I UK 414/10

Sygn. akt I UK 414/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania M. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

o stwierdzenie odpowiedzialności za zaległości składkowe spółki z o. o.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 1 lipca 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

2

W decyzji z dnia 10 października 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Oddział w Z. stwierdził, że M. B. jako były członek zarządu „B." (poprzednio B. i W.)

spółka z o.o. z siedzibą w G. odpowiada za zaległości wyżej wymienionej spółki z

tytułu nieopłaconych składek i odsetek za miesiąc grudzień 2000 r.: na

ubezpieczenie społeczne, w wysokości 50 407,89 zł; na ubezpieczenie zdrowotne

w wysokości 0,30 zł; na FPiFGŚP w wysokości 0,12 gr.

M. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z

dnia 19 czerwca 2008r., oddalił odwołanie.

Sąd pierwszej instancji ustalił na podstawie informacji z Sądu Rejonowego w

G. Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 13 grudnia

2005 r., że M. B. w okresie od 15 maja 1999 r. do 21 stycznia 2001 r. był członkiem

zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „B.". W tym samym okresie

członkiem zarządu był S. W. W grudniu 2000 r. spółka nie opłaciła składek na

ubezpieczenia społeczne pracowników. Zaległości z tego tytułu wyniosły 26 686,89

zł. ZUS podejmował czynności egzekucyjne do majątku spółki zmierzające do

zaspokojenia długu (skierował tytuły do naczelnika US w G., zabezpieczył

należności poprzez ustanowienie zastawu skarbowego na ruchomościach spółki tj.

samochodach Polonez Caro i Lublin). Okazały się one bezskuteczne. Również

egzekucja z zajęć bankowych spółki „okazała się bezskuteczna, nie udało się

sprzedać samochodów”.

Odwołujący się złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w

charakterze świadka W. R. tj. księgowej spółki. Podnosił, że złożył rezygnację z

funkcji członka zarządu w grudniu 2000 r., w związku z czym nie może ponosić

odpowiedzialności za zaległości spółki powstałe w grudniu 2000 r. Mimo

stawiennictwa na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. świadka W. R., sąd nie

mógł jej przesłuchać z powodu braku zawiadomienia zainteresowanego. Przy

kolejnym wezwaniu okazało się, że świadek zmieniła adres. Pełnomocnik mimo

wezwania nie wskazał aktualnego adresu świadka. Odwołujący się mimo wezwania

celem przesłuchania w charakterze strony nie stawił się.

3

ZUS w dniu 12 kwietnia 2006 r. wystosował do pełnomocnika odwołującego

się wezwanie zobowiązujące do przedłożenia w terminie 14 dni pisma

potwierdzającego złożenie rezygnacji z funkcji członka zarządu. Odwołujący się ani

jego pełnomocnik takiego dokumentu do dnia wydania wyroku nie złożyli.

Sąd Okręgowy, wobec bezczynności odwołującego się, uznał za prawdziwe

ustalenia organu rentowego zawarte w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na

odwołanie. Twierdzenia M. B. o rezygnacji z funkcji członka zarządu uznał za

niepotwierdzone.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, ZUS wykazał, że egzekucja przeciwko

spółce okazała się bezskuteczna, a zaległości składkowe powstały w grudniu 2000

r. a więc w okresie, w którym odwołujący się był członkiem zarządu. Sam

odwołujący się przyznał, że w czasie, kiedy był członkiem zarządu nie było podstaw

do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czy wszczęcie postępowania

układowego. Niezrozumiałe, zdaniem Sądu, jest dlaczego mimo dobrej sytuacji

finansowej spółki nie regulowano zobowiązań wobec ZUS. Zdaniem sądu

odwołujący się w żaden sposób nie wykazał, że jest zwolniony z ponoszenia

odpowiedzialności za składki.

