III UK 13/11

Sygn. akt III UK 13/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania J. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie kapitału początkowego i o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 listopada 2010 r.,

oddala skargę.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 maja 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił

wartość kapitału początkowego wnioskodawcy J. B. nie uwzględniając do

przyjętych okresów składkowych okresów: od dnia 16 października 1970 r. do dnia

18 listopada 1970 r. (ze względu na brak opłacenia składki za ten okres); od dnia

2

18 czerwca 1981 r. do dnia 25 sierpnia 1981 r. i od dnia 20 marca 1990 r. do dnia 8

lipca 1990 r. (ze względu na to, że okresy te występowały po uprzednim

zatrudnieniu wnioskodawcy na eksporcie i nie zostały wymienione jako składkowe

czy nieskładkowe w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2009 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy

prawa do emerytury powołując brak spełnienia warunków określonych w art. 32

ustawy o emeryturach i rentach z FUS (wykazania przez wnioskodawcę 15 lat

pracy w szczególnych warunkach).

Od każdej z powyższych decyzji odwołał się wnioskodawca.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 10 listopada 2009 r. połączył sprawy z obydwu odwołań do wspólnego

rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R:

I. zmienił decyzję w przedmiocie ustalenia kapitału początkowego wnioskodawcy

z dnia 20 maja 2009 r. w ten sposób, że:

1) zaliczył wnioskodawcy do ustalenia kapitału początkowego okres od dnia

18 czerwca 1981 r. do dnia 25 sierpnia 1981 r.

2) w dalszej części oddalił odwołanie;

II.Oddalił odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 19 sierpnia 2009 r.

III. Rozstrzygnął o kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd pierwszej instancji zaliczenie do okresu składkowego wnioskodawcy

zatrudnienia od dnia 18 czerwca 1981 r. do dnia 25 sierpnia 1981 r. odniósł do

sytuacji faktycznej po zakończeniu zatrudnienia wnioskodawcy na budowie

eksportowej; korzystał on wtedy z przedłużenia urlopu bezpłatnego w trakcie,

którego otrzymał ekwiwalent za urlop wypoczynkowy w dewizach oraz zapłatę z

tytułu przedłużonego czasu pracy na budowie eksportowej. W ocenie Sądu

Okręgowego kwoty wypłacone z powyższych tytułów stanowiły podstawę wymiaru

składki na ubezpieczenie społeczne, bo były wypłatami wynikającymi ze stosunku

pracy. Jest to okres składkowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z

3

2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.), co przesądza o jego uwzględnieniu przy

zastosowaniu art. 174 ust. 2 tej ustawy. Według Sądu pierwszej instancji nie ma

natomiast podstawy zaliczenia do stażu ubezpieczeniowego wnioskodawcy

pozostałych spornych okresów. Pierwszy z nich (od 16 października 1970 r. do

18 listopada 1970 r.) był okresem po odbyciu służby wojskowej, po upływie której

wnioskodawca nie zgłosił się do pracy do pracodawcy, u którego pozostawał

w zatrudnieniu w chwili rozpoczęcia odbywania służby wojskowej. Wobec tego nie

został spełniony warunek określony w § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy

i ich rodzin (Dz. U. Nr 44, poz. 318 ze zm.) umożliwiający powrót do zatrudnienia

z czasu sprzed okresu odbywania służby w przypadku zgłoszenia się w terminie

jednego miesiąca i tym samym trwania stosunku pracy. Drugi z okresów

nieuwzględnionych do stażu ubezpieczeniowego wnioskodawcy – od 20 marca

1990 r. do dnia 8 lipca 1990 r. – był okresem bezpośrednio następującym po pracy

na budowie eksportowej, w trakcie którego wnioskodawca otrzymał ekwiwalenty

niestanowiące stosownie do § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz

rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz. U. z 1993 r. Nr

68, poz. 330 ze zm.) podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie.

