II CSK 297/10

Sygn. akt II CSK 297/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa Ginekologiczno – Położniczego Szpitala Klinicznego

Uniwersytetu Medycznego w P.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w W. – Oddziałowi Terenowemu

Narodowego Funduszu Zdrowia w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 września 2009 r.,

oddala skargę kasacyjną; zasądza od powoda na rzecz

pozwanego 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa

prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

2

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 września 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w P.

od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 kwietnia 2009 r. W sprawie dokonano

następujących ustaleń.

W dniu 15 grudnia 1999 r. powód zawarł z W. Regionalną Kasą Chorych z

siedzibą w P. umowę nr 15R/LZ/SZ/0061/00 w sprawie zasad oraz warunków

udzielania świadczeń zdrowotnych przysługujących ubezpieczonym w ramach

powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego w zakresie lecznictwa stacjonarnego.

Umowa ta określała maksymalny poziom finansowania świadczeń zdrowotnych w

okresie styczeń – grudzień 2000 r., stanowiąc równocześnie, że wartość umowy w

kolejnych okresach jej obowiązywania tj. od 1 stycznia 2001 r. zostanie uzgodniona

przez strony w terminie do 30-ego października roku poprzedzającego. W dniu 8

grudnia 2000 r. został przez strony ww. umowy podpisany aneks do niej, w którym

m. in. ustaliły, że ceny jednostkowe świadczeń udzielanych w okresie od 1 stycznia

2001 r. do 31 grudnia 2001 r. równe będą cenom jednostkowym obowiązującym w

roku 2000, zwiększonym o 4%. Łączna wartość kontraktu na rok 2001 strony

ustaliły na kwotę 39 170 744 zł.

W toku 2001 r. strony zawarły szereg dalszych aneksów do ww. umowy

z 15 grudnia 1999 r., wymienionych w uzasadnieniu, w wyniku których łączną

wartość kontraktu na rok 2001 określono w zw. z tym na kwotę 43 272 204 zł.

Strony łączyły poza tym umowy dotyczące udzielania w roku 2001 szeregu innych

świadczeń zdrowotnych. Łącznie w 2001 r. powód z Regionalną Kasą Chorych oraz

z rozliczeń z innymi Kasami Chorych i z rozliczeń procedur

wysokospecjalistycznych, finansowanych przez Ministerstwo Zdrowia, otrzymał

kwotę 49 365 000 zł.

W 2002 r. do umowy z 15 grudnia 1999 r. numer 15/LZ/Sz/0061/00 również

podpisano kilka aneksów podwyższających jego wysokość a także skutkujących

uzgodnieniem, że Regionalna Kasa Chorych zapłaci za wszystkie rzeczywiście

3

wykonane świadczenia w okresie od stycznia 2002 r. do 31 marca 2002 r., nie

podlegające dotychczas rozliczeniu na podstawie umowy nr 15R/LZ/SZ/0061/00.

W aneksie z dnia 25 września 2002 r. określono wartość kontraktu za cały rok 2002

na kwotę 45 887 130 zł. W 2002 r. powoda z Regionalną Kasą Chorych łączyły

również dodatkowo umowy regulujące leczenie niestacjonarne. Łącznie w 2002 r.

powód uzyskał z Regionalną Kasą Chorych, z innych kas chorych oraz

z Ministerstwa Zdrowia środki w kwocie 52 583 000 zł.

W 2001 r. i 2002 r. powód wykonując art. 4a ustawy negocjacyjnej

wprowadzony ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r., dokonał podwyżki wynagrodzenia

pracowników. Podwyższył wynagrodzenia podstawowe. Wypłacił z tego tytułu na

poczet wynagrodzenia podstawowego wraz z pochodnymi od tego

wynagrodzenia (ZUS) w 2001 i 2002 r. łącznie kwotę 6 626 245,80 zł.

Podwyższając wynagrodzenie podstawowe powód musiał równocześnie wypłacać

w 2001 i 2002 r. podwyższone świadczenia pochodne od wynagrodzenia

podstawowego, takie jak wynagrodzenia za dyżury, za urlopy, ekwiwalenty, dodatki

stażowe, premie itp. Kwota wypłaconych w latach 2001-2002 pochodnych od

podwyższonych wynagrodzeń podstawowych wyniosła 3 095 782,04 zł.

