II UK 171/10

Sygn. akt II UK 171/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

SSA Krzysztof Staryk

w sprawie z wniosku J. T.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanego Z. P. i P. S.A.

o odpowiedzialność członka zarządu za zaległości z tytułu nieopłaconych składek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 13 stycznia 2010 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r., Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

2

Społecznych z dnia 15 maja 2008 r., którym zmieniono decyzję organu rentowego z

dnia 13 kwietnia 2006 r., uznając, że wnioskodawca J. T. jako prezes zarządu

spółki „P." S.A. nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania tej spółki z tytułu

nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne (art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8,

poz. 60 ze zm.) za okres luty 2002 - czerwiec 2002 r. w łącznej kwocie 202.693,96

zł; na ubezpieczenie zdrowotne za okres marzec 2002 – czerwiec 2002 r. r. - w

łącznej kwocie 20.923,42 zł; na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych za okres luty 2002 r. - czerwiec 2002 r. w łącznej kwocie

14.387,41 zł, w sprawie z jego wniosku, przy udziale zainteresowanych; Z. P. i

Towarzystwa Transportu Kombinowanego „P.” S.A. W stanie faktycznym sprawy

Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca został powołany na stanowisko prezesa

zarządu Spółki Akcyjnej Towarzystwo Transportu Kombinowanego P. uchwałą nr

4/2002 Rady Nadzorczej z dnia 20 lutego 2002 r., a odwołany uchwałą Rady

Nadzorczej nr 9/2002 z dnia 10 lipca 2002 r. W dniu powołania wnioskodawcy na

prezesa zarządu spółki toczyło się już w Sądzie Rejonowym Wydział Gospodarczy

postępowanie układowe. Wniosek o otwarcie postępowania układowego wpłynął do

tego Sądu w dniu 5 listopada 2001 r., został sporządzony i złożony do Sądu przez

poprzedni zarząd spółki. Wniosek o otwarcie postępowania układowego został

oddalony przez Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 28 czerwca 2002 r.

Wcześniej - w dniu 25 lutego 2002 r. - wpłynął do Sądu Gospodarczego wniosek

wierzyciela spółki - Agenci Finansowej s.c. – M. G. i R. D. - o ogłoszenie upadłości

TTK P. S.A. Postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia 7 maja

2002 r. z uwagi na cofnięcie wniosku. Drugi wniosek o ogłoszenie upadłości

wpłynął do Sądu w dniu 9 lipca 2002 r., gdy prezesem zarządu był wnioskodawca.

Tym razem Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy postanowieniem z dnia 2 lutego

2003 r. oddalił wniosek, na podstawie art. 13 § 1 rozporządzenia prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe

(Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), z powodu braku środków na

zaspokojenie kosztów upadłości. Spółka „P.” złożyła w dniu 7 czerwca 2002 r. do

organu rentowego wniosek o układ ratalny należności z tytułu składek. Umowa

została zawarta w dniu 12 lipca 2002 r., a następnie z uwagi na niedotrzymanie

3

warunków przez Spółkę - rozwiązana we wrześniu 2002 r. Nota bene, już po

odwołaniu wnioskodawcy z funkcji prezesa zarządu spółka - w dniu 15 listopada

2002 r. - złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o restrukturyzację

należności z tytułu składek. W dniu 19 grudnia 2002 r. organ rentowy wydał decyzję

określającą warunki restrukturyzacji. Ponieważ Spółka nie wypełniła warunków

określonych w decyzji, organ rentowy w dniu 16 kwietnia 2004 r. podjął decyzję o

zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Za zaległości składkowe pozwany

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wystawił w 2005 r. tytuły wykonawcze przeciwko

Spółce, wobec której prowadzone było w 2005 r. administracyjne postępowanie

egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, które okazało się

bezskuteczne. W dniu 13 kwietnia 2006 r. organ rentowy wydał decyzję orzekającą

o odpowiedzialności wnioskodawcy - prezesa zarządu –- całym swoim majątkiem

za zobowiązania TTK „P.” S.A. z tytułu nieopłaconych składek.

W wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r., Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne

jak i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu, że

wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania Spółki z tytułu

składek niezapłaconych w okresie gdy był prezesem zarządu Spółki. W ocenie

Sądu analiza stanu faktycznego sprawy pozwoliła na uznanie, że wnioskodawca

nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania składkowe Spółki „P.” w oparciu o

art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa powstałe w

okresie gdy był prezesem jej zarządu - z uwagi na fakt, że zaczął pełnić te funkcję

