SNO 36/10

WYROK Z DNIA 28 WRZEŚNIA 2010 R.

SNO 36/10

Przewodniczący: sędzia SN Marian Buliński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Romualda Spyt, Mirosława Wysocka.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w

związku z odwołaniami obwinionego oraz Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść

obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19

kwietnia 2010 r., sygn. akt ASD (...)

1) z m i e n i ł z a s k a r ż o n y w y r o k w t e n s p o s ó b , ż e z a m i a s t

k a r y d y s c y p l i n a r n e j p r z e n i e s i e n i a n a i n n e m i e j s c e

s ł u ż b o w e , w y m i e r z y ł k a r ę d y s c y p l i n a r n ą z ł o ż e n i a

s ę d z i e g o z u r z ę d u n a m o c y a r t . 1 0 9 § 1 p k t 5 u . s . p . ;

2) kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r., ASD (...), Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny uznał obwinionego sędziego Sądu Rejonowego „za winnego tego, że w

okresie od grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r.:

- dokonał oczywistej rażącej obrazy przepisów prawa karnego procesowego i

materialnego, skutkującej uchyleniem do ponownego rozpoznania orzeczeń

przez niego wydanych w 31 sprawach z rep. VI K: 667/06, 633/06, 599/06,

650/06, 665/06, 625/06, 643/06, 672/06, 587/06, 569/06, 670/06, 671/06,

566/06, 673/06, 709/06, 676/06, 662/06, 675/06, 669/06, 678/06, 684/06,

730/06, 697/06, 700/06, 3/07, 105/07, 30/07, 165/07, 321/07, 323/07, 157/07 i

w jednej VI K 425/07 zmianę rozstrzygnięcia,

- oraz uporczywej obrazy art. 82a u.s.p. poprzez zaniechanie wykonania

obowiązku stałego dokształcania się i podnoszenia kwalifikacji zawodowych

oraz powielania błędów, w tym też wbrew zapatrywaniom prawnym i

wskazaniom sądu odwoławczego – skutkujących potrzebę prostowania

omyłek pisarskich i rachunkowych, aż w 50 wyrokach w sprawach VI K w

2007 r.”, tj. przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z

2

późn. zm.) i za tak przypisany czyn wymierzył mu karę dyscyplinarną

przeniesienia na inne miejsce służbowe oraz oznaczeniem, że miejscem

służbowego przeniesienia jest okręg Sądu Apelacyjnego w B.

Sąd orzekający ustalił, że uprzednio wobec sędziego Sądu Rejonowego były

prowadzone postępowania dyscyplinarne, zakończone prawomocnymi wyrokami Sądu

Dyscyplinarnego.

Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2007 r. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny (SNO

45/07) uznał, że sędzia Sądu Rejonowego dopuścił się przewinienia służbowego

polegającego na tym, że w okresie od dnia 28 października 2003 r. do dnia 28 czerwca

2004 r. pełniąc funkcję Przewodniczącego Sądu Pracy w Sądzie Rejonowym w A. w

164 sprawach zarejestrowanych w repertorium IV P od nr. 236/03 do 406/03 dopuścił

się opieszałości w nadaniu im biegu przez okres 7-8 miesięcy, tj. przewinienia

służbowego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych i wobec przedawnienia dyscyplinarnego na podstawie art. 108 § 2

zdanie drugie wskazanej ustawy umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary

dyscyplinarnej. Wyrokiem z dnia 19 października 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny w sprawie sygn. akt ASD (...), uznał sędziego Sądu Rejonowego

winnym tego, że w okresie od kwietnia 2005 r. do grudnia 2006 r. włącznie dopuścił

się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego, a w

szczególności:

- nieuzasadnionego odraczania publikacji orzeczeń w sprawach C: 32/05, 45/05,

59/05, 68/05, 73/05, 126/05, 2/06;

- obrazy art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niesporządzenie motywów orzeczeń

odpowiadających wymogom przewidzianym w tym przepisie w sprawach C:

69/04, 95/04, 1/05, 59/05;

- obrazy art. 71 § 1 k.k. poprzez orzeczenie grzywny (200 stawek) w wysokości

nieznanej w tym przepisie w sprawie dyscyplinarnej;

- obrazy art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. w sprawach: VI K 398/06, VI K 412/06, VI K

414/06, VI K 422/06, VI K 582/06, VI K 585/06 – skutkującej uchyleniem

orzeczeń w tych sprawach do ponownego rozpoznania;

- obrazy art. 71 § 1 k.k. w sprawie VI K 430/06 poprzez orzeczenie kary

grzywny na podstawie tego przepisu mimo, że z instytucji warunkowego

przedterminowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności Sąd

nie korzystał – skutkującej koniecznością wszczęcia postępowania

kasacyjnego;

3

- uporczywej obrazy art. 82 § 1 u.s.p. poprzez zaniechanie wykonywania

obowiązku stałego dokształcania się i podnoszenia kwalifikacji zawodowych

oraz powielania błędów wbrew zaleceniom pokontrolnym – tj. przewinień

dyscyplinarnych określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) i

wymierzył mu karę nagany.

Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt SNO 9/08.

W zakresie przedmiotowej sprawy obwiniony pełnił funkcję sędziego w

Wydziale Grodzkim Sądu Rejonowego w A. Był sprawozdawcą w sprawach: „z rep.

VI K o nr. 667/06, 633/06, 598/06, 650/06, 665/06, 625/06, 643/06, 672/06, 587/06,

569/06, 670/06, 671/06, 566/06, 673/06, 709/06, 676/06, 662/06, 675/06, 669/06,

678/06, 684/06, 730/06, 697/06, 700/06, 3/07, 105/07, 30/07, 165/07, 321/07, 323/07,

157/07, 425/07”. Z wyjątkiem sprawy VI K 425/07, w której wyrok został zmieniony

w wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej, w pozostałych wymienionych wyżej

31 sprawach orzeczenia wydane przez sędziego Sądu Rejonowego były uchylane, a

sprawy przekazywane do ponownego rozpoznania.

Główną przyczyną wydawania przez Sąd Odwoławczy orzeczeń kasatoryjnych

było:

- w sprawie VI K 667/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji stwierdzonej niezgodności

treści wyroku z jego uzasadnieniem;

- w sprawie VI K 633/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w

pisemnych motywach rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i niepowołania dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 598/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji stwierdzonej niezgodności

treści wyroku z jego uzasadnieniem;

- w sprawie VI K 650/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k., gdyż w uzasadnieniu wyroku nie

wskazano przyczyn, dla których określonym dowodom przyznano bądź

odmówiono waloru wiarygodności;

4

- w sprawie VI K 665/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k., gdyż w uzasadnieniu wyroku nie

wskazano przyczyn, dla których określonych dowodom przyznano bądź

odmówiono waloru wiarygodności;

- w sprawie VI K 625/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w

pisemnych motywach rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i niepowołania dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 643/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w

pisemnych motywach rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i nie powołał dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 672/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k., które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i nie powołał dowodów, na których się oparł a także brak

analizy podstawy prawnej wyroku i nieprzytoczenie okoliczności branych pod

uwagę przy wymiarze kary;

- w sprawie VI K 587/06 przyjęcie przez Sąd Rejonowy błędnej kwalifikacji

prawnej czynu i niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej zapadłego

orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku wymogów

określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w pisemnych motywach

rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za udowodnione i

niepowołania dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 569/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji stwierdzonej niezgodności

treści wyroku z jego uzasadnieniem a także inne uchybienia proceduralne w

postaci orzeczenia kary nieznanej ustawie;

- w sprawie VI K 670/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 671/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

5

- w sprawie VI K 566/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji stwierdzonej niezgodności

treści wyroku z jego uzasadnieniem;

- w sprawie VI K 673/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 709/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 676/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 662/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 675/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 669/06 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 678/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w

pisemnych motywach rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i nie powołał dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 684/06 orzekając o zakazie prowadzenia pojazdów

mechanicznych Sąd Rejonowy nie wskazał, czy chodzi o wszelkie pojazdy

mechaniczne czy też niektóre ich rodzaje, a także nie przytoczenie

okoliczności uzasadniających orzeczenie środka karnego w takim wymiarze;

- w sprawie VI K 730/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji braku należytego

umotywowania rozmiaru zastosowanej sankcji karnej (grzywny), orzeczonego

środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz

podania wyroku do publicznej wiadomości;

- w sprawie VI K 697/06 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji niewskazania w

6

pisemnych motywach rozstrzygnięcia faktów, które Sąd Rejonowy uznał za

udowodnione i nie powołał dowodów, na których się oparł;

- w sprawie VI K 700/06 nie przytoczenie dowodu stanowiącego podstawę do

przyjęcia ustalenia, ze oskarżony był uprzednio karany;

- w sprawie VI K 3/07 niemożność przeprowadzenia kontroli instancyjnej

zapadłego orzeczenia wobec niespełnienia przez uzasadnienie wyroku

wymogów określonych w art. 424 k.p.k. w sytuacji stwierdzonej niezgodności

treści wyroku z jego uzasadnieniem;

