V CSK 300/10

Sygn. akt V CSK 300/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Piotra C.

przeciwko Dariuszowi S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 marca 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 13 kwietnia 2010 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy w C. oddalił powództwo

Piotra C. skierowane przeciwko pozwanemu Dariuszowi S. o zapłatę kwoty 70

763,73 zł z odsetkami ustawowymi naliczanymi od kwot składowych i kosztami

postępowania. Dochodzone roszczenie, oparte na podstawie z art. 63 ust. 5 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz.U. z

2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm., dalej powoływana jako „k.s.e.”) obejmowało

opłaty egzekucyjne w sprawach, prowadzonych przez powoda jako komornika, lecz

ściągnięte już przez pozwanego, który od 9 listopada 2008 r. zastąpił odwołanego

powoda na tym stanowisku. Powód twierdził, że wskazane w pozwie opłaty zostały

prawomocnie ustalone przed jego odwołaniem w postanowieniach, które wydał w

poszczególnych sprawach. Natomiast pozwany stał na stanowisku, że wiążące

ustalenie opłat egzekucyjnych, których dotyczy spór, nastąpiło dopiero w planach

podziału kwot uzyskanych z egzekucji z nieruchomości, nie zaś w postanowieniach

powoda, w których jedynie wskazano, że komornik pobiera od dłużnika opłatę

stosunkową w wysokości 15 % wartości wyegzekwowanego świadczenia. Plany

podziału uprawomocniły się już po odwołaniu powoda.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że w czasie, kiedy powód był komornikiem

sądowym przy Sądzie Rejonowym w C. (tj. do 8 listopada 2008 r.) podejmował

czynności w wielu sprawach egzekucyjnych dotyczących egzekucji

z nieruchomości. We wszystkich sprawach, których dotyczy spór, powód po

licytacji wydawał postanowienia, w których zamieszczał zapis, że opłata

egzekucyjna wynosi 15 % kwoty przekazanej wierzycielowi w wyniku dokonanego

planu podziału i że opłata z art. 49 zostanie uregulowana przez Sąd Rejonowy

w C. po uprawomocnieniu się planu podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży

nieruchomości na urzędowe konto komornika Sądowego Rewiru Il-go. W sprawach

tych nawet jeżeli powód sporządził projekt planu podziału, w którym ujmował

skonkretyzowane co do wysokości koszty egzekucyjne, postanowienia sądu

zatwierdzające plany uprawomocniły się dopiero po jego odwołaniu. Sumy

uwzględnione w planach podziału, odpowiadające roszczeniu powoda, zostały

przelane na konto kancelarii komorniczej. W ocenie Sądu Rejonowego art. 65 ust. 5

k.s.e., przyznający komornikowi odwołanemu oraz spadkobiercom zmarłego

3

komornika prawo do opłat prawomocnie ustalonych przed odwołaniem lub śmiercią,

odnieść należy do opłat ustalonych postanowieniami o jakich mowa w art. 770

k.p.c., które uprawomocniły się przed odwołaniem lub śmiercią komornika. Muszą

to być postanowienia ustalające, a więc konkretyzujące należną opłatę. Zdaniem

Sądu Rejonowego postanowienia wydane przez powoda po licytacjach

usprawiedliwiałyby jego żądanie, gdyby w ich treści została ściśle określona kwota

opłaty. Powód jednak poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że koszty

postępowania egzekucyjnego to wydatki uiszczone z reguły z zaliczki wpłaconej

przez wierzyciela oraz na zapisie „art. 49 - 15 % kwoty przekazanej wierzycielowi

w wyniku dokonanego planu podziału", która to formuła nie wypełniała wymogu

ustalenia opłaty, zwłaszcza w połączeniu z zastrzeżeniem, że opłata zostanie

uregulowana po uprawomocnieniu się planu podziału kwoty uzyskanej ze

sprzedaży nieruchomości. Spełnienie przez licytanta warunków licytacyjnych nie

było jeszcze pewne w momencie wydawania postanowienia przez komornika.

Postanowienia te nie zawierały uzasadnienia. Ponadto ustalone przez komornika

opłaty mogły zostać skorygowane przez sąd na podstawie art. 759 § 2 k.p.c. (taką

możliwość dopuścił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 kwietnia 2007 r., III CZP

16/07, OSNC 2008/6/58).