w okresie, gdy w sądzie toczyło się już postępowanie o zawarcie układu z wniosku

Spółki (data wpływu wniosku 5 listopada 2001 r., a powołanie odwołującego na

stanowisko prezesa zarządu Spółki 20 lutego 2002 r.). Obejmując stanowisko

prezesa zarządu, wnioskodawca zastał trudną sytuację finansową Spółki, która już

wcześniej podjęła próbę uregulowania zaległości w opłacaniu składek. W dniu 5

listopada 2001 r. został skierowany wniosek do Sądu o otwarcie postępowania

układowego, który został oddalony postanowieniem z dnia 28 czerwca 2002 r.,

natomiast w dniu 17 czerwca 2002 r. do organu rentowego wpłynął wniosek o układ

ratalny, który został uwzględniony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją

z dnia 12 lipca 2002 r. (już po odwołaniu wnioskodawcy z funkcji prezesa zarządu),

a następnie rozwiązany we wrześniu 2002 r. wobec nieopłacania ustalonych rat, a

4

więc także już po odwołaniu odwołującego. Wnioskodawca po objęciu stanowiska

prezesa zarządu Spółki podejmował szereg czynności w celu pozyskania nowych

klientów i realizacji zawartych już umów, dążąc do podniesienia kapitału

zakładowego i systematycznego regulowania zobowiązań podatkowych i

składkowych. Sąd podkreślił, że wnioskodawca objął swoje stanowisko w trakcie

toczącego się postępowania układowego, a więc składanie ponownie takiego

samego wniosku w trakcie pełnionej przez niego funkcji było niecelowe, natomiast

po oddaleniu tego wniosku w dniu 28 czerwca 2002 r., wnioskodawca, jako prezes

zarządu, składając w dniu 9 lipca 2002 r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki,

dochował należytej staranności.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik organu

rentowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię -

art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (jednolity

tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31

grudnia 2002 r. w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o

systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz.

1585 ze zm.), polegającą na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji, że „członka

zarządu zwalnia z odpowiedzialności za zadłużenie spółki kapitałowej okoliczność,

iż złożył on wniosek o ogłoszenie upadłości, pomimo że wniosek ten został

oddalony przez sąd ze względu na brak majątku spółki, wystarczającego na

zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego”, oraz że „członek zarządu

nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki kapitałowej, w

okresie przypadającym po dacie złożenia przez spółkę bezzasadnego wniosku o

otwarcie postępowania układowego, na podstawie którego to wniosku

postępowanie układowe nie zostało wszczęte”, wniósł „o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Stosownie do art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie,

skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Okoliczności

faktyczne rozpoznawanej sprawy nie budzą wątpliwości, sporna pozostaje ich

5

ocena w świetle przepisów prawa materialnego. Dokonując tej oceny, należało

uznać, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 116 §

1 ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony.

Wstępnie trzeba przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem za zaległości

podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli

egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a

członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto

postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania

zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez

jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie

zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe (składkowe -

art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych), występuje więc w sytuacji niewykonania lub nienależytego

wykonania zobowiązania podatkowego (składkowego) przez podatnika (płatnika), a

więc jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z

podmiotem innym niż podatnik. Odpowiedzialność ta jako uzależniona od istnienia

zobowiązania podatkowego podatnika, powoduje, że ma ona charakter

akcesoryjny, następczy i gwarancyjny, gdyż nie może powstać bez uprzedniego po-

wstania obowiązku w stosunku do pierwotnego dłużnika. Jest to także

odpowiedzialność subsydiarna (posiłkowa), biorąc pod uwagę, że wierzyciel

podatkowy (składkowy), nie ma swobody w kolejności zgłaszania roszczenia do

podatnika lub osoby trzeciej, lecz w pierwszej kolejności musi dochodzić należności

od podatnika (por. np. R. Mastalski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J.

Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007, Wrocław 2007, pkt 5

komentarza do art. 107, s. 493). Osoby trzecie ponoszą więc odpowiedzialność za

6

cudzy dług, a orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika

(podatnika) od odpowiedzialności.

Wśród przesłanek egzonerujących członka zarządu spółki handlowej z

odpowiedzialności za zaległości składkowe określonych w art. 116 § 1 Ordynacji

podatkowej wymienione jest nie tylko złożenie we właściwym czasie wniosku o

ogłoszenie upadłości, ale też wszczęcie postępowania układowego jako

postępowania zapobiegającego upadłości. W myśl art. 25 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w pierwotnym jego brzmieniu (obowiązującym do dnia 1

lipca 2004 r.), należności z tytułu składek podlegały wyłączeniu z postępowania

układowego. Oznaczało to, że układem zawartym pomiędzy Spółką (dłużnikiem), a

wierzycielami nie mogły być objęte należności składkowe Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych. Podobnie tę kwestię regulował art. 4 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu

układowym, stanowiąc, że postępowaniem układowym nie są objęte należności z

tytułu ubezpieczeń społecznych i obowiązkowych ubezpieczeń majątkowych,

bieżące i zaległe za rok poprzedzający otwarcie postępowania układowego.

