I UK 38/11

Wyrok z dnia 13 września 2011 r.

I UK 38/11

Specjalne wynagrodzenie roczne (z tytułu „Karty Hutnika”) przysługu-

jące pracownikom huty na podstawie układu zbiorowego pracy stanowi pod-

stawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (§ 1 i § 2 ust. 1

pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia

1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek

na ubezpieczenie emerytalne i rentowe; Dz.U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Romualda Spyt,

Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 wrze-

śnia 2011 r. sprawy z odwołania Huty B. Spółki z o. o. z siedzibą w D.G. przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o pisemną interpretację prze-

pisów w sprawie wymiaru składek, na skutek skargi kasacyjnej Huty B. Spółki z o.o. z

siedzibą w D.G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 września

2010 r. […]

1) o d d a l i ł skargę kasacyjną;

2) zasądził od Huty B. Spółki z o.o. w D.G. na rzecz organu rentowego kwotę

120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 10 marca 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w

S. uznał za nieprawidłowe stanowisko płatnika składek Huty B. Spółki z o.o. w D.G.

zawarte w złożonym w trybie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie dzia-

łalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.)

wniosku o pisemną interpretację sposobu i zakresu stosowania przepisu § 2 ust. 1

pkt 27 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r.

w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpie-

2

czenie emerytalne i rentowe (Dz.U. Nr 161, poz. 1105 ze zm.; dalej jako rozporzą-

dzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru lub rozporzą-

dzenie). Według organu ubezpieczeń społecznych, przyjęta przez płatnika składek

interpretacja była nieprawidłowa, bo specjalne dodatkowe wynagrodzenie roczne z

tytułu „Karty Hutnika”, przewidziane w art.18 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy

obowiązującego w Hucie B., stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 9 listopada 2009 r. zmienił

ją i uznał, że dokonana przez płatnika składek interpretacja zawarta we wniosku z 10

lutego 2009 r. o braku podstaw do odprowadzania składek na ubezpieczenia eme-

rytalne i rentowe od dodatkowego wynagrodzenia rocznego z tytułu „Karty Hutnika”

przewidzianego w art. 18 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników

Huty B. Spółki z o.o. była prawidłowa.

Sąd ten ustalił, że obowiązujący u wnioskodawcy Zakładowy Układ Zbiorowy

Pracy z maja 2005 r. w art. 18 pkt 1 przewiduje, że niezależnie od określonych w tym

układzie świadczeń pracownikowi przysługuje dodatkowe specjalne wynagrodzenie

roczne z tytułu „Karty Hutnika” oraz tradycyjny dodatek z okazji obchodów „Dnia Hut-

nika”, które to świadczenia są wypłacane zgodnie z załącznikiem nr 10 do Zakłado-

wego Układu Zbiorowego Pracy. Załącznik ten, zatytułowany „Zasady przyznawania i

wypłaty dodatkowego specjalnego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika”,

przewiduje, że specjalne wynagrodzenie roczne wynosi 5% podstawy po przepraco-

waniu 5 lat i wzrasta o 1% za każdy następny rok pracy, aż do 20% podstawy po

przepracowaniu 20 lat pracy. Jego wypłata następuje w maju. Uprawnionymi do jego

otrzymania są pracownicy, którzy przepracowali pełny okres obliczeniowy i posiadają

wymagany staż pracy w zakładach hutniczych. W załączniku są określone sytuacje,

w których prawo do specjalnego wynagrodzenia nie przysługuje, a w których jego

wysokość ulega obniżeniu. Ponadto, akt ten ustanawia 4 maja „Dniem Hutnika”, wol-

nym od pracy. W ust. 5 pkt III załącznika przewidziano również wypłatę wszystkim

pracownikom zatrudnionym w Hucie tradycyjnego dodatku z okazji „Dnia Hutnika”.

Specjalne wynagrodzenie roczne wypłacane jest w formie pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 w związku art. 6 ust. 1

pkt 1 i art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.; dalej jako

3

ustawa systemowa) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i ren-

towe dla osób zatrudnionych w ramach stosunku pracy stanowi osiągany przez te

osoby przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Za przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o

podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz.

