III CSK 152/10

Sygn. akt III CSK 152/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSA Maria Szulc

w sprawie z powództwa E. sp. z o.o. w K.

przeciwko Województwu Ś. Zarządowi

Dróg Wojewódzkich w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 grudnia 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, pozostawiając temu Sądowi

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 7 września 2009 r. oddalił powództwo E. sp.

z o. o. z siedzibą w K. przeciwko Województwu Ś. Zarządowi Dróg Wojewódzkich w

K. o zapłatę kwoty 640.368,30 zł.

Z ustaleń wynika, że w dniu 11 października 2006 r. pomiędzy inwestorami

Województwem Ś. Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. i Gminą S., a wykonawcą

Przedsiębiorstwem Robót Drogowych D. sp. z o.o. w S. została zawarta umowa,

której przedmiotem była przebudowa skrzyżowania oraz budowa sygnalizacji

świetlnej. Wykonawca zawarł z powodową spółką jako podwykonawcą umowę

dotyczącą budowy sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu, przebudowy oświetlenia

i przebudowy sieci teletechnicznej. Powódka przedłożyła inspektorowi nadzoru

budowlanego inwestora specyfikację materiałów i ich producentów niezbędnych do

przebudowy skrzyżowania i uzyskała jego zgodę.

Roboty elektryczne i telefoniczne zostały odebrane przez inspektora nadzoru

w dniu 16 lutego 2007 r. Pismami z dnia 21 maja i 21 czerwca 2007 r. wykonawca

zwrócił się do inwestora z prośbą o wyrażenie zgody na przekazanie środków

finansowych wynikających z wykonania robót elektrycznych bezpośrednio na konto

podwykonawców, w tym na rzecz powódki. Do drugiego z tych pism wykonawca

dołączył kopie umów z podwykonawcami. Inwestor nie zgodził się na

przekazywanie należności bezpośrednio podwykonawcom, bowiem umowa

o roboty budowlane ich nie obejmowała i nie mogli oni wystawiać faktur

obciążających inwestora. Wynagrodzenie za roboty budowlane mogły być

przekazywane podwykonawcy tylko pod warunkiem wystawienia faktur przez

wykonawcę i tylko po dokonaniu cesji wierzytelności na rzecz podwykonawcy.

Sąd Okręgowy uznał powództwo za niezasadne, bowiem obciążenie

inwestora obowiązkiem zapłaty wynagrodzenia należnego podwykonawcy

wymagało uzyskania zgody inwestora na jego udział w procesie realizacji

inwestycji, a to nie miało miejsca. Nie stanowiło takiej zgody akceptowanie przez

inspektora nadzoru inwestorskiego złożonego przez podwykonawcę wykazu

materiałów elektrycznych i ich producentów oraz prowadzenie z nim rozmów.

Inspektor nadzoru inwestorskiego jest reprezentantem inwestora na placu budowy,

3

a jego rola ogranicza się do czynności określonych w prawie budowlanym,

związanych z prawidłowym przebiegiem procesu inwestycyjnego, nie jest on

natomiast uprawniony do składania oświadczeń woli nie związanych

z czynnościami technicznymi, wykraczających poza uregulowania prawa

budowlanego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalił apelację powódki

od powyższego wyroku.

Podzielając ustalenia faktyczne uznał, że pozwany jako jeden z inwestorów

nie wyraził zgody na zawarcie przez wykonawcę umowy z podwykonawcą.

Czynności podejmowane przez powódkę dotyczyły wyłącznie finansowania,

w szczególności bezpośredniego przekazywania środków finansowych na rzecz

podwykonawcy. Nie ma to znaczenia dla odpowiedzialności inwestora,

uregulowanej w art. 6471

§ 5 k.c., ponieważ nie potwierdzono, że pozwanemu

przedstawiono projekt umowy lub umowę zawartą przez powódkę z wykonawcą

wraz z częścią dokumentacji wykonania robót określonych w umowie lub projekcie,

tak, aby mogła świadomie złożyć oświadczenie o wyrażeniu zgody na jej zawarcie.

Dokument zatwierdzający materiały do przebudowy drogi nie zawiera treści, która

wskazywałaby na fakt zgody inwestorów. Notatka sporządzona na nim przez

inspektora nadzoru nie stanowi o tym, że pozwany wiedział o tym dokumencie

i wyraził zgodę na wskazane materiały i ich producentów, co i tak nie byłoby

współmierne do wyrażenia zgody przez pozwanego na zawarcie umowy pomiędzy

wykonawcą a podwykonawcą. Analiza dowodów również nie potwierdza, zdaniem

Sądu, ustnego wyrażenia zgody. Nie wynika to także z dziennika budowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła powódka, zaskarżając go

