I CSK 587/10

Sygn. akt I CSK 587/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Wojciech Katner

w sprawie z powództwa Wojewódzkiego Szpitala

Psychiatrycznego w Ż. z siedzibą w Ż.

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Zdrowia

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 2 czerwca 2011 r.,

skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 1 kwietnia 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanego Skarbu

Państwa - Ministra Zdrowia od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 października

2009 r., którym zasądzona została na rzecz powoda Wojewódzkiego Szpitala

Psychiatrycznego w Ż. kwota 307608,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15

sierpnia 2008 r. wraz z kosztami procesu.

Podstawą tego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i wnioski:

W okresie od 1 stycznia do 31 października 2007 r. powód wykonywał świadczenia

zdrowotne objęte kontraktem z Narodowym Funduszem Zdrowia, których wartość

na rok 2007 określona została w zawartym kontrakcie na kwotę 9362232,42 zł.

Ponadto realizował świadczenia zdrowotne na rzecz osób nieubezpieczonych

w oparciu o przepisy art. 21 § 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 26 § 5 ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 10 ustawy z dnia

19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Zobowiązanym do zapłaty za

te świadczenia, w wysokości odpowiadającej wartości tego rodzaju świadczeń

wykonywanych na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia, był pozwany. Obowiązek

ten wynika z art. 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze

zm., dalej – ustawa o świadczeniach). Za wskazany okres pozwany przekazał na

rzecz powoda kwotę, która nie uwzględniała jednak wzrostu wartości świadczeń

związanego ze wzrostem wynagrodzeń pracowników służby zdrowia,

przewidzianym ustawą z dnia 22 lipca 2006 r. o przekazywaniu środków

finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń (Dz. U. Nr 149, poz.1076

ze zm., dalej – ustawa z 22 lipca 2006 r.). Wynagrodzenia pracowników służby

zdrowia stanowią jeden ze składników, przyjmowanych dla określenia rozmiaru

świadczenia, a zatem podwyższenie wynagrodzeń skutkuje wzrostem wartości tych

świadczeń. Wykonanie ich na rzecz pozwanego spowodowało poniesienie

wyższych kosztów, a zatem pozwany był zobowiązany do zapłaty za świadczenia

w wysokości odpowiadającej ich rzeczywistej ilości i wartości, jaką powód

uzyskałby, realizując świadczenia na podstawie umowy zawartej z Narodowym

3

Funduszem Zdrowia wraz ze wzrostem kwoty zobowiązania wynikającej z ustawy

z dnia 22 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że w art. 3 ustawy z dnia 22 lipca

2006 r. uregulowany został mechanizm pokrywania kosztów związanych

z podwyżką wynagrodzeń poprzez zwiększenie z mocy prawa zobowiązania

Narodowego Funduszu Zdrowia wobec świadczeniodawcy z tytułu kosztów

udzielanych świadczeń o równowartość, w 2007 r., 30 % kosztów pracy. W drodze

tej ustawy uregulowany został mechanizm rozdziału środków publicznych

pozostających w dyspozycji Funduszu na podwyżki wynagrodzeń. Ustawa nie

zawiera odrębnego uregulowania w zakresie pokrywania wzrostu kwoty

zobowiązania dla świadczeń udzielanych osobom innym niż ubezpieczone,

przewidując jedynie wzrost kwoty świadczeń określonych w umowie z NFZ.