307 ze zm.) uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną

świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych

wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia

za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewyko-

rzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z

góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak rów-

nież wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z podstawy wymiaru składek są wyłączone niektóre rodzaje przychodów szczegóło-

wo wyliczone w § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania pod-

stawy wymiaru. Wśród nich w pkt 27 ust. 1 § 2 rozporządzenia wskazano dodatkowe

świadczenia niemające charakteru deputatu przyznawane na podstawie przepisów

szczególnych - kart branżowych lub układów zbiorowych pracy, tj. ekwiwalent pie-

niężny z tytułu zwrotu kosztów przejazdów urlopowych, świadczenia na pomoce nau-

kowe dla dzieci, świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni, jak tradycyjne

„barbórkowe", z wyjątkiem nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu uroczystych dni.

Zdaniem Sądu Okręgowego, przewidziane w art. 18 pkt 1 Zakładowego

Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Huty świadczenie w postaci dodatkowe-

go wynagrodzenia rocznego nie ma charakteru deputatu, gdyż jest wypłacane w go-

tówce, ma za to charakter branżowy i jest wypłacane na podstawie przepisów szcze-

gólnych w postaci układu zbiorowego pracy. Równocześnie, zdaniem Sądu, świad-

czenie to nie stanowi nagrody pieniężnej wypłacanej z tytułu uroczystego dnia, gdyż

zarówno prawo do niego, jak i jego wysokość zależą od ziszczenia się szeregu prze-

słanek pozytywnych i negatywnych, nie pozostawiając pracodawcy miejsca na do-

wolność i uznaniowość. Użyte w przepisie § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru pojęcie „świadczenia” jest szer-

sze niż pojęcie „nagrody pieniężnej” i obejmuje zarówno świadczenia niepieniężne,

jak i te wyrażone w pieniądzu. Zdaniem Sądu Okręgowego, brak jest przeszkód do

uznania, że świadczenie wypłacone w pieniądzu w związku z uroczystym dniem

branżowym jest zwolnione z obowiązku naliczenia składek na ubezpieczenia spo-

4

łeczne.

Wyrokiem z dnia 13 września 2010 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Katowicach, uznając zasadność wniesionej apelacji organu

rentowego, zmienił zaskarżony wyrok i odwołanie wnioskodawcy oddalił.

Sąd ten, powołując się na przepis § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru podkreślił, że regulacja ta stano-

wiąca wyjątek od wskazanej w § 1 tego rozporządzenia reguły zobowiązującej do

opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe winna być interpretowana

bardzo ściśle. Podniósł, że pomimo braku ustawowego uregulowania rozróżniające-

go wprost „barbórkowe" od nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu uroczystych dni

przy wykładni tych pojęć należy odwołać się do rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników gór-

nictwa - Karty Górnika (Dz.U. z 1982 r. Nr 2, poz. 13 ze zm., dalej jako Karta Gór-

nika), do którego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podsta-

wy wymiaru poprzez pojęcie „barbórkowego" nawiązuje. Karta Górnika w zakresie

praw honorowych w przepisie § 3 ust. 2 ustanawia nagrody z okazji Dnia Górnika, w

wysokości jednomiesięcznego a nawet jednodniowego wynagrodzenia, zaś w ust. 3

przewiduje, że pracownikom górnictwa przysługuje ponadto tradycyjne „barbórkowe"

w naturze lub ekwiwalencie pieniężnym stanowiącym równowartość świadczenia w

naturze. Ponad omawiane świadczenia honorowe Karta Górnika już jako przywilej w

zakresie płac przewiduje także specjalne wynagrodzenia miesięczne, zróżnicowane z

uwagi na charakter wykonywanej pracy oraz staż pracy (§ 9 Karty Górnika).

