II CSK 311/10

Sygn. akt II CSK 311/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Krzysztofa S.

przeciwko Jerzemu G. i Elżbiecie G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2011 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 listopada 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Krzysztof S. wniósł o zasądzenie w postępowaniu nakazowym solidarnie od

Jerzego i Elżbiety małżonków G. kwoty 818 021,90 zł z odsetkami w wysokości

17% w stosunku rocznym od dnia 14 lipca 2006 r. na podstawie siedmiu

dołączonych do pozwu weksli, z których każdy opiewał na 100 000 zł -

wystawionych w celu zabezpieczenia pisemnej umowy pożyczki zawartej w dniu

9 września 2002 r. w K.; także ta umowa została dołączona do pozwu.

Sąd Okręgowy wydał nakaz zapłaty uwzględniający żądanie powoda w dniu

14 września 2006 r.

W zarzutach pozwani domagali się uchylenia nakazu zapłaty i oddalenia

powództwa. Zaprzeczyli podpisaniu w dniu 9 września 2002 r. umowy pożyczki na

kwotę 700 000 zł z 17% odsetkami i otrzymaniu od powoda takiej kwoty. Przyznali

natomiast, że w dniu 9 września 2002 r. podpisali oraz wręczyli powodowi wraz

z deklaracją wekslową siedem weksli in blanco, które mogły być wypełnione łącznie

na kwotę 700 000 zł. Było to jednak następstwem nie umowy pożyczki, lecz

porozumienia zawartego z powodem w sprawie rozbudowy motelu będącego

współwłasnością stron. Zgodnie z tym porozumieniem powód miał inwestować

w rozbudowę motelu także w imieniu pozwanych. W ich imieniu miał wyłożyć na ten

cel kwotę 700 000 zł. Weksle in blanco zabezpieczały zwrot tej właśnie kwoty.

Powód wyłożył w imieniu pozwanych jednak tylko około 200 000 zł.

W odpowiedzi na zarzuty powod podtrzymał on swe dotychczasowe

stanowisko w sprawie, w szczególności twierdzenia o zawarciu przez strony

pisemnej umowy pożyczki i przekazaniu pozwanym kwoty 700 000 zł zgodnie

z treścią zawartej umowy.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. Sąd Okręgowy uchylił nakaz zapłaty

i oddalił powództwo. Sąd Okręgowy ustalił, że dołączona do pozwu umowa z dnia

9 września 2002 r., zgodnie z którą powód pożyczył pozwanym 700 000 zł

do dnia 30 grudnia 2005 r. z zastrzeżeniem odsetek w wysokości 17% z tytułu

opóźnienia i możliwości wypowiedzenia w każdym czasie ze skutkiem

natychmiastowym, została sfałszowana; podpisy pod nią nie są podpisami

3

pozwanych. Jednocześnie nie było innych podstaw do stwierdzenia zawarcia przez

strony umowy o treści zbieżnej z dokumentem sfałszowanym. Tym samym pozwani

wykazali, że uzupełnienie wręczonych przez nich weksli nastąpiło niezgodnie

z porozumieniem stron.

Na skutek apelacji powoda Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego

w ten sposób, że utrzymał nakaz zapłaty w mocy co do kwoty 743 006,85 zł,

a w pozostałej części uchylił go i oddalił powództwo; poza tym oddalił apelację

powoda w pozostałym zakresie oraz orzekł o kosztach..

W ocenie Sądu Apelacyjnego dokumenty załączone do pozwu w charakterze

weksli nie były w rzeczywistości wekslami, ponieważ nie określały imiennie osoby

uprawnionej (remitenta). Mimo niepowstania zobowiązania wekslowego, nie można

jednak było w okolicznościach sprawy oddalić powództwa w całości. Jeżeli po

wniesieniu zarzutów od nakazu zapłaty, dotyczących stosunku podstawowego

łączącego strony, okaże się, że zobowiązanie wekslowe nie powstało, sąd, zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem, powinien, rozstrzygając sprawę, uwzględnić

powołany w pozwie stosunek podstawowy łączący strony. W sprawie na podstawie

zebranego materiału należało przyjąć, inaczej niż ustalił Sąd Okręgowy, że w dniu

9 września 2002 r. w lokalu „C.” w B. powód zawarł z pozwanym w obecności

swojego brata (Wiesława S.) umowę, zgodnie z którą pożyczył pozwanemu kwotę

700 000 zł, a pozwani zobowiązali się tę kwotę zwrócić do dnia 30 grudnia 2005 r.

