II UK 377/10

Wyrok z dnia 17 czerwca 2011 r.

II UK 377/10

Zawieszenie działalności gospodarczej nie jest czasowym jej zaprzesta-

niem, ale jej ograniczeniem. Stanowi ono zdarzenie prawne, którego zaistnienie

uzależnione jest od wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (art. 14a

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jednolity

tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm. w związku z art. 13 pkt 4 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity

tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Romualda

Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca

2011 r sprawy z wniosku Barbary M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-

nych-Oddziałowi w P. o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, na skutek

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z

dnia 14 lipca 2010 r. […]

o d d a l i ł skargę kasacyjną.

U z a s a d n i e n i e

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P. decyzją z dnia 27 października

2009 r. stwierdził, że Barbara M. podlega ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowym i

wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1

grudnia 2008 r.

Barbara M. wniosła od tej decyzji odwołanie, wskazując, że jej działalność go-

spodarcza polega na sprzedaży książek i jest prowadzona okresowo, a ze względu

na stan zdrowia i sezonowość sprzedaży dokonywała zawieszeń i wznowień działal-

ności gospodarczej.

2

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ostrołęce wyrokiem z

dnia 15 marca 2010 r. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych i ustalił, że Barbara M. w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 9 sierpnia 2009 r. nie

podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu z tytułu prowa-

dzenia działalności gospodarczej.

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania

Sądu pierwszej instancji. Barbara M. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodar-

czej polegającej na sprzedaży książek od 1 grudnia 1999 r. i w okresach od 1 grud-

nia 1999 r. do 31 sierpnia 2002 r., od 1 września 2002 r. do 31 stycznia 2003 r., od

10 października 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., od 25 lipca 2007 r. do 31 października

2007 r., od 9 września 2008 r. do 30 listopada 2008 r. zgłosiła się do ubezpieczeń

społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Jednocześnie odwołująca się od 1 grud-

nia 2008 r. wyrejestrowała się z ubezpieczeń w organie rentowym, lecz nie dokonała

zawieszenia działalności gospodarczej w organie ewidencyjnym, prowadzącym ewi-

dencję działalności gospodarczej.

Sąd Okręgowy, ustalając, jakie były zasady zawieszania działalności gospo-

darczej w spornym okresie, jakie w tym zakresie ciążyły obowiązki na ubezpieczo-

nych i oceniając czy przesądzające znaczenie ma wykonanie tych obowiązków for-

malnych, czy też okoliczność, że dana osoba rzeczywiście prowadziła działalność

albo jej nie prowadziła, lecz nie dokonała odpowiednich zgłoszeń, dokonał analizy

przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecz-

nych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) i ustawy z dnia 2 lipca

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr

220, poz. 1447 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie. Stwierdził,

że w sprawie należy zastosować przepis art. 14a ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobo-

dzie działalności gospodarczej w wersji obowiązującej od 20 września 2008 r., nie

znajdą natomiast zastosowania przepisy art. 27a i 27b oraz art. 39 tej ustawy, bo-

wiem zostały wprowadzone do ustawy dopiero z dniem 31 marca 2009 r. Z tego

względu Sąd pierwszej instancji uznał, że Barbara M. nie musiała zawiadamiać or-

ganu ewidencyjnego o zawieszeniu od grudnia 2008 r. działalności gospodarczej.

Poza sporem jest natomiast, że odwołująca się od 1 grudnia 2008 r. wyrejestrowała

się z ubezpieczeń w organie rentowym. W ocenie Sądu Okręgowego, dla rozstrzy-

gnięcia zasadności odwołania - wbrew stanowisku Zakładu Ubezpieczeń Społecz-

nych - istotne znaczenie ma również to czy ubezpieczona w spornym okresie od 1

3

grudnia 2008 r. do 9 sierpnia 2009 r. rzeczywiście prowadziła działalność gospodar-

czą, czy też jej nie prowadziła. Sąd wywiódł, że skoro w tym okresie Barbara M. fak-

tycznie nie prowadziła działalności, nie zaistniały w tym okresie przesłanki do ubez-

pieczenia określone w art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpie-

czeń społecznych.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł organ rentowy, zarzucając narusze-

nie prawa materialnego: art. 13 pkt 4 oraz art. 36a ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, poprzez ich błędną wykładnię, tj. uznanie, że ubezpieczona nie podlega

ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospo-

darczej w spornym okresie, oraz przepisu art. 7ba ustawy z dnia 19 listopada 1999 r.