Apelację powoda od powyższego wyroku Sąd Okręgowy oddalił wyrokiem z

dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd ten podzielił pogląd Sądu Rejonowego o konieczności

skonkretyzowanego, kwotowego określenia opłat w postanowieniu spełniającym

wymagania art. 63 ust. 5 k.s.e. i poszerzył przedstawioną przez ten Sąd

argumentację analizą przepisów regulujących problematykę kosztów postępowania

egzekucyjnego. Zaznaczył, że koszty w sprawach egzekucyjnych, których dotyczy

niniejsza sprawa były pobierane i rozliczane w oparciu o przepisy ustawy o

komornikach sądowych i egzekucji w kształcie obowiązującym przed wejściem w

życie ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i

egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 112, poz. 769). Art. 49 ust. 1 k.s.e.

określał wysokość opłaty stosunkowej na 15 % wartości egzekwowanego

świadczenia, jednak nie mniej niż 1/10 i nie więcej niż trzydziestokrotna wysokość

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. I dodawał, że opłatę tę ustala się w

wysokości odpowiedniej do poniesionych przez komornika wydatków, nakładu jego

4

pracy oraz wartości wyegzekwowanej części świadczenia zgłoszonego do egzekucji.

Dalej stanowił, że podstawą ustalenia wysokości opłaty są egzekwowane

należności według stanu na dzień wyegzekwowania lub umorzenia postępowania

egzekucyjnego. W przepisie tym uregulowana została także forma ustalenia opłaty

ujęta w zdaniu „w tym celu komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa dłużnika

do uiszczenia należności z tytułu opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze

egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.” Sąd Okręgowy zacytował

także art. 59 ust. 1 k.s.e., art. 770 i 7701

k.p.c. oraz szczegółowe postanowienia §§

32, 34, 53, 109 i 148 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 1968 r. w

sprawie czynności komorników (Dz.U. Nr 10, poz. 52 ze zm.). Zwrócił uwagę, że

postanowienie o ustaleniu kosztów egzekucyjnych wydawane jest na końcowym

etapie postępowania, kiedy ustalenie wysokości opłaty jest możliwe. Odwołując się

do wykładni art. 49 ust. 1 k.s.e. dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w

uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2006 r. (P 18/05, OTK – A 2006/5/53) stwierdził,

że art. 49 ust. 1 zd. drugie k.s.e. zawiera wskazówkę relatywizującą zasadę

wyrażoną w zdaniu pierwszym tego przepisu, którą powinien uwzględnić komornik i

którą kieruje się sąd w razie złożenia skargi na czynność komornika polegającą na

ustaleniu opłaty. Również z faktu, że dłużnik może ubiegać się o zmniejszenie

wysokości opłaty (art. 59 ust. 1 k.s.e.) wynika, iż wysokość tej opłaty musi być

oznaczona kwotowo.

Akceptując stanowisko Sądu Rejonowego z zakresie koniecznych wymagań,

jakie musi wypełnić postanowienie ustalające opłaty, o którym mówi art. 63 ust. 5

k.s.e., Sąd Okręgowy nie zgodził się z poglądem, że w wypadku egzekucji

z nieruchomości za postanowienie takie (o ile jego treść spełniałaby powyższe

kryteria), można uznać postanowienie komornika wydane przed zakończeniem

postępowania. Zwrócił uwagę, że końcowe czynności związane z egzekucją

z nieruchomości (od zakończenia licytacji), wykonuje sąd a nie komornik, mimo że

art. 921 § 1 k.p.c. wskazuje komornika jako organ prowadzący ten rodzaj egzekucji.

Po myśli art. 1035 k.p.c. po złożeniu na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej

podziałowi komornik sporządza jedynie projekt planu podziału sumy uzyskanej

z egzekucji i przedkłada go sądowi, który może w razie potrzeby wprowadzić do

5

planu zmiany i uzupełnienia; w przeciwnym wypadku plan zatwierdza. Organem

sporządzającym plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości jest więc

sąd, a komornik sporządza jedynie jego projekt, w którym powinien ująć zestawienie

kosztów poszczególnych wierzycieli. W ocenie Sądu drugiej instancji w tym wypadku

nie jest konieczne wydanie przez komornika postanowienia w przedmiocie kosztów.

Tę funkcję przejmuje bowiem plan podziału. O sporządzeniu planu zawiadamia

się dłużnika i osoby uczestniczące w podziale, które mogą zgłosić zarzuty

przeciwko planowi. Zdaniem Sądu uprawnienie do zgłoszenia zarzutów

przysługuje także komornikowi, który również uczestniczy w podziale. Nie ma

więc zagrożenia, że ustalenie wysokości kosztów nie będzie podlegało

zaskarżeniu, także przez komornika. Na poparcie swojego stanowiska Sąd

Okręgowy powołał unormowanie zawarte w § 148 rozporządzenia w sprawie

czynności komorników, nakazujące komornikowi, aby przedstawiając akta sądowi

w celu dokonania podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości, dołączył

do nich zestawienie kosztów poniesionych przez każdego z wierzycieli. Sąd

zauważył, że w piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, iż spełnieniem tego

obowiązku w aktualnym stanie prawnym będzie ujęcie przez komornika

wszystkich kosztów, w tym należnej komornikowi opłaty stosunkowej, w projekcie

planu podziału, mającym charakter postanowienia. Wysokość przysługującej

komornikowi opłaty stosunkowej określi jednak ostatecznie dopiero sąd w planie

podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości i prawomocność tego

orzeczenia ma decydujące znaczenie przy ustalaniu, jakie opłaty należą się

odwołanemu komornikowi. Sąd zwrócił również uwagę, że wcześniej

prezentowane w orzecznictwie poglądy o potrzebie wydania przez komornika

osobnego postanowienia o ustaleniu wysokości kosztów zapadły przed wejściem

w życie zmian przepisów normujących postępowanie egzekucyjne,

wprowadzonych ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804),

kiedy plan podziału sporządzał sąd. Zmieniony art. 1035 k.p.c. przekazał

komornikowi obowiązek sporządzenia projektu planu podziału, w którym ujmie także

swoje koszty, wobec czego nie jest potrzebne wydawanie przez niego odrębnego

postanowienia w tym przedmiocie.

6

Powód zaskarżył wyrok Sądu okręgowego skargą kasacyjną skierowaną

przeciwko całości rozstrzygnięcia. Skargę oparł na obydwu podstawach z art. 3983

§ 1 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego ujął w zarzucie błędnej wykładni art. 63

ust. 5 k.s.e. w związku z art. 49 ust. 1 zdanie 1 k.s.e. poprzez przyjęcie, że opłaty

stosunkowe ustalone w sposób procentowy nie są opłatami prawomocnie

ustalonymi przed odwołaniem komornika w rozumieniu art. 63 ust. 5 k.s.e.,

natomiast charakter taki mają wyłącznie opłaty ujęte w prawomocnym planie

podziału sumy uzyskanej przez egzekucję z nieruchomości oraz że na gruncie art.

63 ust. 5 k.s.e. nie ma znaczenia, iż to odwołany następnie komornik wykonał

węzłowe czynności egzekucyjne. Naruszenie przepisów postępowania, mogące

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy skarżący łączy z uchybieniem art. 328

§ 2 k.p.c. poprzez brak ustaleń faktycznych odnośnie do daty prawomocnego

ustalenia opłat egzekucyjnych dochodzonych w niniejszym postępowaniu

i akceptację takiego braku w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji.

We wnioskach powód domagał się uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu z

pozostawieniem temu Sądowi orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wymaga rozpatrzenia zarzut o naturze procesowej

odnoszący się do naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w dwóch aspektach – poprzez

pominięcie koniecznych ustaleń faktycznych w orzeczeniu Sądu odwoławczego oraz

poprzez nieuwzględnienie przez ten sąd analogicznego braku uzasadnienia Sądu

pierwszej instancji. Tak postawiony zarzut jest przede wszystkim niepełny

w zakresie podanej podstawy prawnej. W odniesieniu do uzasadnienia sądu drugiej

instancji art. 328 § 2 k.p.c. stosowany jest odpowiednio za pośrednictwem art. 391 §

1 k.p.c. Z kolei nieuwzględnienie przez Sąd drugiej instancji zarzutów zawartych

w apelacji, odnoszących się do uzasadnienia Sądu I instancji może być

kwestionowane jedynie w drodze zarzutów naruszenia obowiązków sądu

apelacyjnego wynikających z art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. Ponadto

podniesiony zarzut także merytorycznie jest nieuzasadniony, gdyż z niespornych

ustaleń obydwu Sądów wynika, że postanowienia o zatwierdzeniu planu podziału,

7

które Sąd Okręgowy uznał za orzeczenia prawomocnie ustalające opłaty

w rozumieniu art. 63 ust. 5 k.s.e., uprawomocniły się już po odwołaniu powoda,

postanowienia określające procentowo opłatę stosunkową uprawomocniły się przed

odwołaniem powoda, a ponadto przed odwołaniem powoda w trzech sprawach,

spośród objętych żądaniem, sporządzone zostały przez niego projekty planu

podziału sumy uzyskanej z egzekucji. Ponieważ te tylko czynności rozważane były

przez strony i sądy jako te, z którymi ewentualnie łączyć można prawomocne

ustalenie opłat – konieczne ustalenia faktyczne zostały poczynione i ujęte

w uzasadnieniu.

Częściowo uzasadniony okazał się natomiast zarzut błędnej wykładni art. 63

ust. 5 k.s.e. w związku z art. 49 ust. 1 zdanie 1 k.s.e.

Komornik prowadzi działalność egzekucyjną na własny rachunek (art. 3a

k.s.e.), jej koszty pokrywa z uzyskanych opłat egzekucyjnych (art. 35 k.s.e.),

stanowiących obecnie wynagrodzenie za efektywną pracę komornika i wyłączne

źródło jego dochodów (art. 43 k.s.e.). Regulacja zawarta w art. 63 ust. 5 k.s.e.

dotyczy rozdziału opłat w wypadku, kiedy następuje zmiana osoby pełniącej funkcję

komornika czy to na skutek śmierci czy też odwołania, a jej celem jest zapewnienie

odwołanemu komornikowi lub spadkobiercom komornika, który zmarł, praw do

wypracowanego przez niego dochodu. Ustawodawca za kryterium czasowego

podziału opłat w prowadzonych sprawach pomiędzy poprzednikiem a następcą

uznał dzień prawomocnego ustalenia opłaty. Tak wyznaczoną cezurę rozpatrywać

należy w kontekście art. 49 ust. 1 w wersji przyjętej przez Sądy obydwu instancji,

ten bowiem przepis zawiera podstawowe unormowanie dotyczące sposobu

ustalenia opłaty i jej pobrania. Z jego treści wynika, że opłata określona jest jako

procent wartości wyegzekwowanego świadczenia ustalanego według stanu na

dzień wyegzekwowania albo umorzenia postępowania, co oznacza, że jej ustalenie

następuje dopiero w końcowej fazie postępowania egzekucyjnego. Ponadto przepis

wprowadza ograniczenie górnej i dolnej wysokości opłaty i dodatkowo nakazuje

uwzględnić przy ustalaniu opłaty wydatki, nakład pracy komornika oraz wartość

wyegzekwowanej części świadczenia. Zestawienie powyższych zasad szacowania

opłaty wyłącza możliwość potraktowania czynności jej określenia jako polegającej

wyłącznie na technicznym wyliczeniu 15% wyegzekwowanego roszczenia.

8

Omawiany art. 49 ust. 1 k.s.e. określa także formę proceduralną realizacji przez

komornika jego prawa do opłaty stosunkowej. W celu pobrania opłaty komornik

wydaje postanowienie, w którym wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tytułu

opłat w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, które to postanowienie

po uprawomocnieniu podlega wykonaniu w drodze egzekucji bez zaopatrywania

klauzulę wykonalności i stanowi postanowienie komornika przewidziane w art. 770

k.p.c.

Sąd Okręgowy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanął

jednak na stanowisku, że wydanie tego postanowienia nie jest potrzebne, jeżeli

egzekucja prowadzona jest z nieruchomości, ponieważ wówczas ustalenie opłat

stosunkowych należnych komornikowi następuje w planie podziału sumy uzyskanej

z nieruchomości. Ewentualnie dopuścił możliwość, że funkcję postanowienia

komornika wypełnia w tym wypadku projekt planu podziału, który zawiera

szczegółowe wyliczenie opłat stosunkowych. Kwestia wzajemnego związku

pomiędzy postanowieniem przewidzianym w art. 770 k.p.c. a zatwierdzonym

planem podziału sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości budziła wątpliwości,

na co zwracał uwagę Sąd Najwyższy w powoływanym w toku postępowania wyroku

z dnia 25 września 2002 r. (I CK 83/02, Lex nr 77030). Sąd ten przyjął ostatecznie,

że postanowienie ustalające koszty egzekucji powinno być wydane i uprawomocnić

się przed sporządzeniem planu podziału. Pogląd ten został potwierdzony

w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2010 r. (III CZP 71/10,

Biul.SN 2010/10/9), w której tezie stwierdzono, że koszty egzekucyjne związane

z czynnościami komornika w egzekucji z nieruchomości podlegają uwzględnieniu

przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji na podstawie postanowienia komornika

