I UK 58/11

Sygn. akt I UK 58/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSA Jolanta Frańczak (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania Janiny S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o świadczenie przedemerytalne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2011 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 września 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 25 listopada 2009 r.

odmówił ubezpieczonej Janinie S. prawa do świadczenia przedemerytalnego,

ponieważ nie ukończyła 55 lat życia i nie legitymuje się 35 letnim okresem

składkowym i nieskładkowym, a tym samym nie spełnia przesłanek warunkujących

nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego, które określone są w art. 2 ust.

1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 4

lutego 2010 r. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał Janinie S. prawo do

świadczenia przedemerytalnego od dnia 20 października 2009 r.

Sąd Okręgowy ustalił na podstawie świadectw pracy, akt osobowych, zapisu

w dowodzie osobistym, legitymacji ubezpieczeniowej oraz zeznań świadków, że

okres pracy wykonywanej przez ubezpieczoną na podstawie umowy agencyjnej w

okresie od 13 czerwca 1973 r. do 26 czerwca 1980 r. należy zaliczyć do stażu

ubezpieczeniowego warunkującego nabycie prawa do emerytury. Tym sposobem

ubezpieczona spełniała wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia

przedemerytalnego w myśl art. art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r.

o świadczeniach przedemerytalnych.

Po rozpoznaniu apelacji, wniesioną od powyższego wyroku przez organ

rentowy, Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia

28 kwietnia 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd pierwszej

instancji nie rozważył istoty sprawy, ponieważ nie zbadał możliwości zaliczenia

okresu pracy ubezpieczonej na podstawie umowy agencyjnej od 13 czerwca 1973

r. do 26 czerwca 1980 r. do okresu składkowego lub nieskładkowego pod kątem

warunków wskazanych w ówczesnych regulacjach prawnych dotyczących umów

agencyjnych i umów zlecenia, a to: w ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o

ubezpieczeniu społecznym rzemieślników, ustawie z dnia 23 stycznia 1968 r. o

powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz ustawie z

dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na

rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub

umowy zlecenia.

3

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając

ponownie sprawę, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2010 roku oddalił odwołanie.

Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności podniósł, że kwestią sporną było

zaliczenie do okresu warunkującego nabycie przez ubezpieczoną Janinę S. prawa

do świadczenia przedemerytalnego zatrudnienia na podstawie umowy agencyjnej

od 13 czerwca 1973 r. do 26 czerwca 1980 r. W ocenie Sądu Okręgowego

stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) od dnia 1 stycznia 1976 r., niezależnie od tego

czy była, czy też nie była opłacana składka na ubezpieczenie społeczne, to dla

osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej czy też umowy zlecenia

okres ten należy zawsze zaliczyć do okresów składkowych. Na taką ocenę nie

wpływał w żaden sposób art. 28 ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu

społecznym osób wykonujących pracę na rzecz jednostki gospodarki

uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (Dz.U. Nr 45,

poz. 232), zgodnie z którym, jeżeli po upływie roku kalendarzowego okaże się, że w

ciągu tego roku przeciętny miesięczny dochód z wykonywania umowy nie osiągnął

połowy najniższego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej, składki opłacane

za ten rok podlegają zwrotowi, a tego roku nie wlicza się do okresu ubezpieczenia

wymaganego do uzyskania świadczenia na podstawie ustawy, ponieważ obecnie

art. 6 ust. 2 pkt 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych nie uzależnia zaliczenia tego okresu do stażu ubezpieczeniowego w

zależności od osiąganego wówczas dochodu.

