II CSK 515/10

Sygn. akt II CSK 515/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa J. S. i Ju. S.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej

„S.” w Ś.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 marca 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu z pozostawieniem temu

Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny po rozpoznaniu apelacji

pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko- Własnościowej „S.” w Ś. w

sprawie o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w S. z dnia 7 grudnia 2009 r. w ten sposób, że oddalił powództwo J.

S. i Ju. S., odstępując od obciążania powodów kosztami zastępstwa procesowego

na rzecz pozwanej oraz kosztami poniesionymi przez pozwaną w postępowaniu

apelacyjnym.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny. Pozwana zawarła

dnia 20 lutego 2000 r. umowę z Bankiem Gospodarstwa Krajowego o udzieleniu

pomocy finansowej w formie kredytu na budowę lokali mieszkalnych

w przedmiotowym budynku, przy czym umowa dotyczyła 39 lokali przydzielanych

na zasadzie lokatorskiego prawa do lokalu spółdzielczego, a w budynku znaleźć się

miało 47 lokali. Udzielony kredyt stanowił 70% planowanych kosztów inwestycji,

a w umowie wskazana była konieczność posiadania przez spółdzielnię wkładu

własnego w realizacji całej inwestycji. W aneksie do umowy z dnia 19 lipca 2001 r.,

w którym przesunięto termin zakończenia i rozliczenia inwestycji, pozwana

Spółdzielnia została zobowiązana do dokumentowania nakładów ponoszonych na

część inwestycji nie podlegającej finansowaniu ze środków Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego. Po ukończeniu budowy i uzyskaniu pozwolenia na jego

użytkowanie Spółdzielnia uzyskała zgodę kredytodawcy na adaptacje poddasza

w budynku, z zaznaczeniem, że lokale komercyjne miały być wyłączone spod

finansowania udzielonym kredytem.

Dnia 13 czerwca 2002 r. strony zawarły umowę przyrzeczenia ustanowienia

odrębnej własności lokalu mieszkalnego o pow. 34 m2

położonego w wymienionym

budynku w M., wybudowanym w 2002 r. Powodowie zobowiązali się wpłacić wkład

budowlany w kwocie 90.365 złotych, jednorazowo w terminie do dnia 20 września

2002 r. Dnia 26 sierpnia 2008 r. zarząd pozwanej podjął uchwałę (nr 16/2008), w

załączniku której określono prawa do lokalu powodów, jako ekspektatywę

spółdzielczego własnościowego prawa do tego lokalu, a następnie pozwana

wyraziła gotowość zawarcia z powodami umowy stanowiącej o odrębnej własności

3

lokalu nr 3 na rzecz powodów. Odmówili oni jednak podpisania aktu notarialnego

przygotowanego dla tej umowy ze względu na umieszczenie w nim postanowienia

o ich zgodzie na dobudowanie przez pozwaną dodatkowej kondygnacji budynku.

Pismem z dnia 20 lutego 2009 r. powodowie wezwali pozwaną do wykonania

umowy i ustanowienia na ich rzecz odrębnej własności lokalu z pominięciem

postanowienia dotyczącego wyrażenia ich zgody na nadbudowę budynku. W

odpowiedzi pozwana poinformowała powodów o decyzji zarządu uchylającej

uchwałę nr 16/2008.

Pozwem z dnia 11 marca 2009 r. powodowie wnieśli o zobowiązanie

pozwanej Spółdzielni do złożenia oświadczenia woli o ustanowieniu odrębnej

własności lokalu mieszkalnego nr 3, położonego w budynku przy ul. L. 1 w M. oraz

o przeniesieniu na rzecz powodów własności tego lokalu wraz z udziałem w

częściach wspólnych budynku i w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości,

na której budynek został wzniesiony. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2009 r. Sąd

Okręgowy w S. uwzględnił w całości powództwo i rozstrzygnął o kosztach procesu.

