I PK 153/10

Wyrok z dnia 11 stycznia 2011 r.

I PK 153/10

Obowiązkowy tygodniowy wymiar zajęć nauczycieli zatrudnionych w

szkole na stanowiskach pedagoga i logopedy ustalany jest na podstawie art. 42

ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity

tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.).

Przewodniczący SSN Bogusław Cudowski, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r.

sprawy z powództwa Marleny K.-C., Elżbiety P. przeciwko Zespołowi Szkół Sporto-

wych [...] w R. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, na skutek

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubez-

pieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z dnia 25 marca

2010 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu-Są-

dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Ryb-

niku do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyj-

nego.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach-Ośrodek Za-

miejscowy w Rybniku oddalił apelację Zespołu Szkół Sportowych [...] w R. od wyroku

z dnia 21 grudnia 2009 r. Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim, którym ustalo-

no, że tygodniowy wymiar zajęć powódek Marleny K.-C. i Elżbiety P. wynosi 18 go-

dzin i nakazano pozwanemu Zespołowi dostosowanie do tego wymiaru tygodniowej

liczby godzin zajęć powódek oraz zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódek

wynagrodzenie za pracę w godzinach ponadwymiarowych. Podstawę rozstrzygnięcia

stanowiły następujące ustalenia.

2

Powódka Marlena K.-C. jest zatrudniona w pozwanym Zespole od 1 września

1993 r. na stanowisku nauczyciela - pedagoga. W dniu 25 czerwca 1999 r. uzyskała

status nauczyciela mianowanego, a 5 października 2000 r. - stopień nauczyciela

mianowanego. Z dniem 1 września 2005 r. nastąpiło przekształcenie stosunku pracy

zawartego na podstawie umowy o pracę w stosunek pracy na podstawie mianowa-

nia. W dniu 11 lipca 2007 r. powódka uzyskała stopień nauczyciela dyplomowanego.

Z kolei powódka Elżbieta P. w charakterze nauczyciela pracuje od 1983 r., w tym od

1993 r. jako nauczyciel mianowany. Z dniem 1 września 1998 r. rozpoczęła u strony

pozwanej pracę w charakterze nauczyciela - logopedy. W dniu 5 października 2000 r.

powódka uzyskała stopień nauczyciela mianowanego, natomiast 22 sierpnia 2005 r. -

stopień nauczyciela dyplomowanego. Od dnia 1 września 2003 r. pozwany Zespół,

powołując się na uchwały Rady Miejskiej w R. [...] z dnia 30 października 2003 r.

oraz [...] z dnia 1 października 2008 r., ustalił powódkom tygodniowe pensum na 22

godziny.

W ocenie Sądu Okręgowego, skoro art. 42 ust. 3 Karty Nauczyciela określa

pensum nauczycieli, to każda osoba zatrudniona w charakterze nauczyciela musi

mieć tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć określony zgodnie z tym przepisem,

mimo że - jak w przypadku powódek - wykonuje czynności pedagoga lub logopedy.

Wymiar czasu pracy dla poszczególnych kategorii nauczycieli jest zróżnicowany w

zależności od charakteru wykonywanych czynności oraz charakteru placówki, w któ-

rej świadczona jest praca przez nauczyciela. Natomiast art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Na-

uczyciela odnosi się do określania tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin

zajęć specjalistów, w tym pedagogów, logopedów i psychologów. Jeżeli zatem peda-

godzy i logopedzi zatrudnieni w szkołach mogą zajmować stanowisko nauczyciela

albo specjalisty to należy przyjąć, że art. 42 ust. 7 pkt 3 odnosi się tylko i wyłącznie

do pedagogów i logopedów zatrudnionych w charakterze specjalistów. W przeciw-

nym wypadku regulacja art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela pokrywałaby się czę-

ściowo z regulacją art. 42 ust. 3 pkt 3 tej Karty. Szkoła zatrudniająca logopedę lub

pedagoga powinna zatem - mając na względzie realizację nałożonych nadań - okre-

ślić, w jakim charakterze chce go zatrudnić - specjalisty czy nauczyciela. Powódki

zatrudnione są na stanowiskach nauczyciela - pedagoga szkolnego i nauczyciela -

logopedy, a skoro uzyskały stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego,

to są nauczycielami, a nie innymi pracownikami szkoły. Stosownie więc do art. 42

3

ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela ich tygodniowy obowiązkowy wymiar czasu pracy po-

winien wynosić po 18 godzin.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona pozwana zarzuciła: I.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mia-