Zwiększenie zatem kwoty zobowiązania NFZ wobec świadczeniodawców o kwotę

podwyżki wynagrodzeń, podwyższa wartość poszczególnych, udzielanych

świadczeń, których istotnym składnikiem są koszty pracy. Nie znajduje

uzasadnienia zarzut pozwanego, sprowadzający się do utrzymywania, że

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu

finansowania z budżetu Państwa świadczeń opieki zdrowotnej, udzielanych

świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni (Dz. U. Nr 281, poz. 2789, dalej - rozp.

z 20 grudnia 2004 r.), wyklucza obowiązek zapłaty za udzielone świadczenia kwoty,

obejmującej również podwyżkę wynagrodzeń. W § 3 przewiduje ono, że cena

świadczenia udzielonego pacjentom nieubezpieczonym ustalana jest w oparciu

o cenę przewidzianą w umowie z NFZ, a w innych przypadkach na poziomie

najniższej ceny przewidzianej w umowach o świadczeniach zdrowotnych

zawieranych przez dany Oddział Wojewódzki NFZ. Prowadzi to do wniosku, że

wysokość zobowiązania Skarbu Państwa odpowiada wysokości zobowiązania NFZ

za tego samego typu świadczenia wykonywane na podstawie umowy.

Konsekwencją zwiększenia środków finansowych przekazywanych przez NFZ

świadczeniodawcom o 30% kosztów pracy jest przyjęcie, że o taką samą kwotę,

z mocy prawa, zwiększyła się cena poszczególnych świadczeń wykonywanych

przez świadczeniodawcę, także finansowanych przez pozwanego. Środki pieniężne

na finansowanie świadczeń zdrowotnych NFZ pozyskuje ze składek ponoszonych

przez osoby ubezpieczone, a koszty świadczeń na rzecz osób nieubezpieczonych

4

pokrywane są ze środków budżetowych, co nie może mieć wpływu na wysokość

zobowiązania pozwanego.

Pozwany oparł skargę kasacyjną na podstawie przewidzianej art. 3983

§ 1

pkt 1 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego łączy z błędną wykładnią art. 3 ust. 1

ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. przez przyjęcie, że jego skutkiem jest wzrost cen

świadczeń udzielanych świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni,

z niewłaściwym zastosowaniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r.,

polegającym na uznaniu, że pozwany odpowiada za wzrost kosztów

funkcjonowania powoda, wyższy niż wynikający ze środków finansowych

przekazanych na podstawie art. 3 ust. 1. Niewłaściwa wykładnia dotyczy również

§ 13, § 17 ust. 2, § 22 i § 23 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia

6 października 2005 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 197, poz. 1643, dalej - rozp. o ogólnych

warunkach umów o.w.u.) i polega na przyjęciu, że wzrost pozyskanych przez

powoda środków oznaczał wzrost ceny świadczenia. Do takiego samego wniosku

prowadzi niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 4 pkt 7 rozp. z 20 grudnia 2004 r.

Przyjęcie, że hipotetyczny wzrost kosztów działalności powoda był przyczyną

wzrostu ceny uzyskiwanej od NFZ, a co za tym idzie, także wzrostem ceny

świadczeń finansowanych przez pozwanego. Skarżący domagał się zmiany

zaskarżonego wyroku, uwzględnienia jego apelacji i oddalenia powództwa,

ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania.

Powód wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, określa rodzaje, zasady i tryb udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz nakłada

obowiązek ich finansowania (art. 14) na właściwych ministrów lub Narodowy

Fundusz Zdrowia (dalej – NFZ).

W odniesieniu do osób ubezpieczonych zobowiązanie to wykonuje NFZ,

stosownie do art. 116 ustawy o świadczeniach. W przepisie art. 132 ust. 1

5

przewidziano, że podstawą przyznawania tych świadczeń są umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej zawierane przez świadczeniodawców z Narodowym

