III SK 12/10

Sygn. akt III SK 12/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa R. Polska Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem zainteresowanej B. W.

o wstrzymanie dostaw energii elektrycznej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 września 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 października 2009 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę

120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) decyzją z dnia 31

października 2007 r. stwierdził, że wstrzymanie w dniu 6 lutego 2007 r.

dostarczania energii elektrycznej do nieruchomości położonej przy ul. J. 43 przez

RWE Stoen S.A. (powódka) było nieuzasadnione. Prezes Urzędu ustalił, że

pismem z dnia 6 grudnia 2006 r. powódka wezwała B. W. (wnioskodawczyni) do

zapłaty w ciągu 7 dni od otrzymania pisma zaległej należności wynoszącej 1327,95

zł informując, że w przypadku nieuregulowania wymienionej należności, sprawa

zostanie skierowana do sądu. W piśmie zabrakło pouczenia o skutkach

nieuregulowania zaległych opłat w postaci wstrzymania dostaw i wypowiedzenia

umowy o dostarczanie energii elektrycznej, nieprawidłowo wyznaczono termin

uiszczenia zaległości, a ponadto podana kwota należności obejmowała opłatę za

badania laboratoryjne licznika energii elektrycznej, podczas gdy zaległości z takimi

należnościami nie uzasadniają wstrzymania dostarczania energii elektrycznej. W

kolejnym piśmie powódki z 11 grudnia 2006 r., prawidłowo pouczono

wnioskodawczynię o skutkach nieuregulowania zaległych należności, lecz

nieprawidłowo wyznaczono termin zapłaty. Wezwanie do zapłaty pod rygorem

wstrzymania dostarczania energii w dalszym ciągu opiewało na kwotę obejmującą

opłatę za badania laboratoryjne licznika energii elektrycznej. Pismo z dnia 10

stycznia 2007 r. stanowiło wezwanie do zapłaty kwoty 399,55 z tytułu badania

laboratoryjnego licznika. Orzekając, że wstrzymanie dostarczania energii

elektrycznej było nieuzasadnione Prezes Urzędu przyjął, że skuteczne doręczenie

pism z 6 i 11 grudnia 2006 r. powinno mieć postać doręczenia za zwrotnym

potwierdzeniem odbiory, zaś powódka przedstawił jedynie kopię wyciągu z księgi

pocztowej, zawierającej potwierdzenie wysłania powiadomień. Powyższe pisma

wysyłane była na adres wnioskodawczyni listami poleconymi bez zwrotnego

poświadczenia odbioru. Powódka nie wykazała zatem, by wnioskodawczyni

otrzymała wezwanie do uregulowania zaległych opłat za dostarczoną energię i

wyświadczone usługi przesyłowe na dwa tygodnie przed wyznaczonym przez

powódkę terminem wstrzymania dostarczania energii.

Powódka zaskarżyła decyzję Prezesa Urzędu odwołaniem, zarzucając

naruszenie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego w związku z art. 61 k.c., ponieważ

3

wnioskodawczyni nie kwestionowała faktu otrzymania wyżej wymienionych pism,

była świadoma istnienia zaległości, zaś kwestionowanie wysokości należności nie

zwalniało jej z obowiązku zapłaty, a ponadto wstrzymanie dostaw energii nastąpiło

po upływie blisko dwóch miesięcy od doręczenia pisma z dnia 11 grudnia 2006 r.,

zaś wyznaczony przez powódkę termin uwzględniał czas doręczenia przesyłek

przez pocztę.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. oddalił odwołanie

powódki. Zdaniem Sądu Okręgowego z art. 6 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne

wynika, że aby wstrzymanie dostaw energii było uzasadnione, konieczne jest

kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: 1) opóźnienie w zapłacie

należności za energię powinno wynosić co najmniej miesiąc, 2) odbiorca powinien

zostać powiadomiony na piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy; 3) od momentu

powiadomienia odbiorcy bezskutecznie upłynął dwutygodniowy termin na

uregulowanie należności z tytułu dostaw energii elektrycznej. Nie spełnienie choć