nowicie art. 378 § 1 i art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez: 1) nie-

uwzględnienie wszystkich zarzutów apelacji, a w szczególności zarzutu dotyczącego

naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasad procedury cywilnej i nieuwzględnie-

nie przedstawionych w sprawie dowodów; 2) niewłaściwe i niekompletne uzasadnie-

nie wyroku polegające na pominięciu części materiału dowodowego dotyczącego

określenia, na jakich stanowiskach pracują powódki oraz niezajęciu stanowiska co do

podniesionego w apelacji zarzutu błędu w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej in-

stancji polegającego na ustaleniu, że zarówno do nauczycieli w znaczeniu wąskim

jak i szerokim obowiązkowy tygodniowy wymiar godzin zajęć określa art. 42 ust. 3

pkt 3 Karty Nauczyciela, co uniemożliwia ustalenie czym kierowały się przy wyroko-

waniu Sądy obu instancji; II. naruszenie prawa materialnego przez: 1) błędną wy-

kładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela, polegające

na przyjęciu, że tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć powódek jako

nauczyciela - logopedy i nauczyciela - pedagoga wynosi 18 godzin; 2) niezastoso-

wanie do ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć powódek

art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela; 3) niezastosowanie art. 1 ust. 1 i art. 3, a przez

to naruszenie art. 9a i art. 42 ust. 1 Karty Nauczyciela, poprzez przyjęcie, że uzyska-

nie przez powódki stopnia awansu zawodowego powoduje, iż ich minimalny tygo-

dniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć wynika z art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczy-

ciela oraz nieuwzględnienie definicji nauczyciela wynikającej z art. 1 ust. 1 w związku

z art. 3 ust. 1 ustawy i przez to mylne przyjęcie, że osoby wymienione w art. 42 ust. 7

pkt 3 ustawy nie są nauczycielami, nie mają prawa do awansu zawodowego i w

związku z tym powódki powinny mieć pensum określone na podstawie art. 42 ust. 3

pkt 3 ustawy; 4) niezastosowanie art. 30 ust. 5 pkt 1 Karty Nauczyciela, § 1 pkt 1 i §

2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005

r. w sprawie minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych

warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagra-

dzania za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz.U. Nr 22, poz. 181 ze zm.) oraz § 2 pkt

2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w

sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 260,

4

poz. 2593 ze zm.) i przyjęcie, że pedagodzy i logopedzi nie są nauczycielami, nie

stosuje się do nich stopni awansu zawodowego, podczas gdy z tych przepisów wyni-

ka, że osoby zajmujące stanowiska wymienione w art. 42 ust. 7 Karty Nauczyciela są

nauczycielami, mają prawo do awansu zawodowego, a obowiązkowy tygodniowy

wymiar godzin zajęć nauczycieli - pedagogów i nauczycieli - logopedów jest ustalany

zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości, a także uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu

pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,

ewentualnie uchylenie obu wyroków i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odda-

lenia powództwa w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1

oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Obraza pierwszego z nich stanowi

nierozpoznanie, a więc niewzięcie pod uwagę, nierozważenie i brak oceny wszyst-

kich podniesionych w apelacji zarzutów. Tymczasem Sąd drugiej instancji dał wyraz

nieuwzględnieniu zarzutów apelacyjnych, jednoznacznie wskazując (innym zagad-

nieniem jest czy zasadnie), że po pierwsze - dla każdej osoby zatrudnionej w pełnym

wymiarze czasu pracy w charakterze nauczyciela tygodniowy wymiar czasu pracy

musi być określony zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nauczyciela, niezależnie od

faktycznego wykonywania - jak w przypadku powódek - czynności pedagoga lub lo-

gopedy, oraz po drugie - powódki były nauczycielami w wąskim tego słowa znacze-

niu, a nie innymi pracownikami szkoły (specjalistami), dla których obowiązkowy wy-

miar zajęć ustalany jest na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 ustawy. Z kolei naruszenie

art. 328 § 2 k.p.c., stosowanego przez sąd odwoławczy poprzez art. 391 § 1 k.p.c.,

może stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnie-

nie zaskarżonego orzeczenia nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną. Tylko bowiem

w takim wypadku uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. może być uznane za mogące mieć

wpływ na wynik sprawy. Takich braków uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie za-

wiera, tym bardziej że Sąd drugiej instancji jednoznacznie określił, iż powódki za-

trudnione są na stanowiskach nauczyciela-pedagoga i nauczyciela-logopedy.