Sąd pierwszej instancji zakwestionował legalność uchylenia uchwały nr 16/2008

zarządu pozwanej, uznał też w okolicznościach sprawy, że zakaz finansowania z

kredytu pochodzącego z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, wynikający z art.

121

ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn.

tekst Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm., dalej jako u.s.m.) nie dotyczy

mieszkań wybudowanych bez użycia środków z tego kredytu. Podstawą prawną

uwzględnienia powództwa był art. 64 k.c. w związku z art. 1047 § 1 k.p.c. i art. 491

u.s.m.

W wyniku rozpoznania apelacji pozwanej Sąd drugiej instancji zajął

odmienne stanowisko. Oddalając powództwo oparł się na ustalonym stanie

faktycznym, uznając jednak, że ze względu na treść art. 121

ust. 2 u.s.m.

wyłączona jest dopuszczalność przenoszenia własności lokalu mieszkalnego oraz

ustanawiania spółdzielczego własnościowego prawa do takiego lokalu w całym

budynku, chociażby tylko częściowo został on wybudowany ze środków Krajowego

Funduszu Mieszkaniowego. Zdaniem Sądu drugiej instancji przepis ten w brzmieniu

ustalonym przez ustawę z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o poręczeniach

i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne,

4

ustawy o Banku Gospodarstwa Krajowego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 65, poz. 545, dalej jako ustawa zmieniająca z 2009 r.) kreuje zakaz czynności

w nim opisanych w każdej sytuacji, gdy finansowanie budowy (inwestycji)

następowało z jakimkolwiek udziałem funduszy tam wymienionych, a ustawa nie

określa w żaden sposób progów udziału środków z Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego, warunkujących aktualizację zakazu, jak też na gruncie art. 121

ust. 2 u.s.m. brak jest podstaw do rozróżnienia statusu prawnego lokali ze względu

na proporcję, w jakiej środki Funduszu pozostają do sumy kosztów inwestycji.

Takiej konkluzji nie zmienia też dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia

celowościowa art. 121

ust. 2 u.s.m. w obecnym brzmieniu, jak też korespondująca

z tym przepisem regulacja zawarta w nieobowiązującym już art. 20 ust. 2 ustawy

z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako

u.f.p.bud.mieszk.), zawierającym również przedmiotowy zakaz, powtórzony prawie

w tym samym brzmieniu przez obowiązujący art. 15e ust. 2 tej ustawy. Na zmianę

wykładni art. 121

ust. 2 u.s.m. nie wpłynął też, zdaniem Sądu Apelacyjnego art. 17

ust. 3 powołanej ustawy zmieniającej z 2009 r.

W skardze kasacyjnej powodowie zarzucili wyrokowi Sądu Apelacyjnego

naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art.

121

ust. 2 u.s.m. na skutek przyjęcia, iż zakaz ustanawiania odrębnej własności

lokali dotyczy wszystkich lokali mieszkalnych, jeżeli choćby jeden z nich został

wybudowany w budynku z udziałem środków Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego; ponadto błędną wykładnię i niezastosowanie art. 17 ust. 3

powołanej wcześniej ustawy zmieniającej z 2009 r., a jednocześnie nietrafne

zastosowanie art. 15e ust. 2 u.f.p.bud.mieszk. i uznanie, że przepis ten jest

identyczny i skorelowany z treścią art. 121

ust. 2 u.s.m. Skarżący wnieśli

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez

oddalenie apelacji pozwanej, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania, z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Na wstępie należy rozważyć zastosowanie w sprawie art. 121

ust. 2 u.s.m.,

porównując ten przepis z nieobowiązującym już art. 20 ust. 2 u.f.p.bud.mieszk.,

zastąpionym przez art. 15e tej ustawy. Jak trafnie zauważył Sąd drugiej instancji

art. 121

ust. 2 u.s.m. stanowi wprost o niedopuszczalności przeniesienia przez

spółdzielnię na inną osobę własności lokalu mieszkalnego, jak i ustanowienia

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, jeśli miałoby to nastąpić

w budynku wybudowanym z udziałem środków pochodzących z kredytu mającego

źródło w środkach Krajowego Funduszu Mieszkaniowego lub w ramach realizacji

rządowych programów popierania budownictwa mieszkaniowego. Jest w sprawie

bezsporne, że środki wspomnianego kredytu zostały wykorzystane do

wybudowania budynku, w którym jest przedmiotowy lokal. Jednakże powołany art.