Nieistnienie autentycznego dokumentu pożyczki, na którą powołuje się powód, nie

przesądza tego, że umowa o takiej treści nie została przez strony w rzeczywistości

zawarta, umowa pożyczki może bowiem zostać zawarta w dowolnej formie. Dowód

wydania przedmiotu pożyczki obciąża pożyczkodawcę. Zawarcie umowy pożyczki i

wydanie jej przedmiotu pozwanemu potwierdzają nie tylko wyjaśnienia powoda, ale

i zeznania świadka Wiesława S., a także deklaracja wekslowa z dnia 9 września

2002 r. W konsekwencji pozwani nie udowodnili, że deklaracja wekslowa nie

dotyczyła zabezpieczenia roszczenia o zwrot pożyczki, lecz zabezpieczenia

roszczenia o zwrot nakładów na motel.

Skarżąc w całości wyrok Sądu Apelacyjnego pozwani jako podstawy

kasacyjne przytoczyli naruszenie w różnych układach i powiązaniach art. 6, 65

4

i 720 k.c., art. 10 Pr. weksl. oraz art. 210 § 3, art. 217 § 2, art. 224 § 1, art. 227,

232, 233 § 1, art. 236, 316, 321, 328 § 2, art. 382, 386 § 4, art. 391 § 1 i art. 495 §

3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 187 § 1 k.p.c., pozew musi zawierać określone żądanie

skierowane do sądu oraz przytaczać okoliczności faktyczne uzasadniające

to żądanie. W myśl art. 321 § 1 k.p.c., żądanie powoda uzasadnione przytoczonymi

okolicznościami faktycznymi wiąże sąd, wyznaczając granice wyrokowania.

Przedmiotem dowodzenia w sprawie są jedynie fakty istotne (art. 227 k.p.c.)

z punktu widzenia tak zakreślonych granic wyrokowania przez sąd (por. np. wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., III CK 458/04, Biul. SN 2005, nr 10,

s. 12, i z dnia 15 października 2009 r., I CSK 84/09, OSNC 2010, nr 4, poz. 60).

Przytoczone przepisy dotyczą także postępowania nakazowego.

Strona, która występuje w postępowaniu nakazowym z powództwem

o zapłatę opartym na twierdzeniu, że dochodzone roszczenie przysługuje jej od

pozwanych na podstawie podpisanego przez nich weksla, powinna do pozwu

dołączyć poświadczający to weksel. Jest to dowód z jej strony konieczny,

a zarazem co do zasady wystarczający (art. 485 § 2 k.p.c.). Rzeczą natomiast

pozwanych jest wykazanie bezzasadności tak uzasadnionego żądania (art. 491 § 1

i art. 493 § 1 k.p.c.). Wskazany rozkład ciężaru dowodu między stronami

w poruszanych sprawach jest zgodny z ogólną regułą wyrażoną w art. 6 k.c.

Konsekwentnie odpowiada mu powinność stron zaoferowania dowodów na

poparcie przytoczonych okoliczności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

9 września 2010 r., I CSK 641/09, Biul. SN 2011, nr 1, s. 9 i cytowane w nim

orzeczenia).

Po wydaniu nakazu zapłaty na podstawie weksla pozwani powinni wszystkie

okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe zmierzające do wykazania

bezzasadności powództwa przytoczyć w zasadzie już w piśmie zawierającym

zarzuty od nakazu zapłaty (art. 495 § 3 k.p.c.).

