I PK 157/10

Sygn. akt I PK 157/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Protokolant Małgorzata Beczek

w sprawie z powództwa Joanny H.

przeciwko Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu

o przywrócenie na poprzednie warunki pracy i płacy,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 stycznia 2011 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 13 kwietnia 2010 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację powódki Joanny H. od wyroku Sądu

Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 listopada 2009

2

r. oddalającego powództwo przeciwko Pierwszemu Urzędowi Skarbowemu o

przywrócenie na poprzednie warunki pracy i zasądził od powódki na rzecz

pozwanego 60 zł tytułem zastępstwa procesowego za drugą instancję.

W sprawie tej ustalono, że powódka, zatrudniona u pozwanego od 1

września 1999 r., od dnia 1 lutego 2004 r. pracowała w referacie orzecznictwa na

stanowisku komisarza skarbowego, zaś z dniem 1 maja 2006 r. objęła stanowisko

specjalisty - starszego komisarza skarbowego z wynagrodzeniem zasadniczym w

kwocie 2.668,56 zł miesięcznie. Od dnia 3 grudnia 2007 r. pełniła obowiązki

kierownika referatu kontroli podatkowej KP/2 z wynagrodzeniem zasadniczym

ustalonym w dniu 3 kwietnia 2008 r. z dniem 1 stycznia 2008 r. w kwocie 3.841,38

zł miesięcznie. Z dniem 1 czerwca 2008 r. powódce powierzono obowiązki

kierownika referatu kontroli podatkowej KP/2 z ustalonym wcześniej

wynagrodzeniem. Tadeusz D., który od dnia 14 czerwca 2008 r. objął stanowisko

zastępcy naczelnika pozwanego Urzędu, wykazał niedociągnięcia skuteczności

kontroli oraz windykacji zobowiązań podatkowych w referacie kierowanym przez

powódkę. Polegały na nieobjęciu kontrolą spraw podatkowych, co było sygnałem w

kierunku poprawy skuteczności nadzoru poprzez powrót do sprawdzonej kadry

kierowniczej. Liczba kontroli w pierwszym półroczu 2008 r. w referacie powódki

spadła o 145 w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego przy

niezmienionej liczbie pracowników.. W niektórych sprawach, tj. Ireny L., czy też

Mirosława B., w których należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, od

dnia spisania protokołu w marcu nie podjęto żadnych czynności, co wynikało z

przydzielania ich pracownikowi nieposiadającemu wystarczających umiejętności.

Ponadto naruszane były terminy przekazywania spraw do orzecznictwa, na 36

spraw przekazanych w tym okresie 50% (17) przekazano do referatu orzecznictwa

po terminie. Kontrolę zaplanowaną w marcu powódka przeniosła na kolejne

miesiące bez żadnego powodu. Dlatego pismem z dnia 24 czerwca 2008 r.

zastępca naczelnika wystąpił o odwołanie powódki ze stanowiska kierownika

referatu KP/2 motywując to koniecznością zmiany systemu planowania kontroli

podatkowych uwzględniającego nowe uwarunkowania związane ze zwolnieniem z

obowiązku składania deklaracji PIT, koniecznością poprawy wyników pracy

podległego jej referatu oraz potrzebą zapewnienia skutecznego nadzoru

3

merytorycznego nad pracownikami. Ponadto do wykonywania tych zamierzeń nie

wystarczało dotychczasowe niewielkie doświadczenie kierownicze powódki.

Pismem z dnia 25 czerwca 2008 r. naczelnik pozwanego Urzędu, na

podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U.

Nr 170, poz. 1218, ze zm.) oraz art. 42 § 4 k.p. przeniósł powódkę z dniem 26

czerwca 2008 r. na stanowisko starszego komisarza skarbowego w referacie

podatków pośrednich PP/1 na okres 3 miesięcy. W tym samym dniu 25 czerwca

2008 r. pozwany dokonał wypowiedzenia warunków umowy o pracę w części

dotyczącej stanowiska pracy powódki - kierownika referatu kontroli podatkowej

KP/2, a także jej wynagrodzenia przy zachowaniu trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia, który upłynął 30 września 2008 r., proponując jej od 1 października

2008 r. stanowisko starszego komisarza skarbowego w referacie podatków

pośrednich PP/1 z wynagrodzeniem zasadniczym 2.570,10 zł. Jako przyczynę

wypowiedzenia wskazano konieczność poprawy wyników pracy podległego referatu

oraz potrzebę zapewnienia skutecznego nadzoru merytorycznego nad

pracownikami.

