III SK 9/11

Sygn. akt III SK 9/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

Protokolant Edyta Jastrzębska

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 października 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 września 2010 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (obecnie Prezes Urzędu

Komunikacji Elektronicznej, dalej jako Prezes Urzędu) decyzją z dnia 7 listopada

2005 r., wydaną na podstawie art. 210 ust. 1 i 2 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 6

2

Prawa telekomunikacyjnego, nałożył na Telekomunikację Polską S.A. (dalej jako

powódka) karę pieniężną z tytułu niewykonywania decyzji Prezesa Urzędu z dnia

30 czerwca 2003 r.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2003 r. Prezes Urzędu ustalił warunki połączenia

sieci oraz zasady rozliczeń z tytułu wzajemnego korzystania z sieci pomiędzy

powódką a Telnet Mielec Spółką z o.o. (następnie Multimedia Polska – Mielec,

dalej jako zainteresowany). Następnie Prezes Urzędu przeprowadził postępowanie

kontrolne mające na celu weryfikację wykonania decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezes Urzędu wydał decyzję z dnia

30 września 2004 r., którą nałożył na powódkę obowiązek usunięcia w

wyznaczonym terminie stwierdzonych naruszeń, polegających na niewykonaniu

decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. Następnie decyzją z 8 grudnia 2004 r. Prezes

Urzędu uchylił decyzję z 30 września 2004 r. w zakresie nadania jej rygoru

natychmiastowej wykonalności, utrzymując ją w mocy w pozostałym zakresie.

W dniu 28 lutego 2005 r. Prezes Urzędu wezwał powódkę i

zainteresowanego do wykonania obowiązków wynikających z decyzji z 30 września

2004 r. Następnie w dniu 4 kwietnia 2005 r. Prezes Urzędu wszczął kolejne

postępowanie kontrolne, w toku którego w dniu 27 kwietnia 2005 r. przeprowadził

rozprawę, a następnie sporządził w dniu 15 czerwca 2005 r. protokół z kontroli

przestrzegania przez powódkę obowiązków wynikających z decyzji Prezesa Urzędu

z dnia 30 czerwca 2003 r. oraz decyzji Prezesa Urzędu z dnia 30 września 2004 r.

W przedmiotowym protokole stwierdzono, że powódka nie wykonała obowiązków

ciążących na niej na mocy decyzji z 30 września 2004 r. (karta 302-303 akt adm.)

Jednocześnie stwierdzono, że powódka nie wykonała obowiązku połączenia sieci

wynikającego z decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. (karta 303-rewers akt adm.).

Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2005 r. Prezes Urzędu wydał postanowienie

w sprawie wydania zaleceń pokontrolnych. Postanowieniem tym Prezes Urzędu

wezwał powódkę do połączenia w terminie 30 dni sieci zainteresowanego z siecią

powódki, zgodnie z postanowieniami decyzji z 30 czerwca 2003 r. (karta 306 akt

adm.).

Równolegle do czynności podejmowanych przez Prezesa Urzędu w 2005 r.

toczyło się postępowanie przed sądem administracyjnym z odwołania od decyzji

3

Prezesa Urzędu z dnia 30 września 2004 r. oraz z dnia 8 grudnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r.,

sygn. akt VI S.A./WA 288/05 uchylił obie decyzje.

W dniu 12 września 2005 r. Prezes Urzędu wszczął postępowanie w sprawie

nałożenia na powódkę kary pieniężnej z tytułu niewykonania decyzji Prezesa

Urzędu z dnia 30 czerwca 2003 r. Prezes Urzędu uznał bowiem, że uchylenie przez

sąd administracyjny decyzji z dnia 30 września 2004 r. (oraz decyzji z dnia 8

grudnia 2004 r.) nie uwalniało powódki od odpowiedzialności za niewykonanie

decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. W przeprowadzonym w 2005 r. postępowaniu

kontrolnym wykazano zaś, że powódka nie wykonała decyzji z 30 czerwca 2003 r.

Stwierdzając tę okoliczność, Prezes Urzędu wydał opisaną na wstępie decyzję z

dnia 7 listopada 2005 r.