- Prawo działalności gospodarczej (Dz.U Nr 101, poz. 1178 ze zm.), poprzez jego

niezastosowanie.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 14 lipca 2010 r. oddalił apelację. W uzasadnieniu wskazał, że całość ar-

gumentacji zaprezentowanej przez organ rentowy w apelacji stanowi w istocie bez-

podstawną polemikę z prawidłowymi wnioskami i ustaleniami poczynionymi przez

Sąd Okręgowy na podstawie gruntownej analizy materiału dowodowego przeprowa-

dzonej przez ten Sąd. Sąd Apelacyjny podkreślił, że wpis do ewidencji działalności

gospodarczej, jak też do CEIDG o zawieszeniu wykonywania działalności gospodar-

czej jest czynnością materialno-techniczną o charakterze porządkowym, nie można

uznać go za władcze rozstrzygnięcie polegające na przyznaniu uprawnienia do sko-

rzystania z zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej. Zgłoszenie do ewi-

dencji jest zatem informacją o fakcie zawieszenia działalności gospodarczej, którą

organ administracyjny wpisuje do ewidencji stosownie do wniosku. Tak więc i samo

zgłoszenie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest „jedynie wpisem

do ewidencji”. Jest wyłącznie zawiadomieniem organu administracji o skorzystaniu z

prawa do zawieszenia działalności gospodarczej, które generalnie nadaje każdemu

przedsiębiorcy przepis art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a na-

ruszenie tego przepisu nie wywołuje skutków materialnoprawnych.

Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną przez organ rentowy, który za-

rzucił naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię przepisu art. 13 pkt 4

oraz pominięcie art. 36a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez

uznanie, iż ubezpieczona nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i

wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okre-

4

sie od 1 grudnia 2008 r. do 9 sierpnia 2009 r. oraz błędną wykładnię przepisu art. 7ba

ustawy - Prawo działalności gospodarczej - poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w okresie poprzedzającym uregulowa-

nie materii zawieszenia działalności gospodarczej w ustawie o swobodzie działalno-

ści gospodarczej obowiązywały przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej,

wskazujące sposób zawieszenia działalności, a korelowały z nimi przepisy ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych, zwalniające przedsiębiorców z obowiązków

ubezpieczenia społecznego w okresie zawieszenia dokonanego zgodnie z regułami

prawa. Skoro w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1, odczytywanych w związku z

art. 8 ust. 6 pkt 1, ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowi ubez-

pieczenia podlegają osoby prowadzące działalność na podstawie przepisów o dzia-

łalności gospodarczej, przeto czasowe granice prowadzenia tej działalności oraz

podlegania z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego wyznacza wpis do

ewidencji działalności gospodarczej, dokonywany i wykreślany na zasadach przewi-

dzianych w przepisach obowiązującej w spornych okresach ustawy - Prawo działal-

ności gospodarczej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazano

także, że obowiązek zgłoszenia organowi ewidencyjnemu zmian stanu faktycznego i

prawnego, odnoszących się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalno-