20 ust. 2 u.f.p.bud. mieszkaniowego, obowiązujący równolegle z art. 121

ust. 2

u.s.m., w czasie, którego dotyczy dochodzone roszczenie stanowił, że lokale

mieszkalne wybudowane przy wykorzystaniu kredytu uzyskanego ze środków

wspomnianego byłego już Funduszu nie mogą być pod rygorem nieważności

wyodrębnione na własność, a także nie może być do nich ustanowione spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie był więc

odniesiony do lokali mieszkalnych, wybudowanych z wykorzystaniem środków

Funduszu, a nie do całego budynku. Treść tego przepisu była zatem inna, niż art.

121

ust. 1 u.s.m. i mają rację skarżący, że nie ma skorelowania ze sobą

powołanych przepisów.

Różnica sformułowań została utrzymana także po nowelizacji

u.f.p.bud.mieszk., ponieważ obowiązujący art. 15e ust. 2 tej ustawy zastąpił art. 20

ust. 2 i powtórzył treść poprzednika. W pierwotnym brzmieniu art. 20 ust. 2

u.f.p.bud.mieszk. (do 2004 r.) była mowa o lokalach mieszkalnych w budynku

wzniesionym przy wykorzystaniu kredytu. Wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego

brzmienie przepisów u.f.p.bud.mieszk. nie wspiera poglądu odmawiającego

słuszności roszczeniu w niniejszej sprawie. Mając na uwadze cele obu ustaw,

w których są zawarte powołane przepisy, podstawowe znaczenie odnośnie do

możliwości prawnych wykorzystania środków Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego, a więc skorzystania z preferencyjnych warunków kredytowania

6

budownictwa mieszkaniowego ma regulacja prawna tego dotycząca, czyli ustawa

o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Ustawa

o spółdzielniach mieszkaniowych nie reguluje finansowania tego budownictwa ze

środków pozaspółdzielczych, natomiast art. 121

ust. 2 u.s.m., znajdujący się

w rozdziale o spółdzielczym lokatorskim prawie do lokalu mieszkalnego jest

skierowany do organów spółdzielni w związku z przewidzianym w art. 12 tej ustawy

prawem członka spółdzielni do żądania przekształcenia prawa do lokalu

o charakterze lokatorskim w prawo własnościowe i możliwością wprowadzenia

w statucie spółdzielni pewnych ograniczeń przeniesienia przez spółdzielnię

własności lokali mieszkalnych (art. 121

ust. 1), w tym także, gdy lokale te są

w budynku wybudowanym z udziałem środków wspomnianego Funduszu (art. 121

ust. 2).

Przepisu zawartego w art. 121

ust. 2 u.s.m. nie można zatem rozumieć

dosłownie, jeśli się porówna treść tego przepisu z nieobowiązującym już art. 20

ust. 2 u.f.p.bud.mieszk., a także we wchodzącym w jego miejsce, obowiązującym

art. 15e ust. 2 tej ustawy. Ostatni z powołanych przepisów jest istotny z uwagi na

to, że ustawodawca wiedząc o różnicy sformułowań między art. 121

ust. 2 u.s.m.

i poprzednikiem art. 15e ust. 2 u.f.p.bud.mieszk. zdecydował się jednak zachować

dotychczasowe brzmienie w noweli tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 2 kwietnia