Wśród zarzutów, za których pomocą pozwani o zapłatę weksla mogą się

bronić, szczególnie istotne znaczenie przypada w polskich realiach twierdzeniu,

5

że powód otrzymał od pozwanych załączony do pozwu weksel in blanco w celu

zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z określonego stosunku i w związku

z tym był upoważniony do jego uzupełnienia jedynie zgodnie z porozumieniem

zawartym z pozwanymi, wypełnił go zaś naruszając to porozumienie. Powiązanie

przez strony upoważnienia do uzupełnienia weksla in blanco z istnieniem i treścią

zobowiązania podlegającego zabezpieczeniu (stosunku podstawowego względem

roszczenia wekslowego) powoduje, że wekslobiorca w zasadzie nie może na

podstawie prawa wekslowego uzyskać wobec wystawców weksla własnego więcej

praw niż mu przysługuje w ramach stosunku, z którego wynika podlegająca

zabezpieczeniu wierzytelność, czyli w ramach tzw. stosunku podstawowego

względem roszczenia wekslowego (por. uchwała połączonych Izb: Cywilnej oraz

Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 kwietnia 1972 r., III PZP 17/70,

OSNC 1973, nr 4, poz. 72, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września

2010 r., I CSK 641/09, i cytowane w nim orzeczenia).

Bronienie się przez stronę pozwaną za pomocą zarzutów nawiązujących do

stosunku podstawowego wobec dochodzonego od niej roszczenia wekslowego

prowadzi do objęcia sporem także tego stosunku. Objęcie sporem w postępowaniu

nakazowym stosunku podstawowego określane bywa w orzecznictwie obrazowo

przeniesieniem sporu z płaszczyzny stosunku prawa wekslowego na płaszczyznę

stosunku prawa cywilnego. Określenie to jest jednak nieścisłe dlatego, że sugeruje

całkowite zawsze zastąpienie dotychczasowego sporu, dotyczącego stosunku

wekslowego, sporem dotyczącym stosunku podlegającego powszechnemu prawu

cywilnemu. W rzeczywistości jest zaś tak, że odwołanie się w zarzutach od nakazu

zapłaty do stosunku podstawowego prowadzi przede wszystkim do uwzględnienia

tego stosunku w ramach oceny zasadności dochodzonego roszczenia wekslowego.

Nadal więc przedmiotem sporu jest roszczenie wekslowe, z tą tylko różnicą, że przy

uwzględnieniu również stosunku podstawowego (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 22 czerwca 2006 r., V CSK 86/06, niepubl.). W ramach wspomnianej oceny

może się okazać np., że dochodzone przez powoda roszczenie wekslowe nie

powstało, gdyż wypełnił on otrzymany od pozwanego weksel in blanco, mimo

nieprzysługiwania mu wobec pozwanego roszczenia ze stosunku podstawowego,

które weksel ten miał zabezpieczać (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14

6

listopada 2006 r., II CSK 205/06, OSNC 2007, nr 9, poz. 39). W takim przypadku

nakaz zapłaty powinien zostać uchylony, a powództwo oddalone (art. 496 k.p.c.).

W pewnych jednak okolicznościach – o których niżej – orzecznictwo sądowe nawet

w takim razie dopuszcza utrzymanie nakazu zapłaty w mocy.

Według ugruntowanego stanowiska judykatury, szeroko także

akceptowanego, jakkolwiek nie jednolicie w piśmiennictwie, na stosunek

podstawowy może się w postępowaniu nakazowym powołać nie tylko pozwany

w celu wykazania bezzasadności dochodzonego od niego roszczenia wekslowego,

ale i powód w celu utrzymania w mocy wydanego na jego rzecz nakazu zapłaty.

W powoływanej wyżej uchwale połączonych Izb: Cywilnej oraz Izby Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 kwietnia 1972 r., III PZP 17/70, a także

licznych nawiązujących do niej orzeczeniach, wyróżnia się i dopuszcza powołanie

w postępowaniu nakazowym na stosunek podstawowy przez powoda w dwóch

sytuacjach.