Sąd Okręgowy nie zaliczył ubezpieczonej okresu zatrudnienia przed

1 stycznia 1976 r., wykonywanego na podstawie umowy agencyjnej zawartej

z Gminną Spółdzielnią „Samopomoc Chłopska” w dniu 8 marca 1973 r., ponieważ

umowa nie przewidywała obowiązku ubezpieczenia społecznego. Zgodnie z § 12

tej umowy Gminna Spółdzielnia ubezpieczała Janinę S. jako agenta wyłącznie od

następstw nieszczęśliwych wypadków, albowiem do 1 stycznia 1976 r.

ubezpieczenie społeczne osób wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki

uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia nie było

wymagane. Ponadto § 19 umowy agencyjnej stanowił, że agent ani żaden z

4

członków jego rodziny lub domowników pomagających mu przy sprzedaży nie

stawał się pracownikiem Spółdzielni i nie nabywał uprawnień pracowniczych oraz

nie korzystał ze świadczeń socjalnych przysługujących pracownikom Spółdzielni, a

w szczególności: z płatnego urlopu wypoczynkowego, zdrowotnego,

macierzyńskiego, bezpłatnego leczenia, zasiłków chorobowych, dodatków

rodzinnych oraz innych świadczeń społecznych i socjalnych. Takiego „zapisu” nie

zawierała umowa agencyjna z dnia 1 stycznia 1977 r. zawarta z Gminną

Spółdzielnią „Samopomoc Chłopska”.

Sąd Okręgowy wskazał, że dokonanej powyżej oceny nie zmienia treść

ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła (Dz.U. Nr

23, poz. 164 ze zm.), albowiem nie obejmuje ona działalności handlowej, którą

prowadziła ubezpieczona oraz uzyskiwanie przez ubezpieczoną dochodu z umowy

agencyjnej wyższego, nie tylko od najniższego wynagrodzenia w gospodarce

uspołecznionej, ale wyższego od przeciętnego wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy

ubezpieczona nie posiada wymaganego 35 letniego okresu składkowego

i nieskładkowego, gdyż brakowało jej do tego okresu 4 lata, 6 miesięcy i 4 dni

a zaliczony okres z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej po

dniu 1 stycznia 1976 r. wynosi 4 lata, 5 miesięcy i 26 dni.

Ubezpieczona Janina S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości apelacją.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów

postępowania i w konsekwencji błędne niezaliczenie jej do stażu pracy okresu

pracy wykonywanej na podstawie umowy agencyjnej od 13 czerwca 1973 r. do 31

grudnia 1975 r.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28

września 2010 r. oddalił apelację.

Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności stwierdził, że w całości podziela

ustalenia faktyczne i wnioski z nich wyprowadzone przez Sąd pierwszej instancji,

a mianowicie, iż umowa agencyjna zawarta przez ubezpieczoną w dniu 8 marca

1973 r. nie odpowiadała warunkom ubezpieczenia społecznego, które

obowiązywały w tym okresie. Podczas wykonywania umowy agencyjnej

obowiązywały wydane na podstawie art. 47 ustawy z dnia 29 marca 1965 r.

o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników (Dz.U. Nr 13, poz. 90) przepisy

5

normujące między innymi ubezpieczenie społeczne osób prowadzących

uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie umowy zlecenia lub umowy

agencyjnej, które zostały uchylone z dniem 1 stycznia 1976 roku. Wspomniane

przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1969 r. w sprawie

ubezpieczenia społecznego osób prowadzących uspołecznione sklepy i księgarnie

na podstawie umowy zlecenia lub umowy agencyjnej (Dz.U. Nr 10, poz. 71)

rozciągały obowiązek ubezpieczenia społecznego na osoby takie jak

wnioskodawczyni. Umowa agencyjna, którą zawarła wnioskodawczyni z Gminną

Spółdzielnią nie zawierała jednak „zapisu” o obowiązku ubezpieczenia

społecznego, co jednoznacznie wynika z treści tej umowy i powyższej oceny nie

zmieniają zeznania świadków, jak również zapis w dowodzie osobistym i legitymacji

ubezpieczeniowej. W tej sytuacji okres pracy ubezpieczonej od 13 czerwca 1973 r.

do 31 grudnia 1975 r., wykonywanej na podstawie umowy agencyjnej, nie mógł być

zaliczony do okresu składkowego, o jakim mowa w art. 6 ust. 2 pkt 13 lit. b ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), ponieważ

umowa agencyjna nie odpowiadała warunkom ubezpieczenia i dlatego nie

odprowadzano składki na ubezpieczenie społeczne. Zaliczenie natomiast samego

okresu od 1 stycznia 1976 r. do 26 czerwca 1980 r. nie daje ubezpieczonej

wymaganego w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2005 r. o

świadczeniach przedemerytalnych, co najmniej 35 letniego okresu składkowego i

nieskładkowego, który warunkuje prawo do świadczenia przedemerytalnego po

ukończeniu 50 lat życia.