w całości. Skarga została oparta na pierwszej podstawie kasacyjnej z art. 3983

§ 1

pkt 1 k.p.c. i zawiera zarzut naruszenia art. 6471

§ 2 k.c. oraz art. 6471

§ 5 k.c.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zmianę wyroku

Sądu pierwszej instancji poprzez uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie

o uchylenie tego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

4

Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie

i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 6471

§ 2 k.c., do zawarcia przez wykonawcę umowy

o roboty budowlane z podwykonawcą jest wymagana zgoda inwestora. Jeżeli

inwestor, w terminie 14 dni od przedstawienia mu przez wykonawcę umowy

z podwykonawcą lub jej projektu, wraz z częścią dokumentacji dotyczącą

wykonania robót określonych w umowie lub projekcie, nie zgłosi na piśmie

sprzeciwu lub zastrzeżeń, uważa się, że wyraził zgodę na zawarcie umowy.

Wymóg wyrażenia tej zgody stanowi instrument ochrony inwestora przed

nieuzasadnionym obciążeniem go odpowiedzialnością za cudzy dług. Inwestor

bowiem ponosi solidarną odpowiedzialność z wykonawcą za zapłatę

wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę (art. 6471

§ 5 k.c.).

Po początkowych wahaniach co do sposobu wykładni tego przepisu Sąd

Najwyższy zajął jednolite stanowisko, wyrażone w uchwale składu siedmiu

sędziów z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08 (OSNC 2008, nr 11, poz. 121).

W uchwale tej, jak również w szeregu późniejszych orzeczeń (por. wyrok

z 26 czerwca 2008 r., I CSK 80/08, M. Prawn. 2008, nr 22, poz.1215, nie publ.;

z 11 grudnia 2008 r., IV CSK 323/08, nie publ.; z 20 stycznia 2009 r., II CSK

417/08, nie publ.; z 2 lipca 2009 r., V CSK 24/09, nie publ.) wskazano, że zgoda

inwestora na zawarcie przez wykonawcę umowy o roboty budowlane

z podwykonawcą może być wyrażona w dwojaki sposób – bierny (pasywny) oraz

czynny (aktywny). Wyrażenie zgody w sposób bierny objawia się brakiem

zgłoszenia na piśmie sprzeciwu lub zastrzeżeń w terminie 14 dni od przedstawienia

mu przez wykonawcę umowy z podwykonawcą lub jej projektu, wraz z częścią

dokumentacji dotyczącą wykonania robót określonych w umowie lub projekcie.

Przyjmuje się fikcję prawną, że inwestor zgodę wyraził. Ponieważ jednak w art.

6471

k.c. chodzi o odpowiedzialność inwestora za cudzy dług, interes inwestora

został zabezpieczony poprzez obowiązek przedstawienia mu stosownej

dokumentacji. Przyjmując fikcję wyrażenia w sposób bierny zgody, ustawodawca

5

zakłada, że inwestor zapoznał się, a w każdym razie mógł się zapoznać z tą

dokumentacją i ma, bądź powinien posiadać, wiedzę o zakresie robót

i wynagrodzeniu uzgodnionym w umowie z podwykonawcą. Drugi sposób

wyrażenia zgody (czynny) może przybrać różną formę. Inwestor może wyrażać ją

w sposób wyraźny pisemne bądź ustnie, albo poprzez inne zachowanie, które

w sposób dostateczny ujawnia jego wolę (art. 60 k.c.). Może zatem nastąpić to

poprzez czynności faktyczne, w sposób dorozumiany, na przykład przez

tolerowanie obecności podwykonawcy na placu budowy, dokonywanie wpisów

w jego dzienniku budowy, odbieranie wykonanych przez niego robót, oraz

dokonywanie podobnych czynności. Przepis art. 6471

§ 2 k.c. nie uzależnia

odpowiedzialności inwestora od przedłożenia mu dokumentacji, jeśli wyraża

w sposób czynny zgodę na udział podwykonawcy w realizacji inwestycji. Może on

uzyskać wiedzę o umowie pomiędzy wykonawcą a podwykonawcą z dowolnego

źródła, zarówno przed jej zawarciem, jak i później. Ustawodawca zakłada, że jeżeli

inwestor zgodę w sposób czynny wyraża, to wie co robi i nie jest już potrzebny

żaden mechanizm obronny.

Sąd Apelacyjny wyraził jednak inne stanowisko i uznał, że każda forma

wyrażenia przez inwestora zgody, o jakiej mowa w art. 6471

§ 2 k.c., wymaga

uprzedniego przedstawienia mu umowy bądź jej projektu wraz z częścią

dokumentacji. Stanowiska tego jednak nie uzasadnił w sposób, który umożliwiłby

odejście od przedstawionego wyżej ugruntowanego poglądu Sądu Najwyższego.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815

k.p.c.