III KRS 9/11

Sygn. akt III KRS 9/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie z odwołania E. P.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2011 z dnia 10 lutego 2011 r.,

w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 sierpnia 2011 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sądownictwa.

UZASADNIENIE

Uchwałą nr …/2011 z dnia 10 lutego 2011 r. Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła, że radca prawny E. P. nie zostanie przedstawiona Prezydentowi

2

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego.

W uzasadnieniu uchwały podano, że E.P. zgłosiła swoją kandydaturę na

wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w […], obwieszczone w

Monitorze Polskim z dnia 6 sierpnia 2010 r. Nr 55, poz. 756. Na stanowisko to

zgłosiło się czterech kandydatów.

Wnioskodawczyni urodziła się 24 października 1957 r. W 1980 r. ukończyła

studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […]. Po odbyciu

aplikacji sądowej, w dniach 25, 26 lutego i 10 marca 1988 r. złożyła egzamin

sędziowski z wynikiem dostatecznym. Następnie w dniach 17, 18, 19 i 24 kwietnia

1989 r. złożyła egzamin radcowski, uzyskując ocenę dostateczną. Uchwałą

Okręgowej Izby Radców Prawnych w […] z dnia 26 września 1989 r. została

wpisana na listę radców prawnych, a z dniem 22 listopada 2000 r. wpis

przeniesiono do Okręgowej Izby Radców Prawnych w […]. Kandydatka pracowała

kolejno: w Banku Pekao S.A. w latach 1988 – 1991, w Banku Handlowym S.A. w

latach 1991 – 1993 jako radca prawny, w […] Leasing Spółce z o.o. w latach 1996

– 1998 jako Dyrektor Pionu Restrukturyzacji i Windykacji oraz radca prawny, w

CPN S.A. w latach 1998 – 2000 jako Dyrektor ds. Ekonomiczno - Finansowych.

Od 2000 roku wykonuje zawód radcy prawnego we własnej kancelarii prawnej w

[…], zaś od 2002 roku jest partnerem w kancelarii prawniczej „[…]” w W.

Kandydatka specjalizuje się w prawie gospodarczym, prawie pracy, prawie

cywilnym oraz wekslowym, a także w prawie upadłościowym i naprawczym.

Wnioskodawczyni uzyskała pozytywną ocenę pracy, dokonaną przez

Sędziów Sądu Okręgowego J. S. oraz B. J. – Ł. Również Minister Sprawiedliwości

pozytywnie ocenił umiejętności zawodowe kandydatki Kolegium Sądu Okręgowego

w […] na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2010 r. oddało na kandydatkę 7 głosów

„za”, 0 głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”. Natomiast Zgromadzenie

Przedstawicieli Sędziów okręgu Sądu Okręgowego na posiedzeniu w dniu 9

grudnia 2010 r. oddało na nią 24 głosy „za”, 15 głosów „przeciw” oraz 28 głosów

„wstrzymujących się”.

Mimo pozytywnych ocen pracy i poparcia organów samorządu

sędziowskiego dla kandydatki, zespół Krajowej Rady Sądownictwa nie udzielił jej

3

rekomendacji, gdyż dostrzegł z jej strony uchybienia w typowych, powtarzalnych

sprawach.

Z kolei kontrkandydat R. K. ukończył wyższe studia prawnicze w 2004 roku z

oceną bardzo dobrą i po odbyciu aplikacji sądowej złożył egzamin sędziowski w

2007 roku na oceną dobrą. Od dnia 1 kwietnia 2007 r. zatrudniony był na

stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w […], gdzie wykonywał

obowiązki we wszystkich wydziałach, oprócz Wydziału Ksiąg Wieczystych. Od dnia

1 maja 2010 r. pracuje w Wydziale Karnym tego Sądu. Kontrkandydat uzyskał

bardzo dobra opinie wizytatora oraz Prezesa Sądu.

Na posiedzeniu Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 10 lutego 2011 r. na

kandydatkę oddano 0 głosów „za”, 5 głosów „przeciw” i 9 głosów „wstrzymujących

się”. Tym samym nie otrzymała ona wymaganej bezwzględnej większości głosów.