2009 r. (zmieniony w niej także art. 121

ust. 2 u.s.m. został tylko uzupełniony

o kwestie nie mające w tej sprawie znaczenia). Nowy przepis (art. 15e ust. 2)

został umieszczony w rozdziale 2a u.f.p.bud.mieszk., zatytułowanym „Kredyty

udzielane przez Bank Gospodarstwa Krajowego w ramach realizacji programów

rządowych popierania budownictwa mieszkaniowego”. W ustawie nowelizującej

z dnia 2 kwietnia 2009 r. znalazł się natomiast art. 17 ust. 3, mający charakter

przepisu przejściowego, w którym utrzymując zakaz przekształceń prawa do lokalu

mieszkalnego w razie wcześniejszego skorzystania z kredytu preferencyjnego,

ustawodawca powtórzył sformułowanie o lokalach mieszkalnych wybudowanych

przy wykorzystaniu takiego kredytu.

Kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy należy przyjąć, że

odwoływanie się przy tworzeniu kolejnych nowych przepisów do pojęcia lokali

mieszkalnych, a nie całych budynków wybudowanych z wykorzystaniem

7

wspomnianych środków kredytowych świadczy o decydującym znaczeniu dla

zakazu wyodrębniania własności lub ustanawiania własnościowego prawa do

lokalu, aby to nie budynek, a konkretne lokale mieszkalne zostały wybudowane

przy wykorzystaniu kredytu, pochodzącego jak w niniejszej sprawie ze środków

zlikwidowanego już Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. Jeżeli zatem lokal

mieszkalny nie został wybudowany z wykorzystaniem wymienionych środków

finansowych, to nie ma przeszkód prawnych, aby mógł stać się odrębną

własnością.

Do tożsamych wniosków prowadzi także wykładnia przepisów ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych. Niezależnie bowiem od wykładni powołanych

przepisów ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego,

także wykładnia art. 121

ust. 2 u.s.m. nie powinna prowadzić do odmiennych

wniosków. Wprawdzie z brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi w nim

o budynek wybudowany z udziałem kredytu preferencyjnego, ale posłużenie się

innymi metodami wykładni, niż tylko wykładnia językowa prowadzi do odmiennego

rozumienia przepisu. Najpierw jednak należy stwierdzić, że wykładnia językowa ma

podstawowe znaczenie dla rozumienia przepisów, ponieważ dla adresatów norm

prawnych posłużenie się określonymi, zrozumiałymi dla nich wyrażeniami danego

języka powinno oznaczać to, co zostało w tym języku wypowiedziane, a nie to, co

stanowiąc normę prawną ustawodawca miał na myśli lub sobie wyobrażał, a czego

wyraźnie nie sformułował. Jeżeli jednak zastosowanie wykładni językowej w dość

oczywisty sposób prowadzi do wniosków nieracjonalnych, sprzecznych z celem

aktu prawnego, w którym dany przepis się znajduje, albo odbiega poprzez użyte

wyrażenia od uregulowania tożsamych zdarzeń prawnych w innych obowiązujących

w tym samym czasie aktów prawnych, to należy poprzez inne rodzaje wykładni

prawa starać się doprowadzić do ujednolicenia rozumienia analizowanych

przepisów, kierując się możliwym do ustalenia celem tych przepisów

i zapewnieniem ochrony interesów osób, znajdujących się w okolicznościach

zasługujących na ochronę.

W szczególności wykładnia prawa nie może prowadzić do oczywistej

niesprawiedliwości i w imię niejasnych celów ekonomicznych i społecznych

naruszać praw podmiotowych obywateli. Jeżeli do takiej niesprawiedliwości

8

prowadzi prosta wykładnia językowa przepisu, to należy próbować racjonalizować

zastosowanie tego przepisu przez posłużenie się innymi rodzajami wykładni.

Wielokrotnie było to wyjaśniane w orzecznictwie, którego podsumowanie stanowi

uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 1 marca 2007 r. (III CZP 94/06,

OSNC 2007, nr 7-8, poz. 95). Zwrócono w niej uwagę, że w okolicznościach, w

których zawodzi zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie zawsze jednak

trzeba posłużyć się kolejno wszystkimi innymi rodzajami wykładni. Nie ma

zwłaszcza potrzeby sięgania po dyrektywy celowościowe, jeśli już po zastosowaniu

dyrektyw systemowych uda się uzyskać pożądany wynik wykładni, to znaczy ustalić

znaczenie interpretowanej normy, pozbawiając ją cech absurdalności lub

niesprawiedliwości. Jednakże zastosowanie wykładni, w której interpretujący

odchodzi od sensu językowego przepisu musi być uzasadnione wyjątkowymi

okolicznościami.

Takie okoliczności występują przy ustalaniu znaczenia art. 121

ust. 2 u.s.m.

w porównaniu z uprzednio powołanymi przepisami u.f.p.bud.mieszk. Zarówno

wykładnia systemowa, jak i celowościowa tego przepisu przeczą twierdzeniom, że

sformułowania zawartego w tym przepisie nie da się inaczej rozumieć, jak tylko tak,

iż nawet jeśli tylko jeden lokal został wybudowany z udziałem środków Krajowego

Funduszu Mieszkaniowego, to już obowiązuje ustanowiony nim zakaz przeniesienia

przez spółdzielnię własności jakiegokolwiek lokalu oraz ustanowienia

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w takim budynku. Wykładnia

systemowa wiąże się z wnioskami, jakie przyniosła wykładnia uprzednio

obowiązującego art. 20 ust. 2, a obecnie art. 15e u.f.p.bud.mieszk. Przedstawioną

argumentację wzmacnia jeszcze wykładnia historyczna art. 20 ust. 2

u.f.p.bud.mieszk., który w okresie od uchwalenia ustawy w 1995 r. do zmiany od

15 października 2004 r. stanowił o lokalach w budynku wzniesionym przy

wykorzystaniu przedmiotowego kredytu. Zmiana brzmienia tego przepisu po

15 października 2004 r., a następnie zastąpienie go od dnia 31 maja 2009 r.

obowiązującym art. 15e u.f.p.bud.mieszk. wskazuje na zamiar ustawodawcy co do

tego, że w sformułowanym zakazie chodzi tylko o lokale wybudowane

z wykorzystaniem wspomnianych środków finansowych, a nie o całe budynki. Brak

odpowiedniej zmiany brzmienia art. 121

ust. 2 u.s.m., która to ustawa nie dotyczy

9

w systemie prawa finansowania budownictwa mieszkalnego, a odnosi się tylko do

spółdzielni mieszkaniowych nie może pozbawiać członków spółdzielni praw, które

dla nich wynikają z innych ustaw, przedmiotowo dotyczących tych praw. Także

posłużenie się wykładnią celowościową pozwala właściwie odczytać treść art. 121

ust. 2 u.s.m. Przyczyną wyłączenia prawa do przekształcenia lokatorskiego prawa

w prawo o charakterze własnościowym do lokalu mieszkalnego na gruncie

przepisów zarówno u.f.p.bud.mieszk. (art. 20 ust. 2, art. 15e ust. 2), jak i u.s.m. (art.

121

ust. 2) jest uniemożliwienie skorzystania z kredytu preferencyjnego osobom,

które nie mają do niego tytułu przez to, że mieszkanie tzw. lokatorskie, zbudowane

w znacznym stopniu dzięki środkom uzyskanym z tego kredytu chcą tanio uczynić

swoją własnością lub przekształcić dotychczasowe prawo w prawo własnościowe.

Cel takiego rozwiązania jest czytelny i zrozumiały. Jednak przestaje on

występować, jeśli konkretne mieszkanie zostało wybudowane w całości za środki

uzyskane przez inwestującą spółdzielnię mieszkaniową spoza kredytu, to znaczy

z wkładu budowlanego wniesionego w całości przez zainteresowany podmiot

i nastąpiło to zwłaszcza przed dokonaniem inwestycji, a nawet przed uzyskaniem

przedmiotowego kredytu.