Funduszem Zdrowia (dalej NFZ), dyrektorem oddziału wojewódzkiego. Wskazuje

on również, że osoby ubezpieczone mają prawo do tych świadczeń wyłącznie

w przypadkach i na zasadach określonych w ustawie o świadczeniach. Istotne

postanowienia umowy określone zostały w art. 136 oraz w wydanym w oparciu

o upoważnienie ustawowe (obecnie art. 137 pkt 10) rozporządzeniu Ministra

Zdrowia z dnia 5 października 2005 r. w sprawie ogólnych warunków umów

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 197, poz. 2643, dalej -

rozporz. w sprawie o. w. u.). Zgodnie z art. 136 pkt. 5 ustawy o świadczeniach na

sfinansowanie tych świadczeń w odniesieniu do konkretnego świadczeniodawcy,

w okresie objętym umową, przeznaczone są, przewidziane w planie finansowym

NFZ, środki finansowe, określone jako kwota zobowiązania, poza świadczeniami

objętymi art. 159, które dotyczą świadczeń w zakresie podstawowej opieki

zdrowotnej oraz zaopatrzenia w środki pomocnicze i wyroby medyczne będące

przedmiotami ortopedycznymi. Zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej, również poza przewidzianymi art. 159, odbywa się, stosownie do art.

139 ust. 1, po przeprowadzeniu konkursu ofert albo rokowań. Środki przeznaczone

na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej są środkami publicznymi (art. 114

ust. 1 ustawy o świadczeniach), zarządzanymi przez NFZ (art. 97), który prowadzi

gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie. Przychody NFZ

wymienione zostały w art. 116 ustawy o świadczeniach, a ich główne źródło, to

należne składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 116 ust. 1).

Świadczenia zdrowotne udzielane świadczeniobiorcom innym niż

ubezpieczeni finansowane są z budżetu państwa (art.13 ustawy o świadczeniach).

Należą do nich również te przewidziane art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października

1982 r. o wychowywaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr

179, poz. 1485), art. 26 ust. 5 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) oraz art. 10 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r.

o ochronie zdrowia o psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 ze zm.). Wypełnianie

zobowiązania określone zostało przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

20 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu finansowania z budżetu państwa

6

świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych świadczeniobiorcom innym niż

ubezpieczeni (Dz. U. Nr 281, poz. 2789, dalej – rozporz. z dnia 20 grudnia 2004 r.).

Z § 3 ust. 4 pkt 7 tego rozporządzenia wynika, że cena każdego rodzaju

świadczenia w odniesieniu do tych świadczeniobiorców wyznaczana jest na

poziomie ceny przewidzianej w umowie z NFZ, a w innych przypadkach niż w tym

postanowieniu wymienione - na poziomie najniższej ceny przewidzianej

w umowach o świadczeniach opieki zdrowotnej zawieranych z NFZ albo ustalonej

przez samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej mający siedzibę na terenie

danego oddziału NFZ, czy świadczenia udzielonego przez stację pogotowia

ratunkowego lub ratownictwa medycznego. Zapłata za te świadczenia dokonywana

jest co miesiąc na podstawie faktury wystawionej przez świadczeniodawcę

i zestawienia określającego zakres i liczbę udzielanych świadczeń oraz ich cenę.

Powołane uregulowania wskazują na powiązanie cen tych świadczeń z cenami

objętymi umową świadczeniodawcy z NFZ w zakresie świadczeń udzielanych

osobom ubezpieczonym.

Postanowienia § 13 rozporz. w sprawie o.w.u. stanowią, że obowiązek

finansowania przez NFZ świadczeń wykonywanych w okresie rozliczeniowym

wyznaczony jest wysokością kwoty zobowiązania oznaczonej w umowie,

a w przypadku większej ilości zakresów świadczeń dla danego ich rodzaju, kwota

zobowiązania jest sumą kwot zobowiązania w poszczególnych zakresach. Wycena

świadczeń lub odpowiadających im jednostek rozliczeniowych uzgadniana jest

w trybie określonym art. 142, art. 143 i art. 159 ustawy o świadczeniach, przy

uwzględnieniu sposobów rozliczania świadczeń objętych § 15 rozporz. w sprawie

o.w.u. w postaci kapitacyjnej stawki rocznej, ceny jednostkowej jednostki

rozliczeniowej lub ryczałtu. Z kolei § 17 traktuje o ustalaniu wysokości

zobowiązania NFZ w odniesieniu do świadczeń rozliczanych na podstawie ceny

jednostkowej jednostki rozliczeniowej, która według ust. 2 jest iloczynem liczby

jednostek rozliczeniowych, odpowiadających udzielonym świadczeniom i ceny

jednostkowej jednostki rozliczeniowej, która co do zasady nie może być wyższa od

iloczynu liczby jednostek rozliczeniowych i ceny jednostkowej, określonych w planie