Apelację od powyższego wyroku wniósł M. B.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 1

lipca 2010 r., zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję organu

rentowego w ten sposób, że w pkt 1) zwolnił w całości M. B. od odpowiedzialności

za zaległości składkowe spółki objęte zaskarżoną decyzją; w pkt 2) zasądził od

organu rentowego na rzecz ubezpieczonego M. B. kwotę 2700 zł (dwa tysiące

siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym. W ocenie Sądu Apelacyjnego, spór w niniejszej

sprawie dotyczył kwestii ustalenia, czy ubezpieczony M. B. jako członek zarządu

ponosi odpowiedzialność za zaległości składkowe „B." Sp. z o.o. w G., z tytułu

nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiąc

grudzień 2000 r. w rozumieniu art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa.

4

Sąd Apelacyjny uznał, że w niniejszej sprawie, nawet przy przyjęciu, iż M. B.

pełnił funkcję członka zarządu „B." Sp. z o.o. w G., do dnia 25 stycznia 2001 roku

nie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności ubezpieczonego jako członka

zarządu za zaległości składkowe Spółki. Co prawda w okresie, w którym

ubezpieczony pełnił funkcję członka zarządu Spółki powstało przedmiotowe

zadłużenie, jednak egzekucja przeciwko wymienionej Spółce nie była w całości

bezskuteczna. Sąd Apelacyjny odwołując się do treści uchwały Sądu Najwyższego

z 13 maja 2009 r., sygn. akt I UZP 4/09 podkreślił, że przesłankę „bezskutecznej

egzekucji" należy rozumieć w taki sposób, że nie zachodzi żadna możliwość

zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki.

Takiej pewności nie daje osąd wierzyciela, że z uwagi na sytuację majątkową spółki

egzekucja nie mogłaby dać żadnych rezultatów, ani nawet nakazanie dłużnikowi

wyjawienia majątku przed wszczęciem egzekucji. Konieczne jest więc wszczęcie

postępowania egzekucyjnego, w toku którego taka bezskuteczność zostanie

stwierdzona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd drugiej

instancji stwierdził, iż wbrew twierdzeniom organu rentowego korespondencja

wskazanego Zakładu Ubezpieczeń z bankami czy też z Naczelnikiem Urzędu

Skarbowego w G. świadczy o tym, że egzekucja w ogóle nie została wszczęta, a

głównym powodem zwrotu tytułów wykonawczych był brak dokładnego adresu

Spółki, co wynika z informacji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z

dnia 16 grudnia 2003 r. Nadto ZUS pominął fakt, iż spółka przez kilkanaście

miesięcy dokonywała realizacji należnych zobowiązań oraz figurowała w ewidencji

jako właściciel samochodu marki Lublin rok produkcji 1996.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że

egzekucja przeciwko „B." Sp. z o.o. w G. nie była w całości bezskuteczna. W

oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd

Apelacyjny ustalił, że nie można w niniejszej spawie przypisać M. B. winy odnośnie

do niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania

układowego, skoro nie było przesłanek do jego wszczęcia. Podstawą powyższego

ustalenia, w ocenie Sądu, jest fakt że Spółka przez kilkanaście miesięcy

dokonywała realizacji należnych zobowiązań oraz funkcjonowała jeszcze w 2002 r.,

5

co wynika z zeznań M. B. złożonych na rozprawie apelacyjnej w dniu 21 stycznia

2010 r., a także z zeznań W. R. przesłuchanej w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym w charakterze świadka. Ponadto z protokołu kontroli przeprowadzonej

na wniosek z dnia 29 grudnia 2000 r. wynika wyraźnie, iż jeszcze w lutym 2001 r.

Spółka zatrudniała 35 pracowników, posiadała wierzytelności wobec kontrahentów

zagranicznych, jak również majątek ruchomy w postaci maszyn i urządzeń oraz

pojazdy samochodowe. Powyższe przesądza zaś, że M. B. w okresie pełnienia

funkcji członka Zarządu nie składając wniosku o ogłoszenie upadłości firmy

pozostawał w zgodzie nie tylko z zasadami obowiązującego prawa lecz również z

regułami ekonomii.

Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną złożoną

przez organ rentowy, w której wniesiono o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania z wnioskami o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co

do istoty sprawy poprzez oddalenie apelacji odwołującego się od wyroku Sądu

Okręgowego w G. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 czerwca

2008r., i zasądzenie od odwołującego się na rzecz organu rentowego kosztów

postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według

norm przepisanych; względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu oraz orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego, w tym kosztach zastępstwa radcy prawnego

według norm przepisanych

Skarżący jako podstawy skargi kasacyjnej wskazał naruszenie prawa

materialnego „przez niewłaściwe zastosowanie w ustalonym w sprawie stanie

faktycznym art. 116 § 1 z ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja Podatkowa, w

brzmieniu obowiązującym po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 12.09.2002 r. o

zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw

pomimo, że sprawa dotyczyła odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu zaległości

składkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy z dnia

12.09.2002 r. co przy uwzględnieniu treści art. 21 powołanej ustawy wiązało

koniecznością zastosowania w sprawie art. 116 § 1 z ustawy z dnia 29.08.1997 r.

Ordynacja Podatkowa - w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie

ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie

6

niektórych innych ustaw, a co w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez

Sąd drugiej instancji oceny prawnej przesłanek odpowiedzialności członków

zarządów spółek kapitałowych za zaległości podatkowe tychże spółek, w tym oceny

przesłanki pozytywnej (bezskutecznej egzekucji) w oparciu o niewłaściwy przepis”.

Skarżący zarzucił wyrokowi Sądu drugiej instancji „błędną wykładnię art. 116

§ 1 z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa w związku z art. 31 i

art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

polegającą na: pominięciu przez Sąd drugiej instancji przy dokonywaniu wykładni

pojęcia „prowadzenie egzekucji przeciwko spółce" regulacji art. 26 § 5 i art. 19 § 4

ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. § 6

ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w

sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji oraz art. 773 § k.p.c., dotyczących zasad wszczęcia i prowadzenia

egzekucji należności z tytułu składek; wadliwym przyjęciu przez Sąd drugiej

instancji, iż „okoliczności uzasadniające zgłoszenia wniosku o upadłość", o którym

mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej można oceniać elastycznie z pominięciem

celu, któremu służy ta regulacja, a dotyczącym ochrony należności składkowych, w

szczególności poprzez uznanie, iż samo funkcjonowanie spółki, zatrudnianie

pracowników, posiadanie ruchomości jest wystarczające do uznania braku podstaw

do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości bez konieczności badania

przesłanek wynikających z art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z

dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe nawet wówczas, gdy spółka

dłuższy czas trwale zaprzestała regulowania należności z tytuły składek, co

skutkowało pominięciem i naruszeniem ustaleń wykładni systemowej, dopuszczając

zarazem dowolność ocen odnoszących się do przesłanek i terminu do zgłoszenia

wniosku o ogłoszenie upadłości”.

W ocenie organu rentowego, powyższe doprowadziło do nieuzasadnionego

zwolnienia odwołującego się od zapłaty zaległości spółki „B." Sp. z o.o. z siedzibą

w G. z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne,

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

7

Skarga kasacyjna ma uzasadnioną podstawę odnoszącą się do naruszenia

prawa materialnego.

Sąd Apelacyjny odmiennie niż Sąd pierwszej instancji ocenił spełnienie

przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej – członka zarządu spółki kapitałowej za

zaległości składkowe. Przesłanką tą jest – zgodnie z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.

80 ze zm.) stosowanym w związku z art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. Nr 11,

poz. 74 ze zm.) bezskuteczność egzekucji wobec spółki. Bezskuteczność

egzekucji wobec spółki ma podstawowe znaczenie dla powstania

odpowiedzialności członka jej zarządu. Odpowiedzialność ta ma bowiem charakter

subsydiarny, jest odpowiedzialnością osoby trzeciej za zaległość (dług

publicznoprawny) obciążającą inny podmiot. Nie powstaje ona dopóty, dopóki

wierzyciel nie wykaże niemożliwości uzyskania (przymusowego) zaspokojenia

długu od zobowiązanego. Odpowiedzialność osoby trzeciej ma charakter wyjątkowy

i istnieje niejako obok odpowiedzialności samej spółki. Bezskuteczności egzekucji

wobec spółki handlowej jako przesłance powstania odpowiedzialności członka jej

zarządu Sąd Najwyższy poświęcił szczegółowe rozważania w uchwale składu

siedmiu sędziów z dnia 13 maja 2009 r. (I UZP 4/09; OSNP 2009 nr 23-24, poz.