W ocenie Sądu Apelacyjnego, z treści powyższych uregulowań wynika zatem,

że co do zasady „barbórkowe" jest prawem honorowym, przyznawanym nie tylko z

okazji uroczystego dnia, ale obok przyznawanych z tej okazji nagród pieniężnych, a

ponadto przyznawanym w naturze, a tylko ewentualnie w ekwiwalencie. Odnosząc

powyższe rozważania do regulacji prawnej zawartej w art. 18 pkt 1 Zakładowego

Układu Zbiorowego dla Pracowników Huty Sąd wskazał, że pracownikom wniosko-

dawcy przysługiwało zarówno dodatkowe specjalne wynagrodzenie roczne z tytułu

„Karty Hutnika", jak i tradycyjny dodatek z okazji obchodów „Dnia Hutnika", przy

czym oba te świadczenia były wypłacane zgodnie z zasadami określonymi w załącz-

niku nr 10 do Zakładowego Układu Zbiorowego. Załącznik nr 10 ustalał bardzo

szczegółowe zasady przyznawania „specjalnego wynagrodzenia rocznego", różni-

cując go co do wysokości w zależności od posiadanego przez pracownika stażu

5

pracy i wskazując podstawę jego obliczenia w odniesieniu do rocznego wynagrodze-

nia pracownika, a także zawierał regulacje określające, w jakich przypadkach spe-

cjalne wynagrodzenie nie przysługuje, czy też ulega obniżeniu i o ile. Z kolei w pkt III

ust. 5 i 6 załącznika określono zasady wypłacania „tradycyjnego dodatku z okazji

Dnia Hutnika”. Dodatek te był wypłacany w dniu 10 maja danego roku wszystkim

pracownikom zatrudnionym w Hucie, a jego wysokość ustalana była corocznie w ra-

mach dysponowanych środków na wynagrodzenia w wysokości 100% średniej

dniówki w Hucie.

W ocenie Sądu, porównanie obu regulacji prawnych odnoszących się do „spe-

cjalnego wynagrodzenia rocznego" i „tradycyjnego dodatku" ustanowionych w Zakła-

dowym Układzie Zbiorowym z odpowiadającymi im świadczeniami honorowymi

przewidzianymi w Karcie Górnika pozwala na przyjęcie, że jedynie „tradycyjny doda-

tek" odpowiada analogicznym kryteriom jak „barbórkowe". Był bowiem świadczeniem

wypłacanym z okazji „Dnia Hutnika", w ściśle określonym dniu, tj. 10 maja, a ponad-

to, podobnie jak tradycyjne „barbórkowe", przysługiwał wszystkim pracownikom Huty

w jednolitej, relatywnie niewielkiej wysokości. Można go tym samym uznać za prawo

honorowe, symboliczne, w przeciwieństwie do „specjalnego wynagrodzenia roczne-

go", które spełnia kryteria rocznej nagrody pieniężnej, przyznawanej nawet nie z ty-

tułu uroczystego dnia, jako że sam UZP nie nawiązuje w tym zakresie do Dnia Hut-

nika, tj. 4 maja, a jedynie do „Karty Hutnika", a jedynie wypłacanej w maju, przyzna-

wanej tylko niektórym pracownikom, po spełnieniu szeregu warunków i w zróżnico-

wanej wysokości, nieodpowiadającej jakiemukolwiek świadczeniu w naturze. Oceny

tej nie może zmienić fakt zniesienia „tradycyjnego dodatku" postanowieniami Proto-

kołu dodatkowego […] z dnia 17 kwietnia 2008 r., bowiem w niczym nie zmieniło to

charakteru „specjalnego wynagrodzenia rocznego". W tym świetle bez znaczenia

pozostaje fakt, że „specjalne wynagrodzenie roczne" jest przyznawane na podstawie

układu zbiorowego pracy, czyli spełnia przesłankę określoną w § 2 ust. 1 pkt 27 roz-

porządzenia, skoro nie spełnia przesłanki dalszej, tzn. nie jest świadczeniem przy-

znawanym z tytułu uroczystego dnia, analogicznym do tradycyjnego „barbórkowego".