5

Skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona z uwagi na zasadność zarzu-

tów obrazy prawa materialnego. Przepis art. 42 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. -

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm., powoływa-

nej dalej również jako ustawa) określa czas pracy nauczycieli zatrudnionych na po-

szczególnych stanowiskach w różnych typach szkół. Zgodnie z tym przepisem czas

pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40

godzin na tydzień (ust. 1), a w ramach tego czasu pracy oraz ustalonego wynagro-

dzenia nauczyciel jest obowiązany realizować między innymi zajęcia dydaktyczne,

wychowawcze i opiekuńcze, prowadzone bezpośrednio z uczniami lub wychowan-

kami albo na ich rzecz, w wymiarze określonym w ust. 3 lub ustalonym na podstawie

ust. 4a albo ust. 7 (ust. 2). Artykuł 42 ust. 3 ustanawia normy tygodniowego obowiąz-

kowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, pro-

wadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, nauczy-

cieli zatrudnionych w pełnym wymiarze zajęć na wymienionych w tym przepisie sta-

nowiskach w określonych typach (rodzajach) szkół. W tabeli norm pod liczbą porząd-

kową 3 (powoływaną dalej za Sądami obu instancji i skarżącym jako pkt 3) przewi-

dziano tygodniową normę 18 godzin obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych,

wychowawczych i opiekuńczych dla nauczycieli: przedszkoli specjalnych, szkół pod-

stawowych, gimnazjów, szkół specjalnych, liceów ogólnokształcących, liceów profi-

lowanych i liceów uzupełniających, przedmiotów teoretycznych w szkołach prowa-

dzących kształcenie zawodowe, w tym w szkołach specjalnych i szkolenia rzemieśl-

niczego w schroniskach dla nieletnich oraz zakładach poprawczych, przedmiotów

artystycznych i ogólnokształcących w szkołach artystycznych i innych placówkach

kształcenia artystycznego. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 7 pkt 3 - organ prowa-

dzący szkołę lub placówkę określa, między innymi, tygodniowy obowiązkowy wymiar

zajęć nauczycieli szkół niewymienionych w ust. 3, nauczycieli realizujących w ra-

mach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym ob-

owiązkowym wymiarze godzin, pedagogów, psychologów, logopedów, doradców

zawodowych prowadzących zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i

zawodu w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji edukacyjnych i za-

wodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt

11 ustawy o systemie oświaty.

Sądy obu instancji uznały, że skoro powódki - pomimo wykonywania czynno-

ści pedagoga i logopedy - zatrudnione są na stanowiskach nauczycieli, to ustalenie

6

obowiązującego je wymiaru zajęć na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela

jest niedopuszczalne, gdyż przepis ten odnosi się wyłącznie do pedagogów i logope-

dów zatrudnionych na stanowiskach specjalistów. Pogląd ten nie jest trafny.

Nie budzi wątpliwości, że art. 42 Karty Nauczyciela odnosi się do nauczycieli

w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym ilekroć jest w niej mowa o nau-

czycielach bez bliższego określenia - rozumie się przez to nauczycieli, wychowaw-

ców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w przedszkolach, szkołach

i placówkach wymienionych w art. 1 ust. 1 i 1a. Dlatego art. 42 ust. 3 określa tygo-

dniowe normy zajęć obowiązkowych w różnych typach szkół zarówno nauczycieli

przedmiotów edukacyjnych, jak i nauczycieli praktycznej nauki zawodu, wychowaw-

ców, bibliotekarzy bibliotek szkolnych oraz nauczycieli poradni psychologiczno-peda-

gogicznych. Wynikające z tego przepisu różnice w wymiarach obowiązkowych zajęć

nauczycieli zatrudnionych na wymienionych w nim stanowiskach w różnych typach

szkół nie są przypadkowe, ale w oczywisty sposób wynikają z charakteru pracy, ro-

dzaju oraz rozmiaru obowiązków i obciążeń związanych z zajmowanym przez nau-

czyciela stanowiskiem. Nie budzi przecież wątpliwości, że obowiązki nauczyciela

przedmiotu teoretycznego, nauczyciela praktycznej nauki zawodu, nauczyciela za-

trudnionego na stanowisku wychowawcy świetlicy szkolnej czy też nauczyciela-bi-

bliotekarza są nieporównywalne zarówno pod względem uciążliwości realizowanych

(prowadzonych) zajęć, jak i czasu niezbędnego na przygotowanie się do nich oraz

sprawdzenie wiedzy uczniów. Z tego względu inny jest obowiązkowy tygodniowy

wymiar zajęć np. nauczyciela przedmiotu teoretycznego w szkole zawodowej (18

godzin - art. 42 ust. 3 pkt 3), nauczyciela praktycznej nauki zawodu (22 godziny - art.

