatelstwa i nieuregulowane-

go statusu pobytu, to nie zostały spełnione przesłanki do objęcia go obowiązkowymi

ubezpieczeniami społecznymi. Odmienna interpretacja powodowałaby obowiązek

objęcia ubezpieczeniem społecznym (z wynikającą z tego faktu szeroką ochroną

ubezpieczeniową) osób, które poza złożeniem oświadczenia woli w akcie notarial-

nym nie miałyby żadnej faktycznej więzi z prowadzonym przedsiębiorstwem, a za-

warta umowa spółki miałaby na celu jedynie uzyskanie świadczeń z zakresu ubez-

pieczeń społecznych.

5

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ rentowy zarzucił naru-

szenie art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przez jego

błędną wykładnię i przyjęcie, iż komandytariusz spółki komandytowej - aby podlegać

ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej - winien

taką działalność faktycznie wykonywać, a samo formalne przystąpienie i trwanie w

spółce nie jest wystarczające. Wskazując na powyższe zarzuty organ rentowy wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej

instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wykładnia gramatyczna art. 8 ust. 6

pkt 4 ustawy prowadzi do wniosku, że - w ramach zawartej w tym przepisie fikcji

prawnej - każdy wspólnik spółek w nim wymienionych, niezależnie od swojej woli i

udziału w spółce, jest uważany za osobę prowadzącą działalność gospodarczą.

Skarżący wskazał, że gdyby przyjąć zaprezentowaną przez Sąd Apelacyjny wykład-

nię celowościową, to co do zasady komandytariusz nie podlegałby ubezpieczeniom

społecznym jako osoba z reguły wyłączona od prowadzenia jej spraw (art. 121 § 1

k.s.h.). Jednakże takiemu wnioskowi sprzeciwia się po pierwsze - uznanie przez

ustawodawcę takiego wspólnika spółki komandytowej za osobę prowadzącą poza-

rolniczą działalność dla celów objęcia ubezpieczeniami społecznymi, a po drugie -

treść art. 121 § 2 k.s.h., w myśl którego nawet pomimo braku prawa i obowiązku

prowadzenia spraw spółki, komandytariusz ma faktyczny wpływ na jej działalność.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona. Stosownie do przepisów ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa systemo-

wa) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowa-

dzącymi pozarolniczą działalność podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emery-

talnemu i rentowym (art. 6 ust. 1 pkt 5), ubezpieczeniu wypadkowemu (art. 12 ust. 1)

oraz dobrowolnie, na swój wniosek ubezpieczeniu chorobowemu (art. 11 ust. 2).

Przepis art. 8 ust. 6 ustawy systemowej zawiera definicję osoby prowadzącej poza-

rolniczą działalność, uznając za taką między innymi osobę prowadzącą pozarolniczą

działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub

innych przepisów szczególnych (pkt 1) i wspólnika jednoosobowej spółki z ograni-

6

czoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partner-

skiej (pkt 4). W myśl art. 13 pkt 4 ustawy osoby prowadzące pozarolniczą działalność

podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia rozpoczęcia

wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (z wyłą-

czeniem - od dnia 20 września 2008 r. - okresu, na który wykonywanie działalności

zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej).

Sąd drugiej instancji, powołując się na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższe-

go z dnia 12 maja 2005 r., I UK 258/04 (OSNP 2006 nr 3-4, poz. 58), zdaje się pre-

zentować stanowisko, że rozszerzenie z dniem 1 stycznia 2003 r. kręgu osób prowa-

dzących pozarolniczą działalność w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 tej ustawy nie

wprowadziło zmian, a jedynie utrzymało stan dotychczasowy, kiedy to wspólnicy

spółek osobowych podlegali ubezpieczeniom społecznym jako osoby prowadzące

pozarolniczą działalność gospodarczą. W konsekwencji dla ustalenia obowiązku

ubezpieczeniowego i okresu jego trwania decydujące znaczenie ma nadal faktyczne

wykonywanie działalności przez wspólnika takiej spółki, co - w ocenie Sądu Apela-