rzeczowo-finansowym dla danego rodzaju świadczeń (ust. 3). Podstawą rozliczeń

i płatności za świadczenia udzielone w okresie sprawozdawczym jest rachunek

7

wraz z raportem statystycznym. Tryb i terminy wypłaty należności przez NFZ

z tytułu realizacji umowy określony został w § 23.

Na zakłady opieki zdrowotnej nałożono, przepisem art. 62 ustawy z dnia

30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz.

89) i rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 22 grudnia

1998 r. w sprawie szczególnych zasad rachunku kosztów w publicznych zakładach

opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 164, poz. 1194, dalej – rozp. z 22 grudnia 1998 r.),

obowiązek prowadzenia rachunku kosztów obejmującego ewidencję dochodów

i kosztów. W § 2 tego rozporządzenia wyszczególnione zostały, obejmowane

ewidencją koszty ponoszone przez zakład, z uwzględnieniem ich rodzaju oraz

ośrodków powstania. Należą również do nich koszty związane z wynagrodzeniami

(ust. 1 pkt 5 i 6), które są również kosztami bezpośrednimi. Z § 7 wynika, że koszt

własny sprzedaży świadczenia zdrowotnego lub innej usługi oblicza się jako sumę

jednostkowych kosztów własnych sprzedaży wszystkich nośników kosztów

zużytych podczas wykonania świadczenia lub usługi. Ten koszt ma zasadnicze

znaczenie dla określenia wysokości świadczenia, które zakład opieki zdrowotnej

chce objąć umową z NFZ, jak i umowami zawieranymi z innymi

świadczeniobiorcami, jeśli ma taką prawną możliwość.

Z dniem 6 września 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2006 r.

o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń

(Dz. U. Nr 149, poz. 1076, dalej – ustawa z 22 lipca 2006 r.). Przewidziano w niej,

że przekazywanie tych środków następować będzie w poszczególnych latach,

z tym że na 2006 r. za okres od października do września. Przepis art. 3 ust. 1 tej

ustawy stanowi, że kwota o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy o świadczeniach,

w umowie zawartej na rok 2007 r., w 2007 roku wzrasta, z mocy prawa,

o równowartość 30 % kosztów pracy w poszczególnych rodzajach świadczeń

opieki zdrowotnej. Z kolei w ust. 2 tego przepisu wskazano, że koszty pracy

w poszczególnych rodzajach świadczeń opieki zdrowotnej stanowią iloczyn kwoty

zobowiązania, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy o świadczeniach.

i odpowiedniego wskaźnika zamieszczonego w załączniku do ustawy.

Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy (druk sejmowy nr 671) wynika,

że przyjęte rozwiązanie nakłada obowiązek uwzględnienia w kwocie zobowiązania

8

w umowach zawartych przez NFZ wzrostu środków finansowych z przeznaczeniem

na wzrost wynagrodzeń. Nie wpływa to na cenę świadczeń opieki zdrowotnej i ich

liczbę, ustalone w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, a zatem w żadnym wypadku nie wpłyną na

zachwianie konkurencyjności między podmiotami ubiegającymi się o zawarcie

umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zaznaczono również, że ustawa

nie wpłynie na dochody i wydatki budżetu państwa i budżety jednostek samorządu

terytorialnego, spowoduje natomiast wzrost wydatków NFZ w latach 2006 i 2007.