319). W uchwale tej przyjęto, że bezskuteczność egzekucji z majątku spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji

podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych może

być stwierdzona wyłącznie w postępowaniu w sprawie egzekucji należności z tytułu

składek na ubezpieczenia społeczne, poprzedzającym wydanie decyzji o

odpowiedzialności członka zarządu spółki za te należności. Sąd Apelacyjny powołał

się na tę uchwałę, jednakże – oceniając odmiennie niż Sąd Okręgowy – spełnienie

tej przesłanki pominął rozważenie, jakiej treści norma prawna ma zastosowanie w

tej sprawie. Sąd Najwyższy dużą wagę przywiązał natomiast do zmiany treści art.

116 § 1 Ordynacji podatkowej dokonanej ustawą z dnia 12 września 2002 r. o

zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 169, poz. 1387). Zmiana ta weszła w życie 1 stycznia 2003 r. Przepis

przejściowy zawarty w ustawie zmieniającej (art. 21) stanowił, że do

8

odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych

powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy

zmienianej w art. 1 (Ordynacji podatkowej) w brzmieniu obowiązującym przed

dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zaległość, o którą chodzi w tej sprawie

powstała w grudniu 2000 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy zmieniającej

Ordynację podatkową. Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale podkreślił istotną

różnicę w konstrukcji przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości

składkowe przed i po nowelizacji. Przed 1 stycznia 2003 r. przesłanka ta polegała

na powstaniu odpowiedzialności, jeżeli „egzekucja przeciwko spółce okaże się

bezskuteczna”. Po nowelizacji odpowiedzialność ta powstaje, gdy „egzekucja

przeciwko spółce okazała się bezskuteczna w całości lub części”. Dokonano

zmiany czasu przyszłego na przeszły i wprowadzono pojęcie częściowej

bezskuteczności egzekucji. Zmiana ma – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z

13 maja 2009 r. – podstawowe znaczenie. Poprzednia treść przepisu była

analogiczna do rozwiązań przyjętych w prawie handlowym (art. 298 k.h., art. 299

k.s.h.), na gruncie których dopuszczano w orzecznictwie (np. w wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 26 czerwca 2003 r. V CKN 416/01, OSNC 2004 nr 7-8, poz.

129 i w powołanych w nim wcześniejszych orzeczeniach) dopuszczalność

wykazania przez wierzyciela bezskuteczności egzekucji bez inicjowania własnego

postępowania egzekucyjnego w przypadkach, w których nieściągalność

wierzytelności od spółki zostanie udowodniona innymi środkami. Sąd Najwyższy w

uchwale z 13 maja 2009 r. odrzucił taką możliwość w stanie prawnym po

nowelizacji Ordynacji podatkowej. Wprowadzenie do treści art. 116 § 1 Ordynacji

czasu przeszłego przekonuje, że chodzi o bezskuteczność stwierdzoną w

postępowaniu egzekucyjnym zakończonym przed wydaniem decyzji w przedmiocie

odpowiedzialności osoby trzeciej. Podobnie wprowadzenie pojęcia częściowej

bezskuteczności świadczy bez wątpienia o konieczności przeprowadzenia własnej

egzekucji, gdyż tylko w tym trybie możliwe jest stwierdzenie częściowej

bezskuteczności. Te zastrzeżenia nie odnoszą się do stanu prawnego

obowiązującego przed 1 stycznia 2003 r.

Sąd Apelacyjny – jak się zdaje – zaakceptował ustalenie, że odwołujący

się pełnił funkcję członka zarządu w okresie powstania spornej zaległości, chociaż

9

nie uczynił tego w sposób dostatecznie stanowczy. Przystąpił bowiem do analizy

przesłanek jego odpowiedzialności stwierdzając, że „nawet przy przyjęciu, iż M. B.

pełnił funkcję członka zarządu „B.” Sp. z o.o. w G. do dnia 25 stycznia 2001 r.”

przesłanki te nie zostały spełnione. Rozważania swoje Sąd drugiej instancji odniósł

do znowelizowanego brzmienia Ordynacji podatkowej, nie podejmując analizy

przepisu przejściowego.