cyjnego - potwierdza treść art. 13 ust. 4 ustawy. Sąd ten pomija jednak, że o ile do

dnia 31 grudnia 2002 r. wspólnicy spółek osobowych traktowani byli dla potrzeb

podlegania ubezpieczeniom społecznym jak osoby prowadzące pozarolniczą działal-

ność gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej, to od dnia 1

stycznia 2003 r. nie mogą już być tak traktowani, ponieważ z tego kręgu zostali wyłą-

czeni poprzez wyraźne uznanie ich za osoby prowadzące pozarolniczą działalność

(art. 8 ust. 6 pkt 4), ale niebędące osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność

gospodarczą (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 22 lutego 2006 r., I UZP 4/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 304 i przytoczone

tam orzeczenia). Pozostaje to w ścisłym związku z uregulowaniami ustawy z dnia 15

września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), zgod-

nie z którymi spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie

przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania

spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz),

a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograni-

czona (art. 102), spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym

własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i

być pozywana (art. 8 § 1) i prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą (art. 8 § 2). Z

kolei w myśl art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodar-

7

czej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) przedsiębiorcą w jej

rozumieniu jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca

osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we

własnym imieniu działalność gospodarczą (ust. 1), zdefiniowaną w art. 2 jako zarob-

kowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie,

rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wyko-

nywana w sposób zorganizowany i ciągły. Tak również co do zasady omawiane kwe-

stie regulował obowiązujący do dnia 20 sierpnia 2004 r. przepis art. 2 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101,

poz. 1178 ze zm.). W świetle przytoczonych wyżej przepisów spółka komandytowa

posiada zdolność prawną i prowadzi przedsiębiorstwo we własnym imieniu i pod wła-

sną firmą, a tym samym to ona posiada status przedsiębiorcy podejmującego i wyko-

nującego działalność gospodarczą, a nie jej wspólnicy. Inaczej mówiąc, członkostwo

w spółce komandytowej nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej, a jej

wspólnicy nie podlegają ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia takiej

działalności, jak to ma miejsce w przypadku wspólników spółki cywilnej, będących

przedsiębiorcami w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art.

4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Z tego względu w odniesie-

niu do tych ostatnich w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że

skoro nieodzownym atrybutem działalności gospodarczej jest jej wykonywanie w

sposób zorganizowany i ciągły, to sam udział w spółce cywilnej, niepołączony z

uczestnictwem w działalności tej spółki, nie stanowi wystarczającej podstawy do za-

istnienia obowiązkowego ubezpieczenia, o którym stanowi art. 13 ust. 4 ustawy sys-

temowej (por. wyroki z dnia 12 maja 2005 r., I UK 275/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz.

59 i z dnia 21 maja 2008 r., III UK 112/07, LEX nr 491466). Stanowiska tego nie

można jednak wprost przenosić na wspólników spółki komandytowej, którzy nie pro-

wadzą działalności gospodarczej (działalność tę prowadzi spółka), a tytułem podle-

gania przez nich obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jest pozostawanie

wspólnikami takiej spółki.

Z treści art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej

wynika, że dla potrzeb podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym

wspólnik spółki komandytowej uważany jest za osobę prowadzącą działalność poza-

rolniczą. Pozostawanie wspólnikiem takiej spółki stanowi zatem prowadzenie poza-

rolniczej działalności w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy. W rezultacie, skoro