jednej z wymienionych powyżej przesłanek powoduje zaś, że wstrzymanie dostaw

energii jest nieuzasadnione. Następnie Sąd Okręgowy przyjął, że pisma kierowane

przez powódkę do wnioskodawczyni nie spełniały przesłanek z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego. Wyznaczony w piśmie z 11 grudnia 2006 r. termin był zbyt krótki,

gdyż nie był liczony od daty doręczenia pisma wnioskodawczyni, lecz od daty

wysłania pisma przez powódkę. Sąd Okręgowy stwierdził także, że powiadomienie

powinno zawierać podpis osoby uprawnionej do składania oświadczeń woli w

imieniu powódki, a pismo z 11 grudnia 2006 r. takiego podpisu nie zawierało.

Ponadto, zdaniem Sądu Okręgowego dla skutecznego rozpoczęcia biegu

dwutygodniowego terminu od wezwania do uiszczenia zaległości z tytułu

dostarczonej energii elektrycznej do wstrzymania dostaw energii, konieczne jest

wykazanie, że stosowne oświadczenie woli przedsiębiorstwa energetycznego

zostało złożone odbiorcy energii w sposób, który umożliwia drugiej stronie

zapoznanie się z jego treścią. Wysyłając oświadczenia za pomocą poczty,

przedsiębiorstwo energetyczne powinno wykazać, że pismo z tym oświadczeniem

dotarło do drugiej strony w taki sposób, aby mogła się z nim zapoznać, a jeżeli

znaczenie ma moment doręczenia oświadczenia, to powinno wykazać chwilę, w

4

której doręczenie to nastąpiło. Udowodnienie tych okoliczności jest zaś możliwe

poprzez przedstawienie zwrotnego poświadczenia odbioru.

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Okręgowego apelacją,

zarzucając naruszenie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, art. 6 ust. 3a w

związku z art. 73 § 1 i 74 k.c., art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego w związku z art.

61. k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., art. 299 w związku z art. 231 k.p.c. oraz art. 328 § 2

k.p.c.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 października 2009 r., oddalił apelację

powódki. Zdaniem Sądu Apelacyjnego pismo kierowane do odbiorcy energii

elektrycznej, w którym wzywa się go do zapłaty zaległości pod sankcją wstrzymania

dostaw energii, nie jest oświadczeniem woli, ale oświadczeniem wiedzy, ponieważ

dopiero po upływie terminu, o którym mowa w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

przedsiębiorstwo energetyczne będzie mogło złożyć oświadczenie woli o

wypowiedzeniu umowy lub wstrzymać dostarczanie energii elektrycznej. Sąd

Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że ani wezwanie z 6 grudnia

2006 r. ani pismo z 10 stycznia 2007 r. nie odpowiadały wymaganiom określonym

w art. 6 ust. 3 a Prawa energetycznego. Odmiennie jednak ocenił pismo powódki z

11 grudnia 2006 r., uznając że zawierało ono wszystkie istotne informacje, o

których mowa w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. Za sporną kwestię Sąd

Apelacyjny uznał jedynie sposób, w jaki powódka określiła termin, w którym

wnioskodawczyni była zobowiązana do uiszczenia zaległości. Sąd Apelacyjny

przyjął, że przedsiębiorstwo energetyczne może wyznaczyć w zawiadomieniu, o

którym mowa w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, konkretną datę, od której

wstrzyma dostarczanie energii, o ile zawiadomienie to zostanie doręczone w

terminie wynoszącym nie mniej niż dwa tygodnie przed nadejściem wyznaczonej

daty. Początek biegu terminu nie może nastąpić przed uzyskaniem przez odbiorcę

informacji o możliwości wstrzymania dostaw energii. Sąd Apelacyjny przyjął, że w

braku wyraźnego stanowiska ustawodawcy w tym zakresie, należy przyjąć, że

dwutygodniowy termin rozpoczyna bieg od daty doręczenia wezwania. Jednakże na

przedsiębiorstwie energetycznym spoczywa ciężar wykazania, że między

doręczeniem a wstrzymaniem dostaw energii upłynął bezskutecznie termin dwóch

tygodni na uiszczenie zaległości. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko powódki, że