Pismem z dnia 14 lipca 2008 r. naczelnik pozwanego Urzędu przeniósł

powódkę z dniem 15 lipca 2008 r. do pracy w referacie podatków pośrednich PP/2

z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. W związku ze zmianą

regulaminu organizacyjnego pozwanego na podstawie zarządzenia NR 21-13/08

naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 14 sierpnia 2008 r., powódka

została przeniesiona z dniem 19 sierpnia 2008 r. na stanowisko starszego

komisarza skarbowego do nowopowstałego działu podatków pośrednich PP/2.

W ostatecznie sprecyzowanym roszczeniu powódka domagała się

przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy oraz zasądzenia od

pozwanego jej rzecz wyrównania wynagrodzenia w związku z przeniesieniem jej na

stanowisko, na którym została pozbawiona możliwości wypracowania dodatku

kontrolerskiego; wyrównania wynagrodzenia w związku z nieuzasadnionym jej

przeniesieniem na inne stanowisko z naruszeniem przepisów prawa w kwocie

2.204,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami do dnia 1 listopada 2008 r. do dnia

zapłaty oraz zasądzenia odszkodowania w wysokości wyrównania wynagrodzenia

4

w związku z przeniesieniem powódki na inne stanowisko pracy z naruszeniem

prawa. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, zgodnie z

którym wskazane powódce przyczyny wypowiedzenia zmieniającego były

uzasadnione, skoro w czasie pełnienia przez nią funkcji kierownika referatu kontroli

podatkowej KP/2 nie wywiązywała się należycie z obowiązków kierowniczych.

Przeprowadzona kontrola oraz zeznania świadków: Bogusławy C., która objęła

stanowisko po powódce, Tadeusza D. oraz Jolanty K. wykazały zdecydowany

spadek liczby kontroli, nieterminowości i błędy w postępowaniu kontrolnym oraz

zaniedbania powódki „na odcinku skuteczności kontroli i windykacji zobowiązań

podatkowych”, które zostały potwierdzone konkretnymi przykładami. Trafnie Sąd

Rejonowy dał wiarę zeznaniom tych świadków, ponieważ były wiarygodne i

przekonywujące oraz wzajemnie uzupełniające się. Zasadnie odmówił

wiarygodności przeciwnym twierdzeniem pozostałych świadków: Jacka F. byłego

p.o. naczelnika pozwanego Urzędu oraz jego zastępcy Doroty M., ponieważ

wątpliwe było, aby dokonując powołania powódki na stanowisko Kierownika,

oceniali jej pracę w sposób negatywny. Ponadto negatywna ocena pracy powódki

dotyczyła wyłącznie jej pracy na tym konkretnym stanowisku - kierownika referatu

kontroli podatkowej i w tym zakresie pozwany wykazał zasadność przyczyn

wypowiedzenia zmieniającego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w stosunku

do pracowników na stanowiskach samodzielnych należy stosować ostrzejsze

kryteria oceny przyczyn uzasadniających wypowiedzenie, a przyczynę

wypowiedzenia mogą stanowić również okoliczności niezależne od pracownika,

jeżeli przemawia za tym uzasadniony interes pracodawcy.

Sąd Okręgowy uznał, że kwestia oddelegowania i zmiany stanowiska

powódki bez zachowania obowiązującego ją okresu wypowiedzenia, który upłynął

30 września 2008 r. nie podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd oraz nie

miała wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Sąd bowiem badał jedynie, czy

oświadczenie woli pozwanego z 25 czerwca 2008 r. było zgodne z obowiązującymi

przepisami oraz czy przyczyny zawarte w wypowiedzeniu warunków pracy i płacy

były uzasadnione. „Ubocznie” Sąd Okręgowy po przeanalizowaniu akt osobowych

5

tj. pism pracodawcy stwierdził, że pozwany pracodawca działał zgodnie z art. 42 §

4 k.p.