Powódka zaskarżyła powyższą decyzję Prezesa Urzędu odwołaniem w

całości.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

wyrokiem z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt XVII AmT 55/07 uchylił decyzję z

dnia 7 listopada 2005 r. oraz zasądził od Prezesa Urzędu na rzecz powódki koszty

postępowania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy wyjaśnił, że

skutkiem uchylenia przez sąd administracyjny decyzji Prezesa Urzędu z dnia 30

września 2004 r. stwierdzającej fakt niewykonania przez powódkę decyzji Prezesa

Urzędu z dnia 30 czerwca 2003 r., brak było w zaskarżonej decyzji z 7 listopada

2005 r. ustaleń stanowiących podstawę do nałożenia na powódkę kary pieniężnej.

Decyzja z dnia 7 listopada 2005 r. została bowiem wydana w oparciu o ustalenia

dokonane w związku z wydaniem decyzji z dnia 30 września 2004 r., która

następnie została uchylona. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał

zaś nałożenia na powódkę kary pieniężnej, gdyż podjęte przez Prezesa Urzędu w

2005 r. czynności kontrolne odnosiły się do decyzji z dnia 30 września 2004 r.,

która została uchylona. Prezes Urzędu nie dokonał z kolei żadnych nowych ustaleń

co do przyczyn niewykonania decyzji o połączeniu sieci z dnia 30 czerwca 2003 r.

Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyrok apelacją w całości, wnosząc o

jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości o oddalenie

4

odwołania powódki. Zaskarżonemu orzeczeniu Prezes Urzędu zarzucił naruszenie

art. 328 § 2 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c., art.

47964

§ 2 k.p.c. w związku z art. 252 k.p.c. i art. 386 § 6 k.p.c., a także art. 209 ust.

1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt

VI Aca 1191/09 oddalił apelację Prezesa Urzędu. Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd

Okręgowy prawidłowo ocenił konsekwencje uchylenia przez sąd administracyjny

decyzji Prezesa Urzędu z dnia 30 września 2004 r. oraz z dnia 8 grudnia 2004 r.,

przyjmując że wszelkie ustalenia Prezesa Urzędu dokonane po wydaniu tej decyzji,

w tym także ustalenia dotyczące niewykonania sformułowanych w niej zaleceń, nie

mogą zostać uznane za wiążące. W zaskarżonej decyzji z dnia 7 listopada 2005 r.

Prezes Urzędu nie poczynił zaś żadnych innych ustaleń dotyczących niewykonania

decyzji o połączeniu sieci. Nie było zatem podstaw do nałożenia kary pieniężnej na

powódkę, skoro postępowanie kontrolne w sprawie wykonania decyzji Prezesa

Urzędu z dnia 30 czerwca 2003 r., służące stwierdzeniu naruszeń, nie zostało

zakończone do daty wydania decyzji z dnia 7 listopada 2005 r. Z tego też powodu

Sąd Apelacyjny uznał za bezprzedmiotowe odnoszenie się do pozostałych

zarzutów dotyczących ustaleń i rozważań Sądu Okręgowego. Nie uwzględnił

również zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest:

1) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez sporządzenie

uzasadniania w sposób nie pozwalający na przeprowadzenie kontroli

kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia;

2) art. 385 k.p.c. i 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

poprzez oddalenie apelacji Prezesa Urzędu, gdy wyrok Sądu pierwszej

instancji nie poddawał się kontroli kasacyjnej;

3) art. 385 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c. i 382 k.p.c. poprzez

oddalenie apelacji w sytuacji zaniechania rozpoznania wszystkich zarzutów

podnoszonych w apelacji pozwanego,

a także naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

5

1) art. 209 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 2 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego w

brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji poprzez jego

błędną wykładnię i uznanie, że „skoro w sprawie wykonania decyzji

ustalającej warunki połączenia Prezes URTiP prowadził postępowanie

kontrolne, na które zresztą powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i

w dniu 30 września 2004 r. wydał decyzję stwierdzającą naruszenia,

określając obowiązki i terminy ich usunięcia, wyeliminowaną na skutek jej

uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lipca

2005 r. z obrotu prawnego, to nieprawidłowym było następnie wydanie na

podstawie art. 210 w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo

telekomunikacyjne decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, będącej przedmiotem

postępowania w niniejszej sprawie. W dacie wydania zaskarżonej decyzji,

stanowiące jej podstawę naruszenia nie były bowiem stwierdzone w

należytej formie, a wobec uchylenia decyzji o naruszeniach, wszczęte przez

organ regulacyjny przed wydaniem tej decyzji postępowanie kontrolne,

wbrew stanowisku strony pozwanej, nie zostało do daty wydania zaskarżonej

decyzji formalnie zakończone.”