Po pierwsze, powód może już w pozwie wszczynającym postępowanie

nakazowe dodatkowo przytoczyć fakty i dowody uzasadniające cywilnoprawne

roszczenie zabezpieczone załączonym do pozwu wekslem. W takiej sytuacji,

jeżeliby po rozpoznaniu zarzutów od nakazu zapłaty okazało się, że dochodzone

roszczenie wekslowe powodowi wobec pozwanego nie przysługuje - np.

ze względu na niezachowanie wymagań formalnych dotyczących weksla własnego

(art. 101 i 102 Pr. weksl.) lub ze względu na wadliwą reprezentację pozwanego

przy podpisywaniu weksla - natomiast przysługuje mu roszczenie wobec

pozwanego ze stosunku podstawowego, nakaz zapłaty powinien zostać utrzymany

w mocy.

Po drugie, w razie powołania się w pozwie jedynie na weksel powód może

przytoczyć fakty i dowody uzasadniające cywilnoprawne roszczenie zabezpieczone

załączonym do pozwu wekslem także w odpowiedzi na zarzuty pozwanego.

Również w takiej sytuacji nakaz zapłaty powinien zostać utrzymany w mocy,

jeżeliby po rozpoznaniu zarzutów od nakazu zapłaty okazało się, że dochodzone

roszczenie wekslowe powodowi nie przysługuje - np. ze względu na niezachowanie

wymagań formalnych dotyczących weksla własnego (art. 101 i 102 Pr. weksl.) lub

7

ze względu na wadliwą reprezentację pozwanego przy podpisywaniu weksla -

natomiast przysługuje mu roszczenie ze stosunku podstawowego. Jakkolwiek

w postępowaniu nakazowym zasadą – od dnia 1 lipca 2000 r. wyraźnie wysłowioną

w art. 495 § 2 k.p.c., ale i wcześniej niewątpliwie obowiązującą - jest

niedopuszczalność zmiany podstawy powództwa, Sąd Najwyższy w powoływanej

uchwale połączonych Izb: Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 24 kwietnia 1972 r., III PZP 17/70, dopuścił w omawianej obecnie sytuacji

wyjątek od tej zasady ze względu na: związek zachodzący pomiędzy roszczeniem

wekslowym a stosunkiem podstawowym, zasadę równości stron w procesie (jeżeli

pozwanemu wolno na obronę przed roszczeniem wekslowym powoływać fakty

dotyczące stosunku podstawowego (zob. art. 210 § 2 i art. 495 § 3 k.p.c.),

to również powodowi trzeba umożliwić powołanie takich faktów dla „ratowania"

nakazu przed jego uchyleniem) oraz ekonomię postępowania.

W niektórych orzeczeniach, nawiązujących do tej uchwały, Sąd Najwyższy

jeszcze szerzej zakreślił możliwości utrzymania nakazu zapłaty w mocy, pomimo

bezzasadności dochodzonego roszczenia wekslowego (wyroki: z dnia 14 marca

1997 r., I CKN 48/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 124, z dnia 14 listopada 2006 r.,

II CSK 205/06, i z dnia 15 marca 2007, II CSK 495/06, LEX nr 274227). W razie

mianowicie wypełnienia przez powoda otrzymanego od pozwanego weksla

in blanco niezgodnie z zawartym porozumieniem, a więc w razie wykazania przez

pozwanego nieprzysługiwania powodowi wobec niego roszczenia ze stosunku

podstawowego, który weksel ten miał zabezpieczać, i tym samym roszczenia

wekslowego, opowiedział się on za utrzymaniem nakazu zapłaty w mocy także

wtedy, gdy powód w pozwie powołał się na inny stosunek prawny łączący go

z pozwanym i wykazał w drugiej fazie postępowania nakazowego, że stosunek ten

rzeczywiście istnieje i uzasadnia zasądzenie na rzecz powoda świadczenia

pieniężnego w rozmiarze objętym nakazem. Przypadki te różnią się od

wchodzących w zakres sytuacji pierwszej, omówionej wyżej. Nakaz w tych

przypadkach jest utrzymywany w mocy, mimo bezzasadności roszczenia

wekslowego, nie ze względu na przysługiwanie powodowi wobec pozwanego

roszczenia wynikającego ze stosunku podstawowego, który weksel miał

zabezpieczać, lecz ze względu na przysługiwanie powodowi wobec pozwanego

8

innego wymagalnego roszczenia w rozmiarze objętym nakazem zapłaty. Mimo tej

odmienności rozpatrywanych obecnie przypadków, racje uzasadniające utrzymanie

nakazu zapłaty w mocy w sytuacji pierwszej, omówionej wyżej, wiążące się

z odwołaniem się już w pozwie do cywilnoprawnego stosunku podstawowego, są

aktualne także w odniesieniu do przypadków rozpatrywanych obecnie, gdzie

również już w pozwie następuje odwołanie się do określonego stosunku

cywilnoprawnego.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że dokumenty dołączone do

pozwu w charakterze weksli nie były – co dostrzegł dopiero Sąd Apelacyjny –

w rzeczywistości wekslami, ponieważ powód wypełniając otrzymane od pozwanych

weksle in blanco nie określił imiennie, wbrew bezwzględnemu wymaganiu art. 101

pkt 5 Pr. weksl., osoby, na której rzecz pozwani jako wystawcy przyrzekli zapłatę,

lecz wskazał na „posiadacza” jako uprawnionego do otrzymania przyrzeczonej

zapłaty. Powodowi więc już niewątpliwie z tej tylko przyczyny nie przysługiwało

dochodzone od pozwanych roszczenie wekslowe - co powinno być oczywiście od

razu uwzględnione przez Sąd Okręgowy (por. aktualne także tu uwagi zawarte

w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2007 r., IV CSK 92/07, OSNC

2008, nr 10, poz. 117). W konsekwencji zbyteczne było dowodzenie przez

pozwanych w celu wykazania nieistnienia dochodzonego od nich roszczenia

wekslowego wypełnienia przez powoda otrzymanych weksli in blanco niezgodnie

z deklaracją wekslową. W sytuacji, w której dokumenty mające wskazywać

na roszczenie wekslowe powoda nie były w rzeczywistości wekslami, utrzymanie

w mocy nakazu zapłaty wydanego na rzecz powoda mogło nastąpić tylko w razie

wykazania przez pozwanych którejś z mogących to uzasadniać okoliczności

omówionych wyżej.

Jednakże w sprawie nie zachodzi żadna z omówionych wyżej okoliczności

mogących uzasadniać utrzymanie nakazu zapłaty w mocy, mimo bezzasadności

dochodzonego roszczenia wekslowego. Przytoczone w pozwie, obok powołania

się na dokumenty uważane za weksle, twierdzenia, dotyczące stosunku

podstawowego względem dochodzonego roszczenia wekslowego, wynikającego

z pisemnej umowy pożyczki zawartej w dniu 9 września 2002 r. w K., okazały się

bezzasadne. Według niepodważonych ustaleń dokonanych w sprawie, podpisy

9

pozwanych na dokumencie wymienionej umowy pożyczki zostały podrobione. Tym

samym nakaz zapłaty wydany na rzecz powoda nie mógł być utrzymany na tej

podstawie, że znajdował uzasadnienie w stosunku podstawowym przytoczonym już

w pozwie (omówiona wyżej sytuacja pierwsza). Zarazem nie wchodziła w grę w

sprawie przedstawiona wyżej sytuacja druga, ani też nie zachodził przypadek

powołania w pozwie - obok dokumentów uznawanych za weksle - innego stosunku

prawnego niż mający wynikać z pisemnej umowy pożyczki zawartej w dniu 9

września 2002 r. w K.; w samym pozwie, ani nawet w odpowiedzi na zarzuty od

nakazu zapłaty, powód nie przytoczył żadnych twierdzeń dotyczących zawarcia z

pozwanymi umowy pożyczki w dniu 9 września 2002 r. w B.