Przyjęte w ustawie założenia podwyżki wynagrodzeń dotyczyły obowiązku NFZ,

z zarządzanych przez niego środków pochodziły środki finansowe przekazywane

świadczeniodawcom, z którymi łączyły go umowy. Z przytoczonej treści art. 3 ust. 1

i 2 ustawy z 22 lipca 2006 r. wynika, że podwyższenie wynagrodzeń dokonane

zostało przez wzrost kwoty określonej w art. 136 pkt 5 ustawy o świadczeniach.

o równowartość wskazanego ułamka kosztów pracy w poszczególnych rodzajach

świadczeń. Odniesienie podwyższenia wynagrodzeń do będących elementem ceny

świadczeń kosztów pracy było miernikiem zapewniającym jej adekwatność do

nakładu pracy, jednakową dla wszystkich świadczeniodawców. Wyodrębnienie

kwoty przeznaczonej na realizację podwyżek w ramach ogólnej, podwyższonej

kwoty zobowiązania miało znaczenie finansowo - techniczne, ponieważ wiązało się

z obowiązkiem odrębnego jej rozliczenia i ewentualnego zwrotu niewykorzystanych

środków oraz wymuszenia na zakładach opieki zdrowotnej do wykorzystania jej

zgodnie z przeznaczeniem. Służyło zapewne również ocenie skutków tej regulacji.

Ustawa nie zawiera postanowień, które ingerowałyby w treść umów zawieranych

przez świadczeniodawców z NFZ, poza podwyższeniem sumy zobowiązania.

Nie doszło również do zmiany treści umów przez strony, które je zawarły. Wobec

tego można przyjąć, mimo braku dokumentów określających ceny świadczeń na

2007 r., dotyczących umowy powoda z NFZ, że nie uległy one zmianie. Nawet

w takiej sytuacji nie można podzielić zarzutu pozwanego, że rzeczywiście nie

doszło do zmiany wartości świadczeń. Nie uwzględnia on bowiem konsekwencji

ustawowego podwyższenia wynagrodzeń, skoro koszty pracy są składnikiem

kosztów każdego świadczenia, a zatem obejmuje je również cena jednostkowa

tego świadczenia. Oddzielenie podwyższonej wartości tego składnika w kwocie

9

zobowiązania określonej w umowie od pozostałych składników nie może mieć

znaczenia dla określenia zupełnego kształtu wartości świadczenia. Nie zostały

rozważone skutki ustawowej podwyżki dla działalności powoda. Nie było

przedmiotem sporu, że regulacją płac objęty był obszar działalności wiążący się

z umowami zawieranymi z NFZ, a przekazane odrębnie kwoty obejmowały

przewidzianą podwyżkę, w zakresie świadczeń określonych umowami.

W odniesieniu do obowiązku pozwanego finansowania świadczeń wykonanych na

rzecz osób nieubezpieczonych nie było kwoty zobowiązania, ponieważ zakres

świadczeń nie był ograniczony. Ukształtowanie zobowiązania pozwanego przez

odniesienie ceny świadczeń do objętych umową z NFZ ma również i te

konsekwencje, że zmiana wysokości poszczególnych składników ceny świadczenia

rzutuje na rozmiar ceny tego świadczenia. Na skutek podwyższenia wynagrodzeń

koszt świadczenia powoda realizowanego na podstawie umowy z NFZ wzrósł, bo

wyższe są koszty pracy. Nie ma znaczenia taka realizacja ustawy z 22 lipca

2006 r., że „środki podwyżkowe” przekazywane były bez powiązania

z wykonaniem umowy. Wobec tego można przyjąć, że pozostawienie ceny

świadczeń na poziomie wynegocjowanym na 2006 r. może mieć istotne znaczenie

dla zachowania właściwej konkurencji w ramach procedury kształtującej zawieranie

umów, czy też dla innych wskazanych przyczyn. Nie ma natomiast podstaw do

uznania, że nie doszło do zmiany ceny, mimo ustawowego podwyższenia jednego

jej składnika. Nie zasługiwał na podzielenie zarzut naruszenia kwestionowanym

wyrokiem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r., ponieważ nie ma racjonalnych

podstaw do przyjęcia, że opisany wzrost elementu ceny świadczenia nie miał

wpływu na wysokość sumy wszystkich jej elementów. Sąd Apelacyjny nie wysunął

poglądu, że przepis ten ma zastosowanie wprost do środków uzyskiwanych przez

powoda za świadczenia wykonane na rzecz osób nieubezpieczonych.

