II CSK 440/10

Sygn. akt II CSK 440/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy Miasto S.

przeciwko Jadwidze J. i Mieczysławowi J.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2011 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 2 marca 2010 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zmienia wyrok Sądu

Rejonowego w S. z dnia 2 października 2009r. sygn. akt

I C 820/09 i oddala powództwo;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych koszty

procesu w całości, pozostawiając ich szczegółowe

wyliczenie referendarzowi Sądu Rejonowego w S.

Uzasadnienie

2

Wyrokiem z dnia 2 października 2009 r. Sąd Rejonowy w S., w

uwzględnieniu powództwa Gminy Miasto S., opartego na podstawie art. 10 ust. 1

ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U.

z 2001 r. Nr 124, poz. 1361), uzgodnił treść księgi wieczystej nr 136976/6

prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. dla nieruchomości lokalowej położonej

w S. przy ul. B. 41/4 przez wykreślenie w dziale II w/w księgi wpisu jako właścicieli

na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej Jadwigi i Mieczysława małżonków

J. i wpisanie na to miejsce prawa własności na rzecz Gminy Miasto S.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Gmina Miasto S. była właścicielem działki miejskiej nr 62 w S. przy ul B. 41,

obr. 3 P. o obszarze 0.0512 m2

zabudowanej budynkiem mieszkalnym, dla której

Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr 41600/7. Lokal mieszkalny nr 4

w tym budynku należał do mieszkaniowego zasobu Gminy. W dniu 2 listopada

1999 r. zostało zawarte porozumienie między Wojewodą Z. a Gminą Miasto S.,

w którym (pkt 3) Zarząd Miasta zobowiązał się do dnia 31 stycznia 2000 r.

wskazać do zasiedlenia sześć lokali mieszkalnych z zasobów komunalnych dla

osób pełniących funkcje publiczne w regionie wskazanych przez Wojewodę i w tym

terminie zawrzeć z zainteresowanymi stosowne umowy najmu. W przypadku

zawarcia umowy najmu osoby te zobowiązane były do wykonania remontu lokalu

na własny koszt bez możliwości żądania zwrotu poniesionych na ten cel nakładów,

a w zamian zostały zwolnione z obowiązku wpłacenia kaucji zabezpieczającej.

W tamtym okresie zasady prowadzenia przez Zarząd Miasta gospodarki majątkiem

Gminy w zakresie nabywania, zbywania i obciążania zabudowanych

i niezabudowanych nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania i najmu

na okres dłuższy niż trzy lata określone były w uchwale Rady Miasta S.

nr XLI/521/97 z dnia 29 grudnia 1997 r. zmienionej następnie uchwałą

nr XLII/532/98 z dnia 6 stycznia 1998 r., uchwałą nr X/397/99 z dnia 21 czerwca

1999 r. i uchwałą nr X/465/99 z dnia 25 października 1999 r. W 1999 r. rodzina

pozwanych składała się z pięciu osób w tym trojga pełnoletnich dzieci, z których

dwoje zamieszkiwało z rodzicami i pozostawało na ich utrzymaniu. Rodzina

3

zamieszkiwała w M. na Osiedlu S. 29/7 w mieszkaniu spółdzielczym, do którego

pozwanym przysługiwało lokatorskie prawo. Mieczysław J. dysponował w tym

czasie prawem do lokalu przy ul M. w S. składającym się z kuchni i pokoju, który

został mu przydzielony przez pracodawcę ze względu na pełnienie funkcji w

Związku Zawodowym „Solidarność”. Z lokalu tego pozwany korzystał sporadycznie.