2) art. 209 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 28 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego

poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dla wymierzenia kary pieniężnej

zaskarżoną decyzją nie ma znaczenia, czy decyzja z dnia 30 czerwca 2003

r. była wykonalna, co prowadzi do wniosku, że istnieją sytuacje, w których

mimo że przedsiębiorca telekomunikacyjny nie wypełnia warunków

zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego oraz rozliczeń z tego tytułu,

określonych w decyzji lub w umowie, nie podlega obligatoryjnej karze

pieniężnej.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2011 r. powódka wniosła o oddalenie

skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu okazała się nieuzasadniona.

6

Wyrok Sądu Apelacyjnego oparty jest na dwóch podstawowych założeniach.

Zgodnie z pierwszym z nich, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę karę

pieniężną z art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego dopiero po uprzednim

przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, o którym mowa w art. 199 i n. Prawa

telekomunikacyjnego. Stwierdzenie naruszeń obowiązków ciążących na

przedsiębiorcy telekomunikacyjnym w toku takiego postępowania nie jest przy tym

wystarczającą przesłanką do orzeczenia kary pieniężnej z art. 209 ust. 1 Prawa

telekomunikacyjnego, gdyż konieczne jest wyczerpanie trybu procedowania

określonego w art. 201 Prawa telekomunikacyjnego, to jest wyznaczenie terminu do

usunięcia naruszeń oraz bezskuteczny upływ tego terminu, a następnie wydanie

decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych naruszeń. Założenie to jest zgodne z

zapatrywaniami Sądu Najwyższego wyrażonymi w uzasadnieniach wyroków: z dnia

21 września 2010 r., III SK 8/10 oraz z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10, gdy

podstawę do nałożenia kary pieniężnej stanowi naruszenie obowiązków, o których

mowa w art. 10 dyrektywy 2002/20 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie

zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.Urz.UE z 2002

r., L 108, s. 21, dalej jako dyrektywa 2002/20). W przypadku naruszeń, które nie są

objęte zakresem tego przepisu, przepis art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego

w związku z art. 210 tej ustawy może stanowić podstawę nałożenia kary pieniężnej

po przeprowadzeniu tzw. samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary

pieniężnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., III SK 35/08). Od tej

reguły istnieje wyjątek, gdy Prezes Urzędu rozpocznie postępowanie kontrolne z

art. 199 i n. Prawa telekomunikacyjnego. Nie może wówczas – stosownie do

zapatrywań prawnych wyrażonych w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 września

2010 r., III SK 8/10 – stosować art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w wyniku

przeprowadzenia samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej

(art. 210 Prawa telekomunikacyjnego). Konieczne jest bowiem uprzednie

wyczerpania trybu postępowania określonego w art. 201 Prawa

telekomunikacyjnego. Drugim założeniem, na jakim opiera się zaskarżone

orzeczenie, jest brak wystarczającej podstawy dowodowej do nałożenia kary

pieniężnej na powódkę, skoro w ramach przeprowadzonego przez Prezesa Urzędu

postępowania kontrolnego poczyniono ustalenia odnoszące się do wykonania przez

7

powódkę decyzji z dnia 30 września 2004 r., która została uchylona wyrokiem sądu

administracyjnego. W rezultacie Sąd Apelacyjny uznał, że Prezes Urzędu nie

stwierdził w należytej formie naruszeń decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r., do których

decyzja z dnia 7 listopada 2005 r. się odnosi. Oceny zasadności skargi kasacyjnej

Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie oraz prawidłowości zastosowania powołanych

w niej przepisów prawa procesowego i materialnego przez Sąd Apelacyjny, należy

zatem dokonać z uwzględnieniem przedstawionych powyżej założeń, albowiem

rzutują one na ocenę prawidłowości zastosowania powołanych w skardze

przepisów prawa procesowego i materialnego.

Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzuty składające się na procesową

podstawę skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu, Sąd Najwyższy uznał za

nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Z opisanych powyżej względów, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało

sporządzone w taki sposób, że w pełni możliwe jest dokonanie kasacyjnej kontroli

przez Sąd Najwyższy orzeczenia Sądu drugiej instancji. Sąd Apelacyjny

przedstawił powody oddalenia apelacji Prezesa Urzędu oraz ustosunkował się do

poszczególnych zarzutów, podstawowe znaczenie przypisując działaniom Prezesa

Urzędu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 7 listopada 2005 r. oraz skutkom

sądowo-administracyjnej kontroli decyzji z dnia 30 września 2004 r. Oparcie

zaskarżonego orzeczenia na zidentyfikowanych powyżej założeniach, uzasadniało

przyjęte przez Sąd drugiej instancji rozłożenie akcentów w uzasadnieniu oraz

zaprezentowaną argumentację prawną.

Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia art. 385 § 4 k.p.c. w związku z

art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. oraz art. 385 w związku z art. 378 § 1 k.p.c. i

art. 382 k.p.c. Należy przypomnieć, że warunkiem uznania za zasadne zarzutów

prawa procesowego jest wykazanie przez skarżącego, że naruszenie powołanych

przepisów procesowych miało istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie.

Tymczasem Prezes Urzędu nie przytoczył argumentów mogących świadczyć o tym,

że ewentualne uchybienie Sądu drugiej instancji mogło istotnie wpłynąć na wynik

sprawy. Ograniczył się jedynie do przedstawienia założenia, zgodnie z którym

„gdyby sąd apelacyjny wziął pod uwagę wszystkie zarzuty podnoszone w apelacji

przez pozwanego uchyliłby zaskarżony wyrok Sądu OKiK”. Założenie takie nie

8

zostało zaś poparte jakimkolwiek przekonującym wywodem, że zastosowania

przepisów prawa materialnego mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy

(konkretnie art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego) doprowadziłoby do

wydania orzeczenia o innej treści, skoro ani w uzasadnieniu skargi, ani tym bardziej

w jej podstawie nie zakwestionowano przedstawionych powyżej założeń

rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, które determinowały faktyczny zakres kognicji

Sądu drugiej instancji w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny powołał zaś te normy

prawa materialnego, które z punktu widzenia ustalonego w sprawie stanu

faktycznego i prawnego, należało zastosować (art. 210 w związku z art. 209 ust. 1

pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego) z uwzględnieniem przyjętych powyżej założeń.

Sąd ten nie miał bowiem potrzeby analizowania, czy zachowanie powódki

wyczerpywało znamiona czynu opisanego w art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa

telekomunikacyjnego, jeżeli wstępnym warunkiem nałożenia kary pieniężnej jest

przeprowadzenie postępowania kontrolnego, natomiast to Prezes Urzędu

zobowiązany jest wykazać za pomocą środków dowodowych, zarówno na etapie

postępowania administracyjnego, jak i w toku postępowania sądowego, że ukarany

przedsiębiorca telekomunikacyjny dopuścił się zachowania objętego zakresem

powołanego przepisu Prawa telekomunikacyjnego.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 209 ust. 1 pkt 6 w

związku z art. 2 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego. Naruszenia tych przepisów

Prezes Urzędu upatruje w powołanym in extenso fragmencie uzasadnienia wyroku

Sądu Apelacyjnego, w którym stwierdzono, że skoro decyzja z dnia 30 września

2004 r., stwierdzająca niewykonanie przez powódkę obowiązków wynikających z

decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. i równocześnie zobowiązująca powódkę do

podjęcia określonych działań oraz wyznaczająca stosowne terminy, została

uchylona przez sąd administracyjny, to wydanie decyzji z dnia 7 listopada 2005 r.