Odnosząc się do odwołania w przedmiocie prawa wnioskodawcy do

świadczenia emerytalnego, Sąd Okręgowy uznał czasokresy pracy wnioskodawcy

na eksporcie jako pracę w warunkach szczególnych. Wnioskodawca w ramach

swoich czynności wykonywał pracę kierowcy pojazdów o ładowności powyżej 3,5

tony oraz pracę kierowcy autokaru. Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na

podstawie dokumentacji organu rentowego i pracodawcy wnioskodawcy oraz

zeznań świadków i wnioskodawcy, uznając je za w pełni wiarygodne. Jednakże –

zdaniem Sądu Okręgowego – zaliczenie wspomnianego okresu w wymiarze

łącznym 3 lat, 6 miesięcy i 27 dni nie spowoduje uzyskania przez wnioskodawcę

ustawowego limitu 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Łącznie bowiem

wnioskodawca wykazał 14 lat, 11 miesięcy i 16 dni, co skutkuje brakiem spełnienia

4

wymagań z art. 32 i art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyli apelacjami wnioskodawca oraz organ

rentowy.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny: zmienił pkt I ppkt 1

zaskarżonego wyroku w ten sposób, że odwołanie wnioskodawcy oddalił (pkt I);

oraz oddalił apelację wnioskodawcy (pkt II).

Sąd drugiej instancji uznał, że przedmiotem rozpoznania w sprawie jest

ustalenie prawa wnioskodawcy do emerytury w oparciu o art. 32 w związku z art.

184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz możliwość zaliczenia

wnioskodawcy do stażu ubezpieczeniowego ustalanego przy obliczaniu wartości

kapitału początkowego na podstawie art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach

i rentach z FUS okresów trwających od dnia 16 października 1970 r. do dnia

18 listopada 1970 r., od dnia 18 czerwca 1981 r. do dnia 25 sierpnia 1981 r. i od

dnia 20 marca 1990 r. do dnia 8 lipca 1990 r.

Co do pierwszej kwestii, Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko

zaskarżonego wyroku, że wnioskodawca nie wykazał 15 lat pracy w warunkach

szczególnych.

W zakresie możliwości zaliczenia do stażu ubezpieczeniowego ustalanego

przy obliczaniu wartości kapitału początkowego spornych okresów, Sąd drugiej

instancji wskazał, że na okresy od 18 czerwca 1981 r. do 25 sierpnia 1981 r. i od

20 marca 1990 r. do 8 lipca 1990 r. składają się czasokresy niewykorzystanego

urlopu wypoczynkowego, do którego wnioskodawca nabył prawo w czasie pracy na

tzw. budowie eksportowej, a za który po zakończeniu pracy za granicą wypłacono

mu ekwiwalent pieniężny jak i okres związany z wypłatą ekwiwalentu z tytułu

przedłużonego czasu pracy. Wspomniane okresy nie zostały wymienione jako

składkowe w art. 6 czy też jako nieskładkowe w art. 7 ustawy o emeryturach

i rentach z FUS. Nie są to także okresy opłacania składek na ubezpieczenie

społeczne w wysokości określonej w przepisach o organizacji i finansowaniu

ubezpieczeń społecznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy), gdyż z mocy obowiązujących

w czasie istnienia tych okresów przepisów wypłacone ekwiwalenty nie stanowiły

podstawy wymiaru składki (odpowiednio § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy,

5

Płac i Spraw Socjalnych z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie dostosowania

niektórych przepisów o ubezpieczeniu społecznym i o ubezpieczeniu rodzinnym do

zasad określających składniki funduszu płac – Dz. U. Nr 40, poz. 239 ze zm. oraz §

7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie

wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego).

Zdaniem Sądu drugiej instancji tylko okresy zatrudnienia na budowie

eksportowej mogą zostać uznane za okresy składkowe. Okresy te nie mogą zostać

wydłużone o okresy niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, do którego

pracownik nabył prawo z tytułu pracy eksportowej jak i z tytułu różnic w czasie

pracy. Pracownikom przysługiwały z tych tytułów jedynie ekwiwalenty pieniężne,

które jednak nie stanowiły o przedłużeniu terminowej umowy o pracę. Stanowiły

jedynie podstawę do wydłużenia urlopu bezpłatnego udzielanego przez

macierzystego pracodawcę. Tego typu urlop nie został przez ustawodawcę

wskazany jako okres nieskładkowy w art. 7 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W związku z powyższym Sąd drugiej instancji nie zaliczył wnioskodawcy podanych

spornych okresów zarówno do stażu ubezpieczeniowego służącego dla ustalenia

posiadania wymaganego okresu pracy w szczególnych warunkach jak dla celów

wynikających z decyzji o ustaleniu kapitału początkowego.

Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia okresu od 16 października

1970 r. do dnia 18 listopada 1970 r. do stażu ubezpieczeniowego wnioskodawcy,

Sąd drugiej instncji podzielił w tym zakresie stanowisko zaskarżonego wyroku Sądu

pierwszej instancji. Sąd ten stwierdził, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia

30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. z 1963 r. Nr 20,

poz. 108), pracodawcy zobowiązani byli do zatrudnienia pracownika zgłaszającego

się w terminie 30 dni od zakończenia odbywania służby wojskowej. Wnioskodawca

jednakże nie spełnił warunku zgłoszenia kontynuacji zatrudnienia po zakończeniu

odbywania służby wojskowej.

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) wnioskodawca zaskarżył skargą

kasacyjną. Skargę oparto na obydwu podstawach (art. 3983

§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

6

W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) skarżący zarzucił

rażące naruszenie:

1. § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r.

w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników

skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa

eksportowego i usług związanych z eksportem przez przyjęcie, że

okres urlopu wypoczynkowego, do którego pracownik nabył prawo

w czasie pracy na tzw. budowie eksportowej, a za który po

zakończeniu zatrudnienia za granicą wypłacono mu ekwiwalent

pieniężny nie stanowi ani okresu składkowego, ani nieskładkowego

w rozumieniu art. 6 i art. 7 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

w sytuacji, gdy wypłacone wnioskodawcy wypłaty stanowiły

podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i były

wypłatami ze stosunku pracy;

2. art. 32 i art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez

“błędną ocenę materiału dowodowego oraz sprzeczność ustaleń

z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez

błędne przyjęcie, że nie występują przesłanki niezbędne do

przyznania J. B. prawa do emerytury”;

3. § 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r

w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych

w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez przyjęcie, że w ocenie Sądu

zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy

w postaci akt organu rentowego, akt osobowych za okres

zatrudnienia odwołującego w Przedsiębiorstwie Dźwig na budowie

eksportowej w Libii oraz zeznania świadków nie pozwala na

ustalenie, że skarżący odbywał w podawanym przez siebie okresie

w Libii prace w warunkach szczególnych.

W ramach podstawy procesowej (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) zarzucono

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 3981

§ 1 pkt 2 k.p.c. przez brak

wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, nieprawidłową

7

ocenę oraz sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego.

Skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, że

wnioskodawcy przysługuje prawo do wcześniejszej emerytury oraz że okresy od

16 października 1970 r. do 18 listopada 1970 r., od 16 czerwca 1981 r. do

25 sierpnia 1981 r. oraz od 20 marca 1990 r. do 8 lipca 1990 r. podlegają zaliczeniu

do ustalenia kapitału początkowego; o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów

postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego; ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z przedstawionych wyżej ustaleń zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd

drugiej instancji rozpoznał w granicach rozpatrywanych apelacji – wszystkie sporne

kwestie sprawy. Podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku obejmuje ustalenia

faktów dotyczących każdego ze spornych okresów, które podlegały kwalifikacji jako

okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach oraz okresy składkowe

i nieskładkowe. Podstawa prawna obejmuje ustalenia subsumcyjne wyjaśnionych

faktów w świetle wskazanych przepisów dotyczących kwalifikacji ustalonych faktów

(zatrudnienia, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, ekwiwalentu za wydłużony

czas pracy), w szczególności w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 7 ustawy o

emeryturach i rentach z F U S, art. 124 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. o

powszechnym obowiązku wojskowym, § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy,

Płac i Spraw Socjalnych z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie dostosowania

niektórych przepisów o ubezpieczeniu społecznym i o ubezpieczeniu rodzinnym do

zasad określających składniki funduszu płac, § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego

oraz rozliczenia składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a także § 10

ust. 4 i § 15 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w

sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za

8

granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z

eksportem.

Sąd Najwyższy – stosownie do art. 39813

§ 2 k.p.c. – jest związany

ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawy zaskarżonego orzeczenia. Tylko te

ustalenia mogą być brane pod uwagę w rozpoznawaniu zarzutów dotyczących

zastosowanych w zaskarżonym wyroku kwalifikacji z zakresu prawa materialnego.

