V CSK 491/10

Sygn. akt V CSK 491/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSA Marek Machnij (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Henryka G.

przeciwko Adamowi M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 października 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I ACa 43/10,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r. oddalił apelację powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II C 206/09,

oddalającego powództwo o zapłatę kwoty 138.544 zł z odsetkami ustawowymi z

tytułu 50% dochodu Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym K.- Z.

w K. za okres od lipca do listopada 2007 r., uzyskanego przez pozwanego w

związku z pełnieniem funkcji zastępcy powoda jako komornika w tym rewirze.

Powyższe orzeczenie zostało wydane na tle następującego stanu

faktycznego:

Powód, pełniący funkcję Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie

Rejonowym w K., decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 stycznia 2007 r. został

zawieszony w czynnościach komornika w związku z prowadzonym przeciwko

niemu postępowaniem dyscyplinarnym. Następnie decyzją z dnia 22 lutego 2007 r.,

utrzymaną w mocy decyzją z dnia 18 maja 2007 r., Minister Sprawiedliwości

odwołał powoda ze stanowiska komornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

wyrokiem z dnia 28 września 2007 r. uchylił te decyzje, stwierdzając jednocześnie,

że nie podlegają one wykonaniu.

Zarządzeniem Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2007 r.

pozwany został ustanowiony zastępcą Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie

Rejonowym w K. Pozwany do czerwca 2007 r. przekazywał powodowi

wynagrodzenie na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

komornikach sądowych i egzekucji (t. j. Dz.U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.,

dalej jako: u.k.s.e.).

W związku ze zniesieniem z dniem 1 kwietnia 2007 r. Sądu Rejonowego

w K. i utworzeniem w jego miejsce Sądów Rejonowych K. – Z. i K. – W. w K.,

zarządzeniem z dnia 16 marca 2007 r. Prezes Sądu Apelacyjnego zniósł rewiry

komornicze na obszarze właściwości Sądu Rejonowego w K. i utworzył w obszarze

właściwości Sądu Rejonowego K. – Z. w K. nowe rewiry komornicze, w tym Rewir

Komorniczy III tego Sądu. Zarządzeniem z dnia 8 maja 2007 r. Prezes Sądu

Apelacyjnego wyznaczył pozwanego zastępcą komornika tego rewiru.

3

W związku z utworzeniem nowych rewirów komorniczych przy Sądzie

Rejonowym K. – Z. w K. powód wniósł o zmianę decyzji powołującej go na

stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. Z uwagi na

wcześniejszą decyzję o odwołaniu go ze stanowiska komornika, decyzją z dnia 15

czerwca 2007 r. Minister Sprawiedliwości umorzył postępowanie w tym zakresie.

Ostatecznie powód powołany został na stanowisko Komornika Sądowego przy

Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego

2008 r.

Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo, wskazując, że w związku

ze zniesieniem Sądu Rejonowego w K. powód utracił status komornika przy tym

Sądzie, ale nie została równocześnie wydana w stosunku do niego decyzja

zmieniająca wcześniejszą decyzję o powołaniu na komornika w obszarze

właściwości nowo utworzonego sądu. Taka decyzja była wymagana w ówczesnym

stanie prawnym wobec braku aktualnie obowiązującego art. 7 ust. 3 u.k.s.e.,

zgodnie z którym w razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas

działający przy tym sądzie stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie

obejmującym swoją właściwością obszar właściwości zniesionego sądu. Z tego

względu do dnia 1 lutego 2008 r. powód nie posiadał statusu komornika przy

Sądzie Rejonowym K. – Z. w K., a tym samym nie przysługiwało mu roszczenie o

zapłatę połowy wynagrodzenia przez jego zastępcę.

W apelacji od tego wyroku powód zarzucił naruszenie art. 63 ust. 3 i art. 27

u.k.s.e. oraz sprzeczność ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego z zebranym

w sprawie materiałem wskutek przyjęcia, że pozwany pełnił funkcję zastępcy

komornika w nieobsadzonym rewirze.

Sąd Apelacyjny nie podzielił tych zarzutów, stwierdzając, że skarżący nie

wykazał, aby w okresie objętym powództwem dochodzone roszczenie

przysługiwało mu jako komornikowi zastępowanemu przez pozwanego. W związku

ze zniesieniem Sądu Rejonowego w K. i wydaniem decyzji powołującej powoda na

stanowisko komornika przy Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. dopiero w dniu 1 lutego

2008 r., w okresie od lipca do listopada 2007 r. powód nie posiadał tytułu prawnego

4

do żądania wynagrodzenia. Sąd Apelacyjny stwierdził, że nie ma podstaw do

uznania, że powołanie komornika mogło nastąpić w sposób dorozumiany.