Tak więc, żadne inne względy, poza niefortunnym i niezmienionym

brzmieniem art. 121

ust. 2 u.s.m. nie przemawiają za tym, żeby ten przepis

tłumaczyć inaczej, niż wynika to z jego celu oraz z celu i usytuowania w systemie

prawa powołanych przepisów u.f.p.bud.mieszk. To skłania do wniosku, że również

art. 121

ust. 2 u.s.m. dotyczy tych lokali mieszkalnych, które zostały wybudowane

z kredytu pochodzącego ze środków finansowych Krajowego Funduszu

Mieszkaniowego, a nie tylko znajdujących się w budynkach, wybudowanych

z wykorzystaniem takich środków, chociaż wybudowanie tych lokali mieszkalnych

sfinansowali w całości sami członkowie spółdzielni bez wykorzystania

przedmiotowego kredytu. Do takich samych wniosków doszedł Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II CSK 366/10. W tym

stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska prawnego Sądu Apelacyjnego

zawartego w zaskarżonym wyroku.

To nie oznacza jednak przyznania słuszności żądaniom powodów. Z ustaleń

w niniejszej sprawie nie wynika bowiem, czy lokal mieszkalny powodów, oznaczony

10

numerem 3, na pierwszym piętrze przedmiotowego budynku, co do którego umowa

przyrzeczenia ustanowienia odrębnej własności tego lokalu była zawierana przez

strony dnia 13 czerwca 2002 r., to znaczy wtedy, gdy budynek już stał, został

wybudowany bez wykorzystania środków pochodzących z kredytu uzyskanego od

Banku Gospodarstwa Krajowego na budowę lokali mieszkalnych w tym budynku na

podstawie umowy pozwanej Spółdzielni z Bankiem z dnia 23 lutego 2000 r.

Powodowie byli zobowiązani do wpłacenia jednorazowo całego wkładu

budowlanego do dnia 20 września 2002 r., a więc nie przed rozpoczęciem

inwestycji oraz nie przed uzyskaniem kredytu od Banku. Tego wprawdzie nie

wymagają powoływane w sprawie przepisy, ale to zapewne ułatwia ocenę

przeznaczenia środków finansowych wpłacanych przez spółdzielców

i przeznaczenia środków pochodzących z kredytu. W niniejszej sprawie występuje

zatem istotna różnica z ustaleniami faktycznymi i prawnymi dokonanymi w sprawie

przeciwko tej samej pozwanej Spółdzielni, rozstrzygniętej wyrokiem z dnia

26 stycznia 2011 r. sygn. akt II CSK 366/10.

Przyznając zatem słuszność twierdzeniom skarżących co do zasady,

wymaga w niniejszej sprawie ustalenia, z jakich środków finansowych zbudowany

został lokal nr 3, zwłaszcza, że jak wynika z ustaleń Sądu, aneksem do umowy

pozwanej Spółdzielni z Bankiem z dnia 19 lipca 2001 r. zobowiązała się ona do

dokumentowania nakładów ponoszonych na część inwestycji nie podlegającej

finansowaniu ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. W szczególności

z tych dokumentów powinno wynikać, czy powodowie spełniają warunki prawne do

uzyskania prawa, o którego ustanowienie wystąpili pozwem w niniejszej sprawie.

Tylko bowiem spełnienie przesłanek, o których stanowią powołane przepisy ustawy

o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego i ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych uprawnia do ustanowienia odrębnej własności

lokalu mieszkalnego, o którym mowa w pozwie, pomimo wybudowania budynku,

jako takiego z wykorzystaniem na budowane w nim inne lokale mieszkalne środków

pomocy finansowej w formie kredytów udzielanych na realizację programów

rządowych popierania budownictwa mieszkaniowego. Tylko wtedy osiągnięty

zostanie cel tych przepisów oraz możliwy do zaspokojenia interes powodów,

zasługujący na ochronę prawną.

11

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. uchylił

zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, rozstrzygając

o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 39821

w związku z art.

108 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c.