Ubezpieczona zaskarżyła powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w całości

skargą kasacyjną, w której na podstawie art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. zaskarżonemu

wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt 5

ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr

120, poz. 1252), art. 6 ust. 2 pkt 13 lit. b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.

z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), art. 47 ustawy z dnia 29 marca 1965 r. o

ubezpieczeniu społecznym rzemieślników (Dz.U. Nr 13, poz. 90) w związku z

rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1969 r. w sprawie

6

ubezpieczenia społecznego osób prowadzących uspołecznione sklepy i księgarnie

na podstawie umowy zlecenia lub umowy agencyjnej (Dz.U. Nr 10, poz. 71)

poprzez błędną ich wykładnię wynikającą z przyjęcia, że skoro umowa agencyjna z

dnia 8 marca 1973 r. nie odpowiadała warunkom ubezpieczenia obowiązującym w

tym dniu, to nie można zaliczyć do stażu ubezpieczeniowego okresu zatrudnienia w

Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” od 13 czerwca 1973 r. do 31 grudnia

1975 r. pomimo tego, że przepisy art. 47 ustawy o ubezpieczeniu społecznym

rzemieślników w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1

kwietnia 1969 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego osób prowadzących

uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie umowy zlecenia lub umowy

agencyjnej rozciągały obowiązek ubezpieczenia społecznego na osoby takie jak

ubezpieczona, prowadzące sklepy na podstawie umowy agencyjnej. Ubezpieczona

domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości a także uchylenia w całości

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub uchylenia zaskarżonych

wyroków i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i

przyznanie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zasądzenia kosztów

postępowania za wszystkie instancje. W uzasadnieniu skargi ubezpieczona podała,

że skoro Sąd drugiej instancji przyjął, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 1 kwietnia 1969 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego osób prowadzących

uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie umowy zlecenia lub umowy

agencyjnej rozciągały obowiązek ubezpieczenia społecznego na takie osoby jak

skarżąca, to nieskutecznie prawnie były wszelkie „zapisy” umowy, które taki

obowiązek wyłączały, a podleganie ubezpieczeniu społecznemu następowało

z mocy ustawy. W tej sytuacji, zdaniem ubezpieczonej, skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona, ponieważ obowiązek ubezpieczenia społecznego

w okresie obowiązywania umowy agencyjnej przed dniem 1 stycznia 1976 roku

wynikał z przepisów prawa i nie był uzależniony od woli stron lub zakładu pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie istota sporu

sprowadzała się do ustalenia, czy skarżąca spełnia, określony w art. 2 ust. 1 pkt 5

7

ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr

120, poz. 1252), warunek posiadania 35-letniego okresu uprawniającego do

emerytury. Zgodnie z tym przepisem, prawo do świadczenia przedemerytalnego

przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn

dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji

zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ma

okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 dla

mężczyzn. Pojęcie „okres uprawniającego do emerytury”, w rozumieniu

cytowanego powyżej przepisu, definiuje art. 2 ust. 2 ustawy o świadczeniach

przedemerytalnych, stanowiąc, że jest nim okres ustalony zgodnie z przepisami art.

5-9, 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.

1227 ze zm.).