Sąd Okręgowy ustalił, że egzekucja przeciwko Spółce była bezskuteczna.

Sąd Apelacyjny natomiast ustalił, że egzekucja nie została w ogóle wszczęta.

Powołał się przy tym na „korespondencję” organu rentowego z bankami i

naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. Nie wskazał o jaką „korespondencję”

chodzi (poza wzmianką o „informacji” Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

w G. z dnia 16 grudnia 2003 r. bez zrelacjonowania jej treści) ani nie podał jaki

miała ona charakter, w szczególności, dlaczego nie zaliczył jej do postępowania

egzekucyjnego własnego (prowadzonego przez organ rentowy) lub prowadzonego

przez Naczelnika Urzędu Skarbowego . Dokonanie ustalenia faktu o tak

pierwszorzędnym znaczeniu dla zastosowania przepisu art. 116 § 1 Ordynacji,

wymaga znacznie bardziej szczegółowego omówienia jego podstaw, tym bardziej,

że Sąd drugiej instancji nie zaakceptował ustalenia dokonanego w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym. Przed zastosowaniem przepisu art. 116 § 1 Ordynacji

konieczne jest stanowcze, prawidłowo umotywowane ustalenie, czy była

prowadzona egzekucja zaległości składkowej, o którą chodzi w tej sprawie a jeżeli

nie, to czy organ rentowy wykazał, że okazałaby się ona bezskuteczna.

Sąd Apelacyjny połączył bezpodstawnie bezskuteczność egzekucji,

będącą przesłanką powstania odpowiedzialności członka zarządu spółki (tzw.

przesłanką pozytywną) z istnieniem podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość, co

dotyczy przesłanki egzoneracyjnej (tzw. negatywnej, wyłączającej

odpowiedzialność). Bezskuteczność egzekucji warunkuje powstanie

odpowiedzialności członka zarządu. Organ rentowy musi wykazać, że ( w

uprzednim stanie prawnym) egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna,

czyli, że w dacie wydania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej

nie jest ( nie będzie) możliwe wyegzekwowanie długu od samej spółki. Natomiast

ocena przesłanek złożenia wniosku o upadłość odnosi się do trwałego zaprzestania

10

płacenia długów przez spółkę i stanu jej majątku, co dotyczy z reguły innego okresu

czasu. Sąd Apelacyjny zarzucił organowi rentowemu zignorowanie posiadania

przez spółkę samochodu, nie podając czy chodzi o majątek, do którego mogła być

skierowana egzekucja czy też o wskazówkę co do tego, że odwołujący się nie był

obowiązany do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Podobnie regulowanie

zobowiązań przez Spółkę w 2001 r. i w 2002 r. (ustalone przez Sąd Apelacyjny)

może mieć ewentualnie znaczenie tylko dla stwierdzenia przesłanki egzoneracyjnej.

Podsumowując, rozstrzygnięcie sprawy wymaga ustalenia, czy organ

rentowy wykazał, że egzekucja przeciwko Spółce okazałaby się bezskuteczna

według oceny na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a jeżeli ZUS sprostał temu

wymaganiu, to czy zachodzi którakolwiek przesłanka uwalniająca członka zarządu

od odpowiedzialności. Brak przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości

spółki (albo wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości) nie uwalnia

członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości składkowe. Okolicznością

egzoneracyjną jest złożenie wniosku we właściwym czasie albo brak winy w

zaniechaniu złożenia wniosku mimo istnienia do tego przesłanek. Dobra kondycja

Spółki (prowadzenie działalności, regulowanie innych zobowiązań) może mieć

znaczenie jedynie wówczas, gdy dotyczy ustalenia przesłanki pozytywnej,

bezskuteczności egzekucji. Członek zarządu spółki kapitałowej odpowiada za

niemożliwy do wyegzekwowania ( w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej)

dług składkowy tej spółki, chociażby było to jej jedyne, niezaspokojone

zobowiązanie.

Słusznie zatem skarżący organ rentowy zarzucił błąd w zastosowaniu a

także w wykładni art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, co spowodowało

uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c.