W skardze kasacyjnej powód podniósł zarzuty naruszenia prawa

materialnego, a mianowicie błędnej wykładni art. 1 i 63 ustawy z dnia 29 sierpnia

2007 r. o komornikach sądowych i egzekucji przez przyjęcie, że nie był on

Komornikiem Rewiru III przy Sądzie Rejonowym K. – Z. w K., lecz od dnia 1

kwietnia 2007 r. do dnia 1 lutego 2008 r. był komornikiem przy nieistniejącym

Sądzie Rejonowym w K. oraz błędnej wykładni art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 24

maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 112, poz. 769) przez przyjęcie, że dopiero decyzja Ministra

Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2008 r. powołała go na stanowisko Komornika

Sądowego przy Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. Skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku, a także o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie – o

uchylenie wyroków Sądów obu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez

zasądzenie na jego rzecz dochodzonego roszczenia i kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Z ustalonych przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku okoliczności

faktycznych, wyznaczających granice rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy,

wynika, że powód został powołany na stanowisko komornika sądowego w 1998 r.

i pełnił tę funkcję nieprzerwanie również w okresie objętym sporem w tej sprawie, tj.

od lipca do grudnia 2007 r., ponieważ pomimo wydania przez Ministra

Sprawiedliwości decyzji z dnia 22 lutego 2007 r. i z dnia 18 maja 2007 r.

o odwołaniu go z tego stanowiska ostatecznie na mocy wyroku Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2007 r. obie w/w decyzje zostały

uchylone z jednoczesnym stwierdzeniem, że nie podlegają one wykonaniu. W tej

sytuacji nie może ulegać żadnym wątpliwościom, że w spornym okresie powód był

komornikiem sądowym.

Przyczynę oddalenia powództwa stanowiło natomiast stwierdzenie przez

sądy obu instancji, iż z uwagi na zniesienie z dniem 1 kwietnia 2007 r.

5

Sądu Rejonowego w K., w którym powód przed odwołaniem go z funkcji komornika

sądowego na mocy uchylonych następnie decyzji Ministra Sprawiedliwości

zajmował ostatnio stanowisko komornika rewiru III tego Sądu oraz ze względu na

brak powołania go na stanowisko komornika rewiru III w nowo utworzonym Sądzie

Rejonowym K. – Z. w K., w którym to rewirze pozwany był w spornym okresie

zastępcą komornika, nie ma możliwości przyjęcia, że powód był w tym okresie

komornikiem rewiru III w Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. zastępowanym przez

pozwanego, a w konsekwencji nie przysługuje mu roszczenie wobec pozwanego,

jako jego zastępcy, o zapłatę wynagrodzenia na zasadach określonych w art. 63

ust. 1 u.k.s.e.

Powyższe stanowisko jest nieuzasadnione. Przede wszystkim zwrócić trzeba

uwagę na brak należytej konsekwencji ze strony Sądu Apelacyjnego, który – nie

kwestionując tego, iż powód w spornym okresie zajmował stanowisko komornika

sądowego – uznał, że nie ma podstaw do ustalenia, że pełnił on w tym czasie

funkcję Komornika Sądowego Rewiru III w utworzonym od dnia 1 kwietnia 2007 r.

Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. z uwagi na brak decyzji o powołaniu go na tą

funkcję. Sąd Apelacyjny stwierdził bowiem, iż nie sposób przyjąć, aby komornik

sądowy, pełniący odpowiedzialną funkcję publiczną, mógł być powołany na

konkretne stanowisko w sposób dorozumiany niezależnie od wydanej w tym

przedmiocie decyzji.

Taki pogląd trafnie został zakwestionowany przez powoda w skardze

kasacyjnej, ponieważ jego akceptacja oznaczałaby, że pod rządami ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t. jedn. Dz.U. z 2006 r.

Nr 167, poz. 1191 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 grudnia

2007 r., tj. przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie

ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. Nr 112, poz. 769), możliwe było zajmowanie stanowiska komornika

sądowego bez jednoczesnego powierzenia konkretnego rewiru komorniczego.

Do tego sprowadzałoby się przecież stwierdzenie, że ze względu na brak decyzji

Ministra Sprawiedliwości o zmianie decyzji o powołaniu powód nadal – w okresie

objętym sporem - pozostawał wprawdzie komornikiem, ale w Rewirze III

zniesionego z dniem 1 kwietnia 2007 r. Sądu Rejonowego w K.