- w sprawie VI K 105/07 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 30/07 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 165/07 niedopuszczalna modyfikacja przez Sąd Rejonowy

wniosku złożonego przez strony w trybie art. 335 k.p.k.;

- w sprawie VI K 321/07 nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych

psychiatrów co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego w sytuacji, kiedy

jego zachowanie uzasadniało taką właśnie decyzję procesową;

- w sprawie Vi K 323/07 błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z

wadliwie przeprowadzonej oceny materiału dowodowego;

- w sprawie VI K 157/07 brak oparcia poczynionych ustaleń faktycznych w

zgromadzonym materiale dowodowym.

Przyczyną wydania przez Sąd Okręgowy orzeczenia reformatoryjnego w sprawie

VI K 425/07 było zaś przytoczenie przez Sąd Rejonowy błędnej podstawy prawnej

rozstrzygnięcia. Ponadto w 50 innych orzeczeniach sędzia Sądu Rejonowego popełnił

błędy pisarskie i rachunkowe, co powodowało konieczność kierowania tych spraw na

posiedzenia celem prostowania tych uchybień w trybie omyłek pisarskich. Były to

błędy w powołanych podstawach prawnych rozstrzygnięć, błędnie naliczonych

należności sądowych, niezaliczenie czasu okresu zatrzymania prawa jazdy, daty czynu

oraz danych osobowych oskarżonych.

Odwołanie od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 19

kwietnia 2010 r. złożyli: obwiniony (nazywając je apelacją) oraz Minister

Sprawiedliwości na niekorzyść obwinionego.

Obwiniony zarzucił temu orzeczeniu:

„1) nieobecność jednego z członków sądu na całej rozprawie,

2) naruszenie art. 4 i art. 7 k.p.k. poprzez:

7

a) przyjęcie, że popełnienia przez obwinionego przypisanego mu czynu – jako

rozgrywającego się w sferze merytorycznej pracy sędziego w określonym

czasie – dowodzić mają zmiany bądź uchylenia jego orzeczeń w latach

późniejszych,

b) przyjęcie, że obwiniony czas na podniesienie poziomu przygotowania z zakresu

prawa karnego, którym się nie wykazał w latach 2006-2007, miał do roku 2010,

c) nieuwzględnienie występującej po stronie obwinionego woli poprawy wyników

pracy,

3) rażącą niewspółmierność kary, będącą w szczególności skutkiem przyjęcia, iż

obwiniony powinien był poprawić swoją pracę motywowany wcześniejszymi

postępowaniami dyscyplinarnymi, podczas gdy postępowania te ukończone

zostały po okresie objętym zarzutem w niniejszej sprawie.”

W oparciu o to skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.

Zauważyć należy, że zarzut z pkt. 1 nie został przez skarżącego ani słowem

uzasadniony w uzasadnieniu środka odwoławczego.

Minister Sprawiedliwości zaskarżył wyrok na niekorzyść obwinionego w części

odnoszącej się do orzeczenia o karze, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi „rażącą

niewspółmierność orzeczenia o karze, polegającą na wymierzeniu za przypisane

obwinionemu przewinienie dyscyplinarne na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 u.s.p. kary

dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe, będącą wynikiem

nieuwzględnienia w sposób właściwy wagi popełnionego przez niego czynu oraz

stopnia zawinienia wyrażającego się w szczególności w uporczywym lekceważeniu

swoich podstawowych obowiązków i to pomimo zapadłych dwukrotnie orzeczeń

dyscyplinarnych”.

W oparciu o to skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez

wymierzenie obwinionemu na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p. kary dyscyplinarnej

złożenia sędziego z urzędu.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego poparł odwołanie Ministra Sprawiedliwości oraz wniósł o

nieuwzględnienie odwołania obwinionego.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie obwinionego nie jest zasadne.

Zarzutu określonego w pkt. 1 – o nieobecności jednego z członków sądu na całej

rozprawie – obwiniony w uzasadnieniu odwołania (tytułowanego jako apelacja

obwinionego) ani jednym zdaniem nie uzasadnił.

Zarzut ten jest bezprzedmiotowy.