ustalającego ich wysokość (art. 770 k.p.c.). W uzasadnieniu Sąd Najwyższy

wskazał, że mimo iż na etapie sporządzania planu podziału sumy uzyskanej

z egzekucji organem egzekucyjnym jest sąd, czynności egzekucyjne aż do chwili

udzielenia przez sąd przybicia wykonuje w tym postępowaniu także komornik, zaś

zastosowanie art. 770 k.p.c. nie ogranicza się wyłącznie do tych przypadków, gdy

prowadzenie egzekucji należy wyłącznie do komornika. Sąd podkreślił, że art. 770

k.p.c. jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym, a jego znaczenie

polega na tym, że umożliwia kontrolę prawidłowości ustalonych kosztów

9

postępowania nie tylko stronom, ale także komornikowi (który nie jest stroną

postępowania). W razie niekorzystnej dla komornika zmiany jego postanowienia,

dokonanej na skutek wniesienia skargi na czynności komornika, może on w drodze

zażalenia przewidzianego w art. 770 § 4 k.p.c. poddać kontroli prawidłowość

postanowienia sądu. W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, że komornik ma

obowiązek wydania postanowienia o ustaleniu kosztów egzekucji z nieruchomości

i powinien to uczynić – stosując art. 108 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - po podjęciu

ostatniej należącej do niego czynności, obejmując orzeczeniem dotychczasowe

postępowanie. Pogląd ten należy zaakceptować. W konsekwencji nie można

podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, że w wypadku kiedy egzekucja toczy się

z nieruchomości zbędne staje się wydawanie postanowienia przewidzianego w art.

770 k.p.c. Postanowienie to przewidziane zostało w przepisach specjalnie w celu

określenia przez komornika kosztów prowadzonego przez niego postępowania

egzekucyjnego, a jego znowelizowane brzmienie, przyznające również komornikowi

prawo złożenia zażalenia na postanowienie sądu, wprowadzone zostało przez

ustawę o komornikach sądowych i egzekucji. Stanowi zatem element dostosowany

do nowej formuły działania komornika, umożliwiając mu ochronę własnych

interesów majątkowych. Tego celu nie zrealizowałoby ulokowanie rozliczenia

koszów i wyliczenia opłaty w projekcie planu podziału czy w samym planie, gdyż

komornik, nie będąc stroną postępowania, wbrew pojawiającym się w literaturze

odmiennym koncepcjom, nie ma prawa zaskarżania planu podziału (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., II CKN 496/00, OSNC

2000/9/168 i z dnia 22 marca 2007 r., III CZP 2/07, nie publ.), a sporządzenie

projektu planu w ogóle nie ma charakteru czynności zaskarżalnej. Rację ma zatem

powód, gdy podważa co do zasady pogląd Sądu Okręgowego uznający za

prawomocne ustalenie opłat stosunkowych w rozumieniu art. 63 ust. 5 k.s.e. ujęcie

ich w uprawomocnionym planie podziału sumy uzyskanej z egzekucji

z nieruchomości, ewentualnie w projekcie tego planu. Temu celowi służy bowiem

postanowienie komornika wydane na podstawie art. 770 k.p.c. Jednakże aby

możliwe było zakwalifikowanie orzeczenia jako postanowienia przewidzianego

w tym przepisie konieczne jest, aby spełniało ono wymagania stawiane w art. 49

ust. 1 k.s.e. i w art. 770 k.p.c., a zatem by ustalało koszty egzekucji i wzywało

10

dłużnika do ich uiszczenia, oraz nadawało się do wykonania w drodze egzekucji.

Te cechy ma jedynie postanowienie precyzyjnie oznaczające kwotę kosztów. Braki

w tym zakresie, polegające na podaniu jedynie stawki procentowej bez oznaczenia

nawet od jakiej kwoty stawka ta miałaby zostać naliczona, powodują, że orzeczeniu

nie można przypisać funkcji orzeczenia prawomocnie ustalającego opłaty.

Do analogicznych wniosków prowadzi przeprowadzona przez Sąd Okręgowy

analiza postanowień rozporządzenia o czynnościach komorników.

Reasumując mimo, że co do zasady postanowieniem, o jakim mowa w art.

63 ust. 5 k.s.e. jest postanowienie przewidziane w art. 770 k.p.c., w sytuacji kiedy

takie orzeczenie nie zostało prawidłowo wydane, jego funkcję przypisać należy

prawomocnemu rozstrzygnięciu, w którym stosowne ustalenie opłat zostało

ostatecznie dokonane. W rozpatrywanej sprawie są nim plany podziału sumy

uzyskanej z egzekucji z nieruchomości. Mimo więc błędnych założeń, wyrok Sądu

Okręgowego odpowiada prawu, wobec czego skarga kasacyjna powoda podlegała

oddaleniu (art. 39814

k.p.c.).

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 39821

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 k.p.c.