6

W związku z tym nie można odmówić powodowi racji w zakresie, w którym

zarzuca Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 1 u.k.s.e., zgodnie z którym

komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie

rejonowym. Treść tego przepisu wskazuje na ścisłe powiązanie funkcji komornika

sądowego z sądem rejonowym, przy którym on działa, wobec czego nie mogło

dojść do sytuacji, w której powód był (pozostał) komornikiem przy nieistniejącym od

dnia 1 kwietnia 2007 r. Sądzie Rejonowym w K. Uwzględniając jego specyficzną

sytuację, wynikającą z faktu, że w chwili utworzenia nowego Sądu Rejonowego K. –

Z. w K., formalnie nie był komornikiem sądowym, gdyż został bezpodstawnie – jak

się później okazało – odwołany z tego stanowiska, należy poszukiwać takiego

rozwiązania w obowiązujących wówczas przepisach, które pozwoli zachować

spójność między przysługującym powodowi nieprzerwanie stanowiskiem komornika

sądowego, a dokonywanym zmianami w organizacji i funkcjonowaniu sądów

powszechnych oraz komorników sądowych.

W tym celu zauważyć można, że w ówczesnym stanie prawnym komornik

sądowy działał nie tylko przy określonym sądzie rejonowym, ale ponadto – po myśli

art. 7 ust. 1 u.k.s.e. – w rewirze komorniczym, obejmującym obszar właściwości

sądu rejonowego, część tego obszaru lub obszar właściwości kilku sądów

rejonowych. Powód trafnie argumentował więc, że w spornym okresie nie było

możliwe pełnienie funkcji komornika sądowego bez jednoczesnego powierzenia

komornikowi konkretnego rewiru.

Rozwiązania tego na pozór bardzo skomplikowanego problemu można

doszukać się w treści ustalonego stanu faktycznego. W świetle ustaleń przyjętych

przez Sąd Apelacyjny nie ulega bowiem wątpliwości, że rewir komorniczy nr III,

w którym powód został powołany na stanowisko komornika i w którym pozwany

został ustanowiony zastępcą komornika właśnie w odniesieniu do powoda, który to

rewir istniał przy zniesionym Sądzie Rejonowym w K., został na mocy zarządzenia

Prezesa Sądu Apelacyjnego nr 9/2007 z dnia 16 marca 2007 r. przeniesiony do

Sądu Rejonowego K. – Z. w K. Wprawdzie w tym zarządzeniu jest mowa o

utworzeniu rewirów w nowo utworzonych Sądach, ale – na co Sąd Apelacyjny nie

zwrócił należytej uwagi – utworzone w nim rewiry całkowicie odpowiadały wcześniej

istniejącym rewirom, działającym przy Sądzie Rejonowym w K. na podstawie

7

zarządzenia Prezesa Sądu Apelacyjnego nr 28/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r., a co

jest tym bardziej istotne w niniejszej sprawie – rewir III tegoż Sądu nawet zachował

swoje oznaczenie jako również Rewir Komorniczy nr III w Sądzie Rejonowym K. –

Z. w K.

Ponadto zauważyć należy, że z jednej z strony w w/w zarządzeniu nr 9/2007

w ogóle nie było mowy o personalnej obsadzie poszczególnych rewirów w nowo

utworzonych sądach, a z drugiej strony nie było też wątpliwości (nie miał ich zresztą

również pozwany co najmniej do lipca 2007 r.), że w rewirze komorniczym nr III

w Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. funkcję komornika pełnił po dniu 1 kwietnia 2007

r. pozwany, będący przecież jedynie zastępcą komornika, którym wcześniej był w

tym rewirze powód. Nie ma zatem uzasadnionych argumentów, z których

wynikałoby, że bez formalnego powierzenia powodowi rewiru komorniczego nr III w

Sądzie Rejonowym K. – Z. w K. nie mógł być on uważany za komornika tegoż

rewiru i tegoż Sądu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 10 ust. 1

powołanej wyżej ustawy z dnia 24 maja 2007 r., nowelizującej ustawę

o komornikach sądowych i egzekucji z dniem 28 grudnia 2007 r. Zgodnie z treścią

tego przepisu z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przestają istnieć

dotychczasowe rewiry komornicze, a działający w nich komornicy stają się

z mocy prawa komornikami rewirów w rozumieniu niniejszej ustawy. W terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Minister Sprawiedliwości

doręczy komornikom decyzje zmieniające decyzje o powołaniu na stanowisko

komornika sądowego.

Regulacja zawarta w tym przepisie obejmowała likwidację dotychczasowych

rewirów komorniczych i powołanie działających w nich komorników z mocy

prawa na stanowiska komorników w rewirach utworzonych na mocy przepisów tej

ustawy, czyli w zasadzie na obszarze właściwości całego sądu rejonowego

(por. art. 7 ust. 1 u.k.s.e. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 grudnia 2007 r.).

Ponadto przewidywała doręczenie komornikom przez Ministra Sprawiedliwości

w terminie 3 miesięcy od jej wejścia w życie decyzji zmieniających ich wcześniejsze

decyzje o powołaniu na zajmowane dotychczas stanowiska.

8

W niniejszej sprawie istotna jest ocena charakteru decyzji Ministra

Sprawiedliwości, o której mowa w powyższym przepisie, ponieważ jej brak stanowił

podstawową przyczynę odmówienia powodowi statusu komornika w rewirze,

w którym pozwany pełnił funkcję zastępcy komornika, a w konsekwencji uznania,

że skarżącemu nie może przysługiwać roszczenie wobec niego, przewidziane

w art. 63 ust. 1 u.k.s.e. W tym zakresie zwrócić trzeba uwagę przede wszystkim na

to, że zmiana statusu komorników, wynikająca ze wspomnianej nowelizacji,

następowała z mocy prawa. Ponadto zauważyć wypada, że wskazane

w powyższym przepisie decyzje Ministra Sprawiedliwości nie dotyczyły powołania

na stanowisko komornika sądowego, lecz zmiany wcześniejszych decyzji, na mocy

których określone osoby już zostały powołane na stanowisko komornika sadowego.

W zestawieniu z powstaniem skutków w postaci zmiany zakresu działania (rewirów)

z mocy prawa pozwala to uznać, że te decyzje nie kreowały statusu komornika, lub

inaczej mówiąc nie powoływały konkretnych osób na to stanowisko, lecz jedynie

określały zakres działania (siedzibę) osób, które już zajmowały stanowisko

komornika w chwili wejścia w życie tej nowelizacji. Ich znaczenie było zatem

wyłącznie deklaratoryjne.

Powoduje to, że chybione jest stanowisko Sądu Apelacyjnego, jakoby w tej

sprawie chodziło o dorozumiane powołanie powoda na stanowisko komornika

sądowego. Należy jednoznacznie podkreślić, że w tym wypadku odróżnić trzeba

powołanie konkretnej osoby na takie stanowisko (w tej sprawie chodzi o to,

że powód w spornym okresie niewątpliwie posiadał uprawnienia komornika

sądowego) od określenia sądu i rewiru, w którym wykonywała ona swoją funkcję.

To ostatnie zagadnienie mogło zostać wyjaśnione na podstawie przeprowadzonego

postępowania dowodowego bez konieczności uprzedniego wydania odpowiedniej

decyzji przez Ministra Sprawiedliwości. Odmienny wniosek mógłby być

uzasadniony jedynie wtedy, gdyby skutek, określony w art. 10 ust. 1 w/w ustawy

z dnia 24 maja 2007 r., nie następował z mocy prawa, lecz wymagał najpierw

wydania decyzji administracyjnej o charakterze konstytutywnym.

Prezentowane stanowisko pozostaje w zgodzie z treścią decyzji Ministra

Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2008 r., wydanej właśnie na podstawie art. 10 ust.

1 tej ustawy (k. 49). Z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika, że ten organ nie miał

9

żadnych wątpliwości, iż w związku ze zmianami organizacyjnymi, dotyczącymi

zniesienia Sądu Rejonowego w K. oraz utworzenia Sądów Rejonowych K. – Z. i K.

– W. w K., a także zmianami istniejących w tych Sądach rewirów komorniczych,

oraz z uwagi na zmiany, wynikające z w/w nowelizacji, która weszła w życie z

dniem 28 grudnia 2007 r., uzasadnione jest dokonanie zmiany wcześniejszej

decyzji o powołaniu powoda na stanowisko komornika sądowego przez powołanie

go na stanowisko komornika przy Sadzie Rejonowym K. – Z. w K. Podkreślić

zwłaszcza trzeba, że ta decyzja została wydana w związku z istnieniem obowiązku

doręczenia dotychczasowym komornikom decyzji, o których mowa w art. 10 ust. 1

nowelizacji. W tej sytuacji nie mogłoby dojść do jej wydania, gdyby w dniu wejścia

w życie tej nowelizacji powód nie był komornikiem sądowym w Sądzie Rejonowym

K. – Z. w K., którego dotyczy ta decyzja. Jak już bowiem wyżej wskazano, zmiana

rewirów następowała z mocy prawa.