Skarżąca 35-letni okres uprawniający do emerytury może wykazać wyłącznie

poprzez zaliczenie do stażu ubezpieczeniowego okresu pracy wykonywanej na

podstawie umowy agencyjnej zawartej w dniu 8 marca 1973 r. z Gminną

Spółdzielnią „Samopomoc Chłopska”. Oceniając możliwość uwzględnienie tego

okresu jako okresu składkowego, Sąd drugiej instancji odwołał się do treści art. 6

ust. 2 pkt 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, zgodnie z którym za okresy składkowe uważa się również

przypadające przed dniem 1 listopada 1991 roku okresy, za które została opłacona

składka na ubezpieczenie społeczne albo za które nie było obowiązku opłacania

składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu pracy na obszarze Państwa Polskiego

wykonywanej na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy

agencyjnej lub umowy zlecenia oraz współpracy przy wykonywaniu takiej umowy:

a) objętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i okresy kontynuowania tego

ubezpieczenia, za które opłacano składkę na to ubezpieczenie lub w których

występowało zwolnienie z opłacania tej składki, b)wykonywanej przed 1 stycznia

1976 roku, jeżeli umowa odpowiadała warunkom ubezpieczenia obowiązującym w

tym dniu.

W dniu zawarcia przez skarżącą umowy agencyjnej z Gminną Spółdzielnią,

co prawidłowo wskazuje Sąd Apelacyjny w swoich rozważaniach, obowiązywała

8

ustawa z dnia 8 czerwca 1972 r. o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników (Dz.U.

Nr 23, poz. 165), która w art. 61 stanowiła, że za okresy ubezpieczenia w

rozumieniu art. 7 tej ustawy uważa się również okresy ubezpieczenia wymienione w

art. 7 ustawy z dnia 29 marca 1965 roku o ubezpieczeniu społecznym

rzemieślników (Dz.U. Nr 13, poz. 90) oraz w przepisach wydanych na podstawie

art. 47 tej ustawy. Przepisy, które zostały wydane na podstawie art. 47 ustawy z

dnia 29 marca 1965 roku o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników, to

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1969 roku w sprawie osób

prowadzących uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie umowy zlecenia lub

umowy agencyjnej (Dz.U. Nr 10, poz. 71), które zostało następnie uchylone z

dniem 1 stycznia 1976 roku na podstawie art. 50 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia

1975 roku o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na rzecz

jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy zlecenia lub umowy

agencyjnej (Dz.U. Nr 45, poz. 232). Ustawa ta z dniem 1 stycznia 1976 r.

całościowo uregulowała problematykę ubezpieczenia społecznego osób

wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie

umowy agencyjnej lub umowy zlecenia.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1969 roku w

sprawie osób prowadzących uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie

umowy zlecenia lub umowy agencyjnej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 6 września 1966 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego osób prowadzących

zakłady gastronomiczne oraz stacje benzynowe na podstawie umowy zlecenia lub

umowy agencyjnej (Dz.U. Nr 40, poz. 237) rozciąga się na: 1) osoby, które

prowadzą sklepy i księgarnie na podstawie umów zlecenia lub umowy agencyjnej

zawartej na okres nie krótszy niż 6 miesięcy z przedsiębiorstwami podległymi lub

nadzorowanymi przez Ministra Handlu Wewnętrznego i Ministra Kultury i Sztuki

oraz ze spółdzielniami zrzeszonymi w Związku Spółdzielni Spożywców „Społem”, w

Centrali Rolniczej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” i w Centrali Spółdzielni

Ogrodniczych, 2) osoby współpracujące z osobami wymienionymi w pkt 1.

W tej sytuacji poprzez zawarte w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

1 kwietnia 1969 r. odesłanie kluczowe znaczenie w okresie wykonywania przez

skarżącą umowy agencyjnej z Gminną Spółdzielnią miały przepisy rozporządzenia

9

Rady Ministrów z dnia 6 września 1966 r. w sprawie ubezpieczenia społecznego

osób prowadzących zakłady gastronomiczne oraz stacje benzynowe na podstawie

umowy zlecenia lub umowy agencyjnej. Cytowane powyżej rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 6 września 1966 r. obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym

obejmowało osoby, które rozpoczynały wykonywanie czynności na podstawie

umowy zlecenia lub umowy agencyjnej zawartej na okres nie krótszy niż 6 miesięcy

a obowiązek ten ustawał z dniem, w którym wygasła lub została rozwiązana umowa

agencyjna (§ 6). Za okres ubezpieczenia uważało się okres, w którym

ubezpieczony lub osoba z nim współpracująca objęci byli obowiązkiem

ubezpieczenia (§ 7). Ponadto § 9 ust. 2 stanowił, że składki ubezpieczeniowe

przekazuje zakład pracy, na którego rzecz pracuje ubezpieczony lub osoba z nim

współpracująca, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym objęci byli oni

obowiązkiem ubezpieczenia; a w sprawach poboru składek stosuje się przepisy

dotyczące poboru składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników

zatrudnionych w zakładach gospodarki uspołecznionej.

Nie jest więc uprawnione stanowisko Sądu drugiej instancji, że przed dniem

1 stycznia 1976 roku skarżąca nie podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu z

tytułu zawartej w dniu 8 marca 1973 roku umowy agencyjnej, ponieważ umowa ta

nie odpowiadała warunkom ubezpieczenia obowiązującym w tym okresie. Wprost

przeciwnie z ustaleń dokonanych przez Sądy obu instancji wynika, że umowa

agencyjna zawarta przez skarżącą z Gminną Spółdzielnią „Samopomoc Chłopska”

odpowiadała warunkom umowy agencyjnej, określonej w § 1 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 1 kwietnia 1969 roku w sprawie osób prowadzących

uspołecznione sklepy i księgarnie na podstawie umowy zlecenia lub umowy

agencyjnej. Umowa zawarta była na okres przekraczający 6 miesięcy, czas trwania

sprzedaży w ciągu tygodnia nie mógł być krótszy niż 46 godzin, a miesięczny

dochód, co wynika z poczynionych ustaleń, zawsze był wyższy nie tylko od

najniższego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej, ale wyższy od

przeciętnego takiego wynagrodzenia. Obowiązujące w tym okresie przepisy nie

uzależniały objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym osób, które

wykonywały prace na podstawie umowy agencyjnej zawartej z Gminną

Spółdzielnią, od zamieszczenia w tej umowie postanowienia o obowiązkowym

10

podleganiu ubezpieczeniu społecznemu, ponieważ objęcie obowiązkowym

ubezpieczeniem następowało z mocy prawa. Ponadto zgodnie z § 11 ust. 2

wymienionego powyżej rozporządzenia samo stwierdzenie okresów ubezpieczenia

oraz wysokość zarobków dla celów ubezpieczeń społecznych następowało na

podstawie zaświadczeń jednostek gospodarki uspołecznionej (odpowiednio

spółdzielni), a taka adnotacja została zamieszczona w legitymacji

ubezpieczeniowej, dowodzie osobistym skarżącej oraz świadectwie pracy z dnia

31 grudnia 1976 r.

Kierując się rozważaniami dokonanymi powyżej wydaje się, że Sąd

Apelacyjny apriorycznie założył, że brak w umowie agencyjnej postanowienia o

obowiązku objęcia skarżącej ubezpieczeniem społecznym i odprowadzaniu składki

na ubezpieczenie społeczne powoduje, że skarżąca nie była objęta obowiązkowym

ubezpieczeniem społecznym z tytułu zawarcia przedmiotowej umowy, a jak wynika

z rozważań poczynionych powyżej żaden przepis prawa takiego obowiązku na

strony umowy agencyjnej nie nakładał. Istotne było to, że umowa zawarta była na

okres powyżej 6 miesięcy, wykonywana była stale. Wypada w tym miejscu także

zauważyć, że powyższy okres został uwzględniony przez organ rentowy

prawomocną decyzją z dnia 21 sierpnia 2008 r., którą ustalono skarżącej kapitał

początkowy i uznano za udowodniony okres składkowy w wymiarze 25 lat,

4 miesięcy, 11 dni i nieskładkowy w wymiarze 1 miesiąca i 5 dni, tym samym

zaliczając do okresów składkowych cały okres pracy wykonywanej przez skarżącą

na podstawie umowy agencyjnej.

Z powyższych przyczyn Sąd Apelacyjny na mocy art. 39815

§ 1 k.p.c. orzekł

jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 108 § 2 k.p.c.

w związku z art. 39821

k.p.c.