Regionalna Kasa Chorych zajmowała stanowisko, iż jako instytucja

ubezpieczenia zdrowotnego zawiera umowy i finansuje świadczenia zdrowotne

zgodnie z planem finansowym, a zatem nie jest ona podmiotem właściwym do

podejmowania działań służących realizacji zapisów art. 4a ustawy, gdyż ustawa ta

nie nakłada na Kasy Chorych obowiązku dokonania wypłat celem zwiększenia

wynagrodzenia pracownikom SP ZOZ. Regionalna Kasa Chorych uważała, że

może jedynie renegocjować zawarte już umowy na udzielanie świadczeń

zdrowotnych przez zwiększenie cen świadczeń i wartości kontraktów. Regionalna

Kasa Chorych starała się pomóc szpitalom, w tym powodowi, w taki właśnie sposób

a więc podwyższając ceny jednostkowe świadczeń i zwiększając wysokość

kontraktów w 2001 i 2002 r. Podwyższanie wartości kontraktów służyć też miało

likwidacji tzw. nadlimitów.

Pod koniec 2001 r. Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych polecił

wszystkim kasom chorych przeznaczenie wolnych środków finansowych

4

pozostających w ich dyspozycji na zakup świadczeń zdrowotnych do końca roku

2001, wskazując, iż środki te winny zostać tak rozdysponowane, by możliwym było

zapewnienie przez pracodawców realizacji postanowień ustawy z dnia 22 grudnia

2000 r., która wprowadziła art. 4a do cyt. wyżej ustawy z 16 grudnia 1994 r.

Na zgromadzeniu ogólnym dyrektorów zakładów opieki zdrowotnej w dniu

28 lutego 2001 r. Porozumienie Pracodawców Ochrony Zdrowia zajęło stanowisko,

że realizacja podwyżki wynagrodzeń o 203 zł. będzie wymagała w poszczególnych

zakładach opieki zdrowotnej wzrostu jednostkowej ceny świadczenia medycznego

od 6 do 10%.

Środki pieniężne przekazywane przez Kasę Chorych stanowiły globalną

kwotę, a opracowanie budżetu szpitala w rozliczeniu poszczególnych pozycji

i wydatków należało do dyrektora szpitala. Kwoty przekazywane szpitalowi

w ramach kontraktu obejmowały również środki na wynagrodzenia pracowników,

które to wynagrodzenia są składnikiem świadczenia medycznego.

Sytuacja finansowa powoda w latach 2001 i 2002 była dobra. Szpital bardzo

dobrze prowadził gospodarkę finansową i stąd w ostatecznym rozrachunku wystąpił

u powoda w poszczególnych latach (2001 i 2002) zysk netto. Środki przekazane

w ramach kontraktów były wystarczające dla pokrycia wzrostu wynagrodzeń

o kwoty zagwarantowane w art. 4a powołanej wyżej ustawy z 16 grudnia 1994 r.

Jednakże powód podwyższył o tę kwotę wynagrodzenia zasadnicze, co

spowodowało wzrost innych świadczeń pracowniczych, powiązanych

z wynagrodzeniem podstawowym, który za lata 2001-2002 wyniósł łącznie

3 095 782,04 zł. Koszt tych świadczeń pochodnych spowodował niedobór w roku

2001 w wysokości 850 000 zł. Jednakże już w 2002 r. niedobór ten został pokryty

uzyskanymi w tym roku środkami i powód dysponował nadwyżką środków

w wysokości (po pokryciu niedoboru z roku 2001) 832 000 zł.

W latach 2000-2002 sytuacja powoda pozwalała mu na wywiązywanie się

z terminów zaplanowanych remontów i inwestycji. Pogorszenie sytuacji szpitala

nastąpiło w 2003 r., gdy szpital nadal był obowiązany wypłacać podwyższone

wynagrodzenie zgodnie z art. 4a cyt. wyżej ustawy, a równocześnie diametralnie

spadła wartość kontraktu i na normalną działalność szpitala zaczęło brakować

5

pieniędzy. Wtedy też powód zaczął mieć problemy z wywiązywaniem się z terminu

wykonania poszczególnych prac. dostosowujących szpital do wymogów

wynikających z obowiązującego prawa.

Powód wezwał pozwanego pismem z dnia 28 sierpnia 2003 r. do zapłaty

kwoty 6 633 357 zł. tytułem podwyżek wynagrodzeń, dokonanych przez powoda

w latach 2001 i 2002 i składek uiszczonych od tych wynagrodzeń. Żądana kwota

została ustalona z uwzględnieniem przyrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w minimalnej, przewidzianej przepisem wysokości, tj. 203 zł

miesięcznie w roku 2001 i 110 zł miesięcznie w roku 2002, w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ZAS, ubezpieczenia

wypadkowego oraz funduszu pracy. Pozwany nie zastosował się do tego

wezwania.