Tak więc - chociaż należności przysługujące organowi rentowemu z tytułu

zaległych składek nie mogły być objęte układem zawartym pomiędzy Spółką a jej

wierzycielami - to złożenie we właściwym czasie wniosku o wszczęcie

postępowania układowego mogło stanowić podstawę uwolnienia członków zarządu

spółki od odpowiedzialności za nieuiszczone przez Spółkę składki. Zwrócił na to

uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 172/07 (OSNP

2009 nr 3-4, poz. 51), przyjmując, że wszczęcie postępowania układowego we

właściwym czasie w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art.

31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oznacza wszczęcie go w takim

czasie, że zaspokojenie przez spółkę w całości należności z tytułu składek na

ubezpieczenie społeczne wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako

uprzywilejowanego wierzyciela wyłączonego z układu z mocy prawa pozostaje

realne. Ocena, czy wszczęcie tego postępowania nastąpiło we właściwym czasie

powinna być dokonana z perspektywy sytuacji istniejącej w dniu wszczęcia

postępowania układowego, a nie z uwzględnieniem późniejszych zdarzeń. W

uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy podkreślił, iż pomimo tego, że należności

z tytułu składek na ubezpieczenia społecznie były wyłączone z postępowania

7

układowego to należy przyjąć, iż wszczęcie postępowania układowego we

właściwym czasie zwalniało członków zarządu spółki od odpowiedzialności za

zobowiązania wynikające ze składek na ubezpieczenia społeczne. W wyroku z dnia

19 marca 2010 r., II UK 258/09 (niepublikowany) wskazano, że złożenie przez

członka zarządu spółki z o.o. we właściwym czasie wniosku o wszczęcie

postępowania układowego nie zwalnia go od odpowiedzialności za zaległości

składkowe powstałego po zatwierdzeniu układu. Zawarcie układu i jego realizacja

nie eliminują możliwości powstania stanu niewypłacalności spółki uzasadniającego

złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli spółka nie spłaca nieobjętych

układem należności publicznoprawnych powstałych przed jego zawarciem i

należności powstałych na bieżąco. Tak więc możliwość uwolnienia się członka

zarządu spółki kapitałowej od odpowiedzialności za zaległości składkowe spółki

przez wykazanie, iż we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające

upadłości (postępowanie układowe), występuje tylko w odniesieniu do zaległości

powstałych przed zatwierdzeniem układu. Złożenie przez członka zarządu spółki

we właściwym czasie wniosku o wszczęcie postępowania układowego nie uwalnia

go natomiast od odpowiedzialności za zaległości powstałe po zatwierdzeniu układu.

Analogiczny pogląd został wyrażony w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., II UK

131/10, w którego tezie przyjęto, że zawarcie układu z wierzycielami, który nie jest

realizowany ze względu na utrzymujący się stan niewypłacalności spółki akcyjnej,

która zaprzestała płacenia długów, ponieważ jej majątek nie wystarcza na ich

zaspokojenie, nie zwalnia spółki z obowiązków spłaty zaległości składkowych w

całości oraz bieżącego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne

oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 25

ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), a zarządu spółki z obowiązku

zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie jej upadłości, pod rygorem

przeniesienia na członków zarządu odpowiedzialności za zaległości składkowe na

podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wnioskodawca został powołany

na stanowisko prezesa zarządu Spółki „P.: S.A. uchwałą Rady Nadzorczej z dnia

20 lutego 2002 r., a odwołany uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 10 lipca 2002 r.,

czyli w dniu powołania wnioskodawcy na prezesa spółki toczyło się już

8

postępowanie układowe w Sądzie Rejonowym Wydział Gospodarczy (wniosek o

otwarcie postępowania układowego, sporządzony i złożony do Sądu przez

poprzedni zarząd spółki, wpłynął do Sądu w dniu 5 listopada 2001 r.). Z

okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy (które wiążą Sąd Najwyższy w

myśl art. 39813

§ 2 k.p.c.) wynika natomiast, że po oddaleniu tego wniosku w dniu

28 czerwca 2002 r., wnioskodawca, pełniąc funkcję prezesa zarządu, złożył w dniu

9 lipca 2002 r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, a więc dochował należytej

staranności w podejmowaniu czynności. Zdaniem Sądu Najwyższego, organ

rentowy nie przydał należytej rangi okoliczności, iż wnioskodawca, został powołany

na stanowisko prezesa zarządu Spółki w trakcie trwania postępowania układowego.