8

Zarzuty w pkt. 2 odnoszą się do przyjętych przez Sąd pierwszej instancji

okoliczności obciążających. Obwiniony zapomina, że obowiązkiem Sądu

Dyscyplinarnego była ocena zachowania obwinionego zarówno przed popełnieniem

przewinienia dyscyplinarnego jak i po popełnieniu tego przewinienia. Sąd Apelacyjny

uznał, że mimo aktualnie toczącego się postępowania dyscyplinarnego orzeczenia

wydawane przez sędziego w wyniku kontroli odwoławczej podlegają częstej zmianie

lub też są uchylane. To usprawiedliwiało nieprzyjęcie jako okoliczności łagodzącej

faktu, że sędzia w sprawach karnych zaczął orzekać od stycznia 2005 r., gdyż od tego

czasu upłynęło przeszło 5 lat, a sędzia nie podniósł swej wiedzy z zakresu prawa

karnego tak, by nadal nie popełniać licznych błędów.

W świetle poczynionych ustaleń przedstawionych wyżej, trafnie Sąd orzekający

nie uwzględnił podnoszonej przez obwinionego (zarzut 2c) woli poprawy wyników

pracy.

Nie można również zgodzić się z zarzutem rażącej niewspółmierności kary

(zarzut 3) w rozumieniu rażącej surowości kary, zwłaszcza, gdy Sąd Najwyższy, co

wynika z sentencji wyroku, uznał wymierzoną obwinionemu karę jako rażąco

niewspółmierną w rozumieniu rażąco łagodną. Co prawda Sąd Apelacyjny jako

okoliczności obciążające obwinionego przyjął przede wszystkim to, „że mimo

toczącego się wobec sędziego już trzeciego z kolei postępowania dyscyplinarnego, nie

podjął on w zasadzie żadnych starań celem poprawy metodyki w swojej pracy,

popełnia w dalszym ciągu liczne błędy, skutkujące uchylaniem wydawanych przez

niego wyroków, nie przejawia woli współpracy celem poprawy swoich wyników i

poszerzenia swojej wiedzy teoretycznej i praktycznej”, jednakże nie w pełni

uwzględnił wagę tych okoliczności przy wymiarze kary. Sam sąd orzekający zauważa,

że uprzednie postępowania dyscyplinarne okazały się wobec obwinionego

nieskuteczne. Zauważyć bowiem należy, że obwinionemu w istocie w trzecim

postępowaniu dyscyplinarnym postawiono zarzuty polegające na tożsamym – jak w

poprzednich postępowaniach – zachowaniu przejawiającym się w rażącym

lekceważeniu swoich obowiązków w zakresie dbałości o wysoki merytoryczny

poziom wydawanych orzeczeń. Oceniane obecnie zachowanie obwinionego nie jest

więc wyjątkiem w jego pracy, a wręcz przeciwnie, jest konsekwencją postawy

polegającej na negatywnym nastawieniu do powinności związanych z pełnioną służbą.

Obwiniony sędzia nie reagował w żaden sposób na krytyczne uwagi do swojej

pracy. Sygnałem do refleksji dla obwinionego co do jakości jego pracy nie powinny

być dopiero orzeczenia prawomocne sądów dyscyplinarnych, ani same postępowania

dyscyplinarne. Taką refleksję wzbudzić powinny: orzeczenia Sądu Okręgowego,

uchylające wyroki wydane przez obwinionego, uwagi Przewodniczącego Wydziału,

czy nawet apelacje stron. Sędzia powinien bowiem rozważyć, czy argumenty

podniesione w apelacji nie są słuszne, sięgnąć po orzecznictwo sądowe czy

9

piśmiennictwo fachowe, by zanim Sąd odwoławczy rozpozna apelację, uchronić się od

powielania ewentualnych błędów. Zważywszy, że obwiniony w Wydziale Grodzkim

Sądu Rejonowego w A. orzekał w sprawach o występki z art. 178 § 1 i 2 k.p.k., na

rozprawach i posiedzeniach rozpoznając wnioski złożone w trybie art. 335 k.p.k.,

powyższe wymagania, odnoszące się do minimum należytego przygotowania do

rozpoznawania tych spraw, nie byłyby zbyt pracochłonne.

Nie można również zapominać, jakie skutki społeczne wywołują sprawy

uchylone do ponownego rozpoznania, zwłaszcza z powodu nienależytej pracy

sędziego.

Wobec tego należy zgodzić się z Ministrem Sprawiedliwości, że konieczne jest

sięgnięcie w stosunku do obwinionego po najsurowszą z kar dyscyplinarnych, jaką jest

kara złożenia z urzędu.

Kara ta spełni funkcję ochronną, ochroni wymiar sprawiedliwości w aspekcie

jego prawidłowego funkcjonowania, ochroni interesy obywateli, ochroni dobre imię

sędziów oraz sądownictwa w ogólności.

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie.