III KK 48/11

WYROK Z DNIA 22 WRZEŚNIA 2011 R.

III KK 48/11

Przepis art. 291 k.k. nie przewiduje kryminalizacji zachowania

polegającego tylko na zbyciu rzeczy uzyskanej za pomocą czynu

zabronionego.

Przewodniczący: sędzia SN Z. Puszkarski.

Sędziowie SN: K. Cesarz (sprawozdawca), M. Laskowski.

Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Drozdowska.

Sąd Najwyższy w sprawie Sławomira W., skazanego z art. 291 § 2

k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 22 września 2011

r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 września 2008 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i u n i e w i n n i ł oskarżonego od

zarzucanego mu czynu (...).

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem nakazowym z dnia 23 września 2008 r., Sąd Rejonowy w L.

uznał Sławomira W. za winnego tego, że w dniu 10 maja 2007 r. w S. zbył

przyczepę specjalistyczną marki Niewiadów wartości 7 000 zł wiedząc, że

została uzyskana za pomocą czynu zabronionego – kradzieży na szkodę

Tomasza N. i przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, na

podstawie art. 291 § 2 k.k. skazał oskarżonego na karę 100 stawek

2

dziennych grzywny, po 10 zł za stawkę oraz zwolnił go od kosztów

sądowych. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 5 grudnia 2008 r.

Kasację na korzyść skazanego złożył Prokurator Generalny

zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 291 § 1 i 2 k.k., polegające

na uznaniu, że Sławomir W. dopuścił się przestępstwa określonego w tym

przepisie, podczas gdy przypisane oskarżonemu i uznane za przypadek

mniejszej wagi zachowanie, polegające na zbyciu rzeczy, o której wiedział,

że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nie realizowało

znamion żadnego czynu zabronionego”, po czym wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Słusznie podniesiono w

jej uzasadnieniu, że za popełnienie umyślnego paserstwa, zgodnie z treścią

art. 291 § 1 k.k. odpowiada tylko ten, kto realizuje jedną z enumeratywnie

wskazanych w tym przepisie czynności sprawczych, to jest nabywa,

pomaga do zbycia, przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy uzyskanej za

pomocą czynu zabronionego. Również wyczerpanie jednego z tych

czterech znamion czasownikowych konieczne jest do przyjęcia wypadku

mniejszej wagi, określonego w art. 291 § 2 k.k. Przepis ten nie przewiduje

natomiast penalizacji zachowania polegającego na zbyciu rzeczy uzyskanej

za pomocą czynu zabronionego. Zbycia nie można również utożsamiać z

karalną pomocą do zbycia. Sprawca musi mieć wówczas świadomość, że

swoim zachowaniem pomaga innej osobie (choćby osoba ta o pomocy tej

nie wiedziała) do zbycia rzeczy.

Zarzucone a następnie przypisane oskarżonemu zachowanie nie

zawierało zatem kompletu znamion przestępstwa z art. 291 k.k. Zaistniała

więc sytuacja określana w art. 17 § 1 pkt 2 in princ k.p.k. Powinna ona

skutkować wydaniem przez Sąd Rejonowy wyroku uniewinniającego (art.

3

414 § 1 zd. 2 k.p.k.). Skazanie w tej sytuacji okazało się oczywiście

niesłuszne w rozumieniu art. 537 § 2 k.p.k. Dlatego należało uchylić

zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonego od zarzucanego czynu.