III PO 12/10

Sygn. akt III PO 12/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z odwołania M. P.

od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r, w przedmiocie

odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po

ukończeniu 65 roku życia.,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 marca 2011 r.,

oddala odwołanie

U z a s a d n i e n i e

Prokurator Prokuratury Okręgowej M. P. wniósł odwołanie od decyzji

Prokuratora Generalnego z dnia 25 października 2010 r., odmawiającej wyrażenia

zgody na zajmowanie stanowiska prokuratora po dniu 31 grudnia 2010 r.

Prokuratora Generalny wziął pod uwagę zaświadczenie lekarskie, według którego

brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania przez odwołującego się

2

pracy na stanowisku prokuratora oraz opinie o jego wniosku. Opinie pozytywne

wyrazili jego bezpośredni przełożony i Prokurator Apelacyjny, zaś opinie negatywne

- Kolegium Prokuratury Okręgowej i Prokurator Okręgowy. Prokurator Generalny

uwzględnił także negatywną opinię Rady Prokuratorów przy Prokuratorze

Generalnym oraz okoliczność, że odwołujący się raz już otrzymał zgodę na dalsze

zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 roku życia.

Odmawiając wyrażeni zgody na przedmiotowy wniosek Prokurator Generalny

podniósł, że zasadą ustawową jest przejście prokuratora w stan spoczynku po

ukończeniu 65 roku życia, a ewentualne wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie

stanowiska ma charakter fakultatywny i jest uzależnione od całokształtu

okoliczności. Dalsze pozostawanie na stanowisku prokuratora jest wyjątkiem.

Wysoki poziom wiedzy, zaangażowanie w wykonywanie obowiązków i wieloletni

staż nie są okolicznościami szczególnymi uzasadniającymi odstępstwo od zasady.

Przeciwko wyrażeniu zgody przemawia sytuacja kadrowa w Prokuraturze

Okręgowej, w której wszystkie etaty (poza jednym) są obsadzone i istnieje liczna

grupa prokuratorów rejonowych oczekująca awansu do Prokuratury Okręgowej.

W odwołaniu prokurator M. P. zarzucił:

1. naruszenie art. 62a ust. 1, 2 i 3 oraz art. 24 pkt 11 ustawy z dnia 20 czerwca

1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Nr 7, poz. 39 ze zm.) w związku z art. 69 § 1 i 3

ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 98, poz. 1070 ze zm.) poprzez podjęcie decyzji bez uzyskania opinii Rady

Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym;

2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie jako jednego z jej motywów

nieobiektywnej i nierzetelnej oceny pracy oraz przydatności do dalszego jej

wykonywania, wyrażonej przez Prokuratora Okręgowego w kontekście

„prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej”;

3. naruszenie art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze w

związku z art. 20 ustawy z dnia 9 października 2009 roku o zmianie ustawy o

prokuraturze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 178, poz. 1375), polegające

na przekazaniu jego wniosku Radzie Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym

celem zaopiniowania, w ostatnim dniu jej funkcjonowania wiedząc, że organ ten nie

był przygotowany ani merytorycznie, ani czasowo do wykonani tego zadania, nie

3

dysponował odpowiednimi kryteriami oceny i prawem dostępu do akt

personalnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 62a ust. 2 ustawy o

prokuraturze, prokurator może dalej zajmować stanowisko jeżeli Prokurator

Generalny na wniosek prokuratora, po przedstawieniu zaświadczenia

stwierdzającego, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia

obowiązków prokuratora, oraz po zasięgnięciu opinii właściwego prokuratora

przełożonego, wyrazi prokuratorowi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska.

Ustalone orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że Prokurator Generalny

podejmuje decyzję na podstawie swobodnego uznania, a jej kontrola przez Sąd

Najwyższy ograniczona jest do oceny, czy nie zostały przekroczone granice tego

uznania. Inaczej mówiąc, Sąd Najwyższy nie może wkraczać w ustawowe

kompetencje Prokuratora Generalnego i dokonywać oceny, czy zainteresowany

prokurator ma nadal sprawować swoją funkcję, lecz jedynie bada, czy decyzja

Prokuratora Generalnego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych

kryteriów. Wymiana pokoleniowa prokuratorów jest przesłanką, którą Prokurator

Generalny może brać pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku prokuratora o

wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 13 maja 2010 r., III PO 1/10). Wbrew zarzutom odwołania w rozpoznawanej

sprawie przesłanka ta została należycie uzasadniona.

Zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez uzyskania obligatoryjnej opinii Rady

Prokuratorów przy Prokuraturze Generalnym odwołujący uzasadniał tym, że

wprawdzie opinia tej Rady z 9 września 2010 r. dotyczy M. P., ale chodzi o

prokuratora Prokuratury Okręgowej /.../, w której on nie pracuje już od 9 lat, a teraz

pracuje w Prokuraturze /.../. Bezzasadność tego zarzutu jest oczywista, gdyż oparty

jest on jedynie na niedokładności w sporządzeniu treści uchwały, a sam

odwołujący się sugeruje w uzasadnieniu, że być może dokonano oceny jego pracy

tylko w okresie zatrudnienia w Prokuraturze Okręgowej /.../. W ramach kognicji

Sądu Najwyższego nie mieści się dokonywanie oceny, czy negatywna opinia o

4

wniosku odwołującego się, wyrażona przez Prokuratora Okręgowego, jest

uzasadniona. Jak wynika z treści uchwały z dnia 9 września 2010 r., przedmiotem

opiniowania przez Radę Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym było tylko 7

wniosków o wyrażeniu zgody przez Prokuratora Generalnego na dalsze

zajmowania stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 roku życia. W odniesieniu do

2 z nich Rada wyraziła opinie pozytywną, a wobec 5 – negatywną. Rada

obradowała na podstawie tymczasowego regulaminu określonego w jej uchwale nr

12/2010. Zarzuty nieprzygotowania Rady oraz działania przez nią w ostatnim dniu

funkcjonowania są bezzasadne. Organ ma nie tylko prawo, ale też obowiązek

działania do ostatniego dnia posiadania stosownej kompetencji.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.