W odwołaniu od powyższej uchwały E. P. zarzuciła sprzeczność uchwały z

prawem, tj. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm.), wskutek naruszenia art. 32 ust. 1 i

art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez:

1/ niezachowanie wymagań przewidzianych w § 20 ust. 1 i § 23 ust. 2

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w

sprawie szczególnego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz

postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623) w związku z art. 12 ust. 6

ustawy o KRS, polegające na dowolnej i sprzecznej z materiałem sprawy oraz

sprzecznej z prawem ocenie kandydatury odwołującej się na stanowisko sędziego

oraz oparcie uchwały na ustaleniach sprzecznych z istniejącymi materiałami lub

nieznajdujących podstawy w tychże materiałach;

2/ obrazę przepisu § 20 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta RP w związku z art. 12

ust. 6 ustawy o KRS, polegającą na niezgodnym ze stanem faktycznym podaniu

informacji o wynikach głosowania nad kandydaturą odwołującej się i innych

kandydatów;

3/ naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o KRS, polegające na dokonaniu oceny

kandydatury odwołującej się bez dochowania obowiązku wszechstronnego

rozważenia wszelkich okoliczności sprawy na podstawie udostępnionej

dokumentacji oraz nieokreśleniu, niewskazaniu i nierozpatrzeniu zgłoszonej

4

kandydatury w oparciu o jasne i jednakowe dla wszystkich uczestników kryteria

oceny kandydatów na wolne stanowiska sędziowskie i w konsekwencji tegoż –

niedochowanie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady, iż wszyscy mają

prawo do równego traktowania przez władze publiczne oraz zawartej w art. 60

Konstytucji RP zasady, ze wszyscy obywatele polscy korzystający z pełni praw

publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie

sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca dokonała analizy zgromadzonego

materiału dotyczącego przebiegu pracy jej i kontrkandydata zauważając, że

pomiędzy obiema kandydatami istnieje rażąca dysproporcja w zakresie

doświadczenia zawodowego, tak koniecznego do jak najlepszego wypełniania

obowiązków na stanowisku sędziego. Z racji wieku oraz dotychczasowego

przebiegu kariery zawodowej również doświadczenie życiowe odwołującej się jest

znacząco wyższe niż kontrkandydata. Nadto uzyskała ona większe poparcie

Kolegium Sądu Okręgowego oraz Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów okręgu

Sądu Okręgowego w […]. Wprawdzie art. 60 Konstytucji RP zapewnia jedynie

prawo ubiegania się o przyjęcie do służby publicznej i nie gwarantuje przyjęcia do

tej służby, ale jego stosowanie wymaga zapewnienia równych szans w dostępie do

służby sędziowskiej osób spełniających kryteria wymagane od kandydatów.

Dotyczy to zachowania jednolitych i przejrzystych zasad gwarantujących w

procedurze odwoławczej sprawdzenie legalności uchwał w sprawie naboru

kandydatów do tej służby. W dotychczasowej praktyce, potwierdzonej

orzecznictwem Sądu Najwyższego, Rada oceniała kandydatów w szczególności na

odstawie następujących kryteriów: stażu pracy, doświadczenia zawodowego,

poziomu orzecznictwa, opinii Kolegium Sądu i Zgromadzenia Ogólnego oraz opinii

przełożonych. Żadne z tych kryteriów nie ma decydującego charakteru, ani też nie

jest konieczne uszeregowanie kandydatur według każdego z nich, ale przy ocenie

kandydata należy przede wszystkim uwzględnić kryterium stażu pracy i

doświadczenia zawodowego. W uzasadnieniu uchwały Rady należy zatem

wskazać, jak przedstawiają się dane dotyczące poszczególnych kandydatów w

odniesieniu do stosowanych kryteriów. Wynika to z obowiązku wszechstronnego

5

rozważenia przez Radę wszystkich okoliczności sprawy. W niniejszym przypadku

nie dopełniono tego obowiązku.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jako jedyny merytoryczny argument

dyskwalifikujący odwołującą się jako kandydatkę na stanowisko sędziego,

podniesiono zarzut, że w jej pracy dostrzeżono uchybienia w typowych,

powtarzalnych sprawach. Stwierdzenie to nie tylko nie odpowiada merytorycznej

ocenie dokonanej przez wizytujących sędziów, ale wręcz stanowi tzw. półprawdę,

mającą osłonić brak argumentów za podjętą decyzją. Nie można zaś uznać za

zgodną z prawem uchwałę KRS, jeśli w jej uzasadnieniu zawarto nierzetelne

informacje dotyczące kandydata do służby sędziowskiej.

Zdaniem odwołującej się, Krajowa Rada Sądownictwa podała też niezgodne

z rzeczywistością wyniki swojego głosowania nad jej kandydaturą. Zastrzeżenia

budzi również praca powołanego przez Radę zespołu opiniującego kandydatów.

Stanowisko zespołu odnośnie do nierekomendowania kandydatury odwołującej się

zawiera jednozdaniowe uzasadnienie, a osoba wyznaczona na stanowisko

referującego z ramienia zespołu była nieobecna na plenarnym posiedzeniu Rady i

nie mogła przedstawić stanu sprawy. Z protokołu posiedzenia Rady wynika także,

że żaden z jej członków nie wypowiadał się na temat kandydatur zgłoszonych w

przedmiotowym konkursie. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżoną uchwałę

podjęto bez wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy.