W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w

szczególności: 1/ art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 42 § 4 k.p. w związku z art. 42 § 1

k.p., art. 30 § 1 pkt 2 k.p., art. 36 § 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 30 § 21

k.p. i art. 8

k.p. przez wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że

powierzenie skarżącej na podstawie art. 42 § 4 k.p. innej pracy niż określona w

umowie o pracę na okres trzech miesięcy i pięciu dni nie jest sprzeczne z tym

przepisem i nie stanowi obejścia przepisów o wypowiadaniu warunków pracy i

płacy w sytuacji, gdy skarżącej uprzednio wypowiedziano warunki pracy i płacy

wynikające z umowy o pracę na czas nieokreślony na podstawie art. 42 § 1 k.p. w

związku z art. 30 § 1 pkt 2 k.p. i art. 36 § 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 30 § 21

k.p., a

wykonywanie powierzonej pracy następowało w okresie wypowiedzenia

zmieniającego, a także przez uznanie, że ta sporna kwestia nie podlega

rozpoznaniu merytorycznemu i nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, 2/ art.

45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p. w związku z art.

30 § 1 pkt 2 k.p. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wypowiedzenie

warunków pracy i płacy zawierało prawidłowe uzasadnienie, charakteryzujące się

konkretnością i realnością, a wskazane w nim przyczyny nie zostały ujęte

ogólnikowo i stanowiły rzeczywisty powód wręczonego skarżącej wypowiedzenia.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, w

szczególności: 1/ art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c., art. 316 § 1

k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. i art. 386 § 1 i 4 k.p.c. przez dowolne, naruszające

swobodną ocenę dowodów i nieuwzględniające wszystkich okoliczności sprawy

przyjęcie, że zastrzeżenia zastępcy naczelnika pozwanego Urzędu - Tadeusza D.

wobec pracy skarżącej na stanowisku kierownika referatu kontroli podatkowej KP/2

były rzeczywiste i uzasadnione, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał

dowodowy nie pozwalał na uznanie, że zastrzeżenia te były zasadne, 2/ art. 378 §

1 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c., art. 316 § 1

k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. i art. 386 § 1 i 4 k.p.c. w związku z 387 § 1 k.p.c. w

związku z art. 328 § 2 k.p.c., przez pobieżne i niedostatecznie wnikliwe odniesienie

się do podniesionego w apelacji zarzutu odmówienia przez Sąd pierwszej instancji

6

wiarygodności zeznań świadków Doroty M. i Jacka F., danie wiary zeznaniom

świadków Bogusławy C. i Tadeusza D., pomimo że powołane przez Sąd

uzasadnienie odmowy wiarygodności zeznań odnosiło się także do świadków,

którym dał wiarę.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano

wystawienie w sprawie istotnych zagadnień prawnych związanych z potrzebą

wykładni: 1/ art. 42 § 4 k.p. w związku z art. 42 § 1 k.p., art. 30 § 1 pkt 2 k.p., art. 36

§ 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 30 § 21

k.p. w związku z art. 58 § 1 k.c. w związku z

art. 300 k.p. przez stwierdzenie „czy powierzenie przez pracodawcę pracownikowi

innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres trzech miesięcy i pięciu dni

bez dokonywania wypowiedzenia zmieniającego jest sprzeczne z art. 42 § 4 kp i

stanowi obejście przepisu art. 42 § 1 kp w zw. z art. 30 § 1 pkt 2 kp w zw. z art. 36 §

1 pkt 3 kp w zw. z art. 30 § 21

kp w rozumieniu art. 58 § 1 kc w zw. z art. 300 kp., a

tym samym czy jest nieważne, w sytuacji gdy pracownikowi dokonano

wypowiedzenia warunków pracy i płacy umowy o pracę zawartej na czas

nieokreślony, a okres wykonywania innej pracy przypada na okres wypowiedzenia

zmieniającego”, 2/ art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w związku z art.

36 § 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 30 § 21

k.p. w związku z art. 42 § 4 k.p. przez

stwierdzenie „czy faktyczne wykonywanie przez pracownika pracy na stanowisku

przewidzianym w wypowiedzeniu zmieniającym umowę o pracę na czas

nieokreślony, przed upływem terminu tego wypowiedzenia, spowodowane

powierzeniem temu pracownikowi przez pracodawcę, w sposób sprzeczny z art. 42

§ 4 kp, pracy na stanowisku, na którym miał świadczyć pracę po upływie okresu

wypowiedzenia zmieniającego, powoduje naruszenie przez pracodawcę przepisów

o wypowiadaniu warunków umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 kp w zw. z art.