było nieprawidłowe, ponieważ na dzień jej wydania Prezes Urzędu nie stwierdził w

należyty sposób naruszeń, do których odnosi się zaskarżona decyzja. Tak

sformułowany i uzasadniony zarzut jest oczywiście bezzasadny, ponieważ w ogóle

nie odnosi się do treści obu powołanych powyżej przepisów. O naruszeniu przez

Sąd Apelacyjny przepisu art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego można

byłoby mówić wówczas, gdyby Sąd ten wbrew ustalonym w sprawie okolicznościom

9

faktycznym odmówił kwalifikacji zachowania powódki jako deliktu podlegającego

karze pieniężnej (błędne zastosowanie) lub przyjął, że ustalone w sprawie

zachowanie powódki nie jest objęte zakresem tego przepisu (błędna wykładnia).

Tymczasem w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego nie ma żadnej

argumentacji, która pozwalałaby zarzucić temu Sądowi naruszenie art. 209 ust. 1

pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego. W powołanym w podstawie skargi kasacyjnej

Prezesa Urzędu fragmencie uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji, przepis

ten zastosowany został w zbiegu z art. 210 Prawa telekomunikacyjnego. Powodem

oddalenia apelacji Prezesa Urzędu nie było bowiem wadliwe przekonanie Sądu

drugiej instancji, że w ustalonych w sprawie okolicznościach powódka nie dopuściła

się czynu opisanego w art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, ale

uchybienie przez Prezesa Urzędu trybowi procedowania przy nakładaniu kar

pieniężnych. Przepis art. 201 Prawa telekomunikacyjnego określa bowiem

sekwencję czynności, jakie powinien podjąć Prezes Urzędu. Kolejność działań

Prezesa Urzędu jest następująca. Najpierw powinny zostać wydane zalecenia

pokontrolne z ewentualnym wyznaczeniem terminu na ich wykonanie (dłuższego od

zakreślonego w art. 201 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego). Po upływie

przedmiotowego terminu Prezes Urzędu wydaje decyzję nakazującą usunięcie

nieprawidłowości stwierdzonych uprzednio w postępowaniu kontrolnym (art. 201

ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego). W decyzji tej Prezes Urzędu może również

rozstrzygnąć o kwestiach, o których mowa w art. 201 ust. 1 pkt 1-3 Prawa

telekomunikacyjnego, w tym nałożyć karę pieniężną. Zdaniem Sądu Najwyższego

dopuszczalne jest także wydanie odrębnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na

podstawie art. 210 w związku z art. 209 Prawa telekomunikacyjnego. Jednakże

wydanie takiej decyzji musi poprzedzać decyzja, o której mowa w art. 201 ust. 3

Prawa telekomunikacyjnego. Taka zaś decyzja, jak wynika to z

niezakwestionowanych przez Prezesa Urzędu ustaleń Sądu Apelacyjnego, nie

została natomiast w niniejszej sprawie wydana. Sąd administracyjny uchylił bowiem

decyzję z 30 września 2004 r., w której stwierdzono uchybienie obowiązkom

wynikającym z decyzji z 30 czerwca 2003 r., a przeprowadzone przez Prezesa

Urzędu w 2005 r. postępowanie kontrolne również nie zakończyło się wydaniem

decyzji, o której mowa w art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego.

10

Z analogicznych powodów za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia

art. 209 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 28 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego.

Bezzasadnie przypisywana Sądowi Apelacyjnemu konstatacja, jakoby uznał on za

niemającą znaczenia okoliczność, że decyzja z 30 czerwca 2003 r. była wykonalna,

nie ma żadnego oparcia w treści skarżonego orzeczenia. Jak już wyjaśniono

powyżej, zasadniczym motywem wydanego rozstrzygnięcia, niepodważonym w

podstawach skargi kasacyjnej, było bowiem przekonanie o naruszeniu przez

Prezesa Urzędu trybu procedowania warunkującego dopuszczalność nałożenia

kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego.

Kwestia ta nie ma jednak żadnego związku z wykładnią lub zastosowaniem

przepisu, który definiuje znamiona deliktu podlegającego karze pieniężnej.

Mając powyższe argumenty na względzie oraz opierając się na treści art.

39814

k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł więc, jak w sentencji.