ści, powstałych po dniu dokonania wpisu do ewidencji, ma znaczenie dla określenia

granic czasowych przymusu ubezpieczenia wynikającego z art. 13 pkt 4 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych. Granice te wyznaczone zostały, co do zasady,

przez formalne (trwanie oznaczonej sytuacji prawnej), a nie faktyczne wykonywanie

działalności, która stanowi tytuł ubezpieczenia, o obowiązku ubezpieczenia przesą-

dzają bowiem przepisy prawa, a nie wola ubezpieczonego lub organu rentowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 13 pkt 4 tego aktu prawnego, w

brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r., kiedy to ustawą z dnia 10

lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie gospodarczej oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 41, poz. 888) zmieniono treść art. 13 pkt 4, stanowiąc, że

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadko-

wemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia

5

wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłą-

czeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podsta-

wie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Mocą tej ustawy dodano także

do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej art. 14a, wprowadzający dla

przedsiębiorcy niezatrudniającego pracowników możliwość zawieszenia wykonywa-

nia działalności gospodarczej na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy. Na gruncie

uprzedniego brzmienia przepisów pojęcie „zaprzestania prowadzenia działalności

gospodarczej” powodujące ustanie obowiązku ubezpieczenia społecznego wykłada-

ne było jednolicie. Przyjmowano, że obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej

pozarolniczą działalność - w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego

prowadzenia tej działalności, a zatem o zaprzestaniu prowadzenia działalności go-

spodarczej, powodującym wyłączenie z tego ubezpieczenia, decyduje faktyczne za-

przestanie tej działalności. Natomiast kwestie związane z formalnym zarejestrowa-

niem, wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności mają ewentualnie

znaczenie w sferze dowodowej, nie przesądzają natomiast same w sobie o podlega-

niu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

10 grudnia 1997 r., II UKN 392/97, OSNAPiUS 1998 nr 19, poz. 584; z dnia 17 lipca

2003 r., II UK 111/03, M.P.Pr.-wkł. 2004 nr 7, poz. 16; z dnia 11 stycznia 2005 r., I

UK 105/04, OSNP 2005 nr 13, poz. 198; z dnia 25 listopada 2005 r., I UK 80/05,

OSNP 2006 nr 9-20, poz. 309; z dnia 31 marca 2000 r., II UKN 457/99, OSNAPiUS

2001 nr 18, poz. 564; z dnia 3 kwietnia 2003 r., II UK 221/02, OSNP 2004 nr 9, poz.

161 i z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 392/97, OSNAPiUS 1998 nr 19, poz. 584 oraz

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2003 r., III AUa 445/02,

OSA 2004 nr 5, poz. 11).

Ustawodawca, wraz z momentem wprowadzenia do ustawy o swobodzie go-

spodarczej instytucji zawieszenia działalności gospodarczej (od 20 września 2008 r.),

dodał w ustawie - Prawo działalności gospodarczej art. 7ba, zobowiązujący przed-

siębiorcę do zgłoszenia w ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawiesze-

niu i o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przyjąć zatem należy, że

na przedsiębiorcy ciążył obowiązek zgłoszenia do organu ewidencyjnego zawiesze-

nia wykonywania działalności gospodarczej od początku wprowadzenia tej instytucji.

Jednakże wskazane zmiany legislacyjne związane z instytucją zawieszenia

wykonywania działalności gospodarczej nie mają decydującego wpływu na dotych-

czasową interpretację pojęcia „zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej”.

6

Dalej bowiem zasadniczym przepisem pozostaje art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że obowiązkowym ubezpieczeniom eme-

rytalnemu i rentowym podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność. Jak

trafnie podkreśla skarżący, o obowiązku ubezpieczenia przesądzają przepisy prawa,

a z nich wynika, że obowiązkowym ubezpieczeniom podlega „osoba prowadzącą

pozarolniczą działalność”. Nadal więc obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej

pozarolniczą działalność - w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego

prowadzenia tej działalności. Innymi słowy, również i aktualnie osoby faktycznie nie-

prowadzące takiej działalności nie podlegają ubezpieczeniu, nawet jeżeli dokonały

wpisu do ewidencji i odpowiednio osoby, które nie zgłosiły tej działalności organowi

ewidencyjnemu, a faktycznie ją prowadzą, objęte są obowiązkiem ubezpieczenia.