Sąd Apelacyjny uznał, że koszt wynagrodzenia personelu medycznego

zatrudnianego przez powoda stanowi element kosztów, jakie publiczny

samodzielny zakład opieki zdrowotnej ponosi w związku ze świadczeniem usług

zdrowotnych i koszt ten obok innych winien być kalkulowany przy ustalaniu

wysokości wyceny świadczeń w zawartym kontrakcie, zaś w przedmiotowym

sporze istotne jest zwiększenie tego kosztu przez ustawę negocjacyjną.

Stwierdzono, że warunkiem ustawowym powstania roszczenia opartego na

przepisie art. 4a ustawy negocjacyjnej jest obiektywnie oceniany stan

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej i potrzeb zdrowotnych, który

uniemożliwia zbilansowanie się kosztów i wydatków. Wówczas to aktualizuje się

współodpowiedzialność systemu finansów publicznych, mająca na celu ochronę

zakładu przed utratą możliwości działania i pozbawienia ubezpieczonych równego

dostępu do świadczeń, gwarantowanego w art. 68 ust. 2 Konstytucji. Dopiero

w razie powstania straty, po wypłaceniu podwyżek świadczeniodawcę obciąża

ciężar wykazania, że mimo prawidłowego gospodarowania środkami uzyskanymi

na podstawie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych nie mógł tych kosztów

podwyższonego wynagrodzenia (w latach 2001-2002) pokryć w całości lub

w części. Wykładnia art. 4a ustawy negocjacyjnej wyklucza uznanie prostego

wynikania roszczenia o zapłatę, traktowanego, jako swoista dotacja, z faktu

obciążenia większych zakładów opieki zdrowotnej obowiązkiem podwyższenia

6

wynagrodzeń. W ocenie Sądu dla uwzględnienia powództwa konieczne było

wykazanie, że powód nie mógł w granicach posiadanych środków pokryć

zwiększonych potrzeb wynikających z ustawy negocjacyjnej.

Nie ma istotnego znaczenia, czy na skutek wypłacenia kwot przyrostu

wynagrodzeń powód popadł w latach następnych w problemy finansowe. Sąd

ustalił, że środki przekazywane z kontraktów były wystarczające na pokrycie

wzrostu wynagrodzeń w latach 2001 – 2002 r.

Wskazany wyżej wyrok powód zaskarżył skargą kasacyjną w całości. Jako

podstawy skargi wskazano naruszenie:

a) art. 4a ustawy z dnia z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie

niektórych ustaw (dalej: „ustawa negocjacyjna”) w zw. z art. 56 k.c. poprzez jego

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż

wyłącznie ujemny wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej w okresie dokonywania wypłat podwyższonego wynagrodzenia

z art. 4a ustawy negocjacyjnej uzasadnia dochodzenie przez te podmioty

roszczeń o ich rekompensatę od Narodowego Funduszu Zdrowia jako następcy

prawnego regionalnych kas chorych;

b) art. 354 § 1 k.c. oraz art. 481 § 3 k.c. poprzez ich niezastosowanie, polegające

na niedokonaniu oceny odmowy zwrotu przez pozwanego poniesionych przez

powoda kosztów realizacji art. 4a ustawy negocjacyjnej z punktu widzenia treści

łączących powoda z pozwanym umów o finansowanie świadczeń opieki

zdrowotnej oraz ustalenia skutków prawnych ich niewykonania, w tym zakresu

przysługujących powodowi roszczeń;

c) art. 3531

k.c. w zw. z art. 4a ustawy negocjacyjnej poprzez jego

niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd obowiązku

pozwanego takiego ukształtowania umów o świadczenie usług opieki

zdrowotnej na lata 2001 i 2002, by obejmowały one także podwyżki

wynagrodzeń personelu medycznego wynikające z art. 4a ustawy

negocjacyjnej;

7

d) art. 1, art. 20 i art. 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej (dalej: „ustawa o zakładach opieki zdrowotnej”) poprzez ich

niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd przy dokonywaniu

oceny możliwości pokrycia przez powoda przyrostu wynagrodzeń oraz ustalaniu

zasad prowadzenia przez niego prawidłowej gospodarki – celu i zakresu

działalności powodowego szpitala;

e) art. 50 i art. 60 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz przepisów ustawy

z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (dalej: „ustawa o finansach

publicznych”), poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieustaleniu zasad

prowadzenia przez powoda jako samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej prawidłowej gospodarki finansowej;

f) art. 19 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz art. 30 i art. 38 ustawy z dnia