Z powyższą interpretacją spornego przepisu nie zgodziła się Huta B. w złożo-

nej przez siebie skardze kasacyjnej i zaskarżając w całości wyrok Sądu Apelacyjne-

go w Katowicach, zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia, przez

błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z powołaniem się na powyższy

zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty

6

poprzez zmianę zaskarżonej decyzji organu i uznanie za prawidłowe stanowiska

skarżącego o braku podstaw do odprowadzania składek na ubezpieczenia emery-

talne i rentowe od dodatkowego wynagrodzenia rocznego z tytułu Karty Hutnika.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do roku 2008 w Hucie B. przy-

sługiwały pracownikom dwa niezależne od siebie świadczenia: specjalne wynagro-

dzenie roczne oraz tradycyjny dodatek, oba wypłacane z okazji Dnia Hutnika przypa-

dającego na 4 maja. W roku 2008 protokołem dodatkowym nr 5 do Zakładowego

Układu Zbiorowego Pracy zniesiono świadczenie w postaci tradycyjnego dodatku,

pozostawiając jako jedyne świadczenie branżowe dodatkowe specjalne wynagrodze-

nie roczne wypłacane każdorazowo w maju danego roku. Wypłata tego świadczenia

w dniu 4 maja, tj. w Dniu Hutnika, byłaby niemożliwa z uwagi na fakt, iż jest to dla

pracowników Huty dzień wolny od pracy. Z tego też powodu jako okres wypłaty

przyjęto miesiąc maj, co zdaniem skarżącego dotyczy wyłącznie trybu wypłacania

świadczenia i nie wpływa na jego charakter jako świadczenia wypłacanego z tytułu

uroczystego dnia.

Ponadto według skarżącego, nie można przy interpretacji spornego przepisu

odwoływać się do Karty Górnika z uwagi na to, że przywileje branżowe określone

Kartą Górnika są uregulowane przepisami prawa, natomiast przywileje określone

tzw. Kartą Hutnika wynikają w całości z uregulowań przepisów zbiorowego prawa

pracy zawartych w zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy.

Nie można zatem poprzez wykładnię przepisów Karty Górnika dokonywać oceny po-

stanowień konkretnego zakładowego układu zbiorowego pracy obowiązującego w

zupełnie innej branży przemysłu. Skarżący wskazał również, że przepisy Karty Gór-

nika pochodzą z roku 1981, a więc są wcześniejsze niż przepisy rozporządzenia w

sprawie wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, które pochodzą z roku 1998.

Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że gdyby ustawodawca zamierzał wprost od-

wołać się do przepisów Karty Górnika, to wskazałby w rozporządzeniu w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru właściwe przepisy lub cały akt

prawny. Według skarżącego, podkreślenia wymaga też fakt, że pojęcie „świadczenia"

nie zostało zdefiniowane przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad

ustalania podstawy wymiaru i w związku z tym zakres znaczeniowy tego pojęcia na-

leży interpretować dość szeroko, uwzględniając wszelkie świadczenia niemające

charakteru nagrody, której definicji rozporządzenie również nie zawiera. Dodatkowe

wynagrodzenie przyznawane pracownikom Huty B. niemające charakteru nagrody

7

należy zatem uznać za „świadczenie", a co za tym idzie za przychód niestanowiący

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Organ rentowy wnosił o odrzucenie, bądź oddalenie skargi kasacyjnej i o za-

sądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z art. 18 ust. 1 ustawy

systemowej wynika, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe pracowników stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 ustawy, tj.

przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z ty-

tułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26

lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku

pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną

świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych

wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia

za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewyko-

rzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z

góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak rów-

nież wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Szczegółowy katalog wyłączeń niektórych rodzajów tych przychodów z podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe zawiera § 2 rozporządzenia

wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 21 ustawy systemowej. Jak

trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, przepisy rozporządzenia jako ustanawiające wyjątki

od zasady ustalania podstawy wymiaru składek od wszystkich przychodów ze sto-

sunku pracy wykładane muszą być ściśle.