Konkludując odwołująca się stwierdziła, że przedmiotowa uchwała została

podjęta z naruszeniem istotnych przepisów materialnych i proceduralnych, a jej

uzasadnienie uniemożliwia dokonanie przez Sąd Najwyższy kontroli jej legalności.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym odwołująca cofnęła zarzut podania

w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nieprawdziwych informacji na temat wyników

głosowania nad jej kandydaturą przez Krajową Radę Sądownictwa.

Pełnomocnik Krajowej Rady Sądownictwa wniósł o oddalenie odwołania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

6

Analizę prawidłowości zaskarżonej uchwały rozpocząć wypada od

zacytowania treści art. 2 ust. 1 pkt 3 , art. 12 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11,

poz. 67 ze zm., dalej zwana „ustawą o KRS”), zgodnie z którymi do zadań Krajowej

Rady Sądownictwa należy przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

wniosków o powołanie sędziów m. in. w sądach powszechnych, a decyzje w tym

zakresie zapadają w formie uchwał podjętych na posiedzeniach plenarnych. Sędzia

albo osoba, której praw lub obowiązków dotyczy uchwała, wydana w indywidualnej

sprawie, może odwołać się od tej uchwały do Sądu Najwyższego, z powodu

sprzeczności uchwały z prawem. W sprawach indywidualnych, w których

przysługuje odwołanie, uchwały Rady wymagają uzasadnienia i doręczenia

zainteresowanemu.

W judykaturze podkreśla się, że w świetle art. 13 ust. 2 ustawy o KRS

kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa

obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem.

Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do merytorycznego

rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego (a tym bardziej jego

kontrkandydatów). Przedmiotem badania ze strony Sądu Najwyższego pozostaje

zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa, a nie

przesłanki, które zadecydowały o jej treści (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15

lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, oraz z dnia 20

października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 11, poz. 93). Jak zauważył

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06

(OTK – A 2008, nr 4, poz. 63), ani szczególna, konstytucyjna, pozycja ustrojowa

KRS, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5 ustawy o KRS w postępowaniu przed Radą

nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie odbierają

postępowaniu przed Radą w sprawach indywidualnych, dotyczących powołania na

stanowiska sędziowskie, charakteru postępowania administracyjnego. Przedmiot

postępowania w kwestii oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego

powołanie na stanowisko sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji. I jako taka powinna podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym

tego rodzaju sprawom, tj. pod kątem legalności, przestrzegania stosownych

7

procedur prawnych. Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem, że

merytoryczna ingerencja sądu w rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna,

wkraczałaby bowiem w sferę szczególnego władztwa Rady, wynikającego z

samych norm konstytucyjnych. Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw

obywateli, w rozważanym wypadku praw wynikających z art. 60 Konstytucji, tj.

prawa równego dostępu do służby publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia

naboru na podstawie przejrzystych kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania

poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1

Konstytucji, konieczna.

W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w

zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa

obejmuje w szczególności badanie, czy Rada przestrzegała w danym

postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania,

związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi. Analiza

tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także kontrolę

przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np. ustawowych

warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w ustawie z dnia

27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze

zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed

tym organem, określonych zwłaszcza w art. 12 i art. 13 ust. 1 ustawy o KRS

(odnośnie do trybu podejmowania uchwał przez Radę i konieczności uzasadnienia

przez Radę na piśmie stanowiska w sprawie).

Co do podniesionego w odwołaniu naruszenia przez Krajową Radę

Sądownictwa § 20 i § 23 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z

dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady

Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623 ze zm.)

warto zauważyć, że przepisy te nie obowiązywały w dniu podjęcia przez Radę

zaskarżonej uchwały. Rozporządzenie to w części dotyczącej trybu postępowania

przed Radą utraciło bowiem moc obowiązującą z dniem 2 grudnia 2010 r. na

podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., K 62/07

(Dz.U. Nr 202, poz. 1657). Wyrok ten - z odroczeniem o 12 miesięcy - pozbawił

8

rozporządzenie podstawy prawnej, jaką był art. 12 ust. 6 ustawy o KRS w części

uprawniającej Prezydenta RP do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu

postępowania przed Radą. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tryb postępowania

przed Radą nie mógł być uregulowany w rozporządzeniu, gdyż sprawa ta należy do

materii ustawowej. Wobec nieuchwalenia stosownej ustawy w okresie 12 miesięcy

od ogłoszenia wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw powstała luka prawna. Jak

jednak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieni u wyroku z dnia 11 maja 2011 r., III

KRS 5/11 (niepublikowanym), brak przepisów regulujących szczegółowo tryb

postępowania przed Radą nie zwalniał tego organu z obowiązku wykonywania

konstytucyjnych i ustawowych zadań. Rada jest obowiązana do działania na

podstawie i granicach prawa (art. 7 Konstytucji). W razie braku szczegółowych

przepisów, Rada powinna kierować się zasadami ogólnie przyjętymi w działaniu

organów państwa w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji).