Pozwani nie występowali o przydział lokalu komunalnego. W listopadzie 1999 r.

przedstawiciel Zarządu Gminy S. zawiadomił pozwanego, o otrzymaniu mieszkania

komunalnego. Po pozytywnym zaopiniowaniu tej propozycji przez władze

regionalne Związku Zawodowego „Solidarność” pozwany wyraził zgodę na

przydzielenie mu lokalu. Wówczas też została uruchomiona procedura zmierzająca

do zawarcia umowy najmu lokalu, w ramach której nie badano sytuacji

mieszkaniowej, rodzinnej i wysokości dochodów pozwanych. W dniu 1 grudnia

1999 r. zastępca dyrektora Wydziału Budynków i Lokali Komunalnych Urzędu

Miasta skierował pozwanych do Towarzystwa Budownictwa Społecznego

zarządzającego częścią zasobu mieszkaniowego Gminy w celu zawarcia umowy

najmu otrzymanego lokalu. Umowa zawarta została na podstawie art. 6 ustawy z 2

lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.

z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm. – dalej u.n.l.), pkt 3 porozumienia z 2 listopada

1999 r. oraz ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miasta z 29 marca 1999 r. nr VII/39/99 z 29

marca 1999 r. w sprawie przyjęcia do realizacji zasad gospodarowania

mieszkaniowym zasobem Gminy oraz kryteriów wyboru osób, z którymi umowy

najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności na czas nieoznaczony, ze

wskazaniem w niej wysokości czynszu regulowanego w oparciu o uchwałę Rady

Miasta z 28 grudnia 1998 r. w sprawie stawek za czas od 1 lutego 1999 r. do 31

grudnia 2000 r. W dacie zawarcia umowy łączny dochód rodziny pozwanych

przypadający na cztery osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym

wynosił 5.393,40 zł i przekraczał minimalny próg dochodowy określony w § 15 ust.

1 pkt 2 uchwały Rady Miasta z dnia 29 marca 1999 r., jednak nie przekraczał

wskazanego w nim maksymalnego progu dochodowego upoważniającego do

wydania skierowania bądź upoważnienia do zawarcia umowy najmu, który dla takiej

rodziny wynosił 1655,50 zł na osobę. W dniu 22 czerwca 2002 r. sporządzony

został na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 29 grudnia 1997 r. protokół

4

uzgodnienia warunków sprzedaży pozwanym zajmowanego przez nich lokalu w

trybie bezprzetargowym. Wartość lokalu określono na 168.500 zł, zastosowano

75% bonifikatę, po uwzględnieniu której pozostała do zapłaty kwota 42.125 zł, którą

pomniejszono o ulgę w wysokości 30% z tytułu jednorazowej wpłaty ceny, w

następstwie czego cena lokalu wyniosła 29.487,50 zł. W dniu 4 lipca 2002 r.

zawarta została umowa ustanowienia odrębnej własności przedmiotowego lokalu

oraz jego sprzedaży pozwanym za w/w cenę.

Stosowana w powodowej Gminie praktyka ogłaszania uchwał Rady Miasta

polegała na wywieszaniu ich na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta. W taki sposób

ogłoszone zostały opisane uprzednio uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 grudnia

1997 r. i uchwały ją zmieniające oraz uchwała z dnia 29 marca 1999 r. W latach

1996 do 1998 w lokalnej prasie ogłoszono jedynie kilka uchwał dotyczących planów

zagospodarowania przestrzennego oraz dotyczących opłat i podatków lokalnych.

Uchwały dotyczące planów zagospodarowania przestrzennego były ponadto

ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Województwa Z.

W oparciu o przytoczone ustalenia Sąd Rejonowy uznał, z powołaniem się

na przepisy Konstytucji oraz art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie

terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), że wymienione wyżej uchwały Rady