5

Prawo energetycznego nie nakłada obowiązku doręczenia wezwania do uiszczenia

zaległości z tytułu dostarczonej energii elektrycznej za zwrotnym potwierdzeniem

odbioru. Musi jednak liczyć się z obowiązkiem wykazania, że wezwanie dotarło do

odbiorcy energii w odpowiednim terminie. Tymczasem w niniejszej sprawie

powódka przedstawiła jedynie dowód nadania wezwania w dniu 11 grudnia 2006 r.

na adres wnioskodawczyni, ale nie wykazała, że zainteresowana otrzymała pismo

w odpowiednim terminie. Takim dowodem nie jest zdaniem Sądu Apelacyjnego

oświadczenie wnioskodawczyni w jednym z pism procesowym, że w dniu 14

grudnia 2006 r. otrzymała od powódki pismo w sprawie zaległych opłat, gdyż z

oświadczenia tego nie wynika, czy otrzymane pismo pochodziło z 6 grudnia, czy 11

grudnia 2006 r. Nawet gdyby przyjąć, że w dniu 14 grudnia 2006 r.

wnioskodawczyni otrzymała pismo z dnia 11 grudnia, to wyznaczony w tym piśmie

termin zapłaty zaległości pod rygorem wstrzymania dostaw energii był krótszy niż

termin dwóch tygodni wynikający z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. W tych

okolicznościach powódka nie zachowała trybu określonego w art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego, zatem nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości

zaskarżonej decyzji.

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną,

zarzucając naruszenie art. 6 ust. 3a w związku z art. 6 ust. 1 Prawa

energetycznego poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nie zostały spełnione

kumulatywne przesłanki wymienione w tym przepisie oraz naruszenie art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że

wyznaczenie terminu do zapłaty w formie oznaczenia daty upływu tego terminu

wymaga doręczenia pisma zawierającego tak określony termin na nie mniej niż

czternaście dni przed jego nadejściem, mimo iż rzeczywisty termin do uiszczenia

należności i oczekiwanie powódki na zapłatę są dłuższe niż dwa tygodnie. Ponadto

zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 229 w związku z art. 231 k.p.c.

poprzez nieuwzględnienie przyznanego przez zainteresowaną faktu otrzymania w

dniu 14 grudnia 2007 r. pisma będącego wezwaniem do uiszczenia zaległości z

tytułu dostarczonej energii elektrycznej w rozumieniu art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego oraz art. 7, 75 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że to na powódce

ciążył obowiązek udowodnienia w toku postępowania administracyjnego

6

dochowania obowiązków określonych w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego.

Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości przez orzeczenie co do istoty sprawy i uwzględnienie apelacji powoda w

całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargą kasacyjną powódki wniósł o jej

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powódki nie jest uzasadniona, zaś wyrok Sądu

Apelacyjnego odpowiada prawu.

2. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 229 w związku z art. 231 k.p.c.

poprzez nieuwzględnienie przyznanego przez zainteresowaną faktu

otrzymania w dniu 14 grudnia 2007 r. przypomnienia w trybie art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego, ponieważ Sąd Apelacyjny uznał doręczenie w dniu

14 grudnia 2006 r. za skuteczne. Z tych samych powodów Sąd Apelacyjny

nie naruszył przepisów o rozkładzie ciężaru dowodu, aczkolwiek błędnie

wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że to na powódce spoczywa ciężar

udowodnienia, że w przypadku wyznaczenia dokładnej daty uiszczenie

zaległych opłat pod rygorem wstrzymania dostarczania energii,

wnioskodawczyni otrzymała stosowne wezwanie na co najmniej dwa

tygodnie przed upływem tego terminu. Ciężar dowodu w tym zakresie,

analogicznie jak w sprawach z zakresu ochrony konkurencji (wyrok SN z 19

sierpnia 2009 r., sygn. akt III SK 5/09), spoczywa na Prezesie Urzędu, do

którego należy wykazanie, że wstrzymanie dostarczania energii było

nieuzasadnione. Oznacza to, że jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne

przedstawia dowód nadania stosownej przesyłki na adres odbiorcy

zalegającego z zapłatą za świadczenia objęte dyspozycją art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego, to Prezes Urzędu powinien ustalić, kiedy

przedmiotowe wezwanie zostało doręczone adresatowi.

3. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bezzasadny jest również

zarzut naruszenia art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. Przepis ten wyważa

7

między interesami stron umowy sprzedaży energii elektrycznej. obwarowując

dodatkowymi ograniczeniami możliwość wstrzymania dostarczania energii

elektrycznej przez dostawcę. Wprowadzenie takich ograniczeń podyktowane

jest cywilizacyjnym znaczeniem dostępu do energii elektrycznej we

współczesnym społeczeństwa oraz dotkliwymi skutkami wstrzymania dostaw

dla niesumiennego odbiorcy. Skutki te są często nieproporcjonalne w

stosunku do szkody, jaką ponosi dostawca energii wskutek opóźnienia w

zapłacie należności za dostarczoną energię. Stąd konieczność

poinformowania odbiorcy energii o możliwości wstrzymania dalszych dostaw

energii elektrycznej, bez względu na powód opóźnienia, w przypadku

bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego. Wyważenie interesów dostawców i odbiorców energii nie

może jednak prowadzić do obwarowania możliwości skorzystania z

uprawnienia do wstrzymania dostaw energii wymogami, które nie znajdują

uzasadnienia w ratio legis unormowania wynikającego z art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego.

4. Z ustaleń poczynionych przez Sąd Apelacyjny, którymi związany jest Sąd

Najwyższy wynika, że pismo z dnia 11 grudnia 2006 r. zostało doręczone

zainteresowanej w dniu 14 grudnia 2006 r., wyznaczony w nim termin

zapłaty upływał 27 grudnia 2006 r., termin ten upłynął bezskutecznie, zaś

powódka wstrzymała dostawy energii w dniu 6 lutego 2007 r. Sporne w

niniejszej sprawie jest, czy dostawca energii może skorzystać z prawa do

wstrzymania dostarczania energii tylko w przypadku wezwania odbiorcy

energii do uiszczenia zaległości odpowiadającego dokładnie wymogom

ustanowionym w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, czy też dostawca

energii może skorzystać z tego prawa także w przypadku wadliwego

poinformowania odbiorcy energii o konsekwencjach nieuiszczenie zaległości

z tytułu dostarczonej energii. Zdaniem Sądu drugiej instancji, aby

wstrzymanie energii nie zostało uznane za nieuzasadnione, konieczne jest

by wezwanie odbiorcy energii do uiszczenia zaległych opłat było zgodne z

dyspozycją art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. Jakiekolwiek naruszenie

wymogów przewidzianych w tym przepisie w odniesieniu do treści wezwania

8

powoduje, że jest ono nieskuteczne, a wstrzymanie dostaw energii jest

nieuzasadnione bez względu na to, czy nastąpiło przed upływem terminu 14

dni liczonych od doręczenia wezwania odbiorcy energii, czy też po upływie

tego terminu. W tym ujęciu jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczy

odbiorcy energii inny termin niż 14 dni, nie może skorzystać z prawa do

jednostronnego wstrzymania dostaw energii. Z kolei powód, że wstrzymanie

dostaw energii jest uzasadnione, jeżeli odbiorca energii otrzymał wezwanie

do uiszczenia zaległości, bezskutecznie upłynął ustawowy termin 14 dni,

nawet gdy dostawca energii błędnie wyznaczył krótszy termin, lecz faktyczne

wstrzymanie dostaw miało miejsce już po upływie terminu z art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego.

5. Zgodnie z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego przedsiębiorstwo

energetyczne może wstrzymać dostarczania energii elektrycznej, gdy

spełnione są następujące przesłanki: 1) odbiorca zwleka z zapłatą za

pobraną energię albo świadczone usługi przez okres co najmniej miesiąca

po upływie terminu płatności, 2) odbiorca został poinformowany przez

przedsiębiorstwo energetyczne o zamiarze wypowiedzenia umowy, 3)

informacja została przekazana pisemnie, 4) odbiorcy wyznaczono

dodatkowy termin zapłaty. Przepis ten wyczerpująco określa warunki, od

spełnienia których uzależnione jest powstanie po stronie przedsiębiorstwa

energetycznego uprawnienia do wstrzymania dostarczania energii. Na

przedsiębiorstwie energetycznym, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Prawa

energetycznego ciąży obowiązek informacyjny o określonej treści. Jeżeli

zmierza wstrzymać dostarczanie energii bez ryzyka uznania takiego

wstrzymania za nieuzasadnione, ma obowiązek poinformować na piśmie

odbiorcę energii o zamiarze wypowiedzenia umowy sprzedaży energii.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Prawa

energetycznego nie musi przy tym w każdym przypadku wskazywać, że w

przypadku bezskutecznego upływu terminu wypowie przedmiotową umowę.