8

zgodnie z art. 102 k.s.h. spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu

prowadzenie pod własną firmą przedsiębiorstwa (zorganizowanego zespołu składni-

ków niematerialnych i materialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności

gospodarczej - art. 551

k.c.), to obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym podlega

każdy będący osobą fizyczną wspólnik spółki komandytowej zawiązanej w celu pro-

wadzenia przez nią działalności gospodarczej i prowadzącej taką działalność. Z tego

względu wykonywanie pozarolniczej działalności, o którym stanowi art. 13 ust. 4

ustawy systemowej, to nic innego jak posiadanie statusu wspólnika spółki komandy-

towej prowadzącej działalność gospodarczą. Podleganie przez wspólnika takiej

spółki obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia rozpoczęcia wy-

konywania działalności pozarolniczej do dnia zaprzestania jej wykonywania należy

zatem odnosić do okresu posiadania statusu wspólnika w spółce prowadzącej (wy-

konującej) działalność gospodarczą, a nie do faktycznego uczestniczenia w działal-

ności przedsiębiorstwa, jak wywodzi Sąd drugiej instancji. W rezultacie status ko-

mandytariusza wyznaczony treścią stosunku prawnego danej spółki komandytowej

(art. 120 i następne k.s.h.) nie ma znaczenia dla powstania obowiązku ubezpiecze-

niowego, gdyż podleganie temu obowiązkowi nie zależy od stosunków zachodzących

pomiędzy wspólnikami takiej spółki, ale wyłącznie od pozostawania jej wspólnikami.

Prowadzenie pozarolniczej działalności między innymi poprzez pozostawanie wspól-

nikiem spółki komandytowej wywołuje skutek w postaci podlegania ubezpieczeniom

społecznym. Skutek ten powstaje z mocy prawa i trwa przez cały czas istnienia prze-

słanek określonych w art. 13 pkt 4 ustawy systemowej, niezależnie od woli wspólni-

ków i ukształtowania przez nich stosunków wewnętrznych spółki. Natomiast podnie-

siona przez Sąd drugiej instancji kwestia możliwości zawarcia umowy spółki osobo-

wej prawa handlowego wyłącznie w celu uzyskania świadczeń z Funduszu Ubezpie-

czeń Społecznych może być rozstrzygana w ramach oceny ważności takiej umowy.

Przedstawiony wyżej kierunek wykładni znajduje potwierdzenie w zmienionej z

dniem 20 września 2008 r. treści art. 13 ust. 4 ustawy systemowej, zgodnie z którym

obowiązkowi ubezpieczeniowemu nie podlegają osoby prowadzące pozarolniczą

działalność (w tym wspólnicy spółki komandytowej) w okresie, na który wykonywanie

działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej. Podstawę takiego zawieszenia stanowi art. 14a ustawy o swobodzie

działalności gospodarczej, w myśl którego wykonywanie działalności gospodarczej

może zawiesić przedsiębiorca. Wspólnicy spółki komandytowej nie są przedsiębior-

9

cami, a więc zawiesić działalność gospodarczą może jedynie spółka. Zawieszenie

działalności przez spółkę wywołuje jednakże skutek także wobec wszystkich jej

wspólników w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym. W okresie zawie-

szenia działalności przez spółkę jej wspólników nie można bowiem uznać za osoby

prowadzące pozarolniczą działalność poprzez pozostawanie wspólnikami spółki pro-

wadzącej (wykonującej) działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 109 § 1 k.s.h. spółka komandytowa powstaje z chwilą wpisu do

rejestru, a stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębior-

ców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zawiązana przez wnioskodawcę i jego brata i

wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego spółka komandytowa „Levon H." z sie-

dzibą w P. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego i rozpoczęła działal-

ność handlową w styczniu 2005 r., a umowa spółki została przez wnioskodawcę wy-

powiedziana ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2006 r. Wnioskodawca posiadał więc

w tym okresie status wspólnika spółki komandytowej działającej jako przedsiębiorca i

w związku z tym był osobą prowadzącą pozarolniczą działalność w rozumieniu art. 8

ust. 6 pkt 4, podlegającą obowiązkowi ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 6

ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815

§ 1 zdanie pierwsze k.p.c. oraz odpowiednio stosowanego art. 108 § 2

k.p.c.

========================================