Sąd Apelacyjny utrzymując w mocy w znacznym zakresie nakaz zapłaty

wydany na rzecz powoda na tej podstawie, że miał on oparcie w ustalonej przez ten

Sąd, niepowołanej przez powoda w pozwie, a dopiero w toku drugiej fazy

postępowania nakazowego, ustnej umowie pożyczki zawartej w dniu 9 września

2002 r. w B., przyjął rozwiązanie podobne do stosowanego w omówionej wyżej

sytuacji drugiej, uczynił to jednak bez uzasadnionych ku temu podstaw. Jak

wyjaśniono, w sytuacji tej dopuszcza się wyjątek od obowiązującej w postępowaniu

nakazowym zasady niedopuszczalności zmiany podstawy powództwa ze względu

na przemawiające za tym określone, doniosłe racje. Natomiast w przypadku

uwzględnionym przez Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie brak podobnych

argumentów przemawiających za odejściem od zasady niedopuszczalności zmiany

podstawy powództwa w postępowaniu nakazowym. Odpada tu argument

odwołujący się do związku zachodzącego między roszczeniem wekslowym a

stosunkiem podstawowym, a także argument bazujący na zasadzie równości stron.

Nie ma uzasadnienia do powoływania się przez pozwanego w zarzutach od nakazu

zapłaty na łączący go z powodem inny stosunek cywilnoprawny niż stosunek

podstawowy względem roszczenia wekslowego, ponieważ tą drogą nie może dojść

do podważenia zasądzonego roszczenia wekslowego (poza przypadkiem

potrącenia, którego w postępowaniu nakazowym dotyczy specjalny przepis – art.

493 § 3 k.p.c.), dlatego nie ma również uzasadnienia do dopuszczenia

powoływania się w drugiej fazie postępowania nakazowego na taki stosunek przez

powoda w celu utrzymania nakazu zapłaty w mocy. W niniejszej sprawie

10

niedopuszczalna zatem była zgodnie z ogólną zasadą obowiązującą w

postępowaniu nakazowym zmiana podstawy powództwa przez oparcie

uwzględnionego nakazem zapłaty żądania na niepowołanej w pozwie ustnej

umowie pożyczki zawartej w dniu 9 września 2002 r. w B. W rezultacie Sąd

Apelacyjny opierając swe rozstrzygnięcie na wymienionej umowie wyszedł poza

dopuszczalne w myśl art. 321 §1 k.p.c. granice wyrokowania i tym samym naruszył

ten przepis.

Stwierdzone naruszenie art. 321 § 1 przez Sąd Apelacyjny wskutek wyjścia

przy wyrokowaniu poza granice żądania pozwu uczyniło bezprzedmiotowym

rozpatrywanie pozostałych zarzutów kasacyjnych podniesionych przez pozwanych.

Mimo to warto zauważyć jeszcze, że dokonane przez Sąd Apelacyjny

ustalenia faktyczne co do ustnej umowy pożyczki nie dawały najmniejszych nawet

podstaw do ich subsumcji pod art. 720 § 1 k.c. w zakresie odnoszącym się do

pozwanej. Jeżeli nie ustalono, że pozwana była obecna w dniu 9 września 2002 r.

w B., gdzie miało dojść do zawarcia tej umowy, ani że jej mąż został umocowany

do zawarcia tej umowy także w jej imieniu, to uznanie pozwanej przez Sąd

Apelacyjny za stronę rozpatrywanej umowy nastąpiło z niewątpliwym naruszeniem

art. 720 § 1 k.c. W świetle przedstawionych wyżej zasad rozkładu ciężaru dowodu

między stronami postępowania nakazowego o zasądzenie zapłaty na podstawie

weksla, Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty naruszył także art. 6 k.c., obarczając

pozwanych ciężarem dowodu co do stosunku podstawowego zabezpieczonego

dołączonymi do pozwu „wekslami”, mimo iż nie były one w rzeczywistości

dokumentami o cechach wymaganych przez art. 101 lub 1 Pr. weksl., i tym samym

nie mogły wskazywać na istnienie dochodzonego roszczenia wekslowego.

Z tych względów skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu na podstawie

art. 39815

§ 1 k.p.c.