5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (dalej: „ustawa o zawodzie lekarza”)

poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd, przy

dokonywaniu oceny zdolności pokrycia przez powoda przyrostu wynagrodzeń,

zakresu obciążających go zadań w zakresie udzielania świadczeń opieki

zdrowotnej, jak również niedokonaniu przez Sąd oceny, czy wypłata przyrostu

wynagrodzeń umożliwiała powodowi prowadzenie prawidłowej gospodarki

finansowej;

g) art. 9 ust. 1 i art. 50 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz przepisów

rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r.

w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym

i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (dalej:

„rozporządzenie w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod

względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki

zdrowotne") poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu

przez Sąd obciążających powoda wydatków na nabycie, utrzymanie

i modernizację środków trwałych i wyposażenia szpitala, przy dokonywaniu

oceny możliwości pokrycia przyrostu wynagrodzeń;

h) art. 3 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. powszechnym

ubezpieczeniu zdrowotnym (dalej: „ustawa o powszechnym ubezpieczeniu

8

zdrowotnym”) poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu

przez Sąd przy dokonywaniu oceny roszczenia powoda zakresu obciążających

go obowiązków, jak również treści i zakresu obowiązku pozwanego jako

następcy prawnego Regionalnej Kasy Chorych, co do finansowania świadczeń

opieki zdrowotnej;

i) art. 68 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, polegające na

nieuwzględnieniu przez Sąd przy dokonywaniu oceny roszczenia powoda

zakresu obciążających go obowiązków, jak również treści i zakresu obowiązku

pozwanego jako następcy prawnego Regionalnej Kasy Chorych, co do

finansowania świadczeń opieki zdrowotnej;

j) art. 4a w zw. z art. 2 pkt 2 i pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 6 oraz art. 4 ust. 4 ustawy

negocjacyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż

przyrost wynagrodzeń wynikający z wejścia w życie art. 4a ustawy

negocjacyjnej dotyczy nie wynagrodzenia bazowego, lecz łącznie wszystkich

składników wynagrodzenia za pracę;

k) art. 378 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., polegające na nierozpoznaniu przez Sąd

Apelacyjny istoty sprawy w granicach apelacji, w szczególności na zaniechaniu

rozważenia na nowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonania

jego oceny, nierozważeniu lub nieuwzględnieniu wszystkich zgłoszonych przez

skarżącego zarzutów, w tym w zakresie powołanej kwalifikacji prawnej żądania,

co stanowi istotne uchybienie postępowania apelacyjnego i miało istotny wpływ

na wynik sprawy, a także w istocie pozbawiło skarżącego prawa do rozpoznania

sprawy przez Sąd w postępowaniu dwuinstancyjnym;

l) art. 321 k.p.c., polegające na jego błędnym zastosowaniu skutkującym odmową

rozważenia i uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego zarzutu co do

naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 354 k.c. i art. 481 § 3 k.c., co stanowi

istotne uchybienie postępowania apelacyjnego i miało istotny wpływ na wynik

sprawy, a także w istocie pozbawiło skarżącego prawa do rozpoznania sprawy

przez Sąd w postępowaniu dwuinstancyjnym;

ł) art. 328 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. polegające na niewyjaśnieniu

w uzasadnieniu skarżonego wyroku jego podstawy prawnej, niewskazaniu

9

faktów, które Sąd Apelacyjny uznał za udowodnione, niewskazaniu dowodów,

na jakich oparte zostało rozstrzygnięcie Sądu oraz nieuwzględnieniu wszystkich

zgłoszonych w apelacji zarzutów oraz niewyjaśnieniu, dlaczego niektórych

spośród z nich odmówił uwzględnienie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy

i uniemożliwia dokonanie oceny motywów Sądu przy wydawaniu zaskarżonego

wyroku;

m) art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. polegające na pominięciu faktów

i dowodów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz

niewskazaniu dowodów, na jakich oparte zostało rozstrzygnięcie Sądu, co miało

istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nierozpoznaniem jej istoty;

n) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. polegające na pominięciu faktów

i dowodów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz

niewskazaniu dowodów, na jakich oparte zostało rozstrzygnięcie Sądu, jak

również zaniechaniu dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego pod kątem zastosowania powołanych przez skarżącego norm