Może ograniczyć się do pouczenia odbiorcy energii, że po upływie

dodatkowego terminu, o którym mowa w art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego wstrzyma się z dostarczaniem energii elektrycznej, bez

9

wypowiadania umowy sprzedaży. Jednostronne wypowiedzenie umowy jest

bowiem dalej idącym uprawnieniem od powstrzymania się od jej realizacji, w

sytuacji gdy druga strona umowy nie wykonuje ciążących na niej

zobowiązań. Ponadto, gdyby wstrzymanie dostarczania energii było

uzależnione od wypowiedzenia umowy sprzedaży energii, niemożliwe byłoby

zrealizowanie dyspozycji art. 6 ust. 3b Prawa energetycznego, nakazującego

niezwłoczne wznowienie dostarczania energii elektrycznej, jeżeli ustały

przyczyny uzasadniające wstrzymanie jej dostarczania. Przepisy ustawy

zastrzegają dla powiadomienia odbiorcy energii formę pisemną. Nie

określają natomiast, w jakiej formie pismo informujące o możliwości

wstrzymania dostaw energii elektrycznej ma zostać dostarczone odbiorcy. W

tym zakresie Sąd Najwyższy podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym

dozwolona jest każda forma doręczenia powiadomienia odbiorcy. Do

stwierdzenia doręczenia nie jest konieczne wysłanie potwierdzenia za

zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Niewątpliwie, jak trafnie przyjął Sąd

Apelacyjny, wykorzystanie w tym celu przesyłki poleconej jest wystarczające

do wykazania, że powiadomienie zostało odbiorcy doręczone. Potwierdzenie

odbioru takiego powiadomienia przez odbiorcę energii bezpośrednio, bądź w

sposób odpowiadający instytucji doręczenia zastępczego, rozpoczyna bieg

dodatkowego terminu czternastu dni, po upływie którego dostawca energii

elektrycznej może wstrzymać dostawy.

6. Dodatkowo, w myśl art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego przedsiębiorstwo

energetyczne zobligowane jest wyznaczyć w piśmie informującym o takim

zamiarze dodatkowy termin do zapłaty należności. Jeżeli przedsiębiorstwo

energetyczne nie poinformuje o zamiarze wypowiedzenie umowy sprzedaży

energii lub o zamiarze wstrzymania dostarczania energii lub nie wyznaczy

dodatkowego terminu, wstrzymanie dostarczania energii jest

nieuzasadnione. Analogicznie jest w przypadku, gdy wstrzymanie

dostarczania energii ma miejsce przed upływem terminu, o którym mowa w

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego.

7. Przepis art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego ogranicza się do ustanowienia

obowiązku wyznaczenia dodatkowego terminu, który wynosi dwa tygodnie.

10

Przepis ten milczy o zasadach obliczania tego terminu. Sąd Najwyższy w

pełni podziela stanowisko Sądów orzekających w niniejszej sprawie, zgodnie

z którym termin ten rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia stosownego

wezwania odbiorcy energii do uiszczenia zapłaty za energię elektryczną. To

jednak, czy termin ten – w przypadku określenia konkretnej daty, do której

odbiorca powinien uiścić należności o których mowa w art. 6 ust. 3a ustawy

– został wyznaczony poprawnie (to jest czy wskazana data upływa na dwa

tygodnie licząc od daty doręczenia pisma informującego o zamiarze

wypowiedzenia umowy sprzedaży energii) nie oznacza, że materializacja

uprawnienia do wstrzymania dostarczania energii uzależniona jest od

prawidłowego wyznaczenia terminu. Okoliczność ta ma znaczenie z

perspektywy oceny, czy wstrzymanie dostaw energii w konkretnym

przypadku było uzasadnione.

8. Podczas gdy poinformowanie o możliwości wstrzymania dostarczania energii

ma nakłonić odbiorcę do uiszczenia zaległych opłat za dostarczanie energii

elektrycznej, dodatkowy termin, liczony od daty doręczenia pisma

informującego o zamiarze wstrzymania dostarczania energii elektrycznej

podyktowany jest względami ochrony słabszej strony umowy sprzedaży

energii elektrycznej, czyli konsumenta usługi określonej w tej umowie. Ratio

legis nałożenia takiego obowiązku informacyjnego, jak przewidziany w art. 6

ust. 3a Prawa energetycznego, na dostawcę energii elektrycznej polega na

uświadomieniu odbiorcy istnienia zaległości, gdy powstała ona wskutek

przeoczenia lub okoliczności życiowych oraz umożliwieniu zabezpieczenia

odpowiednich środków na pokrycie powstałej zaległości. Do realizacji tego

celu nie jest konieczne pozbawienie dostawcy energii elektrycznej

możliwości wstrzymania dostaw energii nierzetelnemu odbiorcy, gdy

dodatkowy termin, o którym mowa w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego

został błędnie określony. Stąd też mając na względzie wskazaną powyżej

konieczność wyważania między interesami dostawców i odbiorców energii

Sąd Najwyższy w obecnym składzie przyjmuje, że jeżeli przedsiębiorstwo

energetyczne wyznaczyło błędnie termin dodatkowy na uiszczenie

zaległości, lecz dostarczanie energii wstrzymało po upływie terminu

11

obliczonego zgodnie z przyjętą w niniejszej sprawie przez Sądy obu instancji

interpretacją art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, to wstrzymanie

dostarczania energii elektrycznej nie było nieuzasadnione. Powyższy pogląd

znajduje zastosowanie tylko w tych sprawach, w których błędne

wyznaczenie terminu polegało na wskazaniu konkretnej daty, która ze

względu na dzień doręczenia odbiorcy pisma dostawcy energii nadeszła

przed upływem dwóch tygodni liczonych zgodnie z interpretacją art. 6 ust. 3a

Prawa energetycznego przyjętą w niniejszej sprawie, natomiast data ta

została wyznaczona w taki sposób, że przedsiębiorstwo energetyczne mogło

racjonalnie oczekiwać, że pismo informujące o zamiarze wstrzymania

dostaw energii dotrze do odbiorcy w terminie pozwalającym na zakończenie

biegu dwóch tygodni, o których mowa w art. 6 ust. 3a ustawy w dniu

wyznaczonym w przedmiotowym wezwaniu.

9. Mimo, iż wyrok Sądu Apelacyjnego został oparty na odmiennej ocenie

skutków nieprawidłowego wyznaczenia terminu, o którym mowa w art. 6 ust.

3a Prawa energetycznego, orzeczenie nie narusza prawa, gdyż z ustaleń

faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że wystosowane przez powoda

wezwanie do uiszczenia zaległości opiewało na kwotę obejmującą

należności z innego tytułu, niż objęte zakresem normowania wskazanego

powyżej przepisu (opłata za badania laboratoryjne licznika energii

elektrycznej). Ze względu na wskazane powyżej ratio legis przedsiębiorstwo

energetyczne nie może wykorzystywać instytucji wstrzymania dostaw energii

z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego do egzekwowania od odbiorców

energii zaległości z innych tytułów niż wymienione w tym przepisie. Przepis

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego należy interpretować w taki sposób, że

do materializacji przewidzianego w nim uprawnienia do wstrzymania

dostarczania energii niezbędne jest, by zamierzający skorzystać z tego

prawa dostawca energii elektrycznej, wezwał do uiszczenia – pod rygorem

wstrzymania dostaw - jedynie zaległości z tytułu sprzedaży energii i

wyświadczonych usług, które bezpośrednio związane są z jej dostarczeniem.

Wezwanie do uiszczenia kwoty opiewającej na należności z innych tytułów

nie skutkuje powstaniem uprawnienia do wstrzymania dostarczania energii.

12

10.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 w zw. z art. 108 § 1 oraz

art. 39821

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.