42 § 1 kp, w szczególności przepisu art. 36 § 1 pkt 3 kp w zw.z art. 30 § 21

kp w zw.

z art. 42 § 1 kp”. Skarga jest ponadto oczywiście uzasadniona z uwagi na rażące

prawa materialnego i wadliwe przyjęcie, że powierzenie skarżącej na podstawie art.

42 § 4 k.p. innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres trzech miesięcy i

pięciu dni nie było sprzeczne z tym przepisem i nie stanowiło obejścia przepisów o

wypowiadaniu warunków pracy i płacy w sytuacji, gdy skarżącej uprzednio

wypowiedziano warunki pracy i płacy wynikające z umowy o pracę na czas

7

nieokreślony, a wykonywanie innej powierzonej pracy następowało w okresie

wypowiedzenia zmieniającego, a ponadto ze względu na stanowisko, że

„przedmiotowa kwestia nie podlega rozpoznaniu merytorycznemu i nie ma wpływu

na rozstrzygnięcie sprawy”.

W ocenie skarżącej równoczesne przeniesienie jej w drodze wypowiedzenia

zmieniającego na stanowisko starszego komisarza skarbowego w referacie

podatków pośrednich PP/1 i powierzenie jej wykonywania pracy na tym stanowisku

w okresie wypowiedzenia na 3 miesiące i 5 dni, po upływie którego pracodawca nie

zamierzał przywrócić i nie przywrócił jej na dotychczasowe stanowisko było

obejściem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa dotyczących okresu

wypowiedzenia warunków umowy o pracę oraz było sprzeczne z art. 42 § 4 k.p.

dopuszczającym możliwość przeniesienia na inne stanowisko na okres

maksymalnie trzech miesięcy w danym roku kalendarzowym. W świetle art. 58 k.c.

w związku z art. 300 k.p. powierzenie skarżącej pracy na tym stanowisku było

zatem nieważne. W następstwie gdy wykonywanie pracy określonej w

wypowiedzeniu zmieniającym faktycznie rozpoczęło się w dniu 26 czerwca 2008 r.,

podczas gdy powinno rozpocząć się 1 października 2008 r., dokonane

wypowiedzenie zmieniające naruszało przepisy o wypowiadaniu umów o pracę w

rozumieniu art. 45 § 1 k.p.

Ponadto wskazane przez pozwanego przyczyny wypowiedzenia nie były

uzasadnione. Niezakończenie w terminie spraw Ireny L. i Mirosława B. nie wynikało

z nieudolności skarżącej, lecz z niewłaściwej organizacji pracy w Urzędzie, o czym

świadczy fakt, że kontroli tych spraw nie udało się przeprowadzić także następczyni

skarżącej. Uzasadnioną przyczyną nie stanowiła również negatywna ocena

skarżącej przez zastępcę naczelnika urzędu, która została dokonana pobieżnie i

niewnikliwie, skoro od dnia powołania go na to stanowisko do dnia przedstawienia

opinii naczelnikowi urzędu upłynęło zaledwie 5 dni roboczych. Oparcie

uzasadnienia wypowiedzenia o sprawozdanie z funkcjonowania kierowanego przez

skarżącą referatu w pierwszym półroczu 2008 r. również było wątpliwe, zważywszy

że w dniu złożenia wypowiedzenia 25 czerwca 2008 r. sprawozdanie takie jeszcze

nie istniało.

8

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu,

alternatywnie o uchylenie także w całości wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi albo o orzeczenie co do istoty

sprawy przez uwzględnienie powództwa w całości, gdy zajdą przesłanki z art. 39816

k.p.c., a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a ponadto o zasądzenie od

pozwanego na rzecz skarżącej kosztów dotychczasowego postępowania, w tym

kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed Sądami pierwszej i

drugiej instancji oraz kosztów postępowania kasacyjnego według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zmierzała do wykazania, że powierzenie w okresie

dokonanego wypowiedzenia zmieniającego i w drodze polecenia pracodawcy

skarżącej pracownicy w trybie art. 42 § 4 k.p. od razu wykonywania pracy na

stanowisku zaproponowanym jej w wypowiedzeniu zmieniającym i to na okres

trzech miesięcy i 5 dni przed terminem końcowym okresu 3-miesiecznego

wypowiedzenia było sprzeczne z art. 42 § 4 k.p., a w konsekwencji naruszało

przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 42 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 1 pkt