Miasta S., ogłoszone zostały zgodnie z art. 42 ust. 1 u.s.g. i weszły w życie jako

akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze Gminy Miasto S. Uchwała z

dnia 29 marca 1999 r. – w jej § 1 – wykluczała możliwość oddawania w najem

lokali mieszkalnych należących do zasobu mieszkaniowego Gminy na innych niż

określone w niej zasadach, a możliwość taką wykluczały także regulacje ustawy z

dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Jako

źródło prawa powszechnie obowiązującego na terenie Gminy, mające charakter

normatywny i generalny uchwała ta objęta jest dyspozycją art. 58 k.c. Sąd

Rejonowy wskazał, że wynikający z art. 88 ust. 1 Konstytucji oraz przepisów ustawy

z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów

prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 17, poz.95) wymóg ogłaszania uchwały

rady gminy w dzienniku urzędowym, obejmuje jedynie akty prawa miejscowego,

publikowane po wejściu w życie tej ustawy tj. po 1 stycznia 2001 r. Wcześniejsza

ustawa z dnia 30 grudnia 1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej

5

Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” (Dz.U.

Nr 58, poz. 524 z 1991 r.) nie regulowała zagadnienia publikacji aktów prawa

miejscowego. Kwestia ta została uregulowana w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie gminnym. Przepis art. 42 ust. 1 tej ustawy w wersji obowiązującej do

dnia 31 grudnia 2000 r. stanowił, że przepisy gminne ogłasza się przez

rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych lub w inny sposób

miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w lokalnej prasie, chyba że przepisy

prawa stanowią inaczej, przy czym – jak uznał – wybór sposobu publikacji należy

do przedmiotu stanowiącego to prawo. W ocenie Sądu Rejonowego w sytuacji, gdy

pozwani dysponowali tytułami prawnymi do dwóch lokali mieszkalnych, a więc nie

był spełniony określony w uchwale z dnia 29 marca 1999 r. (§ 2 ust. 6 pkt a)

warunek nieposiadania tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego,

zawarta z pozwanymi mimo to umowa najmu była sprzeczna z ustawą (art. 58 § 1

k.c.) i z tej przyczyny nieważna. W warunkach ograniczonej dostępności mieszkań

umowa ta naruszała także zasady sprawiedliwości. W konsekwencji nie mogła też

nastąpić bezprzetargowa sprzedaż przedmiotowego lokalu na rzecz pozwanych

jako jego najemców. Wymóg przetargu, wynikający z art. 37 ustawy z dnia 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze z. –

dalej u.g.n.) ma charakter obligatoryjny, a bezwzględnie obowiązujący charakter

tego przepisu powoduje, że sprzedaż bez jego zachowania jest nieważna.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanych,

podzielając ustalenia faktyczne i motywy prawne wyroku Sądu pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił, że pozwani w związku z uzgodnieniami co do

zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu, przed jej zawarciem zrzekli się

lokatorskiego prawa do lokalu w M. na rzecz córki i w następstwie tego, w dacie

zawarcia umowy najmu nie dysponowali już formalnie prawem do tego lokalu.

Jednak mimo, to nie spełniali warunków uchwały Rady Miasta z 29 marca 1999 r.,

wyłączającej zawarcie najmu z osobą, która posiada tytuł prawny do zajmowanego

lokalu i nie znajduje się w trudnych warunkach mieszkaniowych. Pozwany

dysponował bowiem w tym czasie prawem do zajmowania lokalu składającego się

z pokoju i kuchni, zaspokajającego w minimalnym lecz wystarczającym zakresie

potrzeby mieszkaniowe pozwanych.

6

W skardze kasacyjnej wniesionej przez pozwanych skarżący w nawiązaniu

do wcześniejszych zarzutów apelacji, zarzucili wyrokowi Sądu Okręgowego

naruszenie:

1) art. 58 § 1 k.c. przez:

- przyjęcie, że umowa najmu była nieważna z powodu sprzeczności

z przepisami uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 marca 1999 r., która nie

może być uznana za obowiązujący akt prawny ze względu na brak

prawidłowego ogłoszenia,

- uznanie, że umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego

sprzedaży z dnia 4 lipca 2002 r. jest sprzeczna z art. 34 ust. 1 pkt 3,

art. 37 ust. 1 i 2 pkt 1 u.g.n., podczas gdy sprzedaż lokalu z naruszeniem

zasady pierwszeństwa (dla najemcy) nie mogła skutkować nieważnością

zgodnie z art. 36 u.g.n., który przewidywał, że naruszenie dyspozycji

art. 34 ust. 1 do 5 skutkuje wyłącznie odszkodowawczą

odpowiedzialnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego, a nadto

umowa nie pozostawała w sprzeczności z art. 37 ust. 1 i 2 pkt 1 u.g.n.

albowiem zgodnie z § 3 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta

z 29 grudnia 1997 r., skarżącym jako najemcom przysługiwało prawo do

nabycia lokalu w trybie bezprzetargowym,

2) art. 58 § 1 k.c. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 uchwały z dnia 29 marca 1999 r. przez

przyjęcie sprzeczności umowy najmu z tym przepisem, podczas gdy przepisy

uchwały nie znajdują zastosowania do obrotu nieruchomościami na podstawie

umów zawieranych w oparciu o art. 13 u.g.n.;

3) art. 58 § 2 k.c. przez przyjęcie że umowa najmu z dnia 7 grudnia 1999 r. była

sprzeczna z zasadami współżycia społecznego – zasadami sprawiedliwości

społecznej.

4) § 2 ust. 1 uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 marca 1999 r. :

- przez przyjęcie, że osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do

zajmowania jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego pozbawione były prawa

zawarcia umowy najmu na podstawie tej uchwały,

7

- polegające na uznaniu, że rezygnacja przez pozwanych z lokalu w M. na

rzecz córki w związku z uzgodnieniami co do zawarcia umowy najmu

przedmiotowego lokalu godziła w jej postanowienia;

5) art. 233 § 1 k.p.c. przez uznanie, że dysponowanie przez pozwanego prawem

do zajmowania lokalu przy ul M. w S. przydzielonego pozwanemu przez

przełożonego wyłączało pozwanych z kręgu adresatów uchwały z dnia 29

marca 1999 r., podczas, gdy lokal ten nie był przeznaczony do zaspokojenia

potrzeb mieszkaniowych rodziny skarżących i nie nadawał się do ich

zaspokojenia;

Wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku, orzeczenie co do istoty sprawy

przez oddalenie powództwa lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu lub Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3983

§ 3 k.p.c., eliminujący możliwość kontrolowania przez Sąd

Najwyższy prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i dokonanej

oceny dowodów nie wskazuje przepisów, które nie mogą w związku z tym być

objęte podstawą naruszenia przepisów postępowania. Niewątpliwie jednak

wynikające z art. 3983

§ 3 k.p.c. wyłączenie odnosi się do twierdzeń dotyczących

wadliwości ustalonego stanu faktycznego oraz prowadzącej do tych ustaleń oceny

dowodów, a więc przede wszystkim do art. 233 § 1 k.p.c., określającego kryteria ich

oceny pod względem wiarygodności i mocy. Wypełniający drugą podstawę skargi

zarzut naruszenia art. 233 § 1 jest więc z ustawy niedopuszczalny. Ubocznie

jedynie pozostaje zauważyć, że sposób jego sformułowania i uzasadnienie tego

zarzutu, zawierające krytykę wniosków prawnych wyciągniętych przez Sąd

Okręgowy z ustalonego stanu faktycznego, sytuuje go w istocie na płaszczyźnie

subsumcji prawa materialnego. Bez wskazania jednak naruszonych w ten sposób

przepisów prawa materialnego zarzut, także w tym ujęciu, pozostaje bezskuteczny.

Kwestie objęte nim stanowią zresztą przedmiot dalszych zarzutów opartych na

właściwej dla ich podniesienia pierwszej podstawie kasacyjnej.