Informacje zgłaszane w organie ewidencyjnym o rozpoczęciu i zakończeniu wykony-

wania działalności gospodarczej (bądź ich brak) mają niewątpliwie znaczenie w sfe-

rze dowodowej, bowiem prowadzą do domniemania, że stan faktyczny kształtuje się

tak, jak to wynika z ewidencji działalności gospodarczej. Domniemanie to może być

obalone w postępowaniu sądowym, a ciężar udowodnienia, że ewidencja nie od-

zwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, spoczywa na stronie, która z tej okoliczności

wywodzi skutki prawne. Wpis do ewidencji dotyczący rozpoczęcia działalności go-

spodarczej (art. 7b ustawy - Prawo działalności gospodarczej) i jej zakończenia (art.

7d ust. 1 ustawy - Prawo działalności gospodarczej) ma zatem wyłącznie charakter

deklaratoryjny.

Od faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej odróżnić

należy jej zawieszenie na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodar-

czej (art. 14a). W okresie zawieszenia przedsiębiorca nie może wykonywać działal-

ności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności go-

spodarczej. Może natomiast: wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zacho-

wania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przyjmować należności i regulować

zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospo-

darczej, zbywać własne środki trwałe i wyposażenia, uczestniczyć w postępowaniach

sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działal-

nością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem wykonywania działalności

gospodarczej, wykonywać wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa, osiągać

przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem wyko-

nywania działalności gospodarczej. Pozostaje więc on nadal osobą prowadzącą po-

7

zarolniczą działalność w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpie-

czeń społecznych i podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym,

chorobowemu i wypadkowemu od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do

dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, w którym wy-

konywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie

działalności gospodarczej (art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecz-

nych). W tym okresie ubezpieczenie emerytalne i rentowe jest dobrowolne; nie

opłaca się ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego (art. 36a ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych). Analiza art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospo-

darczej prowadzi do wniosku, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest

czasowym jej zaprzestaniem, ale w istocie jej ograniczeniem. Z przepisu tego nie

można bowiem wyprowadzić wniosku, że ograniczenie czynności - do dozwolonych

w okresie zawieszenia - oznacza zaprzestanie wykonywania działalności gospodar-

czej. W świetle definicji ustawowej zawartej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności

gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, bu-

dowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie

kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowa-

ny i ciągły. Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 14a ust. 4 ustawy, jest

nadal wykonywaniem, choć w ograniczonym zakresie, podjętej działalności gospo-

darczej. Są one właśnie przejawem „zorganizowania i ciągłości” działalności gospo-

darczej. Za traktowaniem okresu zawieszenia działalności gospodarczej jako okresu

jej ograniczenia, a nie zaprzestania, przemawia także możliwość dobrowolnego

ubezpieczenia. Wszak osoba nieprowadząca działalności gospodarczej nie może

zostać objęta ubezpieczeniem nie tylko obowiązkowym, ale i dobrowolnym, skoro

tytuł ubezpieczenia nie istnieje.

Biorąc pod uwagę treść przepisu art. 14a ust. 7 ustawy o swobodzie działalno-

ści gospodarczej („W stosunku do zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne od dnia,

w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do

dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej”),

przyjąć należy, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej o zawieszeniu wyko-

nywania działalności gospodarczej - w odróżnieniu od pozostałych wpisów wyżej

omówionych - ma charakter konstytutywny w sferze ubezpieczeń społecznych. Do-

piero bowiem dokonanie przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospo-