W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2010 r., I UK

278/10 (niepublikowany), przyjęto że zgodnie z art. 15 § 1 Prawa o postępowaniu

układowym, od daty otwarcia postępowania układowego do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia co do układu lub umorzenia postępowania nie może być ogłoszona

upadłość dłużnika. Z przepisu tego wynika, że datą graniczną, do której niemożliwe

jest ogłoszenie upadłości dłużnika jest moment uprawomocnienia się

postanowienia o oddaleniu podania o otwarcie układu, a także uprawomocnienia

się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu albo umorzenia

postępowania na etapie postępowania o otwarcie postępowania układu lub na

etapie zawierania lub zatwierdzania układu – nie zaś uchylenie układu.

Ustanowione ustawowe pierwszeństwo postępowania układowego przed

postępowaniem upadłościowym powoduje, że ewentualne wnioski o ogłoszenie

upadłości złożone po otwarciu postępowania układowego podlegały by oddaleniu

(art. 15 § 2 Prawa o postępowaniu układowym). Z tego względu aż do momentu

oddalenia wniosku o otwarcie postępowania układowego w dniu 28 czerwca 2002

przez Sąd Rejonowy, ewentualny wniosek członka zarządu, dotyczący ogłoszenia

upadłości, nie podlegałby merytorycznemu rozpoznaniu. W ocenie Sądu

Najwyższego, przesłanką ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy - w myśl mających

zastosowanie przepisów Prawa upadłościowego z 1934 r. - jest zaprzestanie

płacenia długów przez spółkę kapitałową (art. 1 § 1 tego Prawa) oraz sytuacja, w

której spółka wprawdzie reguluje swoje zobowiązania, lecz jej majątek nie

wystarcza na zaspokojenie długów (art. 1 § 2), przy czym krótkotrwałe wstrzymanie

9

płacenia długów wskutek przejściowych trudności nie jest podstawą ogłoszenia

upadłości (art. 2). Termin dwutygodniowy na złożenie wniosku o ogłoszenie

upadłości spółki nie biegnie, a jeżeli rozpoczął bieg, ulega zawieszeniu, gdy

przedsiębiorca złożył wniosek o otwarcie postępowania układowego (art. 5 § 3

Prawa upadłościowego).Termin ten biegnie (może biec) na nowo po zakończeniu

postępowania układowego, a więc w szczególności po zatwierdzeniu układu przez

sąd, jeżeli wystąpią przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

Samo zawarcie układu nie eliminuje bowiem możliwości powstania stanu

niewypłacalności przedsiębiorcy, także wtedy gdy realizuje on w pełni zobowiązania

wynikające z układu, a także długi z tytułu nieobjętych układem należności

publicznoprawnych powstałych przed jego zawarciem, oraz należności (także

publicznoprawne) powstające na bieżąco. Tymczasem z ustaleń faktycznych

stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskodawca po

oddaleniu wniosku o otwarcie postępowania układowego w dniu 28 czerwca 2002

r., pełniąc funkcję prezesa zarządu, złożył w terminie dwóch tygodni, w dniu 9 lipca

2002 r., wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Należy przypomnieć, że

postępowanie układowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o przepisy

rozporządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934

r. - Prawo o postępowaniu układowym (Dz.U. Nr 93, poz. 836 ze zm.),

obowiązującego do 30 września 2003 r. Do tego dnia obowiązywało również

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. -

Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.). Tym samym

zaistnienie przesłanki zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie

upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości

należało rozpatrywać na gruncie powyższych przepisów. Jeżeli chodzi o pojęcie

„właściwego czasu" z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej to w orzecznictwie

podkreśla się, że „właściwym czasem" nie jest ani krótkotrwałe wstrzymanie

płacenia długów na skutek przejściowych trudności, ani też całkowite zaprzestanie

płacenia długów w następstwie wyzbycia się przez podmiot gospodarczy całego

(lub prawie całego) majątku, lecz chwila kiedy wiadomo już, że dłużnik nie będzie w

stanie zaspokoić wszystkich swych zobowiązań. Określenie tej chwili powinno być

ujmowane elastycznie w zależności od okoliczności konkretnego wypadku, bowiem

10

właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką

obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy, dla

określenia której nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu

spółki (por. wyrok z dnia 22 czerwca 2010 r., I UK 63/10, niepublikowany).

Dokonując oceny, czy zgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło we „właściwym

czasie" należy uznać, że powinno to nastąpić w takim momencie, aby zapewnić

ochronę zagrożonych interesów wszystkich wierzycieli, aby po ogłoszeniu

upadłości wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociaż

tylko częściowego, zaspokojenia z majątku spółki (por. wyrok z dnia 9 lipca 2009

r., II UK 374/08, niepublikowany).

Tak więc, składając w dniu 9 lipca 2002 r. wniosek o ogłoszenie upadłości,

wnioskodawca wypełnił przesłanki egzoneracyjne zawarte w art. 116 § 1 Ordynacji

podatkowej. Wszystkie te okoliczności zostały trafnie uwzględnione przez Sąd

Apelacyjny.

Z powyższych względów, gdy zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione,

należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 39814

k.p.c.