Prawomocności ustaleń podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku nie

uchyla zarzut procesowej podstawy skargi (art. 3983

§ 1 pkt. 2 k.p.c.) naruszenia

art. 328 § 2 k.p.c. Zarzut ten jest bezzasadny, bo polega na ogólnikowym

zakwestionowaniu ustaleń wyroku, z powołaniem się na przepis, który określa to co

uzasadnienie wyroku powinno zawierać. Niezależnie od nieokreśloności

postawionego zarzutu, jego oczywista bezzasadność wynika zatem stąd, że autor

skargi nie zarzucił braku jakiegoś z elementów z uzasadnienia wyroku, które

powinno ono zawierać według art. 328 § 2 k.p.c., ale z powołaniem się na ten

przepis, określający co uzasadnienie powinno zawierać, zarzucił – zresztą bardzo

ogólnikowo – nieprawidłowości ustaleń, które zostały dokonane w postępowaniu

poprzedzającym wydanie wyroku i sporządzenie jego uzasadnienia.

Brak jest odpowiedniej spójności między postawionymi w skardze zarzutami

i ich uzasadnieniem także w podstawie materialnoprawnej skargi (art. 3983

§ 1 pkt.

2 k.p.c.)

Oczywiście nieodpowiednie jest oparcie zarzutu naruszenia art. 32 i art. 184

ustawy o emeryturach i rentach: “przez błędną ocenę materiału dowodowego oraz

sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego”.

W tym przypadku autor skargi ignoruje to, że – stosownie do art. 3983

§ 1 pkt 1

k.p.c. – naruszenie prawa materialnego może mieć postać błędnej wykładni lub

niewłaściwego zastosowania. Zamiast wykazać naruszenie wskazanych przepisów

prawa materialnego, autor skargi zakwestionował wyniki postępowania

dowodowego, co nie należy do tej podstawy skargi.

Rozpatrując pozostałe zarzuty materialnoprawnej podstawy skargi Sąd

Najwyższy stwierdza, że ich bezzasadność wynika przede wszystkim stąd, że nie

zostały objęte skargą przepisy prawa materialnego, które zostały w zaskarżonym

wyroku zastosowane. Zamiast odniesienia się w skardze do przedstawionej

9

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jego podstawy prawnej wnoszący skargę

powołuje się na § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r.

w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za

granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych

z eksportem, z tego przepisu wywodząc twierdzenie jakoby ekwiwalenty pieniężne

uzyskane przez wnioskodawcę w związku z zatrudnieniem za granicą ”stanowiły

podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i były wypłatami ze

stosunku pracy”.

Wnoszący skargę z powyższego przepisu określającego warunki wliczenia

okresu urlopu bezpłatnego udzielonego przez macierzysty zakład pracy do okresu,

od którego zależą uprawnienia pracownicze, wywodzi stwierdzenia sprzeczne

z kwalifikacjiami prawnymi wyroku określonych świadczeń (ekwiwalentów)

w świetle określonych przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych

pozostawiając te ostatnie przepisy bez zakwestionowania w podstawie skargi. Tak

określony zakres podstawy skargi kasacyjnej nie jest odpowiedni do podstawy

prawnej wyroku i w konsekwencji nie poddaje istoty rozstrzygnięcia rozpoznaniu

kasacyjnemu, gdyż Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę w granicach jej podstaw (art.

39813

§ 1 k.p.c.).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny

w interpretacji § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

27 grudnia 1974 r. nie uchybił treści tego przepisu określającego wliczanie do

okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze określonego w tym

przepisie urlopu bezpłatnego. Przedmiotem sprawy, a w niej, przedmiotem

spornych kwesti nie były bowiem uprawnienia pracownicze wnioskodawcy

dotyczące urlopu wypoczynkowego – jak to ujmuje skarżący - ale przedmiotem tym

były określone uprawnienia z zakresu ubezpieczeń społecznych. O roztrzygnięciu

sprawy zdecydowało ustalenie przez Sąd Apelacyjny, że ekwiwalenty pieniężne,

które otrzymał wnioskodawca od jednostki kierującej w związku z zatrudnieniem na

budowie eksportowej, to jest ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i