2 k.p. i art. 30 § 21

k.p. „w rozumieniu art. 53 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., a tym

samym jest nieważne”). W zakresie zarzutu naruszenia art. 42 § 4 k.p., który

powódka postawiła już w apelacji, Sąd drugiej instancji uznał „ubocznie” po

przeanalizowaniu akt osobowych, że pracodawca działał zgodnie z dyspozycją tego

przepisu, a ponadto przyjął, że „powołana kwestia nie podlegała merytorycznemu

rozpoznaniu przez Sąd oraz nie miała wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie”, w

którym skarżąca kontestowała zgodność z prawem i zasadność wypowiedzenia

zmieniającego, tyle że Sąd ten nie uzasadniał precyzyjniej takich konkluzji. Pomimo

skwitowania we wskazany sposób tej spornej kwestii, wymienione konkluzje Sądu

drugiej instancji były co do zasady prawidłowe, zważywszy że skarżąca nie

zakwestionowała od razu (bezpośrednio) po przekroczeniu okresu powierzenia jej

innej odpowiedniej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p. w okresie dokonanego

wypowiedzenia zmieniającego. Dopiero w sądowym postępowaniu odwoławczym

od dokonanego wypowiedzenia zmieniającego podważała przekroczenie przez

9

pracodawcę o „pięć dni” dopuszczalnego maksymalnie trzymiesięcznego w roku

kalendarzowym okresu powierzenia jej innej odpowiedniej pracy, co w jej ocenie

naruszało nie tylko dyspozycje art. 42 § 4 k.p., ale równocześnie prowadziło do

nieważności wypowiedzenia zmieniającego ze względu na „obejście przepisu art.

42 § 1 kp w zw. z art. 30 § 1 pkt 2 kp w zw. z art. 36 § 1 pkt 3 kp w zw. z art. 58 § 1

kc w zw. z art. 300 kp”.

Tak sformułowane zarzuty i stanowisko skarżącej są nietrafne już dlatego, że

nie oponowała ona (w każdym razie skarga kasacyjna nie zawiera takich twierdzeń

ani zarzutów) przeciwko przedłużeniu przez pracodawcę okresu powierzenia jej

innej odpowiedniej pracy o 5 dni ponad okres trzech miesięcy. Skarżąca mogła

przecież kontestować takie sprzeczne z art. 42 § 4 k.p. polecenie pracodawcy

choćby przez powstrzymanie się od wykonywania powierzonej pracy ponad

maksymalny wymiar dopuszczalnego okresu powierzenia takiej innej odpowiedniej

pracy (trzy miesiące w roku kalendarzowym) i pozostawanie w gotowości do

wykonywania dotychczasowej pracy (zgodnej z umową o pracę) do upływu okresu

(terminu końcowego) biegnącego wypowiedzenia zmieniającego. W judykaturze

przyjmuje się, że w razie naruszenia przez pracodawcę art. 42 § 4 k.p.

pracownikowi nie przysługują roszczenia z tytułu nieuzasadnionego lub

naruszającego przepisy wypowiedzenia definitywnego ani wypowiedzenia

zmieniającego umowy o pracę, chyba że odmowa podjęcia wykonywania takiej

pracy była przyczyną wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2003 r., I PK 269/02,

OSNP 2004 nr 16, poz. 280). Skoro art. 42 § 4 k.p. wyraźnie nie wymaga

wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy lub płacy w razie powierzenia

pracownikowi innej odpowiedniej pracy w przypadkach uzasadnionych potrzebami

pracodawcy, na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli

nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika, to

przepis ten nie mieści się w kategorii (pojęciu i zakresie) przepisów o wypowiadaniu

umów o prace, co oznacza, że naruszenie przepisu niewymagającego

dokonywania wypowiedzenia zmieniającego nie narusza przepisów o

wypowiadaniu definitywnym ani zmieniającym umowy o pracę, z wyjątkiem sytuacji,

w których odmowa podjęcia pracy na warunkach określonych w art. 42 § 4 k.p.