42 ust. 3 pkt 5), czy też nauczyciela-bibliotekarza w tej samej szkole (30 godzin - art.

42 ust. 3 pkt 11). Oczywiste jest również, że art. 42 ust. 3 nie określa obowiązko-

wego wymiaru godzin dla wszystkich nauczycieli podlegających ustawie, gdyż dla

nauczycieli nim nieobjętych oraz realizujących obowiązki określone dla stanowisk o

różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin - wymiar ten jest ustalany na

podstawie ust. 7, co wprost wynika z art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Przepis art. 42 ust. 7 pkt 3 Karty Nauczyciela nadaje organowi prowadzącemu

szkołę lub placówkę uprawnienie do określania tygodniowego obowiązkowego wy-

miaru godzin zajęć, między innymi, pedagogów, psychologów, logopedów i dorad-

ców zawodowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust.

2 pkt 11 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 7 września 1991

7

r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) zada-

niem tego systemu jest nie tylko zapewnienie obywatelom realizacji prawa do kształ-

cenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do

wieku i osiągniętego rozwoju (pkt 1), ale również dostosowanie treści, metod i orga-

nizacji nauczania do możliwości psychofizycznych uczniów, a także możliwości ko-

rzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej i specjalnych form pracy dydak-

tycznej (pkt 4). Oznacza to, że szkoły i placówki objęte tym systemem zobowiązane

są do realizowania zarówno zadań edukacyjnych i opiekuńczo-wychowawczych w

stosunku do uczniów i wychowanków, jak i zadań w ramach pomocy psychologiczno-

pedagogicznej świadczonej również na rzecz rodziców i opiekunów oraz nauczycieli.

Wynika to wprost z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym podstawowymi

formami działalności dydaktyczno-wychowawczej szkoły są nie tylko zajęcia eduka-

cyjne (pkt 1 i 2) i praktyczna nauka zawodu w szkołach prowadzących kształcenie

zawodowe (pkt 5), ale także zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i specjalistyczne or-

ganizowane dla uczniów mających trudności w nauce oraz inne zajęcia wspomaga-

jące rozwój dzieci i młodzieży z zaburzeniami rozwojowymi (pkt 3). W celu realizacji

tego zadania art. 22 ust. 1 pkt 11 ustawy o systemie oświaty nadaje ministrowi wła-

ściwemu do spraw oświaty i wychowania umocowanie do określenia w drodze rozpo-

rządzenia zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w

szkołach i placówkach, które powinny tworzyć warunki dla zaspokajania potrzeb roz-

wojowych i edukacyjnych uczniów, w szczególności wspomagać rozwój uczniów i

efektywność uczenia się. Wydane na podstawie tej delegacji rozporządzenie Ministra

Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie zasad udzielania i

organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach,

szkołach i placówkach (Dz.U. Nr 11, poz. 114, powoływane dalej jako rozporządze-

nie z dnia 7 stycznia 2003 r.) nakłada na dyrektora szkoły obowiązek organizowania

takiej pomocy (§ 15 ust. 1) oraz określa zasady organizacji i udzielania uczniom, ich

rodzicom oraz nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w tym, między

innymi, w formie zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycz-

nych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym, a także

zajęć psychoedukacyjnych dla uczniów i rodziców (§ 5 ust. 2 pkt 2, 5 i 6 w związku z

§ 2 pkt 5). Zajęcia te mogą być prowadzone w grupach o określonej w przepisach

rozporządzenia liczbie uczestników, przez nauczycieli posiadających przygotowanie

w zakresie terapii pedagogicznej, logopedii lub logopedii szkolnej, w zakresie pracy o

8

charakterze terapeutycznym lub socjoterapii, pedagogów, psychologów oraz innych

nauczycieli posiadających przygotowanie do prowadzenia zajęć specjalistycznych (§

7 ust. 1 i § 11). W przedszkolu, szkole lub placówce mogą być zatrudnieni pedagog,

psycholog, logopeda i doradca zawodowy, których zakres zadań określają przepisy

rozporządzenia (§ 15 ust. 2-6).

W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę ka-

sacyjną, przytoczone wyżej uregulowania należy rozumieć w ten sposób, że w zależ-

ności od rozmiaru indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży uczących się w danej

szkole lub placówce, a konkretnie - mniejszego lub większego zapotrzebowania w

danej szkole na zajęcia z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, realizacja

tych zajęć może odbywać się albo poprzez powierzenie ich prowadzenia nauczycie-

lom (np. zajęć edukacyjnych), posiadającym odpowiednie przygotowanie, albo po-

przez zatrudnienie nauczyciela posiadającego odpowiednie kwalifikacje (art. 9 ust. 1

pkt 1 Karty Nauczyciela) na stanowisku - między innymi - pedagoga lub logopedy, z

powierzeniem mu obowiązków i zadań określonych w przepisach rozporządzenia. W

takim przypadku obowiązkowy wymiar zajęć podlega ustaleniu na podstawie art. 42

ust. 7 pkt 3 ustawy. Jest to rozwiązanie zrozumiałe i zasługujące na akceptację, gdy

się uwzględni, że stanowisko nauczyciela przedmiotu edukacyjnego, dla którego

pensum zostało określone w art. 42 ust. 3 pkt 3, jest stanowiskiem innym, związanym

z innymi zadaniami, obowiązkami i uciążliwościami niż stanowisko nauczyciela-pe-

dagoga lub nauczyciela-logopedy, podobnie jak jest stanowiskiem innym niż stano-

wisko nauczyciela praktycznej nauki zawodu czy też nauczyciela-bibliotekarza, dla

których określona została większa liczba godzin obowiązkowego wymiaru zajęć (por.

także rozważania zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 5 marca 1990 r., III PZP 51/89, OSNCP 1990 nr 12, poz. 140 oraz wyrokach

tego Sądu z dnia 1 lipca 1998 r., I PKN 217/98, OSNAPiUS 1999 nr 15, poz. 479 i z

dnia 5 lutego 2002 r., I PKN 849/00, LEX nr 54887). Można również stwierdzić, że o

ile art. 42 ust. 3 pkt 3 określa obowiązkowy wymiar zajęć dla nauczycieli bezpośred-

nio realizujących zadania edukacyjne szkoły, to art. 42 ust. 7 pkt 3 odnosi się, między

innymi, do ustalania tego wymiaru dla nauczycieli zatrudnionych na stanowiskach

związanych z realizacją zadań szkoły z zakresu pomocy psychologiczno-pedago-

gicznej.

W konsekwencji Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie podziela poglądu za-

prezentowanego w wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r., I PK 195/06 (OSNP 2008 nr 5-

9

6, poz. 62), zgodnie z którym określenie wymiaru czasu pracy nauczyciela zatrudnio-

nego na stanowisku logopedy następuje na podstawie art. 42 ust. 3 pkt 3 Karty Nau-

czyciela, natomiast art. 42 ust. 7 pkt 3 tej ustawy znajduje zastosowanie do specjali-

stów-logopedów zatrudnionych na podstawie § 15 rozporządzenia z dnia 7 stycznia

2003 r. Należy zauważyć, że art. 42, podobnie jak pozostałe przepisy Karty Nauczy-

ciela, odnosi się wyłącznie do nauczycieli (w rozumieniu art. 3 pkt 1), a nie innych

grup zawodowych. Skoro więc przepis ten istotnie w żadnym miejscu nie wymienia

stanowiska specjalisty, przewiduje natomiast w ust. 7 pkt 3 między innymi stanowi-

ska pedagoga i logopedy, o których mowa w przepisach rozporządzenia z dnia 7

stycznia 2003 r., to jednoznacznie stanowi o możliwości zatrudniania na tych stano-

wiskach osób będących nauczycielami. Ponadto, co prawda przepisy ustawy o sys-

temie oświaty zezwalają na zatrudnienie w szkole publicznej osoby niebędącej nau-

czycielem, posiadającej przygotowanie uznane przez dyrektora szkoły za odpowied-

nie do prowadzenia danych zajęć (art. 7 ust. 1a), jednakże osobę taką zatrudnia się

na zasadach określonych w Kodeksie pracy, stosując do niej odpowiednio przepisy

dotyczące tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin nauczycieli, ale wyłącznie

w zakresie zajęć edukacyjnych (art. 7 ust. 1b), do których nie zalicza się zajęć z za-

kresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej (art. 64 ust. 1).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815

§ 1 zdanie pierwsze oraz art. 108 § 2 w związku z art. 39821

k.p.c.

========================================