Zarzuty materialnoprawne skargi sformułowane zostały dwutorowo, z jednej

strony zmierzają do wykazania, iż nie doszło do nieważności umowy sprzedaży

8

(z powodu niedochowania trybu przetargowego), gdyż pozwani nie mieli statusu

najemców na podstawie ważnej umowy najmu. Umowa ta – jak podnoszą – nie

może być uznana na podstawie art. 58 § 1 k.c. za sprzeczną z uchwałą Rady

Miasta z dnia 29 marca 1999 r., gdyż z powodu niedopełnienia wymogów

prawidłowego ogłoszenia nie weszła ona w życie. Obok tego skarżący zarzucają,

że umowa najmu nie została zawarta na podstawie tej uchwały, lecz na podstawie

art. 13 u.g.n., zatem wszystkie wcześniej wymienione kwestie uznane przez Sądy

orzekające za doniosłe dla rozstrzygnięcia nie mają dla niego znaczenia.

Sposób publikacji aktów prawa miejscowego był wcześniej uregulowany

w poszczególnych ustawach samorządowych. Przepis art. 42 ustawy z dnia

8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 13, poz. 74 – dalej u.s.g.)

w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r. stanowił, że przepisy

gminne ogłasza się przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych

lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w miejscowej

prasie chyba, że przepisy prawa stanowią inaczej. Akty prawa miejscowego były

publikowane w dzienniku wojewódzkim tylko w przypadkach wskazanych w ustawie

(np. art. 22 ust. 2 tej ustawy – statuty gmin, art. 18 ust 2 pkt 14 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym). W doktrynie istniał spór co do wykładni

art. 42 u.s.g., który utrzymał się także na gruncie obecnej – podobnej regulacji –

ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych

z dnia 20 lipca 2000 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 718) w odniesieniu do przepisów

porządkowych prawa miejscowego. Wszystkie przepisy prawa miejscowego są

obecnie publikowane w wojewódzkim dzienniku urzędowym, akty o charakterze

porządkowym dodatkowo w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty na danym terenie lub w środkach masowego przekazu. Źródłem

rozbieżnych poglądów odnośnie do tego, czy wymienione w art. 42 u.s.g. sposoby

publikacji należy stosować łącznie czy oddzielnie było nadawanie różnego

znaczenia użytym w nim spójnikom „lub” i „a także”. Prawidłowa – w ocenie Sądu

Najwyższego – wykładnia art. 42 u.s.g. dokonana przez Sądy orzekające,

w oparciu o dyrektywy językowe doprowadziła do trafnej konkluzji, że przepis ten

przewidywał trzy alternatywne sposoby ogłoszenia aktu prawnego, mające

równorzędne znaczenie, a dokonanie wyboru co do zastosowania któregoś z nich

9

pozostawione zostało podmiotowi stanowiącemu prawo miejscowe.

W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni art. 42 u.s.g., skarżący nie kwestionuje

przyjęcia jako właściwej dla jej dokonania płaszczyzny językowej, nie podnoszą też

argumentów mogących podważyć trafność przyjętego w jej wyniku stanowiska, że

zastosowanie chociażby jednego ze sposób publikacji aktu gminnego, które

określał art. 42 u.s.g., realizowało obowiązek jego ogłoszenia, warunkujący wejście

w życie tego aktu. Wymóg prawidłowego ogłoszenia uchwał Rady Miasta z dnia

29 grudnia 1997 r. i dnia 29 marca 1999 r., ze skutkiem w postaci ich wejścia

w życie, został spełniony przez „rozplakatowanie w miejscu publicznym”

(wywieszenia ich tekstu w siedzibie Urzędu Miasta) W tym stanie rzeczy,

doniosłość z punktu widzenia możliwego wpływu na wyniku sprawy zachowują już

tylko te zarzuty skargi, które zmierzają do podważenia dokonanej na podstawie

art. 58 § 1 k.c oceny zgodności z prawem i ważności przedmiotowych umów najmu,

i sprzedaży objętego sporem lokalu mieszkalnego.