10

stała się przyczyną wypowiedzenia bądź rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia i wtedy może być poddana weryfikacji sadowej przez zaskarżenie

dokonanego wypowiedzenia albo rozwiązania stosunku pracy jako

nieuzasadnionego lub niezgodnego z przepisami o wypowiadaniu lub

rozwiązywaniu umów o pracę. Niezależnie do tego, w każdej sytuacji żadne

potencjalne naruszenie przez pracodawcę dyspozycji art. 42 § 4 k.p. nie prowadzi

do nieważności zmieniającego lub definitywnego wypowiedzenia bądź rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia, skoro zawsze podważenie dokonanego

wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wymaga

zaskarżenia nieuzasadnionej lub naruszającej przepisy o rozwiązywaniu umów

pracę czynności pracodawcy zmierzającej do zmiany lub ustania stosunku pracy.

Prowadzi to do wniosku, że powierzenie pracownikowi w okresie biegnącego

wypowiedzenia zmieniającego innej odpowiedniej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p. na

okres przekraczający 3 miesiące w roku kalendarzowym jest wprawdzie sprzeczne

z tą regulacją prawną, ale nie narusza przepisów o wypowiadaniu umów o pracę,

chyba że odmowa podjęcia wykonywania takiej pracy była wskazana jako

uzasadniająca wypowiedzenie albo rozwiązania umowy o pracę bez

wypowiedzenia, ale w żadnym przypadku naruszenie art. 42 § 4 k.p. nie prowadzi

do nieważności dokonanego wypowiedzenia zmieniającego.

Równocześnie proceduralne zarzuty skargi kasacyjnej, które zmierzały do

podważenia ustaleń faktycznych i oceny dowodów usuwały się spod kasacyjnego

rozeznania już dlatego, że tego rodzaju zarzuty nie mogą być podstawą skargi

kasacyjnej (art. 3983

§ 3 k.p.c.), ponieważ w postępowaniu kasacyjnym nie jest

dopuszczalne powoływanie nowych faktów lub dowodów, a Sąd Najwyższy jest

związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego orzeczenia (art. 39813

§ 2 k.p.c.).

Ponadto skład rozpoznający skargę kasacyjną akceptuje ocenę prawną zebranego

w sprawie materiału dowodowego przyjętą jako potwierdzone uzasadnienie

przyczyn dokonanego wypowiedzenia zmieniającego. Wskazane skarżącej

przyczyny w postaci wymagających poprawy wyników pracy kierowanego przez nią

referatu podatków pośrednich i wzmocnienia nadzoru merytorycznego nad praca

podległych jej pracowników uzyskały wystarczające oparcie w wynikach

postępowania dowodowego, które potwierdziły między innymi istotny spadek liczby

11

przeprowadzanych kontroli, a ponadto braki w sprawowaniu przez skarżącą

skutecznego i efektywnego nadzoru nad podległymi jej pracownikami,

prowadzącego do potwierdzonych nieterminowości oraz błędów postępowań

kontrolnych. Te ujawnione okoliczności usprawiedliwiały wypowiedzenie skarżącej

warunków pracy i płacy na stanowisku kierowniczym, które nie jest stałym lub

niezmiennym stanowiskiem pracy, jeżeli zajmujący je pracownik nie spełnia, choćby

z przyczyn od siebie niezależnych lub niezawinionych oczekiwań pracodawcy co

do jakości lub efektywności wykonywania własnej pracy kierowniczej i należytego

oraz oczekiwanego przez pracodawcę nadzoru pracy podległego skarżącej

personelu. Pracodawca, który stawia pracownikowi zatrudnionemu na

kierowniczym stanowisku pracy potwierdzone zarzuty nieefektywności świadczenia

(wykonywania) pracy kierowniczej może skorzystać z uprawnienia z art. 42 § 4 k.p.

do powierzenia mu jako innej odpowiedniej pracy - wykonywania zatrudnienia na

zaproponowanym w wypowiedzeniu zmieniającym stanowisku pracy na okres

nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to

obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika. Jest to

usprawiedliwione zwłaszcza wtedy, gdy pracodawca od razu zmierza do

usprawnienia i oczekuje osiągania lepszych efektów pracy kierowniczej przez

innego pracownika, któremu powierzył takie stanowisko, choćby podjęte działania

nie usuwały wszelkich nieprawidłowości lub braku spodziewanych efektów

zatrudniania pracowników na stanowiskach kierowniczych.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił niemającą

usprawiedliwionych podstaw skargę kasacyjną w zgodzie z art. 39814

k.p.c.