8

darczą formalnego zgłoszenia jej zawieszenia wywołuje skutek prawny w postaci

ustania obowiązku ubezpieczenia społecznego i ustania obowiązku opłacania skła-

dek w okresie prowadzenia tej działalności. Samo natomiast ograniczenie czynności

do tych, o których mowa w art. 14a ust. 4 powyższej ustawy - bez formalnego zgło-

szenia zawieszenia, skutku takiego nie wywołuje. Zawieszenie działalności gospo-

darczej nie jest zatem okolicznością faktyczną, lecz zdarzeniem prawnym, którego

zaistnienie uzależnione jest od wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Ustawodawca w art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dał

przedsiębiorcy możliwość wyboru, stosownie do którego, może on, ale nie musi, sko-

rzystać z zawieszenia działalności w okresie, kiedy działalność ta nie przynosi bieżą-

cych przychodów z uwagi np. na przejściowy brak kontraktów. Jeśli chce on skorzy-

stać ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek, musi złożyć formalny wniosek o

zawieszenie działalności gospodarczej, bowiem taki skutek prawny następuje od dnia

wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności

gospodarczej, nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku i trwa do dnia złożenia

wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej (art.

14a ust. 7 w związku z art. 14a ust. 6). Od 31 marca 2009 r. w stosunku do zobowią-

zań o charakterze publicznoprawnym zawieszenie wykonywania działalności gospo-

darczej wywiera skutki prawne od pierwszego dnia miesiąca następującego po mie-

siącu, w którym przedsiębiorca złożył wniosek o wpis informacji o zawieszeniu wyko-

nywania działalności gospodarczej do ostatniego dnia miesiąca, w którym przedsię-

biorca złożył wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności go-

spodarczej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 27a ust. 3).

Nie jest więc trafny pogląd Sądu drugiej instancji, że zgłoszenie zawieszenia

wykonywania działalności gospodarczej jest wyłącznie zawiadomieniem organu ewi-

dencyjnego o skorzystaniu z prawa do zawieszenia działalności gospodarczej, które

generalnie nadaje każdemu przedsiębiorcy przepis art. 14a ustawy o swobodzie

działalności gospodarczej, a naruszenie tego przepisu nie wywołuje skutków mate-

rialnoprawnych.

O tyle więc rację ma skarżący, że granice czasowe braku przymusu ubezpie-

czenia społecznego osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą wy-

znaczone są formalnie, o ile odnosi się to do zawieszenia działalności gospodarczej

(zdarzenia prawnego). Osoba prowadząca taką działalność nie jest objęta przymu-

sem ubezpieczenia w okresie od zgłoszenia zawieszenia dokonanego w organie

9

ewidencyjnym do wznowienia działalności gospodarczej. Nie dotyczy to natomiast

zaprzestania prowadzenia (niewykonywania) pozarolniczej działalności gospodarczej

w rozumieniu art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ocenianego

w sferze faktów.

Stosownie do treści art. 39813

§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy - przy ocenie zarzutu

naruszenia prawa materialnego - związany jest podstawą faktyczną zaskarżonego

wyroku, jeśli nie została ona skutecznie podważona w oparciu o zarzuty naruszenia

przepisów postępowania. Niniejszej skargi nie oparto na drugiej podstawie kasacyj-

nej (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.), stąd też wiążące jest ustalenie Sądu Apelacyjnego, że

ubezpieczona w okresie objętym sporem nie wykonywała działalności gospodarczej

(nawet w ograniczonym zakresie). W konsekwencji, negowanie tego ustalenia w

uzasadnieniu podstaw skargi odnoszących się do prawa materialnego - poprzez

wskazywanie na specyfikę działalności gospodarczej ubezpieczonej i brak dowodów

na zaistnienie przerwy w jej wykonywaniu - jest nieskuteczne. Istotne znaczenie ma

więc to, że z podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku wynika, że ubezpieczona w

spornym okresie nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej (zaprzestała

jej prowadzenia od 1 grudnia 2008 r.). Przyjęcie zatem przez Sąd drugiej instancji, że

nie była ona objęta przymusem ubezpieczenia, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 w

związku z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, nie budzi za-

strzeżeń.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 39814

k.p.c. orzekł

jak w sentencji.

========================================