Zasadnie podnoszą skarżący, że w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd

Okręgowy, odbiegającym w istotny sposób od ustaleń Sądu pierwszej instancji,

w dacie zawierania umowy najmu z powodową Gminą nie posiadali oni tytułu

prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego w rozumieniu § 2 uchwały z dnia

29 marca 1999 r. Uchwała nie odnosi się w żaden sposób do przyczyn, które

mogły spowodować taki stan rzeczy, zatem żadnej nie uznaje za dyskwalifikującą

potencjalnego najemcę przy zawieraniu umowy najmu. Prezentowane w tym

względzie przez Sąd Okręgowy odmienne stanowisko, wykraczające poza treść

normy ustanowionej w § 2, narusza ten przepis, a w efekcie wobec uznania na

podstawie jego błędnej wykładni, że zawarta umowa najmu pozostaje z nim

w sprzeczności narusza także art. 58 § 1 k.c. przez jego nieprawidłowe

zastosowanie. Podkreślenia wymaga przy tym, że – co jest poza sporem i wynika

z ustalonego stanu faktycznego – pozwani zrzekli się prawa do dotychczasowego

lokalu mieszkalnego w porozumieniem z powodową Gminą i zgodnie z jej

wskazaniami, by spełnić wymogi warunki do nawiązania stosunku najmu na

podstawie i na warunkach uchwały z dnia 29 marca 1999 r., co stanowiło element

realizacji zobowiązania powodowej Gminu wynikającego z porozumienia zawartego

z Wojewodą Z. do zabezpieczania lokali mieszkalnych z zasobów komunalnych

10

osobom pełniącym funkcje publiczne w regionie. W tym stanie rzeczy nie można

podzielić obecnego stanowiska Gminy w tym zakresie, jak i będącej wyrazem jego

akceptacji oceny obu Sądów orzekających, że okoliczności nawiązania stosunku

najmu, w tym fakt zrzeczenia się przez pozwanych prawa do dotychczasowego

lokalu poza S. naruszały zasady współżycia społecznego, odwołujące się m. innymi

do uznawanych społecznie ocen właściwego i lojalnego zachowania.

Nie można odmówić skarżącym racji także odnośnie tego, że przesłanki

wyłączającej zawarcie z nimi umowy najmu, na gruncie § 2 uchwały z dnia

29 marca 1999 r., nie stanowiło przydzielanie pozwanemu przez pracodawcę

(w czasie i na zasadach bliżej nie ustalonych w sprawie) dla jego potrzeb

i w związku z pełnioną funkcją związkową poza miejscem zamieszkania, lokalu

składającego się z pokoju i kuchni jedynie tymczasowo, tj. na czas oczekiwania na

uzyskanie przydziału w S. lokalu dla całej rodziny. Z pewnością jednak, zajmowanie

tego lokalu przez rodzinę składającą się czterech dorosłych osób pozwalałoby

stwierdzić, że znajduje się ona w trudnych warunkach mieszkaniowych, jak

wymagał tego wskazany § 2 uchwały.

Ze wskazanych przyczyn pozwanym, jako najemcom przedmiotowego lokalu

mieszkalnego przysługiwało pierwszeństwo jego nabycia w drodze bezprzetargowej

na podstawie art. 34 ust. 6 u.g.n. i art. 37 ust. 2 pkt 1 u.g.n. Nie było tym samym

podstaw do uznania, że z powodu sprzeczności z tymi przepisami czynność jego

nabycia była nieważna, a konsekwencji do uwzględnienia powództwa.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy w uwzględnieniu wniesionej

skargi, której podstawa naruszenia prawa materialnego okazała się oczywiście

uzasadniona, uchylił zaskarżony wyrok i orzekł co do istoty sprawy przez zmianę

wyroku Sądu Rejonowego i oddalenie powództwa (art. 39816

k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391

§ 1 i art. 39821

k.p.c.

11