prawa materialnego jako ewentualnej podstawy prawnej zgłoszonego żądania,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nierozpoznaniem jej

istoty:

o) art. 386 § 4 k.p.c., polegające na nieuchyleniu wyroku Sądu Okręgowego i

nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania pomimo konieczności

przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, wynikającej ze

stwierdzonych przez Sąd Okręgowy braków opinii biegłego z dnia 12 grudnia

2008 r., nieuzupełnienia powyższej opinii i dokonania przez Sąd Okręgowy

ustaleń faktycznych wymagających wiadomości specjalnych, objętych tezą

dowodową postanowienia z dnia 19 października 2007 r. o dopuszczeniu

dowodu z opinii biegłego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

10

W obowiązującym u nas kontradyktoryjnym modelu postępowania sądowego

o rodzaju i zakresie roszczenia decyduje powód, a ciężar udowodnienia twierdzeń

spoczywa na tej stronie, która je zgłasza (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 zdanie

pierwsze k.p.c.). Sąd z urzędu może wprawdzie dopuścić dowód (art. 232 zdanie

drugie k.p.c.), ale powinien czynić to tylko pomocniczo i w sytuacjach wyjątkowych.

Z reguły nie ma podstaw do takiego swoistego wyręczania stron w inicjatywie

dowodowej, jeżeli są one reprezentowane przez zawodowych pełnomocników.

Skoro w niniejszej sprawie powód sprecyzował podstawę roszczenia, określając

w piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2007 r. (k. 556), że jest nią art. 56 k.c.

w zw. z art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie

kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2, ze zm.), to w pierwszym rzędzie należało

ustalić, czy powodowy Szpital wypłacił pracownikom wynagrodzenia podwyższone

na mocy art. 4a ustawy ze środków przekazanych mu przez stronę pozwaną, czy

też nie. Na to pytanie Sądy obu Instancji, posiłkując się opinią biegłego Mirosława

F., udzieliły odpowiedzi pozytywnej. Na ostatniej rozprawie przed Sądem

Okręgowym w dniu 8 kwietnia 2009 r. biegły wyjaśnił, że pokrycie tych

zwiększonych wynagrodzeń nie odbyło się bez wpływu na pozostałe zobowiązania

Szpitala, zwłaszcza w zakresie możliwości realizacji istniejących planów remontowo

– inwestycyjnych oraz kosztem innych potrzeb, które mogły pozostać

niezaspokojone. Stwierdził, że nie jest w stanie obecnie wskazać jakie konkretne

inne konieczne wydatki Szpitala nie zostały pokryte w związku z przeznaczeniem

dodatkowych, nieplanowanych wydatków, na wynagrodzenia, gdyż ustalenie takie

i wyliczenie poszczególnych kwot z tego tytułu „wymagałoby jeszcze dodatkowej

analizy wewnętrznych dokumentów księgowych Szpitala dla ustalenia na co były

rozdysponowane konkretne kwoty i celowość tych wydatków”. W tej sytuacji, jeżeli

powód podtrzymywał roszczenia odszkodowawcze z tytułu tych niepokrytych

innych potrzeb Szpitala, pełnomocnik powoda, obecny na tej rozprawie, powinien

zgłosić wniosek o zobowiązanie biegłego do stosownego uzupełnienia opinii. Skoro

zaś tego nie uczynił, Sądy trafnie przyjęły, że jakiekolwiek ewentualne roszczenia

z tego tytułu nie zostały przez powoda udowodnione, co skutkowało oddaleniem

powództwa, a następnie wniesionej przez powoda apelacji. Wbrew przy tym

11

pretensjom zawartym w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, iż Sąd, ze

wspomnianych już względów zasadniczych nie miał obowiązku zlecania z urzędu

takiego uzupełniania opinii przez biegłego, zwłaszcza w sytuacji, kiedy powód

prezentował niezdecydowaną podstawę co do kierunku dochodzenia ewentualnych

roszczeń odszkodowawczych. W takim razie wszystkie zarzuty procesowe skargi

należy uznać za chybione, co przesądza jednocześnie o bezzasadności

materialnoprawnej podstawy skargi. Skoro bowiem powód nie wykazał, że

przysługują mu w stosunku do pozwanego roszczenia odszkodowawcze, to

formułowanie z tego tytułu jakichkolwiek konstrukcji prawnych w skardze kasacyjnej

staje się bezcelowe.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, z zasądzeniem

od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu

kasacyjnym (art. 398 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c.).