Obliguje ją to do wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy podejmowaniu uchwał w kwestii obsady stanowisk

sędziowskich Rada powinna uwzględniać zarówno interes publiczny (potrzeby

wymiaru sprawiedliwości), jak i słusznych interes osób, których uchwały te dotyczą

(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III KRS 2/05, ZNSA 2005, nr

2 – 3, poz. 74).

Wracając do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie

zaskarżonej uchwały nie pozwala na kontrolę postępowania Krajowej Rady

Sądownictwa pod kątem dochowania przez nią wymagania wszechstronnego

rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle

prezentowanego w judykaturze poglądu, w przypadku ubiegania się kilku osób o

jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały

sytuacji poszczególnych kandydatów w aspekcie zastosowanych przez Radę

kryteriów oceny. Zakres rozważań dotyczących poszczególnych kandydatów może

być zróżnicowany w zależności od potrzeb, przy czym powinien on być szerszy w

stosunku do kandydatów mających zbliżoną sytuację, lokujących się przy granicy

rozdzielającej uchwały pozytywne dla kandydatów od uchwał negatywnych (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015).

Wprawdzie sam dobór przez Radę kryteriów oceny kandydatów na stanowiska

9

sędziowskie zasadniczo pozostaje poza scharakteryzowanym wcześniej zakresem

kompetencji Sądu Najwyższego do kontroli legalności uchwał Rady, jednakże nie

dotyczy to sytuacji, gdy kryteria te naruszają podstawowe zasady prawne, w tym

szczególnie konstytucyjne zasady jednakowego dostępu do stanowisk w sferze

publicznej oraz równego traktowania i niedyskryminacji (wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 1, poz. 93 i z dnia 14

stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271).

W rozpatrywanym przypadku, mimo udziału czterech osób w konkursie na

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […], obwieszczone w Monitorze Polskim

z dnia 6 sierpnia 2010 r., Nr 55, poz. 765, w uzasadnieniu uchwały odniesiono się

tylko do kandydatury odwołującej się oraz przedstawionego Prezydentowi z

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na tym stanowisku R. K. Sposób

zaprezentowania obydwu kandydatur nie pozwala zaś na ustalenie, jakimi

kryteriami kierowała się Krajowa Rada Sądownictwa wybierając spośród tychże

osób, posiadających bardzo dobre opinie wystawione przez sędziów oceniających

ich dotychczasową pracę, kandydata młodszego, ze zdecydowaniem krótszym

stażem oraz doświadczeniem zawodowym i życiowym, a nadto z mniejszym

poparciem organów samorządu sędziowskiego (Kolegium Sądu Okręgowego oraz

Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów okręgu Sądu Okręgowego w […]).

Wprawdzie wyniki głosowania przed tymi organami , jak również pozytywna opinia

Ministra Sprawiedliwości nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, jednak powinna ona uzasadnić swój

wybór osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska zawodowego (wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). Z

treści uzasadnienia uchwały można wnioskować, iż jedynym argumentem za

odrzuceniem przez Radę kandydatury odwołującej się były dostrzeżone przez

zespół opiniujący „uchybienia w typowych, powtarzalnych sprawach”. Zarówno z

uzasadnienia uchwały, jak i lakonicznego uzasadnienia stanowiska zespołu nie

można wnioskować, o jakie uchybienia chodzi i dlaczego okazały się one tak

istotne, że przeważyły nad pozytywnymi dla kandydatki konkluzjami zawartymi w

opiniach na jej temat sporządzonych przez sędziów Sądu Okręgowego w […].

10

Niewskazanie w uzasadnieniu przesłanek, jakimi kierowała się Rada przy

podejmowaniu decyzji o przedstawieniu Prezydentowi RP kandydata z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego uniemożliwia Sądowi

Najwyższemu kontrolę zaskarżonej uchwały zarówno pod kątem dopełnienia przez

Radę wymagania rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak i z

punktu widzenia zachowania przez nią wynikających z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 60

Konstytucji RP zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji z jakiejkolwiek

przyczyny w życiu politycznym, gospodarczym lub społecznym oraz jednakowych

szans w ubieganiu się o pełnienie funkcji publicznych. Skutkuje to koniecznością

uchylenia przedmiotowej uchwały i przekazania sprawy Krajowej Radzie

Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 13 ust. 5 ustawy o KRS orzeczono

jak w sentencji.