Powód nie stał się zatem komornikiem Sądu Rejonowego przy Sądzie

Rejonowym K. – Z. w K. dopiero na mocy tej decyzji i z dniem jej wydania, lecz był

nim już przed jej wydaniem, z tym że z dniem 28 grudnia 2007 r. z mocy prawa

przestał być komornikiem określonego rewiru (w tym wypadku: rewiru III) i stał się

komornikiem sądowym przy tym Sądzie (podobnie jak pozostali komornicy z innych

rewirów tego Sądu), a ta decyzja jedynie potwierdziła istniejący stan.

Zarzut naruszenia art. 10 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie

ustawy o komornikach sądowych i egzekucji okazał się zatem trafny.

Bezprzedmiotowy w niniejszej sprawie jest natomiast zarzut naruszenia art. 11 tej

ustawy, który dotyczy zupełnie innych zagadnień, niż są rozstrzygane w tej sprawie,

a mianowicie reguluje kwestię właściwości komorników we wszczętych przed

wejściem w życie tej ustawy postępowaniach egzekucyjnych.

Nie można odmówić racji również zarzutowi naruszenia art. 63 ust. 1 u.k.s.e.

Skoro bowiem, jak wyżej wyjaśniono, nie mogło być sytuacji, w której pozwany

pełnił w spornym okresie funkcję zastępcy komornika w nieobsadzonym rewirze

komorniczym, w szczególności rewirze nieobsadzonym przez powoda, nie można

przyjąć, iż nie był zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda należności,

przewidzianych w tym przepisie. Odmienne stanowisko prowadziłoby do tego, że

10

z jednej strony powód, będąc komornikiem w rewirze, w którym pozwany został

ustanowiony zastępcą, nie byłby w ogóle uprawniony do jakiegokolwiek

wynagrodzenia, a z drugiej strony pozwany, będący jedynie zastępcą komornika,

nabywałby wbrew treści tego przepisu uprawnienie do całości, a nie tylko

określonej w nim części wynagrodzenia, wynikającego z tytułu prowadzenia spraw

egzekucyjnych w tym rewirze. Zauważyć zaś należy, że pozwany nie został

zastępcą jakiegoś abstrakcyjnego komornika sądowego, lecz konkretnego

komornika, a mianowicie powoda, w związku z jego odwołaniem.

Z tego natomiast punktu widzenia ratio legis przepisu art. 63 ust. 1 u.k.s.e.

wiąże się z zapewnieniem zastępowanemu komornikowi określonego udziału

w dochodach uzyskanych przez jego zastępcę z uwagi na to, że ich osiąganie

może wynikać z czynności podejmowanych wcześniej przez zastępowanego

komornika. Z tej przyczyny uprawnienie, określone w art. 63 ust. 1 u.k.s.e., było

ograniczone tylko do jednego roku pełnienia zastępstwa, a następnie zastępca był

już uprawniony do całego dochodu.

Zarzuty kasacyjne dotyczyły wprawdzie wyłącznie naruszenia prawa

materialnego, a jednocześnie okazały się uzasadnione, nie ma jednak możliwości

wydania w tej sprawie przez Sąd Najwyższy merytorycznego orzeczenia

o charakterze reformatoryjnym, ponieważ z przedstawionych w zaskarżonym

wyroku ustaleń faktycznych, mogących stanowić podstawę orzekania

w postępowaniu kasacyjnym, nie wynika, aby zasadność dochodzonego roszczenia

co do wysokości była dotychczas przedmiotem oceny ze strony Sądu

Apelacyjnego, który oparł swoje rozstrzygnięcie na zupełnie innych przesłankach,

dotyczących zasady tego roszczenia, a które okazały się błędne. Nie można przy

tym uznać, że wysokość roszczenia była niesporna. Zauważyć jedynie można,

iż przed wydaniem wyroku przez Sąd pierwszej instancji strony przedstawiały

twierdzenia i wywody w tej kwestii – nota bene związane również z modyfikacją

wysokości dochodzonego roszczenia (por. k. 117, 125, k. 129 i k. 130) – jednak ani

Sąd Okręgowy, ani Sąd Apelacyjny nie dokonał ich merytorycznej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 39815

§ 1 k.p.c.

i art. 108 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

11