Za niezasadny uznać należało zarzut niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1

ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. Analiza przepisów ustawy wskazuje, że regulacja

płac dokonana została ze środków NFZ, w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej,

które były objęte umowami zawartymi z nim przez zakłady opieki zdrowotnej,

będącymi świadczeniodawcami. Wobec tego regulacje, będące podstawą jej

wprowadzenia miały zastosowanie w tym określonym obszarze. Istotą natomiast sporu

10

jest kwestia określenia skutków jakie wykonanie zapisów wywarło na działalność

powoda, dotyczącą innych podmiotów, na których rzecz dokonywał on świadczeń

opieki zdrowotnej. W odniesieniu do udzielania tych świadczeń osobom

nieubezpieczonym, których ceny odpowiadały cenom świadczeń objętych umową

z NFZ, konsekwencją wykonania ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. było to, że kwota

zobowiązania (art. 136 pkt 5 ustawy o świadczeniach.), określona w umowie „wzrosła,

z mocy prawa, o równowartość 30% kosztów pracy w poszczególnych rodzajach

świadczeń opieki zdrowotnej”, co doprowadziło do podwyższenia ceny całego

świadczenia. Nie ma usprawiedliwionych przesłanek do uznania, że te same

świadczenia, które powód miał wykonywać za cenę określoną na takim samym

poziomie, co w umowie z NFZ, w rachunku jego kosztów mogły mieć różną wartość,

dotyczącą jednego elementu-kosztów pracy. Nie ma zatem przekonujących

argumentów dla stanowiska, że zmiana wysokości wynagrodzenia, wywołana

faktyczną zmianą cen świadczeń, powinna dotyczyć tylko jednego zakresu działalności

powoda. Nie przekonuje zatem stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 6 kwietnia 2011 r., I CSK 470/10. Rację ma skarżący, że wskazane przepisy

§ 13, § 17 ust. 2, § 22 i § 23 rozporz. w sprawie o.w.u. określają, wiążące dla stron

umowy, zasady ustalania ceny świadczeń udzielanych w ramach umowy.

Nie wyklucza to jednak skutków regulacji ustawowej, odnoszącej się bezpośrednio do

nich. Również § 3 ust. 4 rozporz. z 20 grudnia 2004 r., przewidujący finansowanie

przez pozwanego świadczeń udzielanych osobom nieubezpieczonym na poziome cen

ustalonych w umowie z NFZ powinien być stosowany z uwzględnieniem skutków

łączących się z postanowieniami ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. Nie można jednak

odmówić słuszności zarzutowi naruszenia § 7 rozporz. z 22 grudnia 1998 r., ponieważ

nie ma możliwości oceny, wobec braku w tej mierze wiążących ustaleń, w jakim

stopniu skutki zmian wprowadzonych ustawą z dnia 22 lipca 2006 r. wpłynęły na

podwyższenie kosztów działalności powoda. Zróżnicowanie w sferze wynagrodzeń

pracowniczych wymagało konkretnego określenia zakresu omawianej zmiany.

Z powyższych względów zaskarżony wyrok należało uchylić w oparciu o art.

39815

§ 1 k.p.c. i sprawę przekazać Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania. Na podstawie art. 108 § 2 w związku z art. 39821

k.p.c. orzeczenie

11

o kosztach postępowania kasacyjnego pozostawione zostało końcowemu

rozstrzygnięciu.