SNO 58/10

WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2011 R.

SNO 58/10

Przewodniczący: sędzia SN Józef Dołhy (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Mirosław Bączyk, Tadeusz Wiśniewski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz

protokolanta po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy sędziego Sądu

Rejonowego w związku z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść

obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 3

września 2010 r., sygn. akt ASD (…)

1 . z m i e n i ł zaskarżony w y r o k w ten sposób, że na podstawie art. 109 § 1 pkt

5 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w miejsce kary przeniesienia

na inne miejsce służbowe, wymierzył obwinionemu sędziemu Sądu Rejonowego

karę dyscyplinarną złożenia z urzędu;

2. kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sędzia Sądu Rejonowego został obwiniony o to, że w dniu 19 maja 2010 r.,

około godz. 16.00, w P., kierował pojazdem marki „Fiat 126p”, nr rej. (…), na drodze

publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości – 0,42 mg/dm3

w wydychanym powietrzu, tj.

o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na uchybieniu godności

sprawowanego urzędu z art. 107 § 1 u.s.p. w zw. z art. 178 a § 1 k.k. Sąd Apelacyjny –

Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt. ASD (…), uznał

obwinionego – sędziego Sądu Rejonowego za winnego zarzucanego mu przewinienia i

za to na podstawie art. 109 § 1 pkt. 4, art. 75 § 2 pkt 4 w zw. z art. 131 § 1 u.s.p.,

wymierzył mu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w okręgu

Sądu Okręgowego w (…).

Odwołanie od tego wyroku, na niekorzyść obwinionego, wniósł Minister

Sprawiedliwości. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił

rażącą niewspółmierność wymierzonej obwinionemu kary dyscyplinarnej

przeniesienia na inne miejsce służbowe, będącą wynikiem nieuwzględnienia w sposób

właściwy wagi popełnionego przez obwinionego przewinienia i stopnia zawinienia. W

konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie

obwinionemu, na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p., kary dyscyplinarnej złożenia

sędziego z urzędu.

2

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne.

W orzecznictwie w sprawach dyscyplinarnych, utrwalony i niekwestionowany

jest pogląd, że popełnienie przez sędziego przewinienia dyscyplinarnego, które

odpowiada ustawowym znamionom typu czynu zabronionego prowadzenia w ruchu

lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a więc czynu zabronionego

o charakterze umyślnym, stanowi wyraz tak rażącego lekceważenia porządku

prawnego, że z reguły powoduje utratę kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego,

niezależnie od oceny jego wcześniejszej służby.

Za takie przewinienie służbowe odpowiednią karą dyscyplinarną jest kara

złożenia sędziego z urzędu (por. wyroki SN: z dnia 27 sierpnia 2007 r., SNO 47/07; z

dnia 10 września 2002 r., SNO 27/02; z dnia 9 marca 2006 r., SNO 6/06; z dnia 27

marca 2007 r., SNO 13/07; z dnia 21 października 2008 r., SNO 78/08).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny podzielił stanowisko Ministra

Sprawiedliwości, że kara dyscyplinarna wymierzona obwinionemu jest rażąco

łagodna.

Podzielić należy pogląd, że przecenione zostały okoliczności łagodzące, jeśli

zważyć, że okoliczności popełnienia przewinienia są oczywiste w świetle działań

podjętych przez funkcjonariuszy Policji, zaś dobra opinia i nienaganna praca w

wypadku osoby sędziego nie stanowią cechy szczególnej.

W realiach sprawy nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, które

mogłyby usprawiedliwić zachowanie obwinionego. Sędzia, który ignoruje zakaz

prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, narusza nie tylko przepisy ustawy –

Prawo o ustroju sądów powszechnych, nakazujące w służbie i poza nią strzec powagi

stanowiska sędziego i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności

sędziego, ale także elementarne normy prawne i etyczne obowiązujące wszystkich

obywateli.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznając, że wymierzona

obwinionemu kara dyscyplinarna przeniesienia na inne miejsce służbowe jest w

sposób rażący niewspółmierna do charakteru popełnionego przewinienia, jego wagi

oraz społecznej i korporacyjnej szkodliwości, zmienił zaskarżony wyrok w części

dotyczącej orzeczenia o karze i na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p. wymierzył

obwinionemu karę dyscyplinarną złożenia z urzędu.