ekwiwalent za przedłużony czas pracy bez wykorzystania czasu wolnego, chociaż

były świadczeniami związanymi ze stosunkiem pracy, to nie stanowiły świadczeń

będących podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Ta ocena

10

prawna opiera się na subsumcyjnej analizie wyjaśnionych faktów na podstawie

zastosowanych przepisów prawa materialnego z zakresu ubezpieczeń

społecznych. W szczególnosci w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku

stwierdzono, że przedmiotowe ekwiwalenty pieniężne, które otrzymywał

wnioskodawca w związku z pracą na budowie eksportowej nie tworzyły okresów

zatrudnienia na tej budowie, bo były świadczeniami pieniężnymi (ekwiwalentami)

udzielonymi już po zakończeniu zatrudnienia za granicą.

Z tego powodu uzyskane przez wnioskodawcę ekwiwalenty pieniężne nie

były okresami opłacania składek na ubezpieczenie społeczne stosownie do art. 6

ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, § 1 ust.

1 powołanego rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 13

grudnia 1976 r. i powołanego § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

29 stycznia 1990 r. W analizie zastosowania przepisów prawa z zakresu

ubezpieczeń społecznych do ustalonych faktów Sąd Apelacyjny stwierdził także, iż

uzyskanie przez wnioskodawcę przedmiotowych ekwiwalentów pieniężnych nie

stworzyło podstawy do kwalifikacji ich jako okresów składkowych w rozumieniu art.

6 art. 2 lit.b ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach, gdyż w przepisie

tym za okresy składkowe uważa się tylko okresy świadczonej pracy poza granicą

w ramach umów okresowych o pracę. W tym wypadku zaś stosowne umowy

o pracę zakończyły się odpowiednio 18 czerwca 1981 r. i 19 marca 1990 r.,

a uzyskane przez wnioskodawcę ekwiwalenty “ze swej prawnej natury nie stanowiły

o przedłużeniu terminowej umowy o pracę”. Z kolei z wynikającego, z powołanego

w skardze § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r.

“wydłużenia urlopu bezpłatnego udzielonego przez macierzystego pracodawcę” nie

wynika żadna z sytuacji, która mogłaby być potraktowana jako nieskładkowy okres

ubezpieczenia w rozumieniu art. 7 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach.

Rozpoznając sprawę w granicach podstawy skargi kasacyjnej, o czym już

była mowa wyżej, Sąd Najwyższy nie rozpoznał niezakwestiowanej w skardze

podstawy prawnej wyroku.

Należy dodać,że uzasadnienie podstaw skargi jest z nimi niespójne także

w tym, że autor skargi w uzasadnieniu kwestionuje niezaliczenie wnioskodawcy

11

okresu 30 dni po odbyciu czynnej służby wojskowej, pomimo tego, że

w podstawach skargi nie zarzucono naruszenia przepisów postępowania

w odniesieniu do ustalenia w wyroku, że wnioskodawca nie podjął zatrudnienia po

odbyciu służby wojskowej, nie zarzucono także naruszenia przepisu prawa

materialnego, w tym przypadku art. 124 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 stycznia

1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym, na którego podstawie określono

w wyroku rozwiązanie z wnioskodawcą stosunku pracy z mocy prawa.

Ostatni z zarzutów materialnoprawnej podstawy skargi jest wręcz

niezrozumiały. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem jasno, że nie

budziła watpliwości Sądu kwalifikacja całego ustalonego okresu zatrudnienia

wnioskodawcy na budowie eksportowej jako pracy w szczególnych warunkach. Nie

zaliczono natomiast do tego okresu okresów po zakończeniu zatrudnienia na

budowie eksportowej związanych z uzyskaniem przez wnioskodawcę określonych

ekwiwalentów pieniężnych. To ostatnie ustalenie opiera się na zastosowaniu

przepisów prawa z zakresu ubezpieczeń społecznych, o których była mowa wyżej.

W tym kontekście nie wiadomo dlaczego w podstawie skargi zarzuca się

naruszenie § 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze i to jeszcze z argumentacją jakoby

ustalenia Sądu były sprzeczne z materiałem sprawy.

Z powyższych przyczyn wobec bezzasadności podstaw skargi kasacyjnej

Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39814

k.p.c.