W myśl § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia, podstawy wymiaru składek nie sta-

nowią dodatkowe świadczenia niemające charakteru deputatu przyznawane na pod-

stawie przepisów szczególnych - kart branżowych lub układów zbiorowych pracy, tj.

ekwiwalent pieniężny z tytułu zwrotu kosztów przejazdów urlopowych, świadczenia

na pomoce naukowe dla dzieci, świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni,

jak tradycyjne „barbórkowe”, z wyjątkiem nagród pieniężnych wypłacanych z tytułu

uroczystych dni. Nie budzi wątpliwości, że katalog dodatkowych świadczeń niesta-

nowiących podstawy wymiaru składek jest zamknięty; są nimi tylko świadczenia wy-

8

mienione w tym przepisie, a wśród nich świadczenia przyznawane z tytułu uroczys-

tych dni na podstawie kart branżowych lub układów zbiorowych pracy. Bez wątpienia

nie chodzi przy tym o każde świadczenie wypłacane pracownikom określonej branży

w okresie, na który przypada ich święto. Precyzując pojęcie „świadczenia przyzna-

wanego z tytułu uroczystych dni”, ustawodawca odwołał się bowiem do tzw. tradycyj-

nego „barbórkowego”, stąd trudno odmówić racji Sądowi odwoławczemu, że kwestia

charakteru tego ostatnio wymienionego świadczenia ma podstawowe znaczenie dla

wykładni § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia w tej części, w której wyłącza z podstawy

wymiaru składek inne świadczenia przyznawane z tytułu uroczystych dni. Nie budzi

też wątpliwości, że w świetle § 3 ust. 3 Karty Górnika tradycyjne „barbórkowe” jest

prawem honorowym, przyznawanym z okazji Dnia Górnika i co do zasady jako

świadczenie w naturze, a tylko ewentualnie w ekwiwalencie pieniężnym. Zgodzić

należy się z Sądem Apelacyjnym, że charakter analogiczny do tradycyjnego „barbór-

kowego” miał w przypadku wnioskodawcy jedynie wypłacany w dniu 10 maja danego

roku „tradycyjny dodatek z okazji Dnia Hutnika”, który przysługiwał wszystkim pra-

cownikom Huty w jednolitej, niewielkiej wysokości (100% średniej dniówki w Hucie).

Można go było zatem uznać za prawo honorowe, symboliczne, przysługujące z tytułu

uroczystego dnia, podobnie jak tradycyjne „barbórkowe”. Takiego charakteru z pew-

nością pozbawione jest zaś specjalne wynagrodzenie roczne przysługujące pracow-

nikom wnioskodawcy na podstawie art. 18 pkt 1 Zakładowego Układu Zbiorowego

Pracy z maja 2005 r. Biorąc pod uwagę wynikające z załącznika nr 10 do układu za-

sady przyznawania tego wynagrodzenia, jak i jego wysokość (między innymi roczny

okres obliczeniowy, roczne wynagrodzenie jako podstawa do obliczenia wysokości

specjalnego wynagrodzenia rocznego, wynoszącego od 5% do 20% podstawy w za-

leżności od stażu pracy), uznać należy, że jest to dodatkowe wynagrodzenie roczne

wypłacane nie z tytułu uroczystego dnia, a jedynie w okresie, na który przypada

Dzień Hutnika, przysługujące pracownikom Huty na zasadach zbliżonych do analo-

gicznych świadczeń wypłacanych pracownikom innych branż w oparciu o obowiązu-

jące ich zakładowe źródła płacowe, czy też pracownikom sfery budżetowej na pod-

stawie ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla

pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. Nr 160, poz. 1080 ze zm.). Brak jest

zaś przesłanek do stwierdzenia, że w zamyśle ustawodawcy tego rodzaju dodatkowe

przychody pracowników osiągnięte w ciągu roku miałyby nie stanowić podstawy wy-

miaru składek na ubezpieczenia społeczne, skoro nawet nagrody pieniężne przy-

9

znawane z tytułu uroczystego dnia taką podstawę stanowią (§ 2 ust. 1 pkt 27 in fine

rozporządzenia).

Z tych względów Sąd Najwyższy za prawidłowy uznał pogląd Sądu Apelacyj-

nego, że specjalne wynagrodzenie roczne przysługujące pracownikom wnioskodaw-

cy z tytułu Karty Hutnika stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia eme-

rytalne i rentowe, wobec czego z mocy art. 39814

k.p.c. i art